Τα κράτη δεν έχουν ψυχή, αλλά… η Χαμάς είχε σοβαρή πρόταση! +Zio-fascists in Jerusalem (video)

Στα αγγλικά ο νεολογισμός “Zio-fascists έγινει αναγκαίος και ακριβής για να αποδώσει π.χ. τα αίσχη στο ακόλουθο video:

Zio Fascists Roaming the Streets of Jerusalem, “Death to Arabs”

(Δείτε το όλο, πριν διαβάσετε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης…)

Χρειαζόμαστε μια νέα λέξη, που να περιγράψει τον αναδυόμενο ακροδεξιό σιωνισμό, αν θέλουμε να αποφύγουμε τη λεξη “σιωναζί”  ["λερωμένη" λόγω εκτεταμένης χρήσης της από αντισημίτες ακροδεξιούς].

Αν αγανακτήσατε, λάβετε υπ’όψη και την πραγματική έξαρση αντισημιτικών επεισοδίων.


Και τα κράτη έχουν… ψυχή? 

Δυστυχώς, ο “νέος ορισμός του αντισημιτισμού” που προωθείται και αναπαράγεται από όλα τα φιλο-ισραηλινά social media (blogs, f/b,κλπ.) όχι μόνο εξισώνει απόλυτα τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό [αυτομάτως συκοφαντώντας, έτσι, ένα σωρό αθώους ανθρώπους], αλλά προχωράει και σε κάτι πολύ χειρότερο: Εξισώνει το ρατσισμό κατά μιας ανθρώπινης φυλής [αντισημιτισμό] με εναν [ιδιότυπο] “ρατσισμό” κατά… κρατών (δηλαδή κατά του Ισραήλ). 

  • Να υποθέσω οτι ένα κράτος έχει… αισθήματα?
  • Να υποθέσω ένα κράτος που… πονάει, όταν το… βασανίζουν?
  • Να υποθέσω ότι ένα κράτος έχει… ψυχή, άρα και… ζωή-μετά-θάνατον?
  • ΤΙ να υποθέσω, τέλος πάντων?..
  • Χμ… θυμήθηκα τώρα “δικαιώματα” εταιρειών,  που νέοι νόμοι τις εξίσωσαν κάποτε (πολύ κακώς)  με πρόσωπα….

Δείτε παράδειγμα αυτού του”νέου ορισμού του αντισημιτισμού” εδώ: Is anti-Zionism the same as antisemitism?


Πολλοί υποστηρικτές του Ισραήλ λένε ότι για να λυθεί το Παλαιστινιακό “πρέπει να πάψει να υπάρχει η Χαμάς”. Λένε επίσης, εδώ και καιρό, ότι η αριστερά καταδικάζει μονομερώς το Ισραήλ και πάρα πολύ σπάνια (η καθόλου) τη Χαμάς. Ακόμη και ορισμένα αριστερά ιστολόγια πρόβαλλαν το σύνθημα Να σταματήσει η ανοχή στη Χαμάς“.

  • Είναι όμως άκαιρο, ανέφικτο, έως και κωμικό, το να προτείνει κανείς τώρα σαν “λύση” στο Παλαιστινιακό, “να πάψει να υπάρχει η Χαμάς”.

Σε περίοδο ειρήνης, αυτό ίσως και να ήταν εφικτό, μακροπρόθεσμα…

  • Αυτή τη στιγμή, όμως, μια τέτοια προσέγγιση αντιβαίνει στην κοινή λογική. Επίσης παραβιάζει κάθε ανθρωπιστική αρχή
  • ΠΩΣ δηλαδή, θα “σταματήσει να υπάρχει η Χαμάς”; -Δολοφονώντας δεκάδες αμάχους (κυρίως παιδιά και γυναίκες) κάθε μέρα; 5-6 φορές περισσότερα από τα μέλη της Χαμάς που σκοτώνονται? Έχετε καταλάβει ΤΙ εκατόμβες αθώων συνεπάγεται αυτή η “λύση”?
  1. Μήπως θεωρείτε “συλλογικά υπεύθυνα” τα γυναικόπαιδα και τους αμάχους για τη “λανθασμένη ψήφο” μιας πλειοψηφίας στις προηγούμενες εκλογές της Γάζας? -Ελπίζω όχι, εκτός αν ακολουθείτε μια “λογική” αμιγώς ναζιστική.
  2. ή μήπως έχετε πρόσβαση σε… Μηχανή του Χρόνου προηγμένης τεχνολογίας, που θα στείλει ΟΛΟ το λαό της Γάζας ταξείδι πίσω στο χρόνο για να ψηφίσει “πιο σωστά”?  -Φυσικά ΟΧΙ (αν και επιφανής ισραηλινός υπουργός είχε δηλώσει ότι ο στόχος του Ισραήλ είναι να… “ξαποστείλει τη Γάζα πίσω στο Μεσαίωνα” -με άλλη έννοια)…

Επομένως, ΛΟΓΙΚΑ συνεπάγεται αμείλικτα ότι στηρίζετε τις συνεχιζόμενες σφαγές αμάχων, μέχρι τις… επόμενες εκλογές στη Γάζα(!!!), με την … παράλογη ελπίδα ότι ο λαός τους θα “βάλει μυαλό” λόγω των σφαγών που υφίσταται [κάτι που αποκλείεται να κάνει, αφού (ίσα-ίσα) λόγω του σφαγιασμού του φανατίζεται ή πεισματώνει ακόμη περισσότερο].

  • Ναι ή όχι? Είτε ηθελημένα, είτε όχι, αυτό προκύπτει.

Ποιά είναι τώρα η εναλλακτική λύση;

Η μοναδική άμεση εναλλακτική λύση, είναι να πεισθεί ο ισχυρότερος στη διαμάχη (δηλαδή το Ισραήλ) να υποχωρήσει, έστω και στοιχειωδώς. Αλλά ποτέ δεν θα πεισθεί, αν δεν πιεστεί. Ξανά και ξανά, αυτό έχει αποδειχτεί. Δεν φτάνει, αυτό που είπε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ στο Ισραήλ, το “σταματήστε να πολεμάτε κι αρχίστε να μιλάτε”.

Ο,τι κι αν είναι η Χαμάς, είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟ να ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ μαζί της, όχι μόνο το Ισραήλ αλλά και όλοι οι άλλοι που εμπλέκονται στη διαμάχη, στηρίζοντάς το (αυτοί που ανέκαθεν αρνούνταν να συζητήσουν με τη Χαμάς, επειδή τη θεωρούν “τρομοκρατική”).

Σ’ αυτή τη φάση, δεν έχει καμμία σημασία το “απαράδεκτο καταστατικό της Χαμάς”, ή τα άπλυτά της, όταν έχει απόλυτη προτεραιότητα η συνεννόηση μαζί της, για τερματισμό των σφαγών. Ιδίως όταν, αποδεδειγμένα, από την πλευρά της Χαμάς ΥΠΑΡΧΕΙ διαλλακτική διάθεση με βάση πέντε απλούς, λογικούς συμβιβαστικούς όρους που πρότεινε. Όμως αυτή η συμβιβαστική πρόταση της Χαμάς θάφτηκε, προφανέστατα για να συνεχιστεί το όργιο σφαγών με δικαιολογία την “αδιαλλαξία της Χαμάς” (εκτός αν γίνει αποδεκτή η “πρόταση της Αιγύπτου”, που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως τίποτα στη Γάζα). 

Ιδού οι πέντε όροι της Χαμάς:

http://electronicintifada.net/blogs/ali-abunimah/exclusive-hamas-puts-forward-ceasefire-terms-amid-intense-mediation

Five conditions

The text of the Hamas conditions, provided to The Electronic Intifada in Arabic, is as follows:

  1. First – Opening all the crossing with the Gaza Strip.

  2. Second – Opening Rafah crossing, the link between Gaza and Egypt, on a permanent basis, 24 hours per day with international guarantees it will not be closed.

  3. Third – A maritime corridor to Gaza.

  4. Fourth – Allowing residents of the Gaza Strip to pray in the al-Aqsa Mosque in Jerusalem.

  5. Fifth – Israel will release the prisoners who were freed as part of the “Shalit” deal, and Israel will abide by the previous agreement reached by prisoners and the Israel Prison Service with Egyptian mediation in 2012. These demands, albeit refined, are in line with earlier public statements Hamas has made about its terms.

Οι φιλοισραηλινοί κατήγοροι της Χαμάς ζητούν να αλλάξει και η… Ελληνική κοινή γνώμη, που “στηρίζει υπερβολικά τους Παλαιστίνιους” και δεν “συνειδητοποιεί”  τα στραβά της Χαμάς. Όμως… ακόμη και αν υποθέσουμε ότι έχουν δίκιο, η “ελληνική κοινή γνώμη” δεν είναι πρακτικά εφικτό να αλλάξει μέσα σε τόσο μικρό χρονικο διάστημα, ενώ ΚΑΘΕ μέρα που περνάει, δεκάδες αθώοι και γυναίκες και παιδιά ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ.

Θα αλλάξει όμως, ίσως, πολύ πιο εύκολα, η παραπληροφόρηση που υφίσταται όλος ο κόσμος (όχι μόνο η χώρα μας) σε ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΖΗΤΗΜΑ. Στην ΥΠΑΡΞΗ μιας πρότασης της Χαμάς με λογικούς και νόμιμους όρους, την οποία παράθεσα. Αλλά για να γίνει γνωστή ευρέως πρέπει να διαδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερο, πιέζοντας το Ισραήλ να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, επιτέλους (αν μη τι άλλο).

Το εξαιρετικό άρθρο του Gideon Levy “Τι θέλει λοιπόν η Χαμάς; (που μετάφρασε και παρουσίασε ο Νίκος Σαραντάκος) είχε αναφέρει

Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκαν από την Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ 10 όροι προκειμένου να συμφωνηθεί δεκαετής εκεχειρία. Μπορεί να έχουμε αμφιβολίες αν αυτά ήταν όντως τα αιτήματα των δύο συγκεκριμένων οργανώσεων, αλλά μπορούν να χρησιμεύσουν σαν καλή βάση για μια συμφωνία. Ούτε ένας από τους όρους δεν είναι αβάσιμος. Η Χαμάς και η Ισλαμική Τζιχάντ απαιτούν ελευθερία για τη Γάζα. Υπάρχει πιο κατανοητό και δίκαιο αίτημα; Δεν υπάρχει τρόπος να τερματιστεί ο τωρινός κύκλος αίματος, και να μην έχουμε έναν καινούργιο γύρο σε λίγους μήνες, αν δεν το αποδεχτούμε αυτό. Καμιά στρατιωτική επιχείρηση, από αέρα, ξηρά ή θάλασσα, δεν θα δώσει τη λύση· μόνο μια ριζική αλλαγή στάσης απέναντι στη Γάζα μπορεί να εξασφαλίσει αυτό που θέλουν όλοι: την ησυχία. Διαβάστε τον κατάλογο των αιτημάτων και σκεφτείτε ειλικρινά αν έστω κι ένα απ’ αυτά είναι άδικο: [...]


Κάπου ειπώθηκε ότι “…εκείνοι οι Έλληνες Αριστεροί που δεν έχουν βρει  μισή λέξη για να επικρίνουν τη Χαμάς, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση του Παλαιστινιακού. Ενδιαφέρονται για τις ψήφους που δίνει το μίσος κατά του Ισραήλ ή απλά ικανοποιούν το δικό τους μίσος…”

Κατ’ αρχάς, το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάποιος σήμερα, για να μάθει τα… πολλά στραβά της Χαμάς, είναι [π.χ.] να συμβουλευτεί τη βικιπαίδεια. Είναι υποτιμητικό για τον σύγχρονο καλωδιωμένο πολίτη, να θεωρούμε ότι περιμένει… ιστορική ενημέρωση από “τοποθετήσεις” πολιτικών προσώπων. Κατά τα άλλα…

  • ΟΚ, θέλετε να πούμε… [όχι μισή λέξη αλλά] τα πιο μεγάλα στραβά της Χαμάς?

-Τα είπε [σχεδόν όλα] σε 2-3 παραγράφους η “Monde Diplomatique”:

…That year [2001], according to Ha’aretz, Silvan Shalom — then Israeli finance minister and current minister of energy and water — told the cabinet that: “Between Hamas and Arafat, I prefer Hamas.” None of the ministers protested, noted Ha’aretz. Shalom went on to describe Arafat as “a terrorist in a diplomat’s suit, while the Hamas can be hit unmercifully. Everyone will understand who we’re dealing with, he implied, and there won’t be any international protests.”

As former Times editor George Szamuely observed in New York Press magazine in 2002, Israel’s support for Hamas “even continued after the 1993 Oslo accords,” as suicide bombings inside Israel continued. Hamas, he remarked, “served Israel’s purpose admirably by suggesting to the American public that the conflict in the Middle East pitted democratic Israel against all-or-nothing fanatics who wanted to drive the Jews into the sea. Israel’s refusal to surrender conquered land and its continued building of settlements in violation of innumerable UN resolutions could then all be justified as perfectly reasonable responses to an implacable enemy.”

Source: http://mondediplo.com/blogs/gaza-netanyahu-s-real-goal


Διαβάστε:


Gaza and the Warsaw Ghetto

…President Abbas offered Netanyahu one more opportunity in April, when he created a Palestinian “national consensus” government with Hamas.  The Palestinian authority and President Abbas set the terms for the new government, which included a Palestinian pledge to nonviolence, adherence to past agreements, and even recognition of Israel. These terms were designed not only to appeal to Israel but to meet the demands of the United States and its European allies.  According to Nathan Thrall, a senior analyst at the International Crisis Group covering Gaza, Israel, Jordan and the West Bank, Israel opposed U.S. recognition of the new government and sought to isolate the Palestinians internationally. President Netanyahu is now using overwhelming military force to terrorize a civilian community in order to return to the status quo ante that limits Gaza’s use of electricity, forces sewage to be dumped in the sea, makes sure that water remains undrinkable, and ensures fuel shortages that cause sanitation plants to be shut down.  He thus ensures the perpetuation of desperation among those forced to live in these conditions.  Such desperation would lead any human being to believe that violent resistance is the only recourse. Perhaps the comparison with the Warsaw Ghetto is not completely far-fetched after all.


Διαβάστε επίσης:


 

Δείτε:

Tyler Levitan of  “Independent Jewish Voices” on CTV re: Gaza, Hamas & Israeli bombardment


Judaism More Endangered By Israel Than By Palestinians (by IDF veteran Eran Efrati)

Επώνυμη, κατεπείγουσα έκκληση ενός πρώην βετεράνου του IDF (Ισραηλινού στρατού). Η πολιτική του Ισραήλ σήμερα είναι η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΕΙΛΗ για το ίδιο το Ισραήλ και για τον Εβραϊσμό γενικότερα. Ο Eran Efrati κάνει έκκληση σε όλους τους Εβραίους του κόσμου να προσυπογράψουν κείμενο διαμαρτυρίας. “…sign this Open Letter now—if they get another 10,000 signatures, Jewish Voice for Peace will take out ads in Haaretz and the Jewish Forward with our message.

(αναδημοσίευση / reposted from popularresistance.org).


 

Israel Needs To Hear Opposition From People Of Jewish Faith

I’m asking you as an Israeli–we need you to tell Israeli leaders you won’t accept racism, you won’t accept human rights violations, you won’t accept occupation and the killing of civilians.

Please join me and sign this statement: We oppose the occupation, the bloodshed, the privileging of Jewish lives over others lives.

My name is Eran Efrati, I am Jewish, a veteran of the Israeli Defense Forces, and a 7th generation Jerusalemite.

What I’ve seen in Israel over the last few weeks is beyond anything I have witnessed in my life. 

Eran Efrati
Eran Efrati

I’ve seen terrified Palestinian children in Hebron and Halhul, sitting on the ruins of their homes.

I’ve seen mobs in the street chanting “death to Arabs” and pulling out Palestinian men from their stores to beat them as other Israelis stood idly by.

I’ve seen soldiers lined up at the Gaza border, ready at a moment’s notice to invade.

And now, like you, I’ve seen the climbing death toll in Gaza, over 100 dead and some 500 injured –all by Israeli missiles, with no end in sight.

As much as it pains me to say it, I don’t think I can do a lot about it. But I believe you can.

American voices – and especially Jewish American ones – are probably the most critical voices in the world right now. 

We need you to tell us – Israeli politicians, the Israeli media, Israeli society – that you can’t support this. That you can’t support human rights violations. That you can’t support racism. That you won’t support the idea that Jewish lives matter more than Palestinian lives.

Join me and sign this Open Letter now—if they get another 10,000 signatures, Jewish Voice for Peace will take out ads in Haaretz and the Jewish Forward with our message.

We know the roots of this are long and deep. But the truth behind this latest assault has finally coming: as J.J. Goldberg documented in The Forward, the Israeli government lied, and created this situation.

For weeks, the government knew that the three kidnapped teenagers were dead. But they instituted a gag order on the media, lied to Israelis and the world, and falsely claimed the mass arrests and collective punishment of Palestinians was all in the hopes of finding the teenagers alive.

In other words, their chosen response was to kidnap the mind of an entire country.

From the very beginning, this has been about punishing Palestinians. From the beginning, the government has been willing to manipulate and use its own people for that goal.

Overhead, I hear airplanes headed to Gaza all day long, and I know there’s nothing I can do to stop them. And now we all know the lengths they’ve gone to justify this attack, and how fully Israeli society has bought into it. And I don’t think we can stop it from within.

But I think you can.

Please join me and sign this statement: We oppose the occupation, the bloodshed, the privileging of Jewish lives over others lives.

(end of article)


 

Additional material:

 


 

 

 

You Can’t Kill Hamas, You Can Only Make It Stronger (by Mark Perry)

Greek introduction (article follows):
  • Ο λόγος που αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο (εκτός από τη συναρπαστική του αφήγηση και τα σπάνια, “εκ των ένδον” πολύτιμα στοιχεία του) είναι διότι καταδεικνύει την απογοήτευση του αμερικανικού κατεστημένου από την αδιέξοδη και αδιάλλακτη (στα όρια της… παραφροσύνης) πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα. Ο συγγραφέας αυτού του άρθρου Mark Perry (γ. 1950) ήταν (μεταξύ άλλων) ανεπίσημος σύμβουλος του Παλαιστίνιου ηγέτη Γιασέρ Αραφάτ από το 1989 ως το 2004. Έχει γράψει πολλά άλλα ενδιαφέροντα άρθρα, εξίσου συναρπαστικά και (κατά το μάλλον ή ήττον) αντικειμενικά στα στοιχεία τους. Αποφεύγει να εκφράζει “απόψεις” που δεν απηχούν τα γεγονότα όπως έγιναν.
  • Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Foreign Policy. Είναι ένα είδος think-tank σε στενή, φανερή σύνδεση με το Αμερικάνικο κατεστημένο. Υπηρετεί και ενημερώνει την Αμερικάνικη πολιτική με δημοσιογραφικές έρευνες. Φυσικά είναι προπαγανδιστικό, αν και… οι έρευνες που κάνει είναι συνήθως γεμάτες χρήσιμα στοιχεία και ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις. Σαν επίσημη πηγή πληροφόρησης (και) των υψηλότερων κύκλων του αμερικανικού κατεστημένου (που το διαβάζουν για να μάθουν… ΤΙ στο διάολο γίνεται στον κόσμο!) τηρεί κάποια πρότυπα αντικειμενικού ρεπορτάζ και συνήθως αποφεύγει τα ψευδή στοιχεία. Συν-ιδρύθηκε από τον σκληροπυρηνικό συντηρητικό Samuel Huntington (συγγραφέα της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών”) και αρκετοί άλλοι αρθρογράφοι του είναι απεχθή γεράκια της Αμερικάνικης πολιτικής, που… δεν θα διάβαζα ποτέ! [Ο Mark Perry είναι όμως εξαίρεση].
  • Παρεμπιπτόντως, δωρεάν πρόβαση σε πολλά άρθρα του “FP” (και πολλών άλλων συνδρομητικών on-line περιοδικών) παρέχει το site http://nextly.com, ειδικά για το “Foreign Policy” στη σελίδα http://nextly.com/fp_magazine. Εναλλακτικά, αν γραφτεί κανείς συνδρομητής στο “FP”, διαβάζει δωρεάν μέχρι 8 άρθρα το μήνα.

Ακολουθεί το άρθρο (δυστυχώς μόνο στα αγγλικά). Δείτε και τον δικό μου επίλογο, στο τέλος.

-Omadeon

You Can’t Kill Hamas, You Can Only Make It Stronger

Experts and insiders say that Israel’s military offensive will only further radicalize the Palestinian population — and alienate frustrated friends in the United States.

Hamas, the conventional wisdom goes, is in deep trouble.

The movement, one respected Israeli analyst claims, is “shunned and isolated” in the Arab world, facing a nascent revolt among its Gaza constituents, and “looking for a way out” of its current conflict with Israel, which is now entering its second week and has already cost more than 160 Palestinians their lives. Hamas’s weakness, according to the head of a major Washington think tank, actually spurred the conflict: “Hamas started conflict because of isolation/weakness; will end conflict weaker/more isolated,” he recently tweeted.

It’s not hard to see why Hamas is thought to be on the ropes. In the wake of the June 12 kidnapping and murder of three Jewish teenagers, the Israel Defense Forces (IDF) cracked down hard on the Palestinian Islamist movement in the West Bank, arresting more than 300 of its operatives and scooping up its arms caches in the territory. The IDF has now turned its attention to Gaza, launching Operation Protective Edge and striking more than 1,300 sites — at the cost of over 160 Palestinian lives. Even before the current outbreak in violence, Hamas’s political position looked weakened. The removal of former Egyptian President Mohamed Morsi in a coup last summer cost Hamas an important international patron, and the new military regime in Cairo has aggressively attempted to close the tunnels connecting the Sinai Peninsula to the Gaza Strip, which are Hamas’s lifeline to the outside world. Even the creation of a new unity government with Palestinian Authority President Mahmoud Abbas’s Fatah party seemed to signal a sidelining of the Islamist group in favor of traditional PLO leadership.

Is Hamas isolated? Is it weakened? In fact, according to a number of U.S. military and intelligence analysts, the truth is just the opposite. Hamas is strong — and Israel’s current attack on it will likely make it stronger.

“The IDF claims it’s broken the back of Hamas in [the West Bank cities of] Hebron, Bethlehem, and Nablus,” a senior Fatah official told me this week. “That’s a joke. The real threats are already in jail. These guys were the usual suspects.”

This is also true for Gaza — where, despite the Israeli onslaught, the Hamas leadership has remained untouched. Nor is Hamas desperate to negotiate a cease-fire with the Israelis. On July 9, a senior Arab diplomat in Amman, Jordan, passed on a report from one of his Egyptian colleagues: Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi had been in touch with the Hamas leadership, he said, offering to mediate the conflict.

“Hamas turned him down,” this diplomat reported. “They said, ‘If Israel wants to come, let them come.’”

Osama Hamdan, the head of Hamas’s foreign relations bureau, whom I reached by telephone the same day, would not confirm the report. But when I asked him to give his assessment of the pressures his movement was under, he hesitated for only a moment.

“We’re fine,” he said.

* * *

This isn’t the first time that Israeli and American observers have predicted Hamas’s demise. In fact, they have been doing so since 2006 — only to be disappointed each time.

When the Palestinians held legislative elections in January 2006, then Secretary of State Condoleezza Rice was supremely confident of a Fatah victory. With the United States supplying Fatah with campaign expertise and funding, she believed, Hamas would lose the elections and be discredited. But Hamas won — in a landslide.

Israel then cut off Gaza from basic foodstuffs and commercial goods. As one Israeli official put it, the idea was to “put the Palestinians on a diet,” creating an economic crisis so severe that Hamas would lose its popular standing. It didn’t happen. So, in 2007, the United States decided to support the creation of a Fatah militia to crush Hamas in Gaza. Instead, Hamas preempted the operation — in vicious but short-lived fighting, it was Fatah that was removed from Gaza, not Hamas.

A series of Israeli military operations since then has similarly failed to destroy Hamas. Operation Cast Lead, launched in December 2008, resulted in 1,400 Palestinian deaths, as well as the deaths of three Israeli civilians and six IDF soldiers, over the three-week operation. Operation Pillar of Defense, in November 2012, aimed to “cripple terror organizations in the Gaza Strip and defend Israelis living under fire,” according to the IDF. At the end of each operation, Israel extolled its military successes — providing lists of Hamas leaders it had killed, plus weapons depots, rocket stores, launchpads, and suspected Hamas command posts it had destroyed. But at the end of each operation, Hamas remained in control of Gaza and capable of launching rockets at Israel.

Some U.S. military officials have grown exasperated with the perpetual claims that Hamas is on the verge of being destroyed.

“It’s nearly impossible to quantify Hamas’s capabilities or its ability to survive the current attacks,” said a senior U.S. military officer who monitors the Israeli-Palestinian conflict. “But I would say that given its history, the ‘Hamas is finished’ scenario is an exaggeration…. The movement has shown that it’s capable of taking a punch.”

* * *

Israel has not only failed to eliminate Hamas, but its approach to the Palestinians has antagonized its most important ally, the United States. Following the collapse of Secretary of State John Kerry’s attempt to negotiate a resolution of the Israeli-Palestinian conflict, U.S. officials have shown signs of both conflict fatigue and frustration with the Israeli government.

Even as air-raid sirens sounded throughout Israel last week, Philip Gordon, the White House’s coordinator for the Middle East, sharply questioned, at a Tel Aviv conference, the course taken by Prime Minister Benjamin Netanyahu’s government.

“How will Israel remain democratic and Jewish if it attempts to govern the millions of Palestinian Arabs who live in the West Bank?” Gordon asked. “How will it have peace if it’s unwilling to delineate a border, end the occupation, and allow for Palestinian sovereignty, security, and dignity? How will we prevent other states from supporting Palestinian efforts in international bodies, if Israel is not seen as committed to peace?” Gordon added that Israel’s occupation of the West Bank dehumanizes Palestinians and leads to “regional instability” — a reference to Washington’s claims that the continuing Israeli-Palestinian conflict hinders U.S. ties with its regional allies.

Gordon wasn’t saying anything that Kerry hadn’t said privately to Netanyahu during the nine-month-long peace negotiations. Some of those exchanges, said a senior U.S. diplomat familiar with the talks, “had been uncomfortably blunt.”

The most uncomfortable exchange between Kerry and Netanyahu, this diplomat said, took place in early February, after Kerry arrived in Jerusalem from a meeting with European officials at the Munich Security Conference. This diplomat said that Kerry had expected that the Munich meeting would focus on Eastern Europe and the Ukraine crisis. Instead, European officials harangued Kerry about his Israeli-Palestinian mediation efforts. If Israel didn’t get serious about the peace process, Kerry was told, the European Union was willing to support efforts to delegitimize and boycott it. When Kerry responded that the United States would oppose such efforts, he was rebuffed: Europe, he was told, had run out of patience.

According to this same senior diplomat, when the secretary of state arrived in Jerusalem on Feb. 2, he carried a harsh message for Netanyahu. In a private meeting, an impatient Kerry told Netanyahu that “Israel is in trouble in Europe” and that the Europeans had “stopped listening” to American advice. Netanyahu thought he was being lectured, and he responded angrily. “Israel will not be blackmailed into signing an agreement with the Palestinians” that would endanger its security, he said. “He actually wagged his finger at the secretary of state,” the senior diplomat told me. “Can you imagine? He wagged his finger at him.”

Kerry was exasperated, but no more so than when the details of his meeting were leaked to the Israeli media. Within hours, Israeli Economy Minister Naftali Bennett accused Kerry of serving as a “mouthpiece” for anti-Semitic forces.

Kerry’s advisors were convinced that Netanyahu, who feared a collapse of his government, was responsible for the leak and had approved Bennett’s statement. Confronting Kerry was a standard strategy for Netanyahu, as it appeased the Israeli right — but being called an anti-Semite was a bridge too far.

“A mouthpiece for anti-Semites? Just incredible. Really, there’s only so much you can take,” the U.S. diplomat told me at the time.

But while navigating the shoals of Israeli politics was hazardous enough, Kerry also had to contend with the Palestinian leadership. Abbas and his aides, a senior Fatah official said, had deep disagreements over their negotiating strategy. Abbas was being too accommodating to Israel, a number of them argued — which was strengthening Hamas in the West Bank and Gaza. The more Abbas negotiated, the weaker he looked.

The deep tensions at the very top of the Ramallah leadership were most obvious during a meeting Kerry held with lead Palestinian negotiator Saeb Erekat and Abbas several months prior to his February meeting with Netanyahu. During the meeting, as Kerry looked on in discomfort, Abbas turned on the sometimes long-winded Erekat. “Just shut up,” Abbas shouted at him. “Can’t you shut up? All you do is talk. Just shut up.”

Abbas then turned to Kerry. “Don’t listen to him,” he said. “You’re negotiating with me.”

By early March, Abbas was facing off against several of his more outspoken senior Fatah leaders, according to one well-placed Fatah official. In one session in Abbas’s office in Ramallah this year, Abbas turned on one of his critics, accusing him of being pro-Hamas. “How can you defend these people?” he shouted. “They are the ones who have embraced Iran. How do you think that looks?”

His critic wheeled on him, said the Fatah official. “That’s right. And we’re the ones who have embraced Israel. How do you think that looks?” Abbas’s critic stormed from the room, shouting at the Palestinian president over his shoulder. “And we’ve gotten nothing. Nothing.”

* * *

While Kerry was negotiating with Abbas, the “unseen presence in the room,” according to this same senior Fatah official, was Hamas.

Hamas had been sidelined during the negotiations, but Abbas had warned Kerry that he would reconcile with the group should the peace process fail and also request to join international organizations in order to boost recognition of the Palestinian state. The Palestinian president made good on that promise after the collapse of the talks, signing an agreement on a unity government with the Islamist movement in April.

According to the Fatah official, Abbas reassured Kerry that the reconciliation agreement was designed to “destroy Hamas” by bringing it into the political process and then defeating it in subsequent elections. “I hate Hamas,” Abbas told Kerry, according to this Fatah official. “But don’t worry — I have a plan for them. You’ll see.”

Netanyahu aides were quick to dismiss Abbas’s strategy for Hamas. They “absolutely howled with laughter,” the senior U.S. diplomat who spoke to me about the February Netanyahu-Kerry meeting said.

“It was just incredible,” this U.S. diplomat told me in March. “They gave [Kerry] the ‘wolf in sheep’s clothing’ routine, saying that Abbas’s strategy showed that there was no difference between him and the terrorists. They even claimed that Abbas’s real strategy was to turn over the PA [Palestinian Authority] to Khaled Meshaal [the head of Hamas's political bureau].”

Kerry, this diplomat went on to say, could hardly believe what he was hearing. If Israel was convinced that Abbas was a stalking horse for Hamas, why did they engage in the peace process to begin with? “This was just crazy,” the senior U.S. diplomat said. “The secretary was stunned.”

Following the peace process’s collapse and the Palestinian unity agreement, Israeli officials stepped up their rhetoric against Hamas. Israeli Intelligence Minister Yuval Steinitz told a group of Washington reporters in late June that the group was virtually indistinguishable from the region’s most violent jihadists, such as the Islamic State (formerly known as ISIS). “I don’t see much difference between these Hamas terrorists and the people from ISIS who executed the Iraqi soldiers,” he said.

The implication of the Steinitz claim was that, like the United States in Iraq, Israel wanted to portray itself as fighting violent jihadists, “who are all the same and want the same thing,” a retired U.S. intelligence veteran explained. “That’s just nonsense. ISIS is far, far more radical than Hamas. As soon as Hamas agreed to participate in elections, they were branded as apostates [by more radical groups].”

“This idea that attacking Hamas can strengthen Palestinian moderates is just silly,” this same intelligence officer told me. “The truth is that [Operation] Protective Edge has weakened Abbas and left a void in the West Bank. And guess who’s going to step in? Israel doesn’t seem to have an answer to the ‘what next’ question.”

* * *

The “what next question” is a worry for an increasing number of U.S. diplomats and intelligence officers. Successive Israeli attacks on Gaza over the last years have splintered Gaza’s militant groups — strengthening some, such as certain elements in the Popular Resistance Committees and Islamic Jihad, that are far more radical than Hamas. In 2007, again in 2009, and then just last May, the Hizb ut-Tahrir movement, which calls for the establishment of a caliphate to “liberate the Holy Land,” held rallies in Hebron and Ramallah that attracted a small but dedicated band of followers.

“In the American media, it’s ‘Hamas, Hamas, Hamas,’” Yousef Munayyer, the executive director of the Jerusalem Fund, said. “It’s a great talking point, but this shouldn’t be about talking points. Israel’s actions are radicalizing Palestinian society. Maybe that’s what they want, but I can’t imagine that’s what we want.”

While Israeli officials might lump Hamas in with ISIS, the group itself has been increasingly worried about the emergence of more radical Islamist movements. This could be clearly seen in the immediate aftermath of the June 12 kidnapping and murder of the three Israeli teens, which took Hamas’s leadership by surprise. “They were caught flat-footed,” the senior Fatah official with whom I spoke confirmed. “They didn’t order the kidnapping or the murder and were surprised it happened. We ourselves thought it wasn’t aimed at Israel, but at breaking up the unity agreement.”

Hamdan, the head of Hamas’s foreign relations bureau, refused to comment on this speculation, but denied that Hamas was behind the incident. “To this moment we don’t know” who the perpetrators are, he told me in the immediate aftermath of the kidnapping. He provided the same answer when I gave him the names of the prime suspects, members of the Qawasmeh family of Hebron. “We don’t know,” he repeated.

With Operation Protective Edge entering its eighth day, the United States is now scrambling to again find a way out of the conflict. But unlike previous confrontations, getting both sides to agree on a cease-fire will be much more difficult. “Abbas is weakened; Israel has a government that needs to show how tough it is; and Hamas is looking at its competitors in Gaza,” said Nathan J. Brown, a professor of political science and international affairs at George Washington University. “There aren’t too many exit points. The current crisis could go on for quite some time and be very bloody.”

So far, Israel’s eight-year attempt to batter Hamas into submission has not only met with failure, but its successive military onslaughts might just have succeeded in creating an increasingly radicalized Palestinian population and alienating Israel’s most powerful ally.

“Why would you adopt policies that actually create more Islamists?” asks a former U.S. intelligence analyst who spent his career monitoring the Israeli-Palestinian conflict. “And why would you offend a secretary of state and a country that’s one of your last friends in the world? The unalterable and, for many, unutterable truth of this conflict is that Israel should stop looking out and start looking in. It’s time for them to admit that their strategy of isolating Hamas, weakening Fatah, and offending America hasn’t worked and won’t work. Maybe it’s time to try something else.”


 

Related articles:

 


___________

Επίλογος (Omadeon)

Σαν μπλόγκερ, πολέμησα όσο μπορούσα τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα [και αλλού] αλλά ποτέ δεν άφησα αυτή τη στράτευση να επηρεάσει και την κρίση μου για την απαράδεκτη στάση του Ισραήλ, που όχι μόνο παραβιάζει κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, αλλά και καθίσταται υπεύθυνο έμμεσα, ως ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ, της πρωτοφανούς αύξησης των αντισημιτικών τάσεων και επεισοδίων παντού στον κόσμο (μόνο στη Γαλλία, έχουν δολοφονηθεί ραββίνοι και άλλοι Εβραίοι με αυξανόμενους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια). Τα δύο μεγάλα κόμματα στο Ισραήλ είναι εξίσου ένοχα και (εμμέσως) ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ για τον διεθνή αγώνα κατά του αντισημιτισμού, όσο και τα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα είναι ένοχα για προδοσία και δωσιλογισμό.

Ο αληθινός εβραϊκός πατριωτισμός δεν έχει… πατρίδα και [ολοένα και περισσότερο] αρνείται να δεχτεί σαν πατρίδα του το καθεστώς απάρτχάϊντ που επικρατεί στο Ισραήλ. Το πλήθος των αντι-ρατσιστών Εβραίων που αντιτίθενται στην πολιτική του Ισραήλ ολοένα και αυξάνει, κι αυτό πραγματικά τιμά τους Εβραίους σαν σύνολο, αν και παραμένει (τουλάχιστον στην επιφάνεια) μειοψηφικό φαινόμενο. Δυστυχώς, ισχύει πάντα το φαινόμενο ότι οι πλειοψηφίες παρασύρονται από προπαγάνδα και σφάλλουν. Στο Ισραήλ το σφάλμα της πλειοψηφίας είναι ιδιαίτερα αποκρουστικό και τεράστιο. [Δείτε π.χ. το σχετικό άρθρο της Haaretz "Jewish Hate of Arabs Proves: Israel Must Undergo Cultural Revolution" (σε άλλο site, όχι στη Haaretz, διότι εκεί το άρθρο είναι κλειστό σε μη-συνδρομητές). Αυτό το σφάλμα, (ακόμη και) από μόνο του, οδηγεί και σε έξαρση του αντισημιτισμού.

Δυστυχώς, αρκετοί Εβραίοι bloggers [και άλλοι πολέμιοι του αντισημιτισμού] αδυνατούν να δούν αυτό το φαινόμενο χωρίς παρωπίδες και παρασύρονται από την προπαγάνδα της συκοφαντικής γενίκευσης “Κάθε αντισιωνιστής είναι και αντισημίτης”. Ενοχοποιούν πολύ εύκολα κάθετι που τους ενοχλεί σαν αντισημιτικό, π.χ. η επικέντρωση του “Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών” σε άρθρα για την Παλαιστίνη συκοφαντήθηκε σαν “άρνηση ολοκαυτώματος” επειδή συνέπεσε με τη διεθνή επέτειο Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Τέτοιες συκοφαντικες λαθροχειρίες παραβιάζουν την κοινή λογική και δεν αξίζουν καν σχολιασμό. Γκουγκλίστε π.χ. “αρνητής του Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο ο Πλεύρης. Είναι και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών που ανεβάζει την Ημέρα Μνήμης συνεχείς αναρτήσεις για την Παλαιστίνη” …και δείτε τα αποτελέσματα.

Γι’ αυτό το λόγο, αλλά και επειδή… δεν έχω χρόνο για εντελώς ανούσιες συζητήσεις, ΔΕΝ θα γίνουν δεκτά σχόλια πάνω σ’ αυτό το θέμα. [Ισως και να κλείσω τα σχόλια εντελώς, μόλις δω... τρολιές].


 UPDATE:

.

Tariq Abu Khdeir, 15 year old American citizen from Florida and cousin of Mohammad Abou Khdeir

Tariq Abu Khdeir, 15 ans, citoyen américain de la Floride et cousin de Mohammad Abou Khdeir

Tariq Abu Khdeir [Μεγαλώστε - Enlarge - Agrandir]

Οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι είναι «βαθιά προσβεβλημένες» από το υλικό που φέρεται να δείχνει έναν έφηβο να υφίσταται άγριο ξυλοδαρμό από την ισραηλινή αστυνομία… [...]

Περισσότερα:http://inconue.wordpress.com/2014/07/06/tariq-abu-khdeir-15-year-old-american-citizen-from-florida-and-cousin-of-mohammad-abou-khdeir-tariq-abu-khdeir-15-ans-citoyen-americain-de-la-floride-et-cousin-de-mohammad-abou-khdeir/


Διαβάστε επίσης:

  • Σιωνισμός, ρατσισμός και αντισημιτισμός (by capybara, “Παραλληλογράφος”) ένα πολύ καλό άρθρο, αντίλογος στην κατεστημένη [φιλο-ισραηλινή] άποψη που βλέπει το σιωνισμό με ροζ γυαλιά.
  • Προηγούμενα άρθρα σε αυτό εδώ το blog με… αναζήτηση λέξεων (βαριέμαι και δεν θέλω να γεμίσω το blog με trackbacks στον… εαυτό του -χεχε).

Η αντι-λογική μετάλλαξη του Νου στηρίζει το Νέο Ολοκληρωτισμό (μέρος άρθρου του Claudio Gallo)

Claudio Gallo
Claudio Gallo

Στο τέλος ενός πρόσφατου άρθρου του Ιταλού δημοσιογράφου Claudio Gallo, οι τελευταίες παράγραφοι με συνάρπασαν. Tις παραθέτω λοιπόν και τις μεταφράζω, μία-μία (όπου κάθε έμφαση είναι δική μου).

To operate in our i-Society, we don’t need so much a rational attitude but a capacity to combine images by analogy. It is a world in which the old non-contradiction principle is useless because the images spring one from another with a non-logical dynamic. Bauman called it the liquid world. To live in the liquid world we are inclined to develop cerebral activities that may yield to a fast replay of a continuous succession of images and emotions. In this world a rational structure is pure archeology.

Για να λειτουργήσει κανείς στη σύγχρονη i-κοινωνία, δεν έχει πια τόση ανάγκη από μια ορθολογική στάση, όσο από μια ικανότητα να συνδέει εικόνες μέσω αναλογιών. Είναι ένας κόσμος μέσα στον οποίο η παλιά αρχή της “μη-αντιφατικότητας” (ή της λογικής συνέπειας) γίνεται άχρηστη, διότι οι εικόνες ξεπροβάλλουν η μία μέσα από την άλλη, μέσω μιας μη-λογικής δυναμικής. Ο Bauman ονόμασε αυτή την κατάσταση “Yγρό Kόσμο” (Liquid World). Ζώντας στον Υγρό Κόσμο, έχουμε την τάση να αναπτύσσουμε εγκεφαλικές λειτουργίες που υποτάσσονται στην ταχεία αναπαραγωγή μιας συνεχούς αλληλουχίας εικόνων και συναισθημάτων. Σ’ αυτό τον κόσμο, η ορθολογική δομή είναι καθαρή αρχαιολογία (ή αναχρονισμός).

The law of our society is velocity and in the mind images are faster than thoughts. It may seems a little abstract but let’s think of our everyday life. Have you noticed that the current thriller movies are full of inconsistency, much more so than the older ones. This is because the coherence of the picture is no longer important; the climax of the plot may be an emotion or a sentiment that we gladly filter through some cerebral patterns in which rationality is not important. Rationality has never been the main trait of the human world; this is obvious, but it was always considered to be at the top of the social cognitive pyramid as the limited instrument of our political freedom. But the capacity to make rational connection was never less useful than in our society today.

Zygmunt Bauman

Ο κανόνας στην κοινωνία μας είναι η ταχύτητα και μέσα στο νου οι εικόνες είναι γρηγορότερες από τις σκέψεις. Μπορεί αυτό να φαίνεται λίγο αφηρημένο, αλλά… ας αναλογιστούμε την καθημερινή μας ζωή. Μήπως έχετε προσέξει, ότι οι σημερινές ταινίες θρίλλερ είναι γεμάτες (λογικές) ασυνέπειες, πολύ περισσότερο από όσο τα παλιά θρίλλερ? Αυτό συμβαίνει διότι η λογική συνέπεια μέσα σε μια εικόνα δεν είναι πια σημαντική. Η κλιμάκωση του σεναρίου μπορεί να είναι συναισθηματική, ή κάποιο συναίσθημα το οποίο φιλτράρουμε πρόθυμα, μέσα από κάποιες εγκεφαλικές λειτουργίες όπου ο ορθολογισμόςλογική συνέπεια) δεν έχει πια τόση σημασία. Οπωσδήποτε βέβαια, η λογική συνέπεια δεν ήταν ποτέ το κύριο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου κόσμου. Παρόλ’ αυτά, (η λογική) εθεωρείτο κορυφή στην πυραμίδα της κοινωνικής αντίληψης, σαν ειδικό εργαλείο της πολιτικής ελευθερίας μας. Αλλά η ικανότητα για λογικούς (ορθολογικούς) συνειρμούς δεν ήταν ποτέ λιγότερο χρήσιμη από όσο είναι στη σημερινή κοινωνία.

I am certain that in the glass skyscrapers and penthouse where the famous one percent of obscenely rich people live, old Machiavelli never went out of fashion. To manage their wealth and their power they need the ancient categories of cause and effect and so on. Simplifying, the liquid world is the ideology that subjugates the other 99 percent in a kind of totalitarianism where everyone swears they are free.

Santi di Tito’s famous portrait of Niccolò Mac...Είμαι βέβαιος, ότι μέσα στους γυάλινους ουρανοξύστες και τις πολυτελείς κατοικίες όπου ζει η διάσημη μειοψηφία του 1%, εκείνη των σκανδαλωδώς πλουσίων, ο παλιός Μακιαβέλι ποτέ δεν έπαψε να είναι της μόδας. Για να μπορέσουν να διαχειριστούν τα πλούτη και τη δύναμή τους, οι πλούσιοι έχουν ανάγκη τις αρχαίες εκείνες έννοιες της Αιτίας και του Αποτελέσματος, κ.ο.κ. Πιο απλά, ο Υγρός Κόσμος είναι η ιδεολογία που υποτάσσει το υπόλοιπο 99% της κοινωνίας σε ένα είδος ολοκληρωτισμού, όπου όλοι… ορκίζονται πως είναι ελεύθεροι.


Ολόκληρο το άρθρο, στα αγγλικά: Global totalitarianism: Change not forbidden, change is impossible


Δείτε επίσης

Εργαζόμενοι Coca Cola: Η εταιρεία διαφημίζει ότι μένει Ελλάδα, ενώ κλείνει τα εργοστάσια

ΜΗΝ πίνετε Coca Cola !

ΟΥΤΕ ΓΟΥΛΙΑ ΑΜΙΤΑ, ΦΑΝΤΑ, ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ, ΑΥΡΑ

Αναδημοσίευση από το “Κουτί της Πανδώρας”, 16-7-2014.

coca


Για παραπλάνηση των καταναλωτών με καθαρά προπαγανδιστικές διαφημίσεις που παρουσιάζουν το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης εν πλήρη λειτουργία, με «χαρούμενους ηθοποιούς-εργάτες» ενώ έχει κλείσει, κατηγορούν την Coca Cola οι εργαζόμενοι της εταιρείας στη Θεσσαλονίκη, καλώντας σε συνέχιση του μποϊκοτάζ στα προϊόντα της πολυεθνικής επιχείρησης μέχρι να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

Σε ανακοίνωσή τους, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης αναφέρουν:

«Η πολυεθνική Coca Cola, γνωστή για τις ικανότητές της στο χώρο του marketing και της διαφήμισης, έχει επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ παραπλάνησης και υποκρισίας απέναντι στους Έλληνες καταναλωτές και στον ελληνικό λαό.

Με μια ύπουλη τηλεοπτική διαφήμιση, που σφετερίζεται δημόσιους χώρους  και μνημεία της Θεσσαλονίκης, προσπαθεί να «πείσει»  το καταναλωτικό κοινό  ότι συνεχίζει σαν και πρώτα τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να επισκιάσει τον αγώνα μας για επαναλειτουργία του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης.

Η Κόκα Κόλα διαφημίζει ότι μένει Ελλάδα τη στιγμή που έχει κλείσει τα εργοστάσια της σε Κέρκυρα,  Ρόδο,  Αθήνα,  Μεσολόγγι,  Πάτρα  και  τώρα  και  στη Θεσσαλονίκη.

Η Κόκα Κόλα δείχνει στη διαφήμισή της «χαρούμενους ηθοποιούς-εργάτες», τη στιγμή που το εργοστάσιο έχει κλείσει, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν την απεργία τους με όπλο τους το «μποϊκοτάζ’ και διεκδικούν την επαναλειτουργία του και την επιστροφή τους στην εργασία τους.

Η Coca Cola για μήνες ολόκληρους έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μη γίνει γνωστό το «λουκέτο» του εργοστασίου στην Θεσσαλονίκη, επέβαλλε με τα δαπανηρά και προσοδοφόρα για τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης διαφημιστικά μηνύματα την   αποσιώπηση του εννεάμηνου αγώνα μας.

ΤΩΡΑ, μετά τη μεγάλη συμμετοχή του Ελληνικού λαού στο μποϊκοτάζ  η Κόκα Κόλα παραπλανά τους Καταναλωτές με καθαρά προπαγανδιστικές διαφημίσεις που παρουσιάζουν το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης εν πλήρη λειτουργία.

Υπενθυμίζουμε σε όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες ότι το εργοστάσιο εξακολουθεί να είναι κλειστό  και  ο  αγώνας  μας  συνεχίζεται.

Για αυτό καλούμε το καταναλωτικό κοινό να συνεχίσει το μποϊκοτάζ των  προϊόντων της  πολυεθνικής  Coca Cola  μέχρι να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

Ο αγώνας μας φέρνει αποτελέσματα

ΟΥΤΕ ΓΟΥΛΙΑ ΑΜΙΤΑ, ΦΑΝΤΑ, ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ, ΑΥΡΑ».


 

 

Η λιτότητα σκοτώνει: 12χρονη πέθανε επειδή η μητέρα της δεν είχε χρήματα για φάρμακα!

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ, ή ‘Το πρώτο σκαλί΄ (παραφράζοντας τον Καβάφη)

Συνέχεια ανάγνωσης