Σε τίμια ανοιχτή συζήτηση, δεν τραβάμε… πιστόλι!

Ένα ανώνυμο σχόλιο που αμόλησε… φιλικός προβοκάτορας σε αυτό το μπλογκ σήμερα, με έβαλε σε σκέψεις. Τον τίμησα ήδη με πνευματώδη (ελπίζω) απάντηση, αλλά που… δεν του απαντά πλήρως. Το σχόλιο αυτό, κάποιου ανώνυμου επισκέπτη με την υπογραφή “Μικρός Φύρερ” (και με λινκ σε… ναζιστική βιογραφία του Χίτλερ!) ήταν το εξής:

Τα ιστολόγια είναι ιδιωτικοί χώροι. Το δημόσια προσβάσιμος δε σημαίνει δημόσιος, όπως θα ήθελες. Μόνο τρελός για δέσιμο θα διεκδικούσε δικαίωμα να λέει την άποψή του όπου γίνεται δημόσια μεταδιδόμενη συζήτηση, και σε αυτή τη περίπτωση το ότι δε τον έχουν δέσει ακόμα είναι το πρόβλημα που χρειάζεται αντιμετώπιση.

Κατ’ αρχήν, σε ορισμένα από αυτά ο “Μικρός Φύρερ” έχει απόλυτο δίκιο. Δηλαδή, (1) ΝΑΙ, τα ιστολόγια είναι (πρωτίστως) “ιδιωτικοί χώροι”. Επίσης (2) ΝΑΙ, “δημόσια προσβάσιμος ΔΕΝ σημαίνει δημόσιος”. Τέλος (3) ΝΑΙ, πολλοί θα το θέλαμε αυτό, δηλαδή το να εξισώσουμε κάθετι “δημόσια προσβάσιμο” με το (σκέτα) “δημόσιο”, αλλά… απλούστατα αυτό δεν γίνεται, ή… (αν γίνει ποτέ) δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα καταστείλει ΚΑΙ ορισμένες… άλλες ελευθερίες!

Π.χ. μπορεί η κυρά Μαρία η Μπλογκέρισα να γουστάρει να… γδύνεται δημόσια και να κάθονται σούζα οι θεατές σε στυλ “look but don’t touch”. Επίσης μπορεί κάποιος κύριος… Ναπολέων Ζέρβας Βοναπάρτης ή Δελαπατρίδης, να θέλει να αγορεύει δημόσια στο μπλογκ του, ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ και ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Ε, ΠΩΣ θα μπορούσαμε εμείς (ελεύθερα σκεπτόμενοι όντες)