Improving Automatic Translation Software, using Human text-corrections in Automatic Translation

Pyramid showing comparative depths of intermediary representation, interlingual machine translation at the peak, followed by transfer-based, then direct translation.Image via Wikipedia

A few years ago (2003-2004) I made a detailed proposal to several Greek I.T. companies: The proposal was to “improve the performance of automatic translation software” through additional “boot-strapping code” in Prolog, which could learn from the mistakes of Automatic Translation by creating automatic generalizations in NLP (Natural Language Processing) using ILP (Inductive Logic programming).

Fed with human corrections, the proposed software would continually compare human corrections with automatic translation mistakes, so that it would learn (using A.I. techniques such as ILP) how to correct the latter, improving (the final outcome of) Automatic Translation, with time.

The human text-corrections could be stored in a so-called “Translation Memory System” (such as Trados), while the main NLP/ILP program could be a plugin or extension for already-existing Automatic Translation Software (such as SysTran).

Unfortunately, there wasn’t a single Greek I.T. company, willing to risk (my proposed salary of) 10-15 thousand euros (spread over a period of 6 to 12 months) to try out this simple and (in my humble opinion) powerful software-idea. Only one Greek company  (software importers and software developers themselves) told me they might be interested, but that… they would need to see a working software demo of the idea, first! Well, I replied that the proposed initial phase of 6 to 12 months (for which I requested a decent salary) was precisely intended to cover this development phase, to arrive at an “alpha-phase software” implementing the idea. If I could support myself without their help during these few months, I wouldn’t ask for their assistance in the first place! -Instead, I would probably try to sell the “already working demo”, or start (once again in life) an I.T. company to distribute the product. But I couldn’t live without any income, during the proposed “initial phase”. Well, they immediately lost all interest in the idea, as a result; they wanted to do business with zero risks, zero investment and… zero innovation!
-Ah well, since they were a Greek company, I was not -in the least bit- surprised;
always expecting the worst in Greece:

  • During the last 3 years, more than 5000 colleagues of mine, Greek I.T. professionals, researchers and scientists have left Greece, emigrating to… saner countries, seeking high-tech jobs; they left because of the extreme narrow-mindedness, imbecility, corruption and complacency that predominate over here:

  • Greece is an entire country of -largely- useless, narrow-minded people, most of them living in their own Closed Little World, envying and demeaning each other. Of course, there ARE noteworthy exceptions -typically among those who live (or have lived) elsewhere.

  • Nevertheless, my proposed “automatic learning software” would be profitable in Greek language automatic translation, since (1) Greek is a relatively rare language, that most A.I./NLP developers do not understand, and (2) there is simply zero competition (for high-tech Greek language software innovations), in a country overwhelmed by so much unbelievable amounts of stupidity, backward-thinking mentality and sheer technological incompetence. Any Greek company willing to invest in this simple idea would become quickly successful, in the Greek language translation market, since my own translation skills in Greek (as well as English) are adequate for the project. The success of the project depends on two types of skill, ideally simultaneous: (1) all the necessary software development skills, and (2) perfect knowledge of at least two languages, for the first language-pair to work properly.

In fact, I wouldn’t even dream of implementing this innovation (in “only 6 to 12 months”) for languages I don’t understand, such as German: My idea is guaranteed to produce good results only for Greek-to-English translations (and vice-versa), which is why (to my utmost… disgust) I approached Greek companies (rather than foreign) in the first place. After a while, E-mail sent to companies all over the world was either ignored, or answered with polite replies like “no thanks, we’ re not interested in Greek at the moment”.

  • Well, if you happen to be an I.T. company or a Greek investor of… rare open-mindedness, just send me an e-mail, to, and I’ll be glad to explain it further.

  • After the initial alpha-phase, my estimate is another short period (of about six months) to produce a final, fully debugged, nicely packaged shop-ready software product, probably marketed with a nice title like “Automatic Translation Intelligent Companion” (etc).
  • However, when your profits-per-month begin to exceed significantly the cost of my salary, I’d be pleased to get a small percentage of your profits, without any salary (a negotiable, modest percentage, somewhere between 15 and 25% of your net income from the proposed product);
  • offering you unlimited support, as well.
Related articles


Ted Nelson (the creator of HyperText) criticizes today’s Web, proposing humanistic innovations

I became a fan of Ted Nelson‘s visions and his “Xanadu project” through his book “Computer Lib/Dream Machines” many years ago. Here is the book’s front cover:

Ted Nelson is the man who coined the term “hypertext:

Whether the World Wide Web was my idea is a matter of controversy; but no one questions that I coined the words “hypertext,” “hypermedia,” “micropayment” and “dildonics,” among others.Ted Nelson in “MY LIFE AND WORK, VERY BRIEF

Ted Nelson is universally acknowledged as the father of HyperText. However, he still maintains a highly critical stance towards modern implementations of his original vision, such as the HTML language:

“HTML is precisely what we were trying to PREVENT— ever-breaking links, links going outward only, quotes you can’t follow to their origins, no version management, no rights management”. Ted Nelson in a Wikipedia quote

Nelson at at Keio University, Japan 1999 (image Belinda Barnet).
Ted Nelson in 2002
“…the objective is to create a unified quotable world– that is, a pool of transquotable documents on the Internet, and that means including documents whose content is sold as well as free. Thus a key aspect of the plan is to build a microsale system, so that sold content may be offered under transcopyright by authors and publishers.” (Ted Nelson in Transcopyright)

Here is what Ted Nelson said to a BBC interviewer a few years ago (Red emphasis is mine):

“The World Wide Web is not what we were trying to create. The links only go one way. There’s no permanent publishing. There is no way you can write a marginal note that other people can see on what’s in front of you. There is no way that you can quote freely...”(*)

  • (*) Now, this statement was made in 2001, and it is partly outdated: Today (2007) Web 2.0 “social tagging” and annotations are possible, and also shareable. However, most of Ted Nelson’s criticisms are still quite valid.

My own attempts (in the late eighties) to implement Nelson’s visions, made me accidentally hit across similarities between his ideas and today’s Semantic Web, about which only very recently I became aware: -Adhering closely to Nelson’s principles, I ended up with a data-structure for hypertext implementation, surprisingly similar to the foundations of the Semantic Web:

  • It was a rare, sunny British Sunday, in the summer of 1988, when I devoured Ted Nelson’s book -beginning to end- while enjoying the sunshine, sitting on a park-bench in Oxford (UK), where I had just started working in I.T. for a local company. On the evening of that same day, I hacked some hypertext code in a Prolog interpreter, running in an Amstrad late-eighties’ heavy-duty “laptop”, with floppies but no hard disk.
  • My first Hypertext program (of 1988) was very crude by today’s standards: It was just a simple text-editor, where (by pressing certain keys) hyper-links could be inserted, edited, or deleted. The phrases chosen as links appeared in bold. By pressing Space they were replaced by other documents, implemented as clauses of a Prolog Database stored in RAM (since floppies were too slow and there was no hard disk!)
  • A couple of years later a new program emerged, a hypertext editor with multiple windows, implemented in PDC Prolog (as well as Assembly Language for speed): “Hyperion” was a DOS program, but it still works: You can download Hyperion-1 here. If you can read Greek (or tolerate… machine-translation pigeon-English) there is a Greek article about Hyperion and HyperText here.
  • “Hyperion-1″ was finally released a few months later, through a computer magazine’s companion disk. It had multiple windows with scroll-bars, user-defined colours and multiple types of hyperlinks embedded in each high-lighted phrase. In fact, the data-structure of Hyperion closely resembled today’s RDF triples(in the Semantic Web), with three arguments in each hyperlink definition: (1) Source phrase / HyperKey, (2) Target-document and (3) Relation between them (user-defined, optionally using graphics or user-defined transformations of the Target-document)…
  • Today -in 2007- the Semantic Web addresses some (but not all) of the fundamental issues raised by Ted Nelson and his associates for a number of years, ever since HTTP (Hypertext Transfer Protocol) was invented. E.g. Where the World Wide Web Went Wrong“.

(to be continued)

MONDRAGÓN CORPORACIÓN COOPERATIVA (MCC): an international People’s Cooperative Corporation

Autonomous Basque Country.Basque region, via Wikipedia

I stumbled upon this remarkable Alternative Company fairly recently, in a Green politics newsletter: “MONDRAGÓN CORPORACIÓN COOPERATIVA” (MCC) is a competitive, rapidly expanding big corporation, the seventh largest in Spain and the largest in the Basque region, where it began. It has now expanded to a multinational corporation employing 82 thousand people. About half of MCC’s “employees” are partners and co-owners of the company itself, empowered with democratic rights and profit-sharing, as well as direct participation in the company’s decisions through the General Assembly, where the principle of “one person = one vote” is used.

UPDATE: In view of the current international crisis (in October 2008), this post has been brought again to this blog’s front page. Moreover, here are some new hot links of relevance to Cooperativism (and the current Crisis): Συνέχεια ανάγνωσης

This blog’s Banner and Avatar, fully documented!

This blog’s banner is documented in a new web-page (click here to see it).

My “avatar” is a tiny detail of the blog’s banner (the corner on the right-hand side): – A small part of an oil-painting called “The Astral Visitor”, digitally modified to emanate an aura of White Light, with an additional source of White Light (or Energy) located in the region of the heart (the “Emotional Chakra”). Music symbols have also been added, on the bottom of each side:

  • This post was inspired by a friend, the Greek blogger HarisHeiz ( who posted detailed explanations of his own avatar and blog-banner here, while his friend Manos documented his own avatar here (quite humourously). Of course, my banner and avatar are far from perfect; so, feel free to criticize or contribute your own ideas about them!

A minimal tribute to the “impiteous Tata Sisters”

swearing in cartoon

Image via Wikipedia

The existence of extremely popular Greek bloggers who are also… extremely filthy, tacky, full of gossip, slander and all kinds of excrement, has caused the appearance of antidote-blogs, often misconstrued as “hate-blogs”. Usually, they are not hate-blogs: On the contrary, they are heroic activists against the filth of certain other blogs (usually not readily detectable)! :)

E.g. there exists an unusual blog, full of vitality, honesty and strong language (wherever necessary): The “Impiteous Tata Sisters blog” (of “minimal situationism“). I had a good laugh, reading what the Tata Sisters come up with, from time to time; agreeing with them most of the time! Unfortunately, it’s a Greek-speaking blog. However, it’s worth reading if you can understand Greek and if your mind is open ; you can also try automatic translations of this blog’s posts in English (quite ghastly in translation errors sometimes, but sometimes also even funnier, as “Automatic Translation Babel-Pigeon English”). From now on, I decided to include this militant, straight-talking “Tata Sisters Blog” in my blogroll. I also created for it a convenient mini-banner for easy reference (and free promotion through my own blog):


Pocket-size Version


Big Mac(c) Dinner-Size Version

Reblog this post [with Zemanta]

Warning: “We have a concern about some of the content on your blog. Please contact us A.S.A.P.”

This posting is addressed to WordPress Administrators, as well as to the international blogging community. Our experience in blogging (using the Greek language) has been a wonderful learning experience, in some ways. However, in other ways, it has also been a disappointing experience, as regards the human element (e.g. quite a few other Greek bloggers). Personally, I feel disillusioned to discover that a significant number of Greek bloggers has exhibited a dangerously over-enthusiastic misuse and abuse of all rights granted to them by blog-providers: Moderation, for example, applied in excess quite frequently by certain Greek blogs, not in order to rid themselves of insults and slanderous comments, but for the malicious suppression of viewpoints they dislike, as well as people they do not like for personal reasons. For example, some Greek candidates for the 2007 elections have used moderation to silence their critics or their personal enemies, in blog-discussions misleadingly presented as open, free, fair and democratic. Συνέχεια ανάγνωσης

Βράβευσε τα… παράνομα καρτέλ ο ΣΕΒ!!! (ε, ας βραβεύσει κι η μπλογκόσφαιρα τα… αστέρια της)

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Zalmoxis (δείτε το εδώ) ο Σύλλογος Ελλήνων Βιομηχάνων απένειμε επιχειρηματικά βραβεία σε πέντε εταιρείες που πρωταγωνίστησαν σε παρανομίες (και διώχθηκαν μάλιστα για σύσταση καρτέλ, κλπ) ενώ στο μεταξύ η Ελληνική Μπλογκόσφαιρα προβληματίζεται (“σαν το χοίρο που πάει να κλάσει” έλεγε η γιαγιά μου) για τα “Ιστολογικά Όσκαρ 2007″, που πολλοί ορέχτηκαν αλλά όλοι… μισούν. Συνέχεια ανάγνωσης

Το νέο κίνημα της Θετικής ΑντιΠαγκοσμιοποίησης

Στην Ελλάδα η λέξη “Παγκοσμιοποίηση” έχει συχνά αλλοιωθεί από διάφορες υστερικές ιδεοληψίες και συνωμοσιολογίες (που την αντιλαμβάνονται π.χ. σαν “συνομωσία κατά του Ελληνισμού”) καθώς και μπόλικη άγνοια γύρω από τα σημαντικά και τα ουσιώδη πράγματα που πρέπει να ξέρουμε, ώστε να κατανοήσουμε τα προβλήματα που προκαλεί καθώς και τις πιθανές λύσεις τους.

Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα (παρόλη την φανατισμένη ρητορική και τη συνομωσιολογία) υπάρχει μεγάλη άγνοια γύρω από αυτά τα θέματα, καθώς και… μηδενική σχεδόν συμμετοχή στο αναδυόμενο ΥΓΙΕΣ Κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης, εκείνο που συνεδρίασε με μεγάλη επιτυχία στο Πόρτο Αλλέγκρε της Βραζιλίας (και αλλού). Σε αυτά τα συνέδρια η χώρα μας… έλαμψε δια της απουσίας της (εκτός από ελάχιστους που παραβρέθηκαν τα προηγούμενα χρόνια – και ένας από αυτούς ήταν ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης).

Τα δικά μου links περί παγκοσμιοποίησης είναι κυρίως εδώ:

Ο “Φόρος Τόμπιν” είναι μία πολύ μικρή επιβάρυνση (δεκάτων τοις εκατό) στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, που έχει ήδη υιοθετήσει ο Καναδάς. Ενισχύει την οικονομική σταθερότητα (ιδιαίτερα των μη-προνομιούχων χωρών), αλλά αντιμετωπίζει δυσπιστία από μερικούς (και το ΚΚΕ στην Ελλάδα έχει θεωρήσει αυτό το φόρο ανεπαρκή και εφησυχαστικό, σαν ‘φρούδα ελπίδα’).

Ιδού η πιο σημαντική παράγραφος από μία συνέντευξη:

Στο Πόρτο Αλέγκρε δεν είναι κανείς κατά της ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου, αλλά το θέλουν με όρους που ωφελούν και τον τρίτο κόσμο, δηλαδή πιο θετικό και πραγματικά διεθνές. Η ιδέα του προστατευτισμού ή του απομονωτισμού είναι τόσο μακριά απ’ αυτά τα κινήματα που μόνο κάποιος ο οποίος είναι εντελώς αδαής θα τους προσάψει αυτή την κατηγορία. Άρα η κριτική είναι πολύ σαφής πλέον. Δεν είναι μία κριτική η οποία στρέφεται κατά της παγκοσμιοποίησης ως έννοιας του διεθνούς εμπορίου ή άλλων πραγμάτων που έχουν να κάνουν με πιο ανοιχτές οικονομίες. Είναι κατά του νεοφιλελευθερισμού ως συστήματος πολιτικής και οικονομικής σκέψης, η οποία εφαρμόζεται σήμερα στην παγκόσμια κοινότητα.

Εξαιρετικά κατατοπιστική για το θέμα νομίζω, είναι αυτή η συνέντευξη, του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στην Κρήτη Γιώργου Σταθάκη, στο εξής link:

Ιδού μερικά εκπληκτικά αποσπάσματα αυτού του κειμένου:

“…μετά από πολλά – πολλά χρόνια βρέθηκα ανάμεσα σε 50.000 ανθρώπους απ’ όλον τον κόσμο με τρομερή διάθεση συζήτησης, με πολλαπλές θεωρητικές και πολιτικές προσεγγίσεις.


Μία ατζέντα θεμάτων που εγώ δεν πίστευα ότι τη συζητάνε σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο αυτού του τύπου τα κινήματα…


Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, απελευθέρωση εμπορίου , διεθνείς χρηματαγορές κλπ. Αλλά ταυτόχρονα συζητάνε κατάργηση των φορολογικών παραδείσων , το εμπόριο των οργάνων του σώματος -συζητάνε απίθανα θέματα


…ένα δέος για κάποιον ο οποίος κινείται στο πλαίσιο μιας εθνικής πολιτικής διότι συνήθως η εθνική πολιτική ζωήειδικά η Ελληνική - δεν έχει κανένα από τα θέματα αυτά…


είχαμε συμφωνήσει έξι μήνες πριν να αναλάβουμε την διοργάνωση τεσσάρων σεμιναρίων για την παγκοσμιοποίηση με συγκεκριμένους εισηγητές και θέματα. Σ’ αυτά τα σεμινάρια μίλησα εγώ και ο Βεργόπουλος από την Ελλάδα δίπλα σε πολλούς άλλους από την Ευρώπη και από την Αμερική.


“είμαστε κατά της παγκοσμιοποίησης που συγκροτείται με όρους του νεοφιλελευθερισμού έτσι όπως το θέλουν κατά κύριο λόγο οι ΗΠΑ”. Αυτό λέει το κείμενο.


αυτού του είδους η παγκοσμιοποίηση είναι και αυτοκαταστροφική. Δηλαδή ακόμα και αν τους αφήσουμε να την περπατήσουν ακριβώς όπως την θέλουν δημιουργεί τεράστια προβλήματα.


Το τι κάνουμε πλέον από ‘κει και πέρα είναι σειρά μέτρων τα οποία βρίσκονται σε διάφορους βαθμούς ωριμότητας όσον αφορά την διατύπωσή τους αλλά το επίκεντρό τους είναι ότι η ελεύθερη διακίνηση των χρηματικών κεφαλαίων δεν μπορεί να συνεχιστεί. Εδώ υπάρχει και προτείνεται μια μεγάλη γκάμα μέτρων από τον γνωστό πια φόρο Τόμπιν έως πολλά άλλα ειδικά μέτρα για το πως αντιστρέφουμε αυτή τη λειτουργία σήμερα.


Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα των χρηματαγορών: η μία η ακραία η δογματική των ΗΠΑ η οποία είναι ελεύθερη να διαφοροποιήσει όλες τις αγορές χρήματος. Αυτή είναι ακραία θέση, δηλαδή αυτή δεν την συμμερίζονται ούτε οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.


Λένε λοιπόν εμείς θέλουμε ένα Διεθνές Νομισματικό Σύστημα το οποίο να υπερασπίζεται την νομισματική σταθερότητα προς όφελος των λιγότερο αναπτυγμένων αγορών. Και το ότι το πεδίο των χρηματαγορών δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο εξαγωγής κερδών. Μπορεί να βγάζεις κέρδη από το εμπόριο, από τις επενδύσεις , αλλά όχι από τις χρηματαγορές. Εκεί νομίζω ότι υπάρχει και η πρώτη μεγάλη πολιτική συμφωνία όλου αυτού του πολιτικού φάσματος , η οποία βλέπει θετικά μέτρα συγκράτησης στην κινητικότητα των κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Π.χ η κατάργηση του χρέους των χωρών του τρίτου κόσμου θεωρείται ένα αίτημα το οποίο είναι λίγο έως πολύ δεδομένο ότι το υποστηρίζει όλο αυτό το φάσμα δυνάμεων, όπως επίσης και η αλλαγή των κριτηρίων στην πολιτική των χρηματοδοτήσεων του ΔΝΤ. Επίσης εδώ έχουμε σοβαρότατες εξελίξεις πολύ ενδιαφέρουσες: ο Καναδάς είναι η πρώτη χώρα που έβαλε στις χρηματαγορές το φόρο Τόμπιν μονομερώς. Η πιο νεοφιλελεύθερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής, η Χιλή, έχει επιβάλει περιορισμούς του κεφαλαίου κ.ο.κ.


Η εγωπάθεια του ανεπτυγμένου κόσμου είναι εξωφρενική. Τα αιτήματα των χωρών του τρίτου κόσμου είναι τόσο “μικρά” σε οικονομική αξία για τις ανεπτυγμένες χώρες, που απορεί κανείς γιατί το σκέφτονται. Το αίτημα των χωρών του τρίτου κόσμου είναι να τους δίνουμε ως οικονομική βοήθεια το 0,25% του Α.Ε.Π. μας. Αν αντί 0,25% δώσουμε το 1% (που το δίνει η Σουηδία, η Νορβηγία και οι Σκανδιναβικές χώρες) εξαφανίζεται η φτώχεια μέσα σε μια εικοσαετία !


…πρέπει να είναι κάποιος εντελώς τυφλός και εγωπαθής για να μην επιτρέπει να παίρνονται κάποια μέτρα. Ας μη δώσουν 0,25% , ας δώσουν έστω 0,15 %…


Η μετανάστευση είναι το αδύναμο σημείο της παγκοσμιοποίησης όπως επιχειρείται σήμερα. Επικαλείται ως παράδειγμα τη φιλελευθεροποίηση της τελευταίας εικοσαετίας του 19ου αιώνα. Και λέει: ” τότε που ήταν φιλελεύθερη η οικονομία έγινε σύγκλιση των οικονομιών”. Και όντως έγινε μια τρομερή σύγκλιση ανάμεσα στην Ευρώπη , τις ΗΠΑ τη Λατινική Αμερική .Ανεβαίνουν τρομακτικά οι μισθοί στην Ευρώπη, μειώνεται ο αριθμός ανόδου στην Αμερική και έχουμε οικονομικά θαύματα στη Λατινική Αμερική κοκ. Αυτή η περίφημη θέση έχει ένα μειονέκτημα. Ότι σύμφωνα με τις μετρήσεις που έχουν γίνει, το 70% της τότε σύγκλισης των οικονομιών οφείλεται στη μαζική μετανάστευση. Ήταν αυτή που προκάλεσε τη σύγκλιση. Είχες την κίνηση των κεφαλαίων αλλά είχες και το τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ και την Λατ. Αμερική .
Σήμερα επιχειρείται μια παγκοσμιοποίηση χωρίς μετανάστευση. Σου λένε απελευθερώστε τις αγορές των χρημάτων και των εμπορευμάτων αλλά ο τρίτος και βασικός παράγοντας ο οποίος δημιουργεί σύγκλιση η απελευθέρωση των αγορών εργασίας δηλαδή και η μετακίνηση των ανθρώπων ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες, αυτό τον παράγοντα τον έχουν ερμητικά κλειστό. Ερμητικά κλειστό. Αυτό δημιουργεί την τρομερή ανισότητα του ποιος ωφελείται από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κι αυτό ακυρώνει και την ίδια την ιδέα της παγκοσμιοποίησης. Οι Χαρβαρδιανοί έχουν υπολογίσει ότι αν αφεθεί μόλις το 3% του εργατικού δυναμικού από τον τρίτο κόσμο να έρθει σε Αμερική και Ευρώπη, αυτό δημιουργεί οφέλη τριπλάσια απ’ όλα τα λεφτά που δαπανούνται για βοήθεια στον τρίτο κόσμο.


αυτή τη στιγμή το Πόρτο Αλέγκρε ήταν η πρώτη φορά που αυτά τα κινήματα συνυπάρχουν μ’ όλο αυτό το πλατύ φάσμα των πολιτικών δυνάμεων που ανέφερα πριν από σοσιαλιστές μέχρι την άκρα αριστερά,


μερικές κυβερνήσεις το έχουν πάρει πολύ στα σοβαρά, η Γαλλική το έχει πάρει πολύ στα σοβαρά, η Γερμανική και η Ιταλική παρουσία ήταν επίσης από όλο αυτό το φάσμα. Άλλοι χώροι ήταν απόντες - Ελλάδα και πολλοί άλλοι χώροι…


Απούσα η Ελλάδα ναι., οι συμμετοχές ήταν ουσιαστικά των κινημάτων και από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Δηλαδή μόνο ο Συνασπισμός είχε παρουσία και στο κοινοβουλευτικό επίπεδο , υπήρχε και ένας ευρωβουλευτής του ΚΚΕ νομίζω


Το πρόβλημα έχει να κάνει μόνο με την Ελληνική περίπτωση. Ούτε μια ελληνική εφημερίδα δεν έστειλε δημοσιογράφο εκεί και είναι εντυπωσιακό…
Αυτό είναι
..Δε συνέβη το ίδιο στις άλλες χώρες .Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα για το Πόρτο Αλέγκρε του ξένου Τύπου και του Ιντερνετ που συγκεντρώνονταν στο τεράστιο κέντρο Τύπου του Συνεδρίου νομίζω ότι η κάλυψη διεθνώς ιδιαίτερα φέτος είχε τρομερό εύρος. Όταν το CNN βάζει σε αντιπαράθεση το Νταβός και το Πόρτο Αλλέγκρε είναι μια εικόνα θετική για αυτούς που μαζεύτηκαν εκεί.


η πολιτική του κ.Ανδριανόπουλου είναι πολύ φτωχή ως προς το να κατανοήσει ας πούμε την αμερικάνικη αριστερά, την παρουσιάζει ως να μη θέλει την παγκοσμιοποίηση επειδή θέλει τον προστατευτισμό. Αυτά είναι μακράν της πραγματικότητας. Δηλώνουν ότι δεν έχει μελετήσει επαρκώς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αμερικάνικης αριστεράς και του Πόρτο Αλλέγκρε. Στο Πόρτο Αλέγκρε δεν είναι κανείς κατά της ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου, αλλά το θέλουν με όρους που ωφελούν και τον τρίτο κόσμο, δηλαδή πιο θετικό και πραγματικά διεθνές. Η ιδέα του προστατευτισμού ή του απομονωτισμού είναι τόσο μακριά απ’ αυτά τα κινήματα που μόνο κάποιος ο οποίος είναι εντελώς αδαής θα τους προσάψει αυτή την κατηγορία. Άρα η κριτική είναι πολύ σαφής πλέον . Δεν είναι μία κριτική η οποία στρέφεται κατά της παγκοσμιοποίησης ως έννοιας του διεθνούς εμπορίου ή άλλων πραγμάτων που έχουν να κάνουν με πιο ανοιχτές οικονομίες. Είναι κατά του νεοφιλελευθερισμού ως συστήματος πολιτικής και οικονομικής σκέψης, η οποία εφαρμόζεται σήμερα στην παγκόσμια κοινότητα.

Δυο σωστές κριτικές παρατηρήσεις ενός φίλου, και το νέο Εννοιολογικό Δίκτυο (Semantic Web)

Σήμερα δέχτηκα τηλεφωνική κριτική από ένα φίλο (που είναι επίσης μπλόγκερ) και σχεδόν… τσακωθήκαμε, χωρίς λόγο. Επειδή αυτό συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια (και ελπίζω να… συμφιλιωθούμε αυθημερόν -χεχε) αποφάσισα να γράψω ένα ποστ περιγράφοντας δύο πολύ σωστά πράγματα που είπε, όπου συμφωνώ απόλυτα μαζί του και νομίζω ότι αξίζει να διαβαστούν από περισσότερους. Με αυτό τον τρόπο, ίσως και ο ίδιος να αντιληφθεί ότι δεν διαφωνούμε στα ουσιώδη. Ελπίζω να… τα βρούμε, και ελπίζω να “τη βρείτε” και εσείς (με όσα ακολουθούν).

Ποια δύο σωστά πράματα;

  1. Στην αντιμετώπιση του κιτρινισμού μέσα στα μπλογκ (που μοιάζει με τον κιτρινισμό του γραπτού Τύπου) δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Υπάρχουν σοβαρές και θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές περιπτώσεις κιτρινισμού ή κανιβαλισμού.
  2. Ο καλύτερος τρόπος να αντιταχθεί κανείς σε κάτι αρνητικό, δεν είναι τόσο πολύ να το κριτικάρει, όσο προβάλλοντας και διαδίδοντας κάτι θετικό, που ανεβάζει το επίπεδο όλων μας.

Δηλαδή, όσον αφορά το (1), δεν είναι καθόλου ίδιο πράγμα π.χ. ο κιτρινισμός μιας κουτσομπολίστικης φυλλάδας ή μπλογκ που ασχολείται π.χ. με προσωπικά σκάνδαλα καλλιτεχνών, από τον πολύ πιο επικίνδυνο κιτρινισμό κατά ενός αθώου δημόσιου πολιτικού προσώπου (συνήθως μάλιστα προοδευτικών ιδεών) που διασύρεται άδικα με βάση ανύπαρκτα στοιχεία (όπως συνέβη με τον βουλευτή Περικλή Κοροβέση που διασύρθηκε λόγω ενός… αυτοσαρκαστικού χιουμοριστικού βιογραφικού του σημειώματος).

Και όσον αφορά το (2), δεν το ίδιο, το να φτιάξει κανείς ένα μπλογκ μόνο για να κριτικάρει (τα κακώς κείμενα) με το να φτιάξει ένα δημιουργικό μπλογκ που προσφέρει κάποιο θετικό δημιουργικό έργο (είτε δικό του είτε άλλων).

Τώρα, η μόνη διαφωνία μου με αυτό το φίλο, που είναι ευθύς και ειλικρινής άνθρωπος, είναι στο θέμα του ρόλου του διαδικτύου, γύρω από τα προηγούμενα. Εκείνος πιστεύει ότι το διαδίκτυο και η μπλογκόσφαιρα είναι μόνο ένα ανάμεσα σε πολλά (πιο σημαντικά) πράγματα. Εγώ πιστεύω ότι το διαδίκτυο (και τώρα η μπλογκόσφαιρα) αποτελεί υπερσύνολο των μέχρι-τούδε- επικοινωνιακών μας μέσων, και δικαιούται μία ανώτερη θέση στην αξιολόγησή μας, καθώς και μία αναβάθμιση της αντιμετώπισής του (και του τρόπου που το χρησιμοποιούμε). Δηλαδή, π.χ. δεν είναι το ίδιο το να γράφεις σε μπλογκ με το να γράφεις σε εφημερίδα. Αν μη τι άλλο, γιατί μέσα στο μπλογκ μπορείς να συνδέσεις πολλαπλές πηγές, κείμενα, εικόνες και βίντεο, επιτυγχάνοντας υπερσύνολο της εκφραστικότητας που έχουν τα άρθρα στο συμβατικό Τύπο. Αλλά -ακόμη πιο σημαντικά- υπάρχουν και τα σχόλια μέσα στο μπλογκ, δημιουργώντας ένα εντελώς νέο, απόλυτα διαδραστικό τρόπο παρουσίασης θεμάτων, που όμοιός του δεν εμφανίστηκε ποτέ πριν, σε όλη την Ανθρώπινη Ιστορία.

Χιλιάδες μελέτες γίνονται πάνω σε αυτά τα θέματα, και βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας ακόμη μεγάλης αναβάθμισης: Την αναβάθμιση από το χαώδες σημερινό διαδίκτυο στο (δομημένο και “έξυπνο”) Εννοιολογικό Δίκτυο (Semantic Web) όπου οι σύνδεσμοι μεταξύ κειμένων και άλλων διαδικτυακών υλικών δεν είναι πια παθητικοί, μηχανιστικοί και άτακτα σκορπισμένοι αλλά περιλαμβάνουν και εννοιολογικές δομές (σε ορισμούς οντολογιών), που “εξηγούν” η μία στην άλλη το περιεχόμενό τους. Οι ιστοσελίδες που αναβαθμίζονται για το Semantic Web εξωτερικά δεν διαφέρουν πολύ από τις συνηθισμένες, αλλά κάτω από την επιφάνεια μπορούν να “μιλήσουν” η μία με την άλλη, διασαφηνίζοντας το ίδιο το περιεχόμενό τους αυτομάτως, διευκολύνοντας τις αναζητήσεις του παρατηρητή και ενημερώνοντας άλλες ιστοσελίδες με τις δικές τους εννοιολογικές δομές.

Το Εννοιολογικό Δίκτυο περιγράφεται με απλό τρόπο, ακόμη και για μη-ειδικούς, σε ορισμένες εξαιρετικές διαλέξεις on-line που μπορείτε να παρακολουθήσετε δωρεάν (αλλά δυστυχώς δεν μπορείτε ακόμη να τις κατεβάσετε) στο site

Εκει υπάρχουν πολύ κατατοπιστικές (αγγλόφωνες) διαλέξεις για πολλά θέματα, (όχι μόνο για το Εννοιολογικό Δίκτυο) σε καινοτομική παρουσίαση: -όχι μόνο streaming video αλλά ταυτόχρονα ΚΑΙ slides (δίπλα από το παράθυρο με το βίντεο). Τα slides αυτά είναι ακριβώς ίδια με εκείνα που βλέπει και το κοινό στην αίθουσα που γινόταν η αρχική (βιντεοσκοπημένη) διάλεξη, και μερικές φορές είναι πολύ κατατοπιστικά:

Συνιστώ ιδιαίτερα την εξής ενότητα:
Και αυτήν εδώ τη διάλεξη για μη-ειδικούς ή αρχαρίους:

\Αυτή η διάλεξη εξηγεί και τη σχέση ανάμεσα στο Εννοιολογικό Δίκτυο και την αναδυόμενη “Συλλογική Νοημοσύνη” του “Web 2.0“, καθώς και τις “οντολογίες” (εκφραζόμενες μέσα από νέες μορφές λογισμικού ιστοσελίδων, που επιτυγχάνει αυτόματο διάλογο μεταξύ τους), αλλά ο τρόπος παρουσίασης είναι πολύ κατανοητός και εκλαϊκευτικός.

Τέλος, ιδού και πάλι οι δικές μου συλλογές συνδέσμωνι:

Ελληνική Blogόσφαιρα, όπως λέμε Κολοσσαίο (μετά τα Τηλεδικεία, έρχονται Ιντερνετοδικεία)

Ένα μαχητικό (αλλά και συνετό) καινούργιο ποστ διαμαρτυρίας του HarisHeiz, “Ελληνική Blogόσφαιρα, όπως λέμε Κολοσσαίο“, είναι εκείνο που έδωσε τον μισό τίτλο. Το κείμενο αυτό καταδικάζει την κανιβαλική μανία ορισμένων κουτσομπολίστικων μπλογκ να διασύρουν κάποιους ανθρώπους ονομαστικά για εντελώς προσωπικά ατοπήματα (διαβάστε το ποστ του Χάρη).

Ε, καθώς η συμμετοχή της ευρύτερης κοινωνίας στην μπλογκόσφαιρα αυξάνει, σε μία χώρα με τόση πολλή τηλεοπτική κατινιά και κανιβαλισμό, τα ίδια ακριβώς φαινόμενα της τηλεόρασης αναμένεται σίγουρα να εμφανιστούν και εδώ, με άμεσες επιπτώσεις και στις μετρήσεις δημοτικότητας (π.χ. τα hits στη WordPress). Μέχρι τώρα, είμασταν λίγοι και καλοί, είμασταν σχεδόν “αφρόκρεμα” μπροστά στην ευρύτερη σάπια Ελληνική κοινωνία. Σιγά-σιγά όμως θα φτιάξουνε μπλογκ και οι ΚαραΚίτσοι, οι ΚαραΚατίνες και οι τηλεοπτικοί κανίβαλοι, ολοένα και περισσότερο, ώστε σε λίγα χρόνια θα… ντρέπεστε αν τυχαίνει να βρίσκεστε στο Top 100 της WordPress!

Το συμπέρασμά μου, είναι απλό:

  • Μία κατινιά που είναι “interactive”, ισούται με κατινιά εις την νι-οστή δύναμη (όπου ν = αριθμός συμμετασχόντων).

Με τον ιστολόγο του “Crazy Cows” μας συνδέει αλληλοεκτίμηση, καθώς και σύγκλιση πολλών απόψεων. Επίσης, δεν μας χωρίζει τίποτα, όπως δεν χωρίζει τίποτα (περίπου 60) άλλα ιστολόγια και αυτό εδώ. Ευτυχώς βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή που η σαπίλα της χώρας μας βρίσκεται (σε μεγάλο βαθμό) ακόμη στην παλαιολιθική εποχή προ διαδικτύου.

Πάντως, η λογική των φαινομένων που εντόπισε ο Χάρης στο δικό του ποστ, δεν διαφέρει και πολύ από άααλλα φαινόμενα ιντερνετικής κατινιάς με τα οποία ασχολήθηκα κατά καιρούς. Π.χ. το γνωστό “Ιντερνετοδικείο(*) που έστησε κάποτε… Συνέχεια ανάγνωσης

Πότε ένα blog γίνεται FORUM; -η κακή χρήση των blog σαν Νέο Είδος Forum ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

UPDATE (2009): Με κανέναν τρόπο (πλέον) δεν πρέπει να εκληφθεί αυτό εδώ, το παλιό ποστ, σαν… προσωπική επίθεση κατά του Πάνου Ζέρβα. Αυτό το ποστ περιέχει συζητήσιμες (και ενίοτε αμφιλεγόμενες) ΓΕΝΙΚΕΣ (πλέον) ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ για το blogging, και ΤΙΠΟΤΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

Επιπλέον, έγιναν UPDATE που σηματοδοτούν τη συνειδητοποίηση μιας… άλλης κατάστασης, που ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ πολλά από τα “δεδομένα” αυτού του ποστ (το οποίο παραμένει δημόσιο για ΑΛΛΟΥΣ λόγους – από τους αρχικούς). Π.χ.

  • UPDATE 2009: Ηταν απολύτως δικαιολογημένος ο αποκλεισμός του (αηδιαστικού σε… δολιότητα, ώρες-ώρες) Νοσφεράτου από την Καλύβα, αν και… υπερβολές έκφρασης ή λάθος επιθέσεις (σε τρίτους) προκλήθηκαν κάποτε, από αυτή τη διένεξη…


Σήμερα είχα μια δυσάρεστη έκπληξη από κάποιους που συμπαθώ, το πολυγραφότατο (και ιστορικά χρήσιμο) blog “Πόντος και Αριστερά“, που… παρασυρμένο από έντονη ανάγκη να κατευνάσει κάποια… διένεξη (άλλων) διέγραψε χωρίς προειδοποίηση ένα ολόκληρο σημαντικό σχόλιο που έκανα (ΗΔΗ δημοσιευμένο) λόγω.. παρέμβασης τρίτου προσώπου (που λόγω της καλής διάθεσης του “Πόντος και Αριστερά” λογοκρίθηκε και η δική του παρέμβαση, εξίσου). Πάντως εγώ (πονηρεμένος από το παρελθόν)… έσωσα στο σκληρό μου δίσκο το σχόλιο (πριν λογοκριθεί) και το αναδημοσιεύω εδώ:


Ρε παιδιά, εντάξει ο καθένας θέλει να είναι κυρίαρχος στο σπίτι του, κατανοητό αυτό.

Ο ψηφιακός χώρος έκφρασης ΤΟΣΩΝ πολλών σχολιαστών, όπως συμβαίνει στην ‘Καλύβα’, εκ των πραγμάτων δεν είναι πλέον χώρος προσωπικής έκφρασης ΜΟΝΟ του ιδρυτή της. Και αν θεωρεί, αυτός ο ικανός και αξιέπαινος (για τον κόσμο που μαζεύει) ιδρυτής αυτού του χώρου, αν θεωρεί -λοιπόν- ότι κάποιοι τον ενοχλούν με τον “τρόπο τους”, αυτό είναι κάτι που πρέπει να απασχολεί ΟΛΑ τα άτομα που εκφράζονται, όχι μόνο τον ίδιο. Επομένως, πρέπει να έχουν ΚΑΙ αυτοί τρόπο να εκφράσουν την ενόχληση ή την μη-ενόχλησή τους.

Γεγονός παραμένει, ότι ο Πάνος είναι έμπειρος, ικανός μπλόγκερ… …και πολλά άλλα.

Αλλά το ΤΙ είναι ο χώρος συζήτησης που ίδρυσε, δεν μπορεί πλέον να το καθορίσει μόνο ο ίδιος, χωρίς να περιπέσει σε ατοπήματα, όπως αυτά που είδαμε. (σημείωση – την πρόσφατη Ολική Λογοκρισία του Νοσφεράτου)

UPDATE 2009: Ηταν απολύτως δικαιολογημένος ο αποκλεισμός του (αηδιαστικού σε… δολιότητα, ώρες-ώρες) Νοσφεράτου από την Καλύβα, αν και… υπερβολιές έκφρασης ή λάθος επιθέσεις (σε τρίτους) προκλήθηκαν κάποτε, από αυτή τη διένεξη…

Επιπλέον… Συνέχεια ανάγνωσης

Προοδευτική Φορολογία ή “Flat Tax” -πρόσκληση ανοιχτής συζήτησης αριστερών και φιλελεύθερων

flat personal income tax >0%        flat perso...

Image via Wikipedia

Η θεωρητική διαμάχη ανάμεσα στους υποστηρικτές της λεγόμενης Προοδευτικής Φορολογίας και στους (κυρίως νεοφιλελεύθερους) υποστηρικτές της σταθερής φορολογίας ή “Flat Tax” σίγουρα δεν οδήγησε ακόμη σε οριστική νίκη της μίας ή της άλλης πλευράς. Αν ψάξετε το θέμα σε βιβλία, περιοδικά και στο διαδίκτυο (π.χ. links εδώ), θα βρείτε τόσα πολλά στοιχεία ώστε ίσως και να… πάθετε ζημιά στο τέλος, αμφισβητώντας όσα θεωρείτε σαν “αυτονόητα’ δεδομένα.

Θα ήθελα να ακουστούν όλες οι απόψεις, και θα προσπαθήσω να μην ενοχλήσω τους σχολιαστές με… υπερβολές και ρητορείες! Πάντως, πολλές απόψεις χάνουν μεγάλο μέρος του νοήματός τους, αν εξεταστούν σε άλλου είδους κοινωνικά και οικονομικά πλαίσια, όπως εκείνο της “συμμετοχικής οικονομίας” (“ParEcon” ή “Participatory Economics”). Σημαντικές για την ParEcon (και γενικότερα) είναι οι απόψεις του “εναλλακτικού” οικονομολόγου Jeremy Rifkin, του οποίου πολύ παλαιότερα βιβλία είχα διαβάσει κάποτε, αλλά δεν ξέρω τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στο σημαντικό έργο του.

Αν είχαμε ήδη σήμερα σε πλήρη λειτουργία το Εννοιολογικό Δίκτυο, πριν συζητήσουμε θα κάναμε ερωτήσεις σε έξυπνες μηχανές αναζήτησης όπως π.χ. “Τι πιστεύει ο Jeremy Rifkin για τη φορολογία“. Τις κάνουμε και σήμερα βέβαια, μέσω σύνθετης αναζήτησης μαζί με… μαεστρία στις λέξεις-κλειδιά. (Θα δείτε τις απαντήσεις μέσα στα σχόλια)…

Αν και -προσωπικά- εξακολουθώ να προτιμώ την προοδευτική φορολογία σαν δικαιότερη, ανακάλυψα και κάποια σοβαρά επιχειρήματα εναντίον της, που σαν μη-ειδικός στα Οικονομικά δεν μπορώ να αγνοήσω.

Αποφάσισα λοιπόν ότι ήρθε η στιγμή να ανταποκριθούμε θετικά στην πρόταση ανοιχτής συζήτησης ενός φίλου σχολιαστή, του “Φιλελεύθερου_154″, με τον οποίο οι κόσμιες διαφωνίες μας, στο πρόσφατο παρελθόν, δημιούργησαν ιδιαίτερα γόνιμη συζήτηση περί “νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης” (σε άλλο μπλογκ).

Βέβαια, υπάρχουν οφθαλμοφανή επιμέρους θετικά και αρνητικά στοιχεία, στην πρακτική εφαρμογή αυτών των ειδών φορολογίας. Π.χ. το μεγάλο πλεονέκτημα του “Flat Tax” είναι η απλότητα και η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας. Πριν διαμαρτυρηθείτε ότι αυτό είναι άσχετο ή άδικο, θα αντιτάξω ότι οι “νομικές τρύπες” και οι γραφειοκρατικές μανούβρες που κάνουν πολλές μεγάλες εταιρείες σήμερα, σε πολλές χώρες με σύστημα προοδευτικής φορολογίας, τείνουν να δημιουργούν -παραδόξως- και μεγάλες αδικίες σε βάρος των μικρότερων εισοδημάτων (κυρίως μεσαίων), όπως θα βρείτε και σε σχετικά άρθρα της Wikipedia (flat tax εδώ και progressive tax εδώ). Εξίσου, πριν χαρείτε ότι βρήκατε “Μαγική Λύση” μέσα στην μεγαλειώδη απλότητα του flat tax, θα πρέπει να λάβετε υπ’ όψη και το γεγονός ότι πολλοί οικονομολόγοι, όχι μόνο αριστεροί, θεώρησαν την προοδευτική φορολογία σαν δικαιότερη, ενώ και μαθηματικά μοντέλα προσομείωσής της σε υπολογιστές απέδειξαν ότι ενθαρρύνει το θετικό κοινωνικό “γονίδιο του αλτρουϊσμού” (π.χ. slide 94 αυτού του Powerpoint Presentation).

Tax concentration coefficient (a variant of th...

Image via Wikipedia

Related articles by Zemanta

Reblog this post [with Zemanta]

Μεταφραστικά προβλήματα του 21ου αιώνα σε πείραμα με πιθήκους και Homo Sapiens/Sapious

Βρήκε λιγάκι τον μπελά του ο κ. Τάκης Μίχας, γράφοντας ένα άρθρο για πρόσφατο επιστημονικό πείραμα: Ένα πείραμα που απέδειξε ότι είναι έμφυτη και κληρονομική η αίσθηση της δίκαιης μοιρασιάς, ή “δικαιοκατανομής” (όπως την ονόμασε). Κι αυτό γιατί γράφοντας για το πείραμα (που έγινε σε ανθρώπους αλλά και σε πιθήκους) χρησιμοποίησε τη νέα λέξη “δικαιοκατανομή”, αντί για την (γενικότερη) έννοια “δικαιοσύνη” ή την (σπανιότερη) “ακριβοδικία”. Του αποδόθηκαν λοιπόν (από κάποιον φιλελεύθερο) στην επιλογή της λέξης, πολιτικά (δηλαδή σοσιαλιστικά ή αριστερά) κίνητρα, από σχολιαστή του φιλελεύθερου ιστολογίου “e-rooster” (εδώ).

Ε, εμένα δεν με χαλάει, αν πραγματικά είχε τέτοιες προθέσεις ο κ. Μίχας (αν και χλωμό το βλέπω). Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές (ή άλλες) προθέσεις του. Με ενδιαφέρει όμως η ακρίβεια της μετάφρασης και η σωστή απόδοση της σημασίας του πειράματος, καθώς και της αγγλικής λέξης “fairness” (που χρησιμοποιήθηκε σε αγγλικά άρθρα για το πείραμα) στα Ελληνικά. Δεν είναι ίδια έννοια το αγγλικό “fairness” με το ελληνικό “δικαιοσύνη”, για πολλούς λόγους. Π.χ. το “fairness” έχει κάποια σχέση με “δίκαιη μοιρασιά”, ιδιαίτερα στην περίπτωση αυτού του πειράματος.

Το πείραμα αυτό αναστάτωσε τον κόσμο γιατί απέδειξε -μεταξύ άλλων- ότι οι πίθηκοι δεν έχουν καμία (αποκλειστικά ανθρώπινη) αίσθηση δικαιοσύνης σε όσα μοιράζονται: – Ο κάθε πίθηκος -απλούστατα- αρπάζει ό,τι βρει μπροστά του, ενώ… ο άνθρωπος (όχι πάντα βέβαια) σκέπτεται και τη δίκαιη μοιρασιά με το συνάνθρωπο. Αυτή ακριβώς η αίσθηση δίκαιης μοιρασιάς ή “δικαιοκατανομής” υπάρχει και στα γονίδιά μας, σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο.

Όμως δεν θα συζητήσω εδώ το ίδιο το πείραμα. (Μπορείτε άλλωστε να βρείτε τα πάντα γι’ αυτό αλλού, π.χ. εδώ). Θα συζητήσω μόνο τη λέξη που χρησιμοποίησε ο Τάκης Μίχας. -Ποιό είναι το βασικό πρόβλημα;

  • Το πρόβλημα είναι -πρωτίστως- ότι στην καθομιλουμένη Ελληνική απλούστατα δεν υπάρχει ακριβής μετάφραση της αγγλικής λέξης “fainess”! Η πλησιέστερη υπαρκτή λέξη είναι βέβαια η “δικαιοσύνη”, αλλά αυτή μου φάνηκε (όπως προφανώς και στον κ. Μίχα) πάρα πολύ γενική.
  • Παρόμοιο -ή χειρότερο- πρόβλημα μετάφρασης εμφανίζεται και στις Ελληνικές λέξεις για τους όρους “freedom” και “liberty“. Αν και στα Ελληνικά και οι δύο αυτές λέξεις μεταφράζονται σαν “ελευθερία“, στην πραγματικότητα υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο λέξεις: -Το να έχεις “freedom to do something” δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι έχεις και “liberty” να το κάνεις, γιατί το πρώτο είναι γενικό και αφηρημένο ενώ το δεύτερο αφορά όσα επιτρέπεται να κάνει κανείς, σε συγκεκριμμένα πλαίσια (επιτρεπόμενων) ελευθεριών (liberties).
  • Προβλέπω να μιλάει η ανθρωπότητα -σε μερικές δεκαετίες- μία νέα Παγκόσμια Διάλεκτο που θα είναι υπερσύνολο γλωσσών, όχι μόνο ανθρώπινων γλωσσών (όπως τα Ελληνικά και κυρίως τα Αγγλικά) αλλά και… Τεχνητών Γλωσσών (με βάση την Τυπική Λογική και τη σημερινή εξέλιξη στον τομέα των Οντολογιών και του συνδυασμού τους μέσω λογικών κανόνων)
  • Ο Σημερινός άνθρωπος ίσως να απέχει από τον πίθηκο πολύ λιγότερο από όσο ο Μελλοντικός “μετα-άνθρωπος” (post-human ή trans-human) θα απέχει από τον σημερινό “άνθρωπο”(Homo Sapious)
  • Στο μακρυνό μέλλον, η “Ελεύθερη Οικονομία” (όπως και ο πεπαλαιωμένοςσοσιαλισμός” – εξίσου) ίσως και να μοιάζουν με… ζωολογικούς κήπους, όπου οι ανθρωπο-πίθηκοι του παρελθόντος (=ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι σήμερα) τρώγανε κάποτε… αμέριμνοι (και βλακωδώς εγωϊστές) τις μπανάνες τους (και τις μπανανόφλουδες των αναίτιων συγκρούσεών τους) – από την άποψη του Μετα-ανθρώπινου (post-human ή trans-human) Μέλλοντός μας

Υ.Γ. Αυτό το ποστ είχε αρχικά γραφτεί πριν μερικές εβδομάδες, αλλά το καθυστέρησα λόγω άλλων προτεραιοτήτων και αναγκαιότητας κάποιων διορθώσεων. Το πείραμα που περιγράφει συζητήθηκε ήδη επαρκώς, αλλά το αναρτώ λόγω των ρηξικέλευθων ιδεών που περιέχει στον τομέα της γλώσσας.