Νέα μελοποίηση Ελύτη σε trance (video): ‘ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ KAI ME ΘANATON 11′

Εντελώς νέα μελοποίηση (σε trance) ενός “κρυπτικού” (αλλά εξαιρετικά επίκαιρου) ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη, του ποιήματος αριθ.11 στην ενότητα “ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ” (του “Μικρού Ναυτίλου”). Με… ενδιαφέροντα φωνητικά (δεν λέω πιο πολλά) και… εικονικό χορό (που αρχίζει στο σημείο 3:22 – με συνολική διάρκεια του κομματιού 7 λεπτά): Συνέχεια ανάγνωσης

100 χρόνια από τη Γέννηση του Ελύτη, “Συν Τοις Αλλοις” + CATASTROIKA

Συν τοις άλλοις
Συν τοις άλλοις

Πριν 100 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911).   Για τον Οδυσσέα Ελύτη υπήρξαν σε αυτό το blog πολλές αναρτήσεις. Τις βρίσκετε (σχεδόν) όλες… στον εξής σύνδεσμο:

Πριν λίγες μέρες χάζευα μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου, όπου τράβηξε την προσοχή μου ένα βιβλίο. Το έβλεπα πρώτη φορά και… παραξενεύτηκα, γιατί έμοιαζε να ήταν του Ελύτη, αλλά δεν το είχα ξαναδεί. Το ξεφύλλισα και τελικά το αγόρασα. Είναι πρόσφατη έκδοση, με τίτλο “Συν τοις άλλοις”. Περιέχει 37 σημαντικές συνεντεύξεις του Οδυσσέα Ελύτη, σε περίοδο 50 ετών, μαζί με ένθετο CD μιας συνέντευξης τύπου που έδωσε κάποτε, όταν πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας. Διάβασα καμιά εκατοστή σελίδες  και… συναρπάστηκα, γιατί (μεταξύ άλλων) βρήκα πολύτιμα στοιχεία για τον τρόπο που σκεφτόταν ο ποιητής, για τις πολιτικές του απόψεις, κλπ. …που ανατρέπουν και αρκετούς μύθους για τον Ελύτη. Μόλις τελειώσω την ανάγνωση, θα γίνει σχετική ανάρτηση μαζί με βίντεο (σε δύο γλώσσες) χρησιμοποιώντας… βιντεο-κάμερα για να δείξω ορισμένες σελίδες του βιβλίου, με zoom σε σημαντικές παραγράφους,  μαζί με αποσπάσματα άλλων video, κ.ο.κ.

Προς το παρόν, βρήκα κάποιες αναρτήσεις άλλων blog για το “Συν τοις Αλλοις”, που αξίζει να δείτε:

Η παρουσίαση από το site της “Πρωτοπορίας” έχει μια καλή συνοπτική περιγραφή:

Περιγραφή:

Στο βιβλίο αυτό έχουν συγκεντρωθεί συνεντεύξεις που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στη διάρκεια μιας πεντηκονταετίας (1942-1992). Μέσω αυτών, ο αναγνώστης συναντά πολλούς σταθμούς της πρόσφατης ιστορίας της χώρας μας, των καλλιτεχνικών ρευμάτων στην Ευρώπη, του έργου, βεβαίως, του Οδυσσέα Ελύτη, ξαναβρίσκει πολλές σταθερές της σκέψης του, αλλά και της συνεπούς στάσης που τήρησε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Ο ποιητής, μέσω των συνεντεύξεων, αναπτύσσει πληθώρα θεμάτων, με τον πιο άμεσο τρόπο, αυτόν του προφορικού λόγου. Ο Ελύτης μιλά γιά την ποίησή του, για την ελληνική γλώσσα, για τη σημασία της φύσης, για τον ρόλο της ποίησης στη ζωή, για την Ελλάδα, για την αντίθεσή του προς όλες τις εξουσίες, καθώς και για ποικίλα άλλα ζητήματα εμπλουτίζοντας με αυτόν τον τρόπο, την παρακαταθήκη τού λόγου του, πολύτιμη για όλους εμάς.

Η συλλογή αυτή των συνεντεύξεων συμπληρώνεται από ένα ηχητικό ντοκουμέντο σε μορφή cd. Πρόκειται για τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, την επόμενη της αναγγελίας της βράβευσης του Οδυσσέα Ελύτη με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Το βιβλίο συμπληρώνουν εκατό φωτογραφίες, χειρόγραφα και σχέδια του ποιητή.

Και μια άλλη σύντομη παρουσίαση του “Συν Τοις Αλλοις” από τον εκδότη (“Υψιλον”),  με…  εξαιρετικά επίκαιρο απόσπασμα του βιβλίου:

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ – ΣΥΝ ΤΟΙΣ ΑΛΛΟΙΣ
Εκδόσεις: ΥΨΙΛΟΝ

Περιγραφή

37 Συνεντεύξεις του Οδυσσέα Ελύτη (1942-1992) και ένα ηχητικό ντοκουμέντο από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο “Μεγάλη Βρεταννία” με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του Οδυσσέα Ελύτη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

“[...] αναρωτιέται κανείς: για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι “πραχτικοί άνθρωποι” -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν· είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτε. Εμείς το παν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας – και της εποχής μας.”

Οδυσσέας Ελύτης 

Τιμή, € : 22.00. Τιμή Libro, € : 19.80

___________________

Πάμε τώρα σε σύντομη επισκόπηση θεμάτων άμεσης επικαιρότητας (που πολύ λίγο χρόνο αφήνουν για… ποίηση):

Η αντι-νεκρόφιλη ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη (κριτική στον Ακη Γαβριηλίδη με βάση τις θεωρίες του Ronald D. Laing)

UPDATE (12-10-2008): Επειδή η “νεκροφιλία”, την οποία προσάπτει ο Ακης Γαβριηλίδης στον… αντι-νεκρόφιλο (εραστή της Ζωής) Οδυσσέα Ελύτη τείνει να βγάζει ψαγμένους αναγνώστες και αναγνώστριες από τα… ρούχα τους, παραθέτω τώρα μερικά κολλάζ που φιλοτέχνησε ο ερωτιάρης (και καλλιτέχνης κολλάζ) Ελύτης, για να γίνει πιο αντιληπτό το τεράστιο (έως και κωμικό) αυτό λάθος: Συνέχεια ανάγνωσης

Η Κατασκευαστική Φιλοσοφία του Οδυσσέα Ελύτη και η…. παράνοια του δηθεν-ικού αντι-Εθνομηδενισμού

Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς, όπως και το ψέμα” -Οδυσσέας Ελύτης (Μαρία Νεφέλη)

Οδυσσ�ας Ελύτης

Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε.

-Οδυσσέας Ελύτης (ομιλία τελετής Νόμπελ)…

Σχολή Πιάνου (κολάζ του Οδυσσ�α Ελύτη)
Σχολή Πιάνου (αισθησιακό κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη)

Ο Οδυσσέας Ελύτης υπήρξε “σαμποτέρ” όλων των δογμάτων και -φυσικά- κάθε κατεστημένης θρησκείας, παρόλο που με κάθε θρησκευάμενο είχε αγαθές σχέσεις, τόσο αγαθές ώστε να τον θεωρούν… πιστό! Ηταν υμνητής, βάρδος και μύστης μιας Αισθησιακής Πνευματικής Αντίληψης, πέρα από δυαδιστικές (dualistic) αντιλήψεις και διακρίσεις του Νου. Για τον Ελύτη, η Ομορφιά του Κόσμου και του Νού, του Σώματος και του Πνεύματος ήταν μία αυτονόητη αδιάσπαστη ενότητα και μη-δυαδικότητα. Αλλά… ακριβώς γι ‘ αυτό το λόγο, είχε και τη θηριώδη πνευματική ικανότητα για ανατρεπτική αποδόμηση και για (επ-)αναδόμηση των πάντων: Συνέχεια ανάγνωσης

International Success of GREEK POETRY (6th in the Top 10) and Music Chart News from “SoundClick”

A new English translation and recitation of “PRIMAL PARADISE” (a neo-pagan poem by ODYSSEUS ELYTIS available here) has climbed to position 6 on the international Top 25 Chart for Poetry recordings in “SoundClick Music” (among 1407 other poems):

Συνέχεια ανάγνωσης

Mikis Theodorakis song “Blood of Love” (a Mellow Trance / House creative remix – uploaded today)

Odysseas ElytisImage via Wikipedia
In a previous blog post (here), the poem “Blood of Love” by Odysseus Elytis was translated, analysed and discussed philosophically. This poem became the lyrics of a well-known song by Mikis Theodorakis (“Tis agapis aimata”) many years ago. In 2006 I made a remix (more appropriately, a remake) of the song “Blood of Love” and wrote a letter to Mikis Theodorakis about my remixes, who eventually invited me to see him in March 2006. Mikis Theodorakis also liked this particular remix, despite its technical imperfections. (The innovations in melodic / harmonic accompaniment are interesting, I think).
Mikis Theodorakis sometime after his return to Greece, 1961.Mikis Theodorakis
blood_of_love2.jpg
I worked on other remixes and remakes, since then, leaving this particular one behind. Tonight I decided to upload it in the SoundClick music page, and you can listen to it (as Streaming Audio) by clicking on the image, above.
primalpar13b.jpg
(click on the image to hear the recitation -and to read more)
Related articles

.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (από τον “Μικρό Ναυτίλο”): – “Και με φως και με θάνατο”, ένα ποίημα-χρησμός! (Deciphering a cryptic poem by ODYSSEUS ELYTIS)

Odysseas Elytis

Image via Wikipedia

  • English abstract An extremely important cryptic poem by Odysseus Elytis is being deciphered in this post. The poem’s was originally (deliberately) printed (in the book “Little Nautilus”) without any punctuation; not even spaces between words, as a perfect square consisting of Greek capital letters. My first step was to insert spaces between words. However, this did not solve the problem of punctuation. In the end, I realized (in awe) that the poem was intended to be read in Multiple Forms, producing Multiple Meanings through each form (partly dependent on how punctuation was to be inserted). I finally realised that the poem’s content was a very ancient-like, poetically prophetic message, with a female muse (or Goddess) being the protagonist of a strange new Renaissance, beyond petty conflicts (among Greeks), validating those who were exiled because of being Just. The final discussion in this post concerns the possibility of performing this poem, as a mixture of melodic hip-hop with trance music.

Στο βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη “Ο Μικρός Ναυτίλος” υπάρχει ένα περίεργο ποίημα που είναι γραμμένο με αρχαίο στυλ, χωρίς κενά ανάμεσα στις λέξεις και χωρίς σημεία στίξης. Το ποίημα λέγεται “Και με φως και με θάνατον” (8-14, σελ.64) και αποτελεί είδος κρυπτικού χρησμού από τον ποιητή για το μέλλον.

Για να “αποκρυπτογραφήσει” κανείς αυτό το ποίημα, πρέπει πρώτα-πρώτα να βρει τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Το αρχικό ποίημα, εγγεγραμμένο μέσα σε ένα τετράγωνο πλαίσιο, είναι το εξής:

Τ Υ Χ Η Μ Ι Σ Η Σ Κ Ο Τ Ω Ν Ο Υ Ν Ο Ι Μ Ι Σ Ο Ι Γ Ι Α
Σ Α Σ Ε Λ Λ Η Ν Ε Σ Ε Ρ Χ Ε Τ Α Ι Κ Ο Ρ Η Ν Ε Α Μ Ε Η
Λ Ι Α Ν Θ Ο Σ Τ Ο Χ Ε Ρ Ι Π Ο Υ Ζ Η Τ Α Δ Ι Κ Α Ι Ο Σ
Υ Ν Η Κ Α Ι Π Ο Τ Ε Δ Ε Ν Φ Α Ι Ν Ε Τ Α Ι Π Ο Ι Α Τ Ο
Υ Β Ο Υ Ν Ο Υ Γ Ρ Α Μ Μ Η Σ Τ Η Ν Α Ν Ο Ι Χ Τ Η Π Α Λ
Α Μ Η Σ Α Σ Ο Δ Ρ Ο Μ Ο Σ Ε Ι Ν Α Ι Μ Α Ε Ρ Α Σ Τ Α Μ
Α Λ Λ Ι Α Κ Α Ι Λ Α Λ Ι Α Ν Ε Ρ Ω Ν Θ Α Λ Α Σ Σ Η Σ Γ
Ε Μ Ι Ζ Ε Ι Τ Ο Κ Α Ν Ι Σ Τ Ρ Ο Π Ο Υ Ξ Ε Ν Ο Σ Δ Ε Ν
Ο Γ Α Ν Α Β Ο Η Θ Η Σ Ε Ι Μ Ε Τ Ο Υ Σ Κ Ε Ρ Α Υ Ν Ο Υ
Σ Τ Ο Υ Μ Ο Ν Ο Σ Π Α Ν Τ Ο Τ Ε Ο Α Δ Ι Κ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Ο Π Ω Σ Η Π Η Γ Η Κ Α Τ Ω Α Π Τ Η Ν Π Ε Τ Ρ Α Τ Ω Ν Π
Α Τ Ε Ρ Ω Ν Ω Σ Π Ο Υ Κ Α Π Ο Τ Ε Σ Τ Η Ν Ω Ρ Α Π Α Ν
Ω Ν Α Χ Υ Θ Ε Ι Σ Μ Ε Δ Υ Ν Α Μ Η Κ Α Θ Α Ρ Ι Ο Φ Ω Σ

Με κενά ανάμεσα στις λέξεις, το ποίημα αρχίζει να αποκαλύπτεται:

1) στην αρχή με αστερίσκους αντί για κενά

Τ Υ Χ Η*Μ Ι Σ Η*Σ Κ Ο Τ Ω Ν Ο Υ Ν*Ο Ι*Μ Ι Σ Ο Ι*Γ Ι Α*
Σ Α Σ*Ε Λ Λ Η Ν Ε Σ*Ε Ρ Χ Ε Τ Α Ι*Κ Ο Ρ Η*Ν Ε Α*Μ Ε*Η
Λ Ι Α Ν Θ Ο*Σ Τ Ο*Χ Ε Ρ Ι*Π Ο Υ*Ζ Η Τ Α*Δ Ι Κ Α Ι Ο Σ
Υ Ν Η*Κ Α Ι*Π Ο Τ Ε*Δ Ε Ν*Φ Α Ι Ν Ε Τ Α Ι*Π Ο Ι Α*Τ Ο
Υ*Β Ο Υ Ν Ο Υ*Γ Ρ Α Μ Μ Η*Σ Τ Η Ν*Α Ν Ο Ι Χ Τ Η*Π Α Λ
Α Μ Η*Σ Α Σ*Ο*Δ Ρ Ο Μ Ο Σ*Ε Ι Ν Α Ι*Μ*Α Ε Ρ Α*Σ Τ Α*Μ
Α Λ Λ Ι Α*Κ Α Ι*Λ Α Λ Ι Α*Ν Ε Ρ Ω Ν*Θ Α Λ Α Σ Σ Η Σ*Γ
Ε Μ Ι Ζ Ε Ι*Τ Ο*Κ Α Ν Ι Σ Τ Ρ Ο*Π Ο Υ*Ξ Ε Ν Ο Σ*Δ Ε*Ν
Ο Γ Α*Ν Α*Β Ο Η Θ Η Σ Ε Ι*Μ Ε*Τ Ο Υ Σ*Κ Ε Ρ Α Υ Ν Ο Υ
Σ*Τ Ο Υ*Μ Ο Ν Ο Σ*Π Α Ν Τ Ο Τ Ε*Ο*Α Δ Ι Κ Η Μ Ε Ν Ο Σ*
Ο Π Ω Σ*Η*Π Η Γ Η*Κ Α Τ Ω*Α Π*Τ Η Ν*Π Ε Τ Ρ Α*Τ Ω Ν*Π
Α Τ Ε Ρ Ω Ν*Ω Σ*Π Ο Υ*Κ Α Π Ο Τ Ε*Σ Τ Η Ν*Ω Ρ Α*Π Α Ν
Ω*Ν Α*Χ Υ Θ Ε Ι Σ*Μ Ε*Δ Υ Ν Α Μ Η*Κ Α Θ Α Ρ Ι Ο*Φ Ω Σ

2) Σε δεύτερη φάση, μπορούμε να το δούμε σαν κείμενο:

ΤΥΧΗ ΜΙΣΗ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΓΙΑ ΣΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΟΡΗ ΝΕΑ ΜΕ ΗΛΙΑΝΘΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΟΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΑΛΑΜΗ ΣΑΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Μ ΑΕΡΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΛΑΛΙΑ ΝΕΡΩΝ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΝΙΣΤΡΟ ΠΟΥ ΞΕΝΟΣ ΔΕ ΝΟΓΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΟΠΩΣ Η ΠΗΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΩΣΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΑΝΩ ΝΑ ΧΥΘΕΙΣ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΘΑΡΙΟ ΦΩΣ

3) Σε τρίτη φάση, χωρίζοντας τους στίχους (κάπως αυθαίρετα):

ΤΥΧΗ ΜΙΣΗ
ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΟΙ
ΓΙΑ ΣΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΟΡΗ ΝΕΑ
ΜΕ ΗΛΙΑΝΘΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ
ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ
ΠΟΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΓΡΑΜΜΗ
ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΑΛΑΜΗ ΣΑΣ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ
Μ ΑΕΡΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ
ΚΑΙ ΛΑΛΙΑ ΝΕΡΩΝ ΘΑΛΑΣΣΗΣ
ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΝΙΣΤΡΟ
ΠΟΥ ΞΕΝΟΣ ΔΕ ΝΟΓΑ
ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΣ
ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ
ΟΠΩΣ Η ΠΗΓΗ
ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΩΣΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΩΡΑ
ΠΑΝΩ ΝΑ ΧΥΘΕΙΣ
ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΘΑΡΙΟ ΦΩΣ

Η εντύπωσή μου είναι ότι ο Ελύτης έκανε αυτό το ποίημα πολυσήμαντο, με πολλαπλές διαφορετικές αναγνώσεις και ερμηνείες. Επίσης, αν προσθέσουμε και σημεία στίξης, προκύπτουν διαφορετικές αναγνώσεις. Αν έχετε να προσθέσετε κάτι, μετά χαράς να το συζητήσουμε!

Μερικές ιδέες για μελοποίηση του ποιήματος:

  • Αυτό το ποίημα μπορεί κάλλιστα να μελοποιηθεί μέσω συνδυασμού πολλαπλών φωνητικών βρόχων / loops (και καναλιών ήχου) όπου οι φράσεις επαναλαμβάνονται περιοδικά με ηχώ, σχηματίζοντας προοδευτική ανάπτυξη σε Progressive Trance / Electronica.
  • Ο χρησμός που περιέχει το ποίημα έχει επίκεντρο τη θηλυκή μούσα / Θεά / Κόρη. Απαιτεί μία ανάλογη θηλυκή φωνή (ή χορωδία) σε κάποιο σημείο, καθώς οι στίχοι απαγγέλλονται από αντρική φωνή (ίσως και με κάποιο είδος rap). Επίσης τη χρήση επικού στυλ και αρκετών συγχορδιών μαντζόρε
  • Οι πολλαπλές αναγνώσεις του ποιήματος μπορούν να εκφραστούν και φανερά, μέσω σωστής επιλογής φωνητικών βρόχων / loops σε κατάλληλο χρονισμό / timing.
  • Προς το τέλος, αλλά και στην αποκορύφωση κάθε επιμέρους αυτοτελούς νοήματος είναι καλή ιδέα ισχυρό beat με μπότα και “γυρίσματα trance”.
  • Κάπου στη μέση ή στα 2/3, όπου και το νόημα έχει ολοκληρωθεί αλλά υπολείπεται το τελευταίο σημαντικό μέρος του, μπορεί να μπει παύση, αρχικά χωρίς beat και μετά με αναπτυσσόμενο beat σε επιτάχυνση (όπως σε σχεδόν όλα τα μουσικά κομμάτια trance)

.

The Archetypal Muse – Goddess in the heretical poem “The Blood of Love” (by Odysseus Elytis)

the_blood_of_love.jpg

Odysseus Elytis, probably the only real Greek “muse-poet” in the sense of Robert Graves, wrote a poem called “Blood of Love” (“της αγάπης αίματα”), often misinterpreted to be Christian, supposedly a tribute to the Mother of Christ. However, this naive interpretation is wrong. A more correct interpretation can reveal fascinating facets of the poet’s heretical metaphysics, based on his Love for the Goddess.

bg_3d2_w.jpg

“The armless Goddess”
(my own clay sculpture, 30 cm long)

(use red-blue 3D glasses to view stereoscopically)

Here is a translation of the poem “Blood of Love” by Odysseus Elytis, analysed line-by-line: Συνέχεια ανάγνωσης

S.O.S. Να ΣΩΣΟΥΜΕ μία ΛΕΞΗ (από εξαφάνιση στην Wikipedia): “νοητός” ή “noetic”

ΔΕΝ αστειεύομαι! Το “S.O.S.” είναι σοβαρό. Δυστυχώς κι εγώ το έμαθα σήμερα (25-6-07): Με διωρία που λήγει αύριο (26-6-07), αν δεν υπάρξει αντίρρηση, θα σβυστεί στην (αγγλική) Wikipedia η (ελληνική) λέξη “noetic”. Κάποιοι ζήτησαν να σβυστεί επειδή (κατά την άποψή τους) “η λέξη αυτή υπάρχει μόνο στα λεξικά”. Υπάρχει σχετική ειδοποίηση μέσα στη Wikipedia, ως εξής:

http://en.wikipedia.org/wiki/Noetic

  • UPDATE (30-6-2007): Χάσαμε τη λέξη! Σβύστηκε από τη wikipedia, στις 26 Ιουνίου, όπως είχε αναγγελθεί! Συνέχεια ανάγνωσης

Greek poetry by Odysseus Elytis: Some serious translation problems, and their solutions

Odysseas ElytisImage via Wikipedia

Some English translations of Elytis have been extremely bad! I have also translated his poems (e.g. here) so I do know the problems involved. Here I will discuss some solutions, as well as their underlying Semantics.

In April 2006, Greek blogger “Tasos” published English translations of some poems by Elytis. Some of them seemed to be… quite bad. In fact, they were not his own (as he admitted); they were -alas- “official translations” from a book (by the “National Broadcasting Corporation of Greece“, EIPT).

Admittedly, Odysseus Elytispoetry is one of the most difficult to translate in other languages. The reasons for this are similar to the reasons for which the Greek counterpart of “WordNet” (the well-known semantic dictionary database for the English language) has taken so long, and work for it hasn’t finished yet: The specifically Greek connections between Greek words and their meanings. Odysseas Elytis’ poetry is extremely rich in meaning. It is often based on very deep semantic connotations and subtle denotations, a lot of which don’t seem to exist in English (and quite possibly in other languages). Here is a small example of the immense translation problems involved: Συνέχεια ανάγνωσης

Η συνάφεια της “Γένεσης” του Ελύτη (Άξιον Εστί) με τις ιδέες του George Spencer-Brown στο βιβλίο του “Laws of Form”

Odysseas Elytis open air theater at dusk in Io...
Image via Wikipedia

Το ποίημα “Γένεσις” του Ελύτη , αν και θεωρείται “θρησκευτικό”, είναι βαθύτατα “αιρετικό” απέναντι στον κατεστημένο Χριστιανισμό. Εκφράζει μία θεμελιώδη Εμπειρία γέννησης ορίων ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο, που υπάρχει και στο φιλοσοφικό σύστημα Λογικής του George Spencer Brown (στο βιβλίο του “Νόμοι της Μορφής“).

Δεν νομίζω να υπήρξε ποτέ ικανοποιητική ερμηνευτική κατανόηση αυτού του ποιήματος (όπως και πολλών άλλων του Ελύτη), αν εξαιρέσουμε καθαρά “φιλολογικές” αναλύσεις, χρήσιμες σε κάποιο (ελλιπή) βαθμό για κατανόηση συγκεκριμένων εννοιών ή απομονωμένων μηνυμάτων, χωρίς όμως να προσφέρουν φιλοσοφική ή λογική πληρότητα.


Με το έργο του Ελύτη ασχολούμαι πολλά χρόνια και… ακόμη μαθαίνω. Είχα όμως την τύχη να προσεγγίσω τον Ελύτη εφοδιασμένος
από την αρχή με ένα σπάνιο και ιδανικό (για το θέμα) ερμηνευτικό όπλο: Τους “Νόμους της Μορφής” του George Spencer Brown.

http://luhmann.uni-trier.de/images/2/2f/George_Spencer_Brown.jpgGeorge Spencer-Brown

Για τον George Spencer Brown (τη θεωρία του οποίου περιέγραψα με λίγα λόγια σε άλλο κείμενο) η βάση της Εμπειρίας είναι η “θεμελιώδης πράξη διάκρισης” ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο, πριν από την οποία “τα όρια μπορούν να χαραχτούν οπουδήποτε επιθυμούμε” και “ο κόσμος σε αυτό το στάδιο μοιάζει με κινούμενη άμμο κάτω από τα πόδια μας”. Όμως μετά από αυτή την πρωταρχική πράξη Διάκρισης, ακολουθούν (σαν λογικές συνέπειες της ίδιας πράξης) όλες οι (γνώριμες στο Νου) “ιδιότητες” του Κόσμου ή του σύμπαντος που ζούμε. Πρόκειται για μία θεωρία θεμελιωδώς “διαδραστική”, μέσα στην οποία τον κυρίαρχο ρόλο παίζει ο ενεργός παρατηρητής, ο Νους-παρατηρητής που… όχι μόνο “παρατηρεί” αλλά και διαμορφώνει ενεργά τη δομή της Εμπειρίας του, μέσω Χάραξης Ορίων ανάμεσα σε όσα είναι “μέσα του” και όσα είναι “απ’ έξω του”. Στόχος αυτής της θεμελιακής Χάραξης Ορίων είναι η ίδια η Ύπαρξη, που ισορροπεί ακροβατώντας πάνω στο ίδιο το Όριο (της Διάκρισης), ένα σημείο ισορροπίας για το οποίο λέει ο Οδυσσέας Ελύτης:

Ένα σημείο Ένα σημείο
και σ’ αυτό πάνω ισορροπείς και υπάρχεις
κι απ’ αυτό
πιο πέρα ταραχή και σκότος
κι απ’ αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων
-Ένα σημείο Ένα σημείο

και σ’ αυτό μπορείς απέραντα να προχωρήσεις
ή αλλιώς τίποτε άλλο δεν υπάρχει πια…

Είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος που εκφράζει ο Ελύτης την τοπολογία αυτού του “σημείου ισορροπίας”:

1) κι απ’ αυτό πιο πέρα ταραχή και σκότος (δηλαδή ο χαώδης, αμιγώς-εξωτερικός κόσμος)

2) κι απ’ αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων (δηλαδή ο βλοσυρά κλειστός εσωτερικός κόσμος)

3) (ενώ) σ’ αυτό πάνω (το σημείο) ισορροπείς και υπάρχεις

Αυτό το “σημείο ισορροπίας” δεν είναι λοιπόν τίποτε άλλο από το όριο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι επίσης το… ρητορικό ερώτημα (του ποιητή) το οποίο απαντούν οι προηγούμενοι στίχοι:

Και αυτός αλήθεια που ήμουνα Ο πολλούς αιώνες πριν
Ο ακόμη χλωρός μες στη φωτιά Ο άκοπος απ’ τον ουρανό
ψιθύρισε όταν ρώτησα:
– Τι το καλό; Τι το κακό;

  • Δηλαδή, η ίδια η διάκριση, ανάμεσα σε Μέσα και Έξω Κόσμο είναι η σωστή απάντηση στο… λάθος (παιδικό) ερώτημα “τι είναι το καλό και τι είναι το κακό”!

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι το υποτιθέμενο “σημαντικότερο όλων των άλλων” θρησκευτικό ή θεολογικό ερώτημα “τι είναι το καλό και τι είναι το κακό”, δεν απαντιέται καθόλου δογματικά, από τον ποιητή, αλλά… εντελώς αιρετικά και υπαρξιακά (ή ορια-κά): Η απάντηση του μυθικού εαυτού στον νέο και “χλωρό” εαυτό είναι ότι… δεν είναι σωστό το ίδιο το ερώτημα, ή η διάκριση ανάμεσα σε καλό και κακό! Αντί αυτής της διάκρισης, το σωστό ερώτημα και η σωστή διάκριση είναι απλούστατα η διάκριση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Και…. αν αφελώς νομίσει κανείς ότι το “καλό” είναι μέσα μας και το “κακό” (μόνο) απ’ έξω μας, ο ποιητής τον διαψεύδει με την προειδοποίηση: Μπορεί (μεν) έξω να είναι χάος, αλλά μέσα σου είναι ένα άλλο… κακό: Ο βρυγμός των αγγέλων…

http://www.gmw.cn/images/2004-06/30/xin_f7db7907c66348a896cac41a2603de75_1979.jpg

Οδυσσέας Ελύτης

Προφανέστατα, ο “ορθός τρόπος ύπαρξης” δεν είναι η οπισθοδρόμηση στον αμιγώς εσωτερικό κόσμο (του “βρυγμού των αγγέλων”), ούτε η απώλεια (του εαυτού) μέσα στο εξωτερικό χάος του κόσμου, αλλά η… δύσκολη ισορροπία πάνω στο ίδιο το όριο, την ίδια τη διάκριση ανάμεσα σε μέσα και έξω κόσμο!

Πραγματικά, ο Ελύτης εκφράζει αυτή ακριβώς τη διαδικασία “διάκρισης” (που περιγράφει και ο George Spencer Brown) μέσα στο ποίημα “Γένεσις”. Μιλάει για τον εαυτό του, αλλά όχι ακριβώς για τον “γήϊνο” εαυτό του, αλλά… (πρωτίστως) για τον εσωτερικό του κόσμο, που προϋπήρξε της Χάραξης των Ορίων της Εμπειρίας του, τον μυστηριώδη και μακρινό εκείνο κόσμο από όπου προήλθε (και εν μέρει είναι ο ίδιος). Από αυτό τον κόσμο ΜΗ-διάκρισης και αρχέγονης συμπαντικής ενότητας, ένας “άλλος εαυτός”, ενωμένος με άλλες μυστηριώδεις μυθικές μορφές, σκύβει πάνω στον νεογέννητο (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) “χλωρό μέσα στη φωτιά” και “άκοπο από τον ουρανό” νέο εαυτό του, για να τον μυήσει στα μυστικά της ύπαρξης, μεταδίδοντάς του άμεσα τις δικές του Εμπειρίες, που προηγήθηκαν της (τωρινής) χάραξης ορίων:

Και αυτός αλήθεια που ήμουνα Ο πολλούς αιώνες πριν
Ο ακόμη χλωρός μες στη φωτιά Ο άκοπος απ’ τον ουρανό
Ένιωσα ήρθε κι έσκυψε
πάνω απ’ το λίκνο μου
ίδια η μνήμη γινάμενη παρόν
τη φωνή πήρε των δέντρων, των κυμάτων:…

Ο Οδυσσέας Ελύτης, σε αυτό το ποίημα (όπως και σε πολλά άλλα) δεν μιλάει για κάτι “χριστιανικό” (ή “θρησκευτικό” με τη δογματική έννοια) αλλά εκφράζει δέος απέναντι στο μεγαλείο μίας προσωπικής Συμπαντικής Εμπειρίας “εσωτερικής πλοήγησης” μέσα στον ίδιο του τον εαυτό. Αυτή την ιδιάζουσα Εμπειρία του Ελύτη, όπου απουσιάζει ο Πατριαρχικός Θεός αλλά βρίσκεται παρών ο “μυθικός εαυτός” του ποιητή, θα μπορούσαμε κάλλιστα να την ονομάσουμε (χωρίς παρεξήγηση) “πρωταρχική θρησκευτική εμπειρία”, χωρίς κανένα δόγμα και κανένα δογματισμό.

Σε αυτή την “Πρωταρχική Εμπειρία Διάκρισης”, που μάλλον αντιστοιχούσε σε υπαρκτή κατάσταση του Νου (που έζησε ο ίδιος ο Ελύτης – όπως περιγράφεται σε ένα άλλο άρθρο αυτού του blog – ΕΔΩ) οι μορφές του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου συνδέονται μέσα σε μία αδιάσπαστη ενότητα (ή μη-διάκριση) που σταματάει μετά τη γέννηση (ή την ανάδυση από την εμπειρία αυτή). Στο μεταξύ, το ονειρικό σουρεαλιστικό σκηνικό αυτής της εμπειρίας έχει και ένα άχρονο πλαίσιο αναφοράς, όπου παρόν, παρελθόν και μέλλον δεν έχουν καν ακόμη… διακριθεί ανάμεσά τους!

Με άλλα λόγια, ο Ελύτης, χωρίς να είχε διαβάσει (πιθανότατα) George Spencer-Brown, εκφράζει μέσα στους στίχους του (καλύτερα από τον ίδιο τον Brown) μία εμπειρική διαδικασία που για τον Brown είναι η πιο θεμελιώδης (όλων των άλλων) και από την οποία πηγάζει -άλλωστε- η ίδια η... Λογική, εξ ολοκλήρου! (όπως περιγράφεται και εδώ):

  • Τη Γένεση της “πρωταρχικής διάκρισης” ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο.

Η σύνδεση ανάμεσα στην έννοια της “Διάκρισης” (του George Spencer Brown) και της “Γένεσης” (του Ελύτη) καθίσταται περίπου προφανής, μέσω ελάχιστης εξοικείωσης με το έργο του Brown (π.χ. όπως ΕΔΩ) και αντιπαραβολής με τη “Γένεση” του Ελύτη. (Είμαι σίγουρος ότι… αν το κάνετε, αξίζει πραγματικά τον κόπο!)

  • Υ.Γ. Αν είστε εκδότης, έχω μεταφράσει όλο το βιβλίο του George Spencer Brown “Νόμοι της Μορφής” στα Ελληνικά, εδώ και αρκετά χρόνια. Αν σας ενδιαφέρει η έκδοσή του, στείλτε μήνυμα στο e-mail: omadeon AT hotmail.com (όχι στο yahoo, όπου ο λογαριασμός δεν λειτουργεί λόγω… απώλειας password).
Enhanced by Zemanta

Mikis Theodorakis and Odysseus Elytis in YouTube

mikis_trance_pic2008a.jpg

Taking a break from.. Greek boastfulness (hehe) about my “place in the Top 50 chart“, here are some “YouTube” movies, well worth seeing if you are interested in Mikis Theodorakis and Odysseus Elytis (I don’t know who uploaded them):

“Sun of Justice” (Elytis) conducted by Mikis Theodorakis (1997) :

Here are a few more:

Alternative performance of the same song (“Sun of Justice”):

 

“Tis agapis emata” (“Blood of love”) Bithikotsis singing Theodorakis (1977, based on a poem by Elytis):

Odysseus Elytis (Nobel prize for literature 1979) talks about his work, reciting “Blood of Love” (while the song is being played):

 

Bithikotsis, Theodorakis – “Anigo to stoma mou” (“I open my mouth”) (1977):

  • To find more YouTube video-clips about Theodorakis and Elytis, click on the following links:

www.youtube.com/results?search_query=Elytis&search=

www.youtube.com/results?search_query=Theodorakis&search=

  • As regards my own Trance Remixes of Mikis Theodorakis, they include two songs (among the previous): “Sun of Justice” and Blood of Love“.

  • My remixes were approved by Mikis Theodorakis himself (despite their technical imperfections, which -in his own words- “can be eradicated”).

tribal_dance_banner.jpg

blood_of_love2.jpg

ODYSSEAS ELYTIS, “There is Only One Swallow” (a new English translation)

tribal_dance_banner.jpg

ODYSSEUS ELYTIS:

“There is Only One Swallow” (ENA TO HELIDONI)

-a new English translation

There is only one swallow
so precious is the spring

to bring back the Sun
it takes a lot of work

it takes the dead, to be under
the wheels by the thousands
and it takes from the Living
their own blood to be giving

Snatched by (dark) magicians
is the (sacred) body of May
thrown into a deep well
it is closed; shut; far away

the Darkness has got a smell
and All the Abyss is stinking

[...]

[...to be continued...]

  • Today I decided to do an English translation of the original song that led to “MIKIS TRANCE”, a trance remix which you can also hear if you click here:
  • Not easy, in fact. Translating poetry can be very difficult, and it’s by nature imperfect.
  • In order to do the best job (and the most authentic one, too) I decided to refrain completely from reading… other translations!
  • E.g. there is another translation by Jeffry Carson (who translated the “Collected Works of Odysseus Elytis), but I have NOT checked it out; NOT before my own translation of the entire poem is completed.
  • If this translation turns out to be… very similar to Carson’s, then this means I am a… good translator (hehe); Carson being one of the best. If not, then it might be interesting to see WHY…
  • Today only about 2/3 of the poem was done; however this was the most important part.
  • Please remember I wasn’t… paid to do the translation! More may follow; but I also have to do OTHER kinds of work.
mikis_trance_pic2008a.jpg

Related articles

.

An open letter of… Platonic Love for Rada Mihalcea!

Dear Rada,

Armed with the sword of Computer-Augmented Understanding, your powerful Mind is free to gaze at Other Minds with confidence, with a beautiful smile of a Renaissance that is bound to arrive, boundless, free of unnecessary human computation, free of all limitations, free of all kinds of labour that humans need not do anymore, thanks to you, oh Muse!

It is because you harnessed the mechanical aspects of language processing, proving that so many aspects of linguistics are mechanisable; it is because you demonstrated that global communication is possible regardless of language, that I infer the existence of your Feminine Wisdom, to become conscious of even more important things, for example… Συνέχεια ανάγνωσης

The constructivist definition of “1″ in Multiple Form Logic also exists in Odysseus Elytis’ poetry

_wsb_68x84_250px-odysseus-elytis
Odysseas Elytis

Summary in Greek: Αυτό το άρθρο για τη “Λογική των Πολλαπλών Μορφών” παρουσιάζει το “ψευδο-αξίωμα ” (“Έν το Παν“) που ορίζεται “κατασκευαστικά” (παρομοίως με τον… Οδυσσέα Ελύτη) μέσω συνένωσης όλων των Σχετικών Μορφών.

Summary in English: This article about “Multiple Form Logic” presents the “Pseudo-axiom 1″ (“All is One”), defined constructively (in a similar way as by Odysseus Elytis) as the result of unifying all Relative Forms.

The Greek poet Odysseas Elytis (1913-1986, Nobel-prize 1979) once wrote a forgotten aphorism:

  • “The One and the Absolute constructed by our Minds, is a result of the Many and Multiple (things) unified by our Perception”.

This statement, quite reasonable for anyone with… common sense, has been (conveniently) forgotten by many modern Greek admirers of Elytis’ poetry. The reason for this forgetfulness is simple: -A “national poet”, supposedly also a Christian believer in “the One” or the “Absolute”, cannot be reasonably or honourably imagined (in certain people’s minds) as a constructivist (constructivism being regarded as an evil “globalist” philosophy by certain Greek conservative Christian intellectuals).

However, this aphorism was not the only one, by Elytis; some of his poems contained lines with similar “heretical” (constructivist) meanings.

E.g. in his tribute to the Muse, Maria Nefeli (Greek edition, page 106). The translation is mine:

My pale face -yes- and longish hair, magicians know too well;

About these they talk; the virgin, the one whom heavens sent

About she who said in Peace to us; she who was so blessed:

Beware be aware and bear in mind

The Many forge The One…

(“Maria Nefeli”, Greek edition, page 107)

Listen to the word of The Virgin

The One forges the Many…

These poems are not mere coincidences: There is more evidence proving that Odysseus Elytis was quite different than the “National Christian” stereotype, often projected onto him by many modern Greek readers; on the contrary, he was a self-styled heretic, whose beliefs were expressed in many other poems too, e.g. “The Primal Paradise” (English translation here; streaming recorded recitation in English here).


Well, in Multiple Form Logic, this “constructivist philosophy” (of a poet who was commonly regarded as an idealist, rather than a constructivist) is applied very precisely, by (literally) constructing “Axiom 1″, now called “Pseudo-Axiom 1″ (“pseudo” because it is not given, but constructed) in the following way:

  1. Let there be a symbol, e.g. “1″, which stands for the Union of the Totality of All Possible Forms in the universe.

  2. Let there be any symbol, e.g. “X”, which denotes any Form inside the universe.

  3. Then the Union of “1″ with “X” (bearing in mind that “1″ by definition already contains everything) must be identical to “1″ (itself).

In the Multiple Form Logic site, this construction is explained a little further and it is expressed formally as “1,X=1″ (where the comma signifies “union”; i.e. “OR” in Boolean Algebra).

  • Meta-Assumption 1: To perceive is to distinguish; To distinguish is to perceive.

Constructive Side-Effect 1 of Pseudo-Axiom 1, together with Meta-Assumption 1:

  1. Suppose that (given “1″) we wish to examine the value of the distinction “1/1″, which distinguishes Everything (i.e. “1″) from itself (i.e. everything, “1″).
  2. However, Everything does not (and cannot) differ from- (or be distinguished from-) Everything.
  3. Hence, “1/1″, the difference or distinction between Everything (“1″) and (again) Everything (“1″) is necessarily non-existent, or Void (i.e. absence of distinction):

i.e. 1/1 = 0.

(where “0″ stands for void or non-distinction; it is syntactic sugar for nothing written in its place).

Note that the above “side-effect 1″ is based heavily on “Meta-Assumption 1″ ( that “To perceive is to distinguish; To distinguish is to perceive”).

In fact, the “non-distinction between Perception and Distinction”, also leads, quite naturally, to the Second Axiom of Multiple Form Logic (of which, “Side-Effect 1″ can be regarded as a special instance).

In reality, the Second Axiom is not always necessarily valid; Other Boundary Logic systems do exist (and have produced many useful results) where this axiom does not hold and where self-reference or self-application of a distinction to itself is treated as an “infinite regress“, often called an “imaginary truth value“, rather than as a constant result (such as void).

.

Reblog this post [with Zemanta]

Το “Άξιον Εστί” του Ελύτη, ο Ακης Γαβριηλίδης, η θυματοποίηση και ο… Ronald D. Laing!

Η συνάντηση στη Θεσσαλονίκη με θέμα το βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη “Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού” τελείωσε με μία δημόσια συζήτηση και μία συνεστίαση. Έχοντας -στο μεταξύ- διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο, προχωρώ σε επόμενες νηφάλιες ενστάσεις:

Odysseas Elytis
Odysseas Elytis

Εφόσον ο Οδυσσέας Ελύτης αποφάσισε να “ζήσει μέσα στο πετσί του” το ίδιο το (συλλογικό) “δράμα της ελληνικής ψυχής“, μου φάνηκε λογικό και αυτονόητο το να ζήσει επίσης και ορισμένες… αντιφάσεις αυτής της “συλλογικής ψυχής”, καθώς και να μιλήσει μέσα από καθαρά δικές της δοξασίες ή πεποιθήσεις (π.χ. την “Αυλή των Προβάτων” που κριτικάρει πολύ σκληρά ο Γαβριηλίδης). Ας προσέξουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο νόημα αυτού του έργου. Αφορούσε πρωτίστως την Ελληνική Ψυχή, αλλά… δεν την ονόμασε φανερά “Ελληνική Ψυχή”, αφού (κατά βάθος) φάνηκε ότι αναφερόταν και στην παγκόσμια συλλογική ψυχή της ανθρωπότητας. Αν και αυτή η πλευρά διαψεύδεται -μερικές φορές- από συγκεκριμμένους στίχους στο Άξιον Εστί, παρόλ’ αυτά σε ορισμένους άλλους στίχους επιβεβαιώνεται αρκετά εμφανώς. Προφανώς δεν ήθελε καν ο Ελύτης να κάνει αυστηρή διάκριση μεταξύ παγκόσμιας και ελληνικής “αθωότητας”!

Most art in the late 1960s and early 1970s att...

Το “τελετουργικό” ύφος και περιεχόμενο του “Αξιον Εστι” είχε ένα άλλο, πολύ σοβαρό (και χρήσιμο για όλη την ανθρωπότητα) θεμελιακό συστατικό, που μπορεί να συνοψιστεί σε μία “απόλυτη ΜΗ-θυσιαστικότητα“. Αυτό το τελευταίο εκφράζεται π.χ. από στίχους όπου (νομίζω) λέει “φέρετε στα μάτια μου ένα δελφίνι, νάναι η ώρα έντεκα. να απομακρύνει το θύμα από το βωμό και να αλλάζει το νόημα του μαρτυρίου” (τα λέω από μνήμης και… ίσως όχι 100% ίδια, αλλά δεν έχει σημασία).Αυτή η τελευταία διαπίστωση ανατρέπει όμως την αφελή ή επιφανειακή κριτική κατά του “Αξιον Εστί” που το εκλαμβάνει σαν ένα απλό παραλήρημα θυματοποίησης (του λαού ή/και του ήρωα) με στόχους “νεκρόφιλους”.

Ισα-ίσα, το κεντρικό νόημα του “Αξιον Εστι” είναι η απόρριψη της “στάσης του θύματος”, καθώς και η απόρριψη (έως πλήρης αντιστροφή) της ίδιας της (έννοιας της) “θυσίας”, καθώς και κάθε… θυματο- ποιητικο- γενούς πνευματικότητας, όπως π.χ. των “παιδιών της απάρνησης” και των “εμπόρων που εισπράττουν το κέρδος των δικών τους πτωμάτων” (σε ένα στίχο-καταδίκη οποιουδήποτε “νεκρόφιλου κέρδους“).

Το ποίημα εκθειάζει (βεβαίως) τους “αθώους”. Αυτοί οι “αθώοι” όμως (“με τη λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα”), είναι όλοι εκείνοι για τους οποίους (και στους οποίους) μιλάει ο ποιητής, καθώς και η συλλογικότητα (του υποσυνόλου) των αθώων μιας (αενάως κάτω από εκμετάλλευση) Ανθρωπότητας. Δεν τους προτείνει όμως μία… νεκρόφιλη αυτο-δοξολογία, αλλά (αντίθετα) την “επιστροφή του Σταυρού στο δάσος“, την ανατροπή και υπέρβαση της θυσίας, την ελευθέρωσή τους από κάθε νοσηρή προσκόλληση στη θυματοποίησή τους. Συνέχεια ανάγνωσης

“Η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού”: Παρανοήσεις και Διαμάντια

ENGLISH SUMMARY UPDATE (21-5-2008): A review and critique of a new Greek book titled “The incurable Necrophilia of Radical Patriotism” by Greek author Akis Gabrielides, criticising some famous Greek intellectuals and artists (such as Mikis Theodorakis and Odysseas Elytis) on the basis of their alleged indulgence in a mystified, idealized glorious historical past of foreign injustices against the people (or against the Greek nation) in order to cultivate a basically negative (mostly latent) ideology of self-righteous nationalism.

[Rizospastikos-patriotismos.jpg]

Ειδοποιήθηκα πρόσφατα (από φίλο οικολόγο) για μία συνάντηση με θέμα ένα βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη:

> Τη Δευτέρα 26/3/07, στις 8 το βράδυ σε αίθουσα της ΕΔΟΘ (Προξένου Κορομηλά 51, 4ος όροφος )
> το Κοινωνικό Εργαστήρι στο Φόρουμ Θεσσαλονίκης οργανώνει εκδήλωση-συζήτηση
> με θέμα το βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη
> “Η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού”:
> Ρίτσος – Ελύτης – Θεοδωράκης – Σβορώνος”
> (Εκδόσεις futura, 2006). Ομιλητές:
> Μάριος Εμμανουηλίδης, Βαγγελιώ Κοντοδήμα, Μιχάλης Μπαρτσίδης
> Άρης Στυλιανού, Θανάσης Τριαρίδης.
> συντονίζει ο Μιχάλης Τρεμόπουλος

Αμέσως (επειδή με ενδιαφέρει πολύ το θέμα -ιδίως όσον αφορά τον Ελύτη και τον Θεοδωράκη) έτρεξα να βρω το βιβλίο, του οποίου την… μία και μοναδική τελευταία κόπια αγόρασα (για 15 ευρώ) από τον “Παπασωτηρίου”. Αν μπορέσω, θα παρευρεθώ και στη συνάντηση που επίκειται.

Αν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν αρνητική, διαβάζοντας μεγάλα αποσπάσματα του βιβλίου (σχεδόν όλα όσα αφορούν τον Ελύτη και το Θεοδωράκη) αποκόμισα ανάμικτες εντυπώσεις που θα μοιραστώ μαζί σας σε αυτό το blog:

Κατ’ αρχήν, το βιβλίο αυτό είναι σε γενικές γραμμές αρκετά καλό. Η κριτική της “νεκροφιλίας” που κάνει, σε μεγάλο βαθμό με βρίσκει σύμφωνο. Όμως σε ορισμένα που λέει με βρίσκει αντίθετο…

Πρόκειται εν μέρει για παρανοήσεις, που ο αξιόλογος αυτός νέος συγγραφέας χρησιμοποιεί καταστρέφοντας τη ριζοσπαστικότητα και την πραγματική αξία του ρηξικέλευθου βιβλίου του. Π.χ. ξεκινάει (στην Εισαγωγή) με μία παραπομπή σε μία (πολύ γνωστή) δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη, η οποία έχει παρεξηγηθεί ήδη όσο… τίποτε άλλο, από τα ΜΜΕ. Αν η δήλωση αυτή είναι “αντισημιτική”, τότε κάθε φορά που… βλαστημάμε (π.χ.) για τα χάλια της χώρας μας, γινόμαστε… Ανθέλληνες και (αυτο-)ρατσιστές. Συνέχεια ανάγνωσης