There is a new post with very cool philosophical and scientific ( Logic) material, EXCLUSIVELY posted in public, after its recent first appearance in the “Laws of Form Forum” Yahoo group. Dr. William Bricken (the author) has given me his permission to re-post it.
-Read the complete post, “Dr. William Bricken: Laws of Form & Boolean Algebra in my other (research-)blog “Laws of Form“, to find out…
Related Links:
Είχα ειδοποιηθεί για το θέμα, εδώ κι αρκετές μέρες, αλλά… καθυστέρησα να το φέρω εδώ, στο blog. Πάντως, στη δημόσια συνάντηση θα πάω (οχι στα σεμινάρια).
Sir Tim Berners Lee (φωτό από το in.gr)
Για το πολύ σημαντικό έργο του Sir Tim Berners-Lee (και για το Semantic Web) υπήρξαν παλαιότερες αναρτήσεις σε αυτό το blog, π.χ.
Επειδή βιάζομαι… παραθέτω αποσπάσματα από το “in.gr” και το site του συνεδρίου: (περισσότερα…)
UPDATE 2: (in Greek - to see why we are also laughing, read THIS comment and the one after it -LOL 
)
UPDATE 1: Now some serious news (as opposed to humourous science-fiction / wild speculation). In an international forum’s thread “Athens Burns“ someone commented about the events in Greece as follows:
These guys seriously know how to riot, much respect, apart from the hoodies (HOOLIGANS) destroying non-governmental things.
Puts the UK to shame over Menezes. http://www.occupiedlondon.org/blog/
Far from being short-term “student unrest”, the young generation’s nationwide uprising in Greece is a process of awesome, overwhelming complexity. There are many reasons for it (in addition to the outrageous murder of young Alexandros Grigoropoulos); social, economic, political, etc.
Well, undoubtedly, attributing the revolt to such causes is correct; the outrageous Police Criminality that killed Alexandros is also -beyond doubt- enough to cause the (so-called) riots almost by itself...
However, perhaps there is also something more; something completely different, lurking inside those young people’s minds, eluding their conscious awareness: (περισσότερα…)
Image via Wikipedia
As a rule, I avoid technical (Computer Science) posts in this blog. Such posts normally appear in my other (professional) blog, http://prologsource.wordpress.com. This time, however, I make an exception. There is something very important, I think; which (if presented in a simple way) is not incomprehensible by people who are not professional programmers or Computer Scientists:
To be sure, this new algorithm was tested quite thoroughly, timed very precisely and compared repeatedly with many other extremely fast Sorting Algorithms. To verify this claim, you can download a demo of “Tourist Sort” by clicking HERE.
Here are some screen-shots from the (downloadable) Demo, compressed as a GIF: (περισσότερα…)
DISCLAIMER: This is a post written with enthusiasm, but I advise you to read it with…. caution! As I am NOT an expert in biology and genetics, certain wild speculations discussed here should NOT be taken for granted.
Image via Wikipedia
Most reasonably educated people today, even people with no special education in genetics (such as myself) tend to understand reasonably well the basic mechanism of inheritance through DNA, which is the basis of modern biology and the Theory of Evolution, the new field of Bioinformatics, etc. However, we often tend to ignore the newly established fact that there is another very strong mechanism at work, in inheritance, which has nothing to do with the structure of DNA itself, but which entails a remarkable “inheritance of Experience”: Epigenetics.
Πρόσφατα άρθρα στο διεθνές διαδίκτυο:
Πηγή: http://eneve.wordpress.com/2008/06/21/yes-theres-ice-on-mars, http://www.nature.com
Related articles
Image via Wikipedia
Αυτό το ανούσιο, ξεφτισμένο και καταπιεστικό (για τα παιδιά) κατασκεύασμα ηλιθιότητας που λέγεται “παιδεία” είναι επιεικώς απαράδεκτο. Η σωστή μάθηση, η σωστή Παιδεία σήμερα (στη σημερινή εποχή της Παγκόσμιας Έκρηξης στη Γνώση) δεν γίνεται καν από βιβλία -ιδανικά- …κι ας έχουν κολλήσει μερικοί στο τυπωμένο χαρτί, που απλώς… μυρίζει καλύτερα!
Πράγμα που σημαίνει (με απλά λόγια) ότι συνδέονται αυτομάτως αμέτρητες πηγές και παραπομπές, με το ίδιο το (εκάστοτε) Υπερ-Κείμενο που τις αναφέρει, δίνοντας στο μαθητή (ή τον επιστήμονα) μια συνοπτική εικόνα του εκάστοτε Πεδίου Γνώσης, μαζί με όλες ανεξαιρέτως τις διαφορετικές όψεις και απόψεις, καθώς και απεριόριστες δυνατότητες “κατάδυσης” σε βάθος λεπτομερειών… (περισσότερα…)
Image by Dr John2005 via Flickr
Image via Wikipedia
The logical inverse of “guilt by association” is honor by association, where one claims that…
Source: Wikipedia, as well as many other sources (to be added later on)
Related articles:
.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=d82185ca-4346-4b45-b06b-5f0f6e06929e)
Image via Wikipedia
“…Furthermore, we also need to avoid the imminent (possible) deterioration of (planetary) Social Ethos into a cliquey horde of interconnected IDIOTS; as it’s been well known and widely demonstrated historically, that IDIOTS have a naturally ENHANCED tendency to form Groups and Networks (e.g. by the Greek satirical writer Lebessis, in his ground-breaking early twentieth century best-seller in Greece, titled “The Enormous Importance of idiots in Public Life”)…”
(update: “Ministry of Silly Walks” by Monty Python)
In the Semantic Web, I can’t hide the fact I am only a novice, to some extent. Although I’ve been experimenting with Triples (in Logic) ever since I got involved with computers, about 25 years ago; although I can write efficient PROLOG (and Assembly Language) code, to achieve almost anything FOR today’s Semantic Web, this is a fact.
In fact, my entire involvement with computers, of more than 2 decades (professionally) was triggered-off by something else, as an unexpected side-effect. Previously, I was almost a luddite, a young man trying to become an Artist (painter and sculptor) while doing occasionally other kinds of work for self-support.
Well, becoming incurrably infected by the nerd meme (virus), writing the very first Greek computer game (“Kombos 1” – an “artificially intelligent Sophist”) and contemplating George Spencer Brown‘s “Laws of Form” were my initial fatal Emo-intrusions into Trendy New Nerd-Territories! 
Ah well, a sign of getting old is a tendency to tell old life-stories, but you can keep your Energy young if you ONLY do it occasionally and for a VERY good reason; of sufficient innovativeness to wipe-off the stains of… senescent narcissism. My reason is this (and it is manifold):
I think Mr. Nova Spivack is cool; perhaps the coolest nerd personality in today’s America, and I also think “Twine” is very cool: His system. I am grateful for being granted official permission to test it, joining the trendy Elite of official “TWINE Beta-Testers”. However, being cool is NOT enough, I’m afraid:
I.e. what we must be concerned with is the Semantic Annotation of Data and Knowledge, much more than the voluntary submission of our personal photos, phone-numbers and addresses (as well as friends) into the new Semantic Big Brotherhood, of trendy nerds wanting to become known and accepted as the Socially Networked Elite of Tomorrow!
As regards the human dimension of the Semantic Web, I am personally interested much more e.g. in the Semantic Representation of Ideas, Debates and Ideologies (as RDF structures); apart from the (obviously immense) significance of automatically annotating and connecting together research papers and other important documents, which require -nevertheless- personal authentication to remain valid and provably reliable kinds of knowledge: E.g. it is a totally different thing to connect one research student’s innovative Thesis with another person’s controversial ideas (in order to validate the latter) and a totally different thing to reduce and impoverish the Semantic Presentation of a person into what becomes publicly visible as a “network of friends”, with an obvious injustice being done to those among one’s friends who do not agree with becoming publicly visible! (In my case, friends of the second category outnumber the first by a factor of 5 – at least).
If e.g. I am a narcissistic kind of net-junkie wanting everyone to… admire my multiple skills and other admirable personal features, including face-features (possibly), this does NOT mean that it’s fair to put pressure on everyone else, out there, to become a similar kind of trendy narcissistic net-junkie!
Therefore the obvious, simple conclusion is that we need Semantic Validation of CONTENT, without the necessity of personal (or strictly private) information.
Moreover, the flourishing of new ideas and the Renaissance of meaningful debate (e.g. in modern Greece) through blogging, has happened to a very large extent precisely because of ANONYMITY…
.
Usenet servers & clients (Wikipedia)Someone else’s light-hearted Greek post in another blog (here), making fun of idealism and certain erroneous ideas about the brain, reminded me of an old Usenet discussion in the newsgroup alt.religion.buddhism.tiberan, back in 2000, where someone had posted a tribute to what is (commonly calledl) “Hard Artificial intelligence“; about which my views are (generally speaking) heretical; neither idealistic, nor materialistic (in a mechanistic way).
In response to that posting, I wrote:
A machine plays chess to perfection, but is not conscious it plays chess.
A machine kills you, but it not conscious that it kills you.
A machine performs actions, but is not conscious of his actions.
A machine will never be part of a SAMSARA cycle, ever.
However, the other participant in the debate (as usual) disagreed:
“Me Tarzan” <bheist…@qwest.NOSPAM.net> wrote:
Machines may already be conscious.
Absolutely not so. Of this, we can be absolutely certain, at the present time.
I’ve been in A.I. work for more than fifteen years now. I’ve deleloped Expert systems that simulate debate, automatic translation programs, simulations of nerve cell action for OCR software (e.g. here) and practically the whole lot you can expect from software-based A.I.
I’ve also been an artist however, and expressed in many ways the view that simulations of intelligence can never be conscious, but can indeed exceed natural intelligence from the point of view of problem-solving ability and any other (objectifiable) aspect of intelligence.
Intelligence is a trivial, secondary property of sufficiently complicated information-processing structures. Consciousness is a non-trivial fundamental property of sentient beings and doesn’t need intelligence to exist (but it… helps).
There is some interesting work being done by a couple guys, I think in New Mexico. They are building machine insects, using chaos theory as their guiding principle. The insects respond to external stimuli according to their instinct to survive. Many think that this is all carbon-based insects do, all the way up to small mammals. In this way, these engineered insects are conscious. It was very interesting watching one of the engineers play with them. They acted as if they were really alive! He treated them as pets! (It was on the Discovery Channel).
Television, like all media, including the internet, is deceptive. It’s conditioning people into such stupidity because it is simply impossible to demonstrate consciousness on a television screen, or in Usenet writing space. It doesn’t manifest well in this way. The problem is objectification.
There is simply no limit to how many aspects of life one can simulate, and thus turn into an object which appears indistinguishable in behaviour from the “real thing” (which is not a “thing”, but an awareness of things).
The fact that we can objectify consciousness infinitely, e.g. give drugs to political prisoners to make them compliant with interrogators, does not mean that consciousness can (ever be) equated with its objectifications. E.g. If I can… kill you, this is not a way to give you life, or create new life, and so on. Whatever manifests and is a part of observable reality, is by definition objectifiable. Thus we can choose to construct as many deceptive manifestations as we like, through simulation.
[ irrelevant speculation about animals deleted ]
The work being done in A.I. is trying to make machines human-like (with the exception I explained above). Naturally, machines will develop their own consciousness and the difficulty in saying that they will be human-like sentient beings and be able to transcend samsara exists because we do not know what they will become.
This is the prevalent mechanistic doctrine of our time. Like… selling you a sufficiently life-like… sex-doll, whom you can f@ck, never realising the difference between her and a… real lover. Well, there IS a difference, no matter how perfect is the simulated robot-lover, although the latter… can sell more(!), if it can persuade you never to realize the …hmm… crucial difference. Basically, hence or otherwise, mechanism is the ultimate intellectual wank.
[ more speculation deleted ]
However, my feeling is that since we gear machines to interact with humans, their consciousness will develop into something that resembles human consciousness to the extent that the distinction between humans and machines becomes blurred.
Blurred awareness in human beings is the only way to achieve this. Like… never realising the difference between people on stage performing a play, and people in real life. This blurrring of human consciousness is called (in old European philosophy) “alienation“.
You could say that humans and machines will merge. Pretty cool huh?
Callously cold, mostly.
Humans can only merge with machines in the particular sense of acquiring mechanical body or brain parts.
Consciousness can be augmented, but simulations of consciousness are not conscious implementations of it.
Kismet, a robot with rudimentary social skills.
On reflection, that old heated Usenet discussion was fascinating. So many interesting ideas were discarded by the heat of the debate, where some… Mechanistically-minded (pseudo-)Buddhists and anti-mechanists (very few of these, in fact) kept lashing out against each other’s brains controversial ideas about the brain, mixed with misconceptions and prejudices.
In fact, quite a few important Computer Scientists and specialists in Artificial Intelligence, are inclined towards an anti-mechanistic stance against doctrinaire “Hard Artificial Intelligence”. E.g. Nova Spivack, a distinguished scientist and founder of Radar Networks, the company of “Twine” (a tool for the Semantic Web). I am a regular fan of Nova Spivack’s blog, where I also wrote comments some time ago (e.g. in his post “Is Consciousness as Fundamental as Space, Time and Energy?”, here).
For the moment, however, enjoy the following (YouTube video of a) BBC interview with Roger Penrose,
YouTube – Roger Penrose – Cyclic Universe Model:
If you don’t believe in any particular metaphysical doctrine and you are an atheist or an agnostic (or even a… pantheist, like me!) with an open mind, It’s worth watching the following 10 videos. They present controversial ideas and open questions about (Quantum-)Consciousness and the mind’s mysteries. They feature important biographical and philosophical facts about some great scientists, including the mathematician Georg Cantor and the controversial physicist Roger Penrose: (περισσότερα…)
Charles Darwin at age 51 (Wikipedia)Here are some Important new articles about the Theory of Evolution and Darwin, in the “New Scientist”:
The second article is also politically important. Here is an extract:
What we see in the wild is not every animal for itself. Cooperation is an incredibly successful survival strategy. Indeed it has been the basis of all the most dramatic steps in the history of life. Complex cells evolved from cooperating simple cells. Multicellular organisms are made up of cooperating complex cells. Superorganisms such as bee or ant colonies consist of cooperating individuals.
Suicidal cells:
When cooperation breaks down, the results can be disastrous. When cells in our bodies turn rogue, for instance, the result is cancer. So elaborate mechanisms have evolved to maintain cooperation and suppress selfishness, such as cellular “surveillance” programmes that trigger cell suicide if they start to turn cancerous.
Looked at from this point of view, the concept of the survival of the fittest could be used to justify socialism rather than laissez-faire capitalism. Then again, the success of social insects could be used to argue for totalitarianism. Which illustrates another point: it is nonsense to appeal to the “survival of the fittest” to justify any economic or political ideology, especially on the basis that it is “natural”.
Aldous Huxley’s Man’s Place in Nature (modified)
.
Rupert Sheldrake‘s theory of Morphic and Morphogenetic fields is well known, as well as fairly controversial. His basic idea is that Morphic Fields exist everywhere, influencing (and influenced by) our ideas, thoughts and actions; as well as our psyche and “destiny”. According to Sheldrake, the same thing is true of (almost) everything out there in nature: (περισσότερα…)
Image via Wikipedia
This post is a presentation of Sir Timothy John Berners-Lee for Greek readers. (Greek text follows).
Σήμερα νιώθω λοιπόν εμπνευσμένος, πιο έτοιμος να μοιραστώ μαζί σας (στα Ελληνικά) μερικά πράγματα. Αν μη τι άλλο, γιατί νομίζω ότι θα σας φανούν χρήσιμα, πιάνοντας τόπο! Στο κάτω-κάτω της γραφής, αν αυτή εδώ η κωλοχώρα είναι βουτηγμένη ως την κορυφή μέσα στα σκάνδαλα (και στο αδιέξοδο αλληλο-ξεκατίνιασμα) δεν είμαστε υποχρεωμένοι κιόλας (όλοι εμείς οι “λίγοι και καλοί”) να ακολουθήσουμε τη γενική κατρακύλα της, ακόμη λιγότερο να τσακωθούμε, λόγω διαφωνιών γι’ αυτά τα χάλια…
Σκέφτηκα λοιπόν να ξεκινήσω τη νέα χρονιά με την παρουσίαση ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου, τον οποίο θα έπρεπε κάθε στιγμή να… τιμούμε, γιατί αποκλειστικά και μόνο χάρις στη δική του (αρχική) εφευρετικότητα υπάρχει… το ίδιο το διαδίκτυο. Πρόκειται για τον Άγγλο Tim Berners-Lee. Ιδού η φωτογραφία του Tim Berners-Lee, του ανθρώπου που δημιούργησε (ή εφεύρε -όπως προτιμάτε) το σημερινό World-Wide Web:
‘Ο Τίμοθι Τζον Μπέρνερς Λι (Sir Timothy John Berners-Lee, γενν. 8 Ιουνίου 1955) είναι ο εφευρέτης του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web), διευθυντής της κοινοπραξίας World Wide Web η οποία επιτηρεί τη συνεχή ανάπτυξή του και ερευνητής και κάτοχος της έδρας 3Com στο Εργαστήριο Πληροφορικής και Τεχνητής Νοημοσύνης (CSAIL) του MIT. Είναι ο διευθυντής του Κονσόρτσιουμ του Παγκόσμιου Ιστού στο Διαδίκτυο και Καθηγητής στο τμήμα Ηλεκτρονικών και Επιστήμης Υπολογιστών του Σαουθάμπτον (Ην. Βασίλειο). “
Αναρωτιέμαι, βέβαια, πόσοι Έλληνες διαδικτυαζόμενοι ξέρουν ότι ο Παγκόσμιος Ιστός (αυτό που λέμε Web ή WWW) στην παρούσα μορφή του, είναι -στην πραγματικότητα- η εφεύρεση ενός μοναδικού ανθρώπου, ο οποίος μάλιστα το εφεύρε -αρχικά- πρωτίστως για να διευκολύνει τη δική του δουλειά: – Tη βέλτιστη οργάνωση και αλληλο-σύνδεση ενός τεράστιου όγκου επιστημονικών δεδομένων, που αντιμετώπισε κάποτε όταν εργαζόταν στο Ευρωπαϊκό ερευνητικό κέντρο CERN, σαν σύμβουλος Μηχανικός Λογισμικού.
.
I became a fan of Ted Nelson‘s visions and his “Xanadu project” through his book “Computer Lib/Dream Machines” many years ago. Here is the book’s front cover:
Whether the World Wide Web was my idea is a matter of controversy; but no one questions that I coined the words “hypertext,” “hypermedia,” “micropayment” and “dildonics,” among others. – Ted Nelson in “MY LIFE AND WORK, VERY BRIEF“
Ted Nelson is universally acknowledged as the father of HyperText. However, he still maintains a highly critical stance towards modern implementations of his original vision, such as the HTML language:
“HTML is precisely what we were trying to PREVENT— ever-breaking links, links going outward only, quotes you can’t follow to their origins, no version management, no rights management”. – Ted Nelson in a Wikipedia quote
“…the objective is to create a unified quotable world– that is, a pool of transquotable documents on the Internet, and that means including documents whose content is sold as well as free. Thus a key aspect of the plan is to build a microsale system, so that sold content may be offered under transcopyright by authors and publishers.” (Ted Nelson in “Transcopyright“)
Here is what Ted Nelson said to a BBC interviewer a few years ago (Red emphasis is mine):
“The World Wide Web is not what we were trying to create. The links only go one way. There’s no permanent publishing. There is no way you can write a marginal note that other people can see on what’s in front of you. There is no way that you can quote freely...”(*)
My own attempts (in the late eighties) to implement Nelson’s visions, made me accidentally hit across similarities between his ideas and today’s Semantic Web, about which only very recently I became aware: -Adhering closely to Nelson’s principles, I ended up with a data-structure for hypertext implementation, surprisingly similar to the foundations of the Semantic Web:
Image via Wikipedia
Ο Kevin Jones είναι γλωσσολόγος, πληροφορικός και μουσικός. Πριν λίγα χρόνια δημοσίευσε στο διαδίκτυο μία εργασία του, που κέρδισε κορυφαία βραβεία δημοτικότητας, αλλά στη χώρα μας παραμένει ακόμη άγνωστη. Δεν πρόκειται για “ακαταλαβίστικη” θεωρητική δουλειά, ούτε για κάτι επιπόλαια εκλαϊκευμένο. Είναι μία νέα μαθηματική προσέγγιση στη Μουσική, κατανοητή ακόμη και από όσους… δεν συμπαθούν τα μαθηματικά, με τον αγγλικό τίτλο “Self-similar syncopations: Fibonacci, L-systems, limericks and ragtime”. (περισσότερα…)
SUMMARY: This is an exact English translation of my recent Greek posting about the “Boundary Institute” (here). This translation is for the benefit of English-speaking readers, especially members of the “Laws of Form forum” (where I take part), a forum started by the Boundary Institute‘ s founder, Richard Shoup. (All criticisms and corrections welcome).
This is a short simplified presentation of the (as yet unknown in Greece) research work of an Institute, which in recent years has been working systematically for the creation of a New Science of Physics, where the well-known “Causality Principle” (and the one-sided flow of Time from the Past to the Future) does not hold.
This is not a case of fairy-story tellers (like the Greek book-author Liakopoulos), nor a case of “fringe elements”. The founder of this institute (called “Boundary Institute”) is Richard Shoup, a well-known personality in Logic and Computer Science; former researcher in Xerox Part, in California’s Silicon Valley. The work of this institute arose (partly) from theoretical inspirations in the field of Logic and George Spencer Brown’ s book “Laws of Form”. (περισσότερα…)
Image via Wikipedia
Ξεπερνώντας τις ανεπάρκειες του σημερινού ΥπερΚειμένου (Hypertext)
στην (διόλου οικολογική) «Καταναλωτική Διαχείριση της Γνώσης»…
Άρθρο 1 (Σειρά «Οικολογία της Γνώσης και της Πληροφορίας»)
Πέρασαν 17 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα) το πρώτο πλήρες και δωρεάν λογισμικό για τη δημιουργία και διαχείριση Υπερκειμένου (Hypertext):
http://www.omadeon.com/pcmaster/yperkeimeno.html.
Η γλώσσα HTML (των σημερινών ιστοσελίδων) δημιουργήθηκε περίπου ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του αρχαίου εκείνου προγράμματος που κυκλοφόρησε (μαζί με άρθρο) σε δωρεάν δισκέτα ενός Ελληνικού περιοδικού Πληροφορικής (PC Master, Φεβρ. 1990). Ο γράφων δεν ήξερε καν τη διεθνή «πρωτοβουλία επιστημόνων» για τη δημιουργία της HTML. Μόνο πολύ αργότερα, όταν το Υπερκείμενο είχε πλέον εισβάλλει στη ζωή μας ανεπίστρεπτα και μαζικά, λόγω του διαδικτύου (στην Ελλάδα το 1994 περίπου) έμαθα για την επιτροπή που έφτιαξε την HTML, αρχίζοντας κι εγώ να σερφάρω, όπως πολλοί άλλοι.
Πρόσφατα όμως συνειδητοποίησα για πρώτη φορά, μετά τόσα χρόνια, ότι μία γενικότερη προβληματική κατάσταση «Υπερφόρτωσης Πληροφορίας» στο διαδίκτυο (που φαίνεται εκ πρώτης όψεως εντελώς αναπόφευκτη) ίσως και να είχε απαλυνθεί σημαντικά, αν η θεμελιώδης δομή και σχεδίαση του σημερινού ΥπερΚειμένου (όπως υλοποιείται από τη γλώσσα HTML, δηλαδή τις σημερινές ιστοσελίδες) ήταν κάπως διαφορετική. Θα σας εξηγήσω σε λίγο με πολύ απλά λόγια αυτή τη ριζοσπαστική διαπίστωση:
Πριν προχωρήσω, επιτρέψτε μου όμως να εκφράσω μία… χιουμοριστική προειδοποίηση: Φυσικό είναι να νομίζετε ότι πάω να… ευλογήσω τα γένια μου (αφού ήμουν ο δημιουργός του «ΥπερΚειμενογράφου»). Ε, τότε ετοιμαστείτε να… ξυρίσετε τα δικά σας γένια, με μία επαναστατική λεπίδα. Το μόνο που έχετε να χάσετε (σαν surfers) είναι τα ακατάπαυστα… μούσια, δηλαδή τα πληροφοριακά σκουπίδια που πετάγονται πάραυτα στο πρόσωπό σας, μόλις αρχίσετε οποιοδήποτε (ακόμη και το πιο στοιχειώδες) σερφάρισμα στο διαδίκτυο…
Πατάς κλικ και βγαίνει… μια χοντρή. Κάνεις κλικ π.χ. στο… βυζί της χονδρής, και βγαίνει βιομηχανία γάλακτος, μαζί με… τζαμί. Μήπως έρχεσαι από την Πόλη; Ε, πάτα το κουμπί στην κορυφή του μιναρέ, και θα βρεις… κανέλα (Link σε… τουρκική κανελοβιομηχανία)! Αυτή είναι, σε γενικές γραμμές η… χαώδης κατάσταση του διαδικτύου σήμερα!
Που οφείλεται αυτό το χάλι; Ασφαλώς και δεν φταίνε οι… Τουρκικές κανελοβιομηχανίες! Αν νομίσατε ότι πάω να σας πουλήσω… εθνοφανατίλα (ή και να χλευάσω τους μιναρέδες) είσαστε βαθιά νυχτωμένοι! Το μπούσουλα που χάσατε (και έχασα) πάω να ξαναβρώ. Πάμε λοιπόν στο πρώτο σημαντικό θέμα μας, που είναι η πρώτη θεμελιώδης ανεπάρκεια, μέσα στα έγκατα του Καζανιού της κόλασης, που κατάντησε ο Ιστός του σημερινού διαδικτύου:
Tη στιγμή που κάνουμε «κλικ» σε οποιοδήποτε Link του διαδικτύου, η μοναδική επιλογή που έχουμε σήμερα είναι το να μας «σερβίρει» η τρέχουσα ιστοσελίδα τα περιεχόμενα που κρύβονται, κάτω από το Link. Καμία διάκριση μεταξύ διαφορετικών «δρόμων», προς τα (οποιαδήποτε) περιεχόμενα του Link δεν μας παρέχεται, σαν άμεση επιλογή. Αυτός είναι ο απλός τρόπος, που λειτουργούν σήμερα σχεδόν όλα τα Links του διαδικτύου. Απορώ γιατί δεν είχαμε συνειδητοποιήσει καθόλου, ότι αυτός ο περιορισμός ελευθερίας και διάκρισης είναι λανθασμένος. Εγώ ο ίδιος, που είχα οραματιστεί -και σχεδιάσει- την υλοποίηση του ΥπερΚειμένου πολύ διαφορετικά, δεν είχα καθόλου συνειδητοποιήσει, ούτε καν αμυδρά, μέχρι πολύ πρόσφατα, το απλό γεγονός ότι το θεμελιώδες… τσουβάλιασμα της Ελευθερίας των Επιλογών μας, μέσα από ισοπεδωτική εξίσωση των διαφορετικών τρόπων πρόσβασης ενός Link δεν είναι καθόλου ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης του χάους της Πληροφορίας!
Διαβάζοντας τα τελευταία επιστημονικά δημοσιεύματα, των επιτροπών που καθορίζουν το μέλλον του διαδικτύου, σχετικά με την αναβάθμισή του σε «Εννοιολογικό Διαδίκτυο» (Semantic Web) και άλλα πολλά, έψαχνα κι εγώ τον τελευταίο καιρό μήπως βρεθεί λύση στο γνωστό πρόβλημα (π.χ. του Google) ότι η λέξη-κλειδί «party» μπορεί να φέρει πολλές χιλιάδες Links σε πολιτικά κόμματα και θέματα πολιτικής, αλλά επίσης πολλές χιλιάδες Links σε… Clubbing! Το «Εννοιολογικό Διαδίκτυο» φιλοδοξεί να εξειδικεύσει μία τέτοια «τυφλή αναζήτηση» σε κάτι συναφές με τις έννοιες που έχουμε στο μυαλό μας, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο, σε ένα διαδίκτυο νέου τύπου, του οποίου τα περιεχόμενά έχουν πρόσθετη πληροφορία, μέσα σε Ιεραρχίες Εννοιών που σήμερα ονομάζονται «οντολογίες».
Πολύ πρόσφατα και με μεγάλη έκπληξη, καθώς διάβαζα άρθρα για τη νέα προτεινόμενη σχεδίαση «εννοιολογικού προγραμματισμού», που περιλαμβάνει την «RDF», αντιλήφθηκα ότι το… ταπεινό παλιό εκείνο πρόγραμμα, που λεγόταν «Υπερίων ο ΥπερΚειμενοΓράφος» είχε ήδη συμπεριλάβει, μέσα στην πρωτόγονη απλή του σχεδίαση, ένα πολύ απλό χρήσιμο χαρακτηριστικό που λείπει από τις σημερινές ιστοσελίδες HTML: -Μόλις έκανες κλικ πάνω σε μία φωτισμένη φράση (HyperLink), το πρώτο πράγμα που έβγαινε (πριν οποιαδήποτε «κατάδυση») ήταν ένα μεταβαλλόμενο και κυλιόμενο μενού, με επιλογές που παρείχαν πολλούς διαφορετικούς τρόπους πρόσβασης, διαχείρισης (ακόμη και τροποποίησης / editing) κάθε είδους κατάδυσης σε HyperLink, που θα ακολουθούσε…
Ε, αυτό το ιδιότυπο χαρακτηριστικό που είχε ο «Υπερίων-Υπερκειμενογράφος» του 1990 δεν ήξερα καν, ούτε μέχρι πρόσφατα, ότι δεν ήταν καθόλου «περιττό» όπως οδηγήθηκα να πιστέψω μόλις άρχισα κι εγώ να σερφάρω σε ιστοσελίδες (HTML και άλλοι «συγγενείς»). Υποτίμησα δηλαδή εγώ ο ίδιος τον «Υπερίωνα», νομίζοντας ότι τα χαρακτηριστικά του (όπως το «μενού διαφορετικών τρόπων πρόσβαση») ήταν πολύ πρωτόγονα ή και περιττά!
Στην πραγματικότητα, η Γλώσσα Οργάνωσης Υπερκειμένων του ταπεινού Υπερίωνα είχε ήδη κάποια στοιχεία που θα επανέλθουν στο προσκήνιο, για μαζική υλοποίηση, όπως έχει ήδη αποφασιστεί από τους σχεδιαστές του «Εννοιολογικού Web». Οι κυρίαρχες δομές του άμεσου μέλλοντος, στο «Εννοιολογικό Web» θα βασίζονται σε τριαδικές σχέσεις μεταξύ δεδομένων (π.χ. στη γλώσσα RDF) όπου εκτός της σύνδεσης μεταξύ εννοιών θα υπάρχούν ορισμοί και του τρόπου ή «είδους σύνδεσης» ανάμεσά τους, δηλαδή… ακριβώς εκείνο το συστατικό της «γλώσσας» του Υπερίωνα, κάτω από το «μενού πολλαπλών επιλογών» του!
Οι επιπτώσεις των προηγούμενων διαπιστώσεων είναι για μένα (κι όχι μόνο) αναμφίβολα τεράστιες. Προσωπικά μιλώντας, είναι πολύ εύλογη (όπως αντιλαμβάνεστε) μία μεγάλη… αίσθηση προσωπικής δικαίωσης. Π.χ. σε κάποιους συνήθεις διαξιφισμούς μέσα στα blog του διαδικτύου, πριν λίγο καιρό, ανάφερα εντελώς περιστασιακά ότι ήμουν «ο άνθρωπος που έφερε το ίδιο το hypertext στην Ελλάδα». Η άμεση αντίδραση του συνομιλητή ήταν (μάλλον δικαιολογημένα) καυστική ειρωνεία, σε στιλ «σώπα, εσύ είσαι λοιπόν… διεθνούς επιπέδου φρούτο, και μάλλον χαραμίζεσαι να γράφεις σχόλια στο φτωχό μου blog». Ήταν αναμενόμενη αντίδραση βέβαια, σε μία χώρα που (όπως είναι γνωστό) ειδικεύεται στο να «τρώει τα παιδιά της», καθώς και τα… έργα των παιδιών της (όπως τον «Υπερίωνα»). Το ότι εγώ ο ίδιος είχα θάψει πολύ βαθιά μέσα στο μυαλό μου, εκείνο το παλιό δημιούργημα, δείχνει το βαθμό που η συνεχής πλύση εγκεφάλου της ακατάπαυστης αλληλο-υποτίμησης και αυτο-υποτίμησης, που αποτελεί κύριο καταστροφικό τρόπο σκέψης σχεδόν όλων μας σήμερα, έχει κακές συνέπειες ακόμη και σε όσους αυταπατώνται πως είναι… πρωτοπορία.
Όμως το θέμα δεν λήγει εδώ, δηλαδή στον… αυτοθαυμασμό. Αντίθετα, αρχίζει μεταβατική φάση ανάμεσα στο σημερινό διαδίκτυο και στο Εννοιολογικό, με την αναγκαιότητα εναλλακτικών τρόπων υλοποίησης ΥπερΚειμένου, που θα σέβονται τη νέα «εννοιολογική δομή» του “Semantic Web”.
H αναγκαιότητα ενός Νέου Είδους ΥπερΚειμένου
Στη γλώσσα HTML των σημερινών ιστοσελίδων, καθώς και στους «συγγενείς της», π.χ. τις σελίδες που φτιάχνονται με χρήση «δυναμικής HTML», PHP, ASP, κλπ. το σταθερό μειονέκτημά τους είναι ότι δεν μεσολαβεί τίποτε ανάμεσα στο πάτημα ενός κουμπιού (που αντιστοιχεί σε Link) και στα (οποιαδήποτε) περιεχόμενα που έχουν προ-επιλεχθεί από τον άνθρωπο που υλοποίησε τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Σαν αποτέλεσμα, σε μηδαμινό πια χρόνο, περιπλανιόμαστε (πολλές φορές άσκοπα) σε έναν κυκεώνα ιστοσελίδων, που έγιναν πια ταυτόσημες με… καταναλωτικό προϊόν. Αυτή η… υπερκατανάλωση Πληροφορίας έχει όμως σοβαρότατες παρενέργειες στην απορρόφησή τους από το νου μας, που κάθε στιγμή πρέπει να οργανώνει μόνος του το «σχέδιο περιήγησης», ακόμη κι αν αναθέσει εν μέρει αυτή την ακατάπαυστη οργάνωση σε κάτι σταθερότερο από τον ίδιο (π.χ. τα bookmarks).
Αντίθετα, στις «πρωτόγονες ιστοσελίδες» του Υπερίωνα, το προηγούμενο απλό φαινόμενο αποτελεί απλό υποσύνολο μιας πληθώρας πιθανών πράξεων ή ενεργειών, τη στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε μία «κατάδυση» ακολουθώντας ένα Link. Αν (στο μεταξύ) δεν έχει οριστεί παρά μόνο μία «σχέση» ανάμεσα σε «ΥπερΚλειδί» και Υπερκείμενο, όπου το «ΥπερΚλειδί» στον Υπερίωνα οριζόταν σαν η ίδια η «φωτισμένη φράση» (Link) και το Υπερκείμενο ήταν όλα τα υπόλοιπα (συνήθως απλές σελίδες με Links, αλλά και ήχοι και εικόνες ή και άλλου είδους «ΥπερΜέσα»)… τότε το αποτέλεσμα ήταν να μην εμφανιστεί το «ενδιάμεσο μενού πολλαπλών επιλογών» (αν έχουμε δηλώσει ότι δεν το χρειαζόμαστε). Αν όμως η φυσιολογική (default) «μοναδικότητα ΥπερΣχέσης» εμπλουτίστηκε από άλλες επιλογές, είτε από το ίδιο το ΥπερΚείμενο είτε από το χρήστη του (σέρφερ), τότε το μενού των πολλαπλών επιλογών παίζει κεντρικό ρόλο στην (1) απλούστευση της πρόσβασης σε πολλά άλλα ΥπερΚείμενα (μέσω του ίδιου ΥπερΚλειδιού), (2) τη σωστή πλοήγηση τόσο μπροστά όσο και πίσω (αφού ο Υπερίων «θυμόταν» όλες τις επιλογές μας), και (3) την νέα δυνατότητα περαιτέρω «ενδιάμεσης επεξεργασίας» ανάμεσα σε ΥπερΚλειδί και όλα του τα εμπεριεχώμενα ΥπερΚείμενα. Π.χ. στον Υπερίωνα μπορούσε κανείς να διαλέξει κάθε στιγμή αν θα έβλεπε το ίδιο το (εκάστοτε) ΥπερΚείμενο ή αν θα έβλεπε μία σελίδα-δέντρο με τα ΥπερΚλειδιά του ΥπερΚειμένου αντί για αυτό το ίδιο. Το δέντρο αυτό μπορούσε να λειτουργήσει έτσι και σαν «χάρτης της περιοχής», απλουστεύοντας τις επόμενες κινήσεις μας, που γίνονταν μέσα σε ένα απλουστευμένο χάρτη της περιοχής που επισκεπτόμασταν, αντί για την ίδια την περιοχή (που ενδέχεται να ήταν τεράστια ή χαώδης). Πριν βάλω τον Υπερίωνα στο… «χρονοντούλαπο» των παλαιών λογισμικών που ξεπεράστηκαν (λόγω της εμφάνισης του διαδικτύου) σκέφτηκα κάποια στιγμή αν άξιζε τον κόπο να υλοποιηθούν άλλες λειτουργίες «προ-επεξεργασίας» των εμπεριεχόμενων (σε ένα Link) ΥπερΚειμένων.
Το γεγονός ότι τα ίδιο το «ενδιάμεσο μενού» μπορούσε να εξελιχτεί σε πλήρες «Ενδιάμεσο ΥπερΚείμενο» με συνάρπαζε. Είχα στο νου μου να υλοποιήσω εξειδικευμένες λειτουργίες σχηματισμού λεξιλογίων ή ευρετηρίων ή άλλου είδους μορφές γλωσσικής επεξεργασίας, σαν επιλογές διαθέσιμες στο «ενδιάμεσο μενού», αλλά αυτές θα εμπόδιζαν την εξομοίωση του ενδιάμεσου μενού με πλήρες (στατικό) «Ενδιάμεσο ΥπερΚείμενο». Φυσικά, τότε δεν είχε εφευρεθεί ούτε καν η απλή HTML, πόσο μάλλον οι «δυναμικές επεκτάσεις της» που διαδόθηκαν πολύ, από τότε. Δεν είχα ιδέα πως να υλοποιήσω δυναμικά ΥπερΚείμενα, και η προσοχή μου ήταν περισσότερο στραμμένη στην επιτάχυνση της πλοήγησης, και άλλα παρόμοια απλά θέματα, που εύλογα έπαιξαν ρόλο (πιστεύω) σε παράλληλες σκέψεις που έκαναν εκείνη την εποχή και οι εφευρέτες της HTML, πέφτοντας σε παρόμοια… λάθη, το σημαντικότερο των οποίων πρέπει να ήταν η εγκατάλειψη της υλοποίησης πολλαπλών ΥπερΚειμένων βασισμένων στο ίδιο ΥπερΚλειδί (Link). Με άλλα λόγια, η επιτακτική για μένα (και για άλλους) ανάγκη να επιταχυνθεί και να απλουστευτεί η «ΥπερΠλοήγηση», είναι εκείνο που οδήγησε στη θέσπιση σχέσης 1-προς-1 μεταξύ ΥπερΚλειδιού (Link) και (ενός και μοναδικού) ΥπερΚειμένου (κάτω απ’ το Link) καθώς και στην εγκατάλειψη της δυνατότητας περισσότερης προ-επεξεργασίας των ΥπερΚειμένων, όπως αυτή του «μενού πολλαπλών επιλογών» του Υπερίωνα. Αυτή η «μανία απλούστευσης» αποθάρρυνε και άλλες (πιθανώς αντίστοιχες με τις δικές μου) σκέψεις, εκείνης της εποχής για υλοποίηση «τριαδικών σχέσεων» (αντί για δυαδικών) και οδήγησε στην τερατώδη ολοκληρωτική εγκατάλειψη αυτών των σχέσεων, καθυστερώντας το «Semantic Web» πολλά χρόνια, σαν τεχνική δυνατότητα. Στις σημερινές ιστοσελίδες, όπου το ίδιο το αντικείμενο «κάτω από το Link» έχει μία και μοναδική, απολύτως σταθερή σχέση με το ίδιο το Link, ο σημερινός χρήστης του διαδικτύου μπορεί και να ξεχάσει τη θεμελιώδη διάκριση ΥπερΚειμένου και ΥπερΚλειδιού/Link, με αποτέλεσμα μέχρι και… νομικά παρατράγουδα, π.χ. την απαίτηση κάποιων για… κόπυράϊτ στα HyperLinks (κάποιου άλλου) προς δικά τους ΥπερΚείμενα. Μία τέτοια (κωμικοτραγική) πρόσφατη Ιστορία είναι και το «Κλείσιμo του Monitor» (το «monitor» ήταν ο πρώτος Ελληνικός blog-aggregator, που απειλήθηκε νομικά επειδή είχε συμπεριλάβει στο ευρετήριό του Link (και αρχικές λέξεις) από απρόθυμο blog. (Μπορείτε να διαβάσετε την πλήρη ιστορία εδώ: http://www.omadeon.com/monitor). Το χειρότερο όμως είναι ότι το Διαδίκτυο πρέπει τώρα να φτιαχτεί σε μεγάλο βαθμό από την αρχή, και μάλιστα χωρίς να εγκαταληφτεί το θεμελιώδες (για μένα) λάθος της 1-προς-1 σχέσης του Link με τα περιεχόμενά του (δηλαδή με το 1 ΥπερΚείμενο), και (ιδίως) το ότι ο χρήστης των ιστοσελίδων δεν έχει άμεσα διαθέσιμο ένα μηχανισμό «προ-επεξεργασίας» όλων των περιεχομένων κάτω από κάθε Link, με αποτέλεσμα να γίνεται έρμαιο… διαφημίσεων και άλλων δεινών, χωρίς να μπορεί (πάνω απ’ όλα) να βοηθηθεί από ενδεχόμενη απλούστευση της πλοήγησής του, μέσα από διαδικασίες σαν εκείνες του «μενού πολλαπλών επιλογών» που είχε ο Υπερίων. Εκείνο το μενού έκρυβε τριαδικές σχέσεις, αντί για δυαδικές, και την συνειδητή επιλογή (ή και δημιουργία) συγκεκριμένων «τελεστών» για τέτοιες σχέσεις. Οι τελεστές αυτοί προορίζονταν για αναβάθμιση σε Τεχνητά Ευφυείς επεξεργασίες Φυσικής Γλώσσας, Ε, αυτό θα ήταν ότι-κι-ότι, και για τη σύγχρονη σχεδίαση του «Semantic Web».
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=ad632813-19a3-445c-a39d-c91c23cb35b2)
Omadeon
Ο Αιρετικός
dennisvtheterrible
That Crazed Alien penguin
KnowDame
Ζώης Σταθερός
Ολογιστής
lchronop
Πρόσφατα σχόλια