Το παρατεταμένο Χειμερινό Κολύμπι και η… Trance! (Prolonged Winter Swimming – and Chicane’s “Saltwater” ) 01/03/2009

Image via Wikipedia

Σήμερα τόριξα… λίγω έξω:  Δεν πήγα στην παραλία μόνο για χειμερινό κολύμπι, αλλά και για.. χειμερινή ηλιοθεραπεία! Ανακάλυψα λοιπόν ότι είναι ιδιαίτερα θετική η εμπειρία της παρατεταμένης παραμονής στην παραλία το χειμώνα. Είναι πολύ ενδιαφέρον, ακόμη και από επιστημονική άποψη: H επιστήμη  μάλλον δεν έχει ακόμη πλήρη γνώση των θετικών επιδράσεων της χειμερινής κολύμβησης, ενώ όσα νιώθουμε (εμείς οι χειμερινοί) είναι απολύτως πραγματικές αισθήσεις, όχι φαντασιώσεις ή παραισθήσεις. Π.χ. νιώθουμε (και είμαστε) πολύ περισσότερο “προσγειωμένοι” (αν και “γειωμένοι” είναι η σωστότερη λέξη) από τον μέσο άνθρωπο. Ταυτόχρονα όμως (κι αυτό εκ πρώτης όψεως φαίνεται αντιφατικό) τείνουμε να είμαστε και πολύ περισσότερο… απογειωμένοι, ή -τολμώ να πω- “φευγάτοι”! Στο μεταξύ, ο “Εμπειριακός Πυρήνας” της χειμερινής κολύμβησης αποτελεί κάτι μυστηριώδες, που (τόχω ξαναπεί) αποτελεί “natural high” χωρίς την παραμικρή χημική ουσία (αν εξαιρέσουμε τα χιλιάδες χημικά συστατικά της θάλασσας, τα περισσότερα ανεξερεύνητα ακόμη στις ευεργετικές επιδράσεις τους).

• Συνήθως (εδώ και 12 χρόνια) πηγαίνω στην παραλία μόνο για λίγη ώρα, για 2 ή 3 ολιγόλεπτης διάρκειας βουτιές, σκουπίζομαι με πετσέτα γρήγορα-γρήγορα και φεύγω. Σήμερα όμως, αποφάσισα να κάτσω πολύ περισσότερη ώρα στην παραλία.

Στην παραλία σήμερα ήταν ένα σωρό άνθρωποι, με… παλτά και μπουφάν, οικογένειες μαζί με τα παιδάκια τους, που πετούσαν… χαρταετούς (ανυπόμονοι για την Καθαρή Δευτέρα). Ανέκαθεν (από μικρό παιδί) θεωρούσα το έθιμο αυτό… ολότελα ΗΛΙΘΙΟ.

• - Γιατί να πετάνε χαρταετούς μόνο… μία μέρα όλο το χρόνο;

Ε, ΑΝ πραγματικά γουστάρουν να πετάνε χαρταετούς, ας αναπτύξουν σωστά το χόμπυ, ας τους πετάνε πιο συχνά. Αν -πάλι- τους πετάνε μόνο μια μέρα κάθε χρόνο, την επονομαζόμενη “Καθαρή Δευτέρα”, τότε… σε ΤΙ αποσκοπεί και ΤΙ τους ωφελεί να κάνουν αυτή τη βλακεία τόσο πολύ… ερασιτεχνικά, ώστε να καταντάει μια σκέτη αηδία, μια ακόμη “παράδοση” χωρίς κανένα απολύτως νόημα, πια…

• Παρεμπιπτόντως, η ηλιθιότητα του εθίμου του χαρταετού αντικατοπτρίζει -πι8ανώς- τη γενικότερη ηλιθιότητα ημών των Ελλήνων, ως λαού. Ως γνωστόν, είμαστε ήδη (στατιστικά) εμπεριστατωμένοι ηλίθιοι, έχοντας μόνο 98 92 βαθμούς ευφυίας (σαν μέσο όρο του I.Q. μας)  που π.χ. σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μέσο όρο των… Κινέζων (120) δείχνει ότι είμαστε όντως… ΠΟΛΥ ηλίθιοι (στατιστικά πάντα – χεχε)…

Ενυγουαίη…

Υπήρχε όμως κι ένας άλλος χειμερινός κολυμβητής στην ίδια παραλία, ένας μεσήλικας απροσδιορίστου ηλικίας (από 50+ μέχρι 60+ χρονών) που ήταν εκεί αρκετή ώρα  κάνοντας γυμναστική και βάδην, ενώ πολύ σπάνια βουτούσε. Το σώμα του ήταν ελάχιστα χειρότερο από εκείνο του… Σάκη Ρουβά(!) ενώ… αν σταματούσε να γυμνάζεται για 2-3 χρόνια ο Σάκης, θάκανε ίσως σώμα… σακκί (χεχε),  πολύ χειρότερο από αυτού του τύπου. Πρόσεξα λοιπόν κάτι που είχα ξαναδεί πολλές φορές, σε βετεράνους χειμερινούς και χειμερινές:

• -Την τάση να μη φεύγει κανείς, αλλά να παραμένει στην παραλία, κάνοντας ασκήσεις και βόλτες πέρα-δώθε. Αυτό σκληραγωγεί το σώμα ακόμη περισσότερο, το θωρακίζει απέναντι στο κρύο , αλλά… σχεδόν ποτέ -μέχρι τώρα- δεν αποφάσισα να θυσιάσω τον απαιτούμενο χρόνο, για κάτι τέτοιο.
  

Μερικοί φανατικοί χειμερινοί κάθονται στις παραλίες όλη μέρα. Ε, μια μέρα ολόκληρη στην παραλία δεν μπορεί να συμπίπτει και με… εργάσιμη μέρα, βέβαια. Για μας τους προγραμματιστές (ή άτομα απασχολούμενα σε άλλες εντατικές δουλειές) μια τέτοια θυσία χρόνου μας φαίνεται σαν απώλεια ή σπατάλη. Ετσι, τα τελευταία δώδεκα χρόνια  συνδύαζα το χειμερινό κολύμπι με… δουλειά (πριν- και μετά-). Σήμερα όμως αποφάσισα να σπαταλήσω περισσότερο χρόνο. Και η ευχαρίστηση ήταν πολλαπλάσια…

O βασικός μηχανισμός της ευεργετικής εξοικείωσης του σώματος με την κρύα θάλασσα (και το κρύο γενικότερα) ξεκινάει από την κυκλοφορία του αίματος και τη σωστή αναπνοή. Αν επιχειρήσετε να καταδυθείτε σε κρύα θάλασσα χωρίς ταυτόχρονα να αρχίσετε και να αναπνέετε με σωστότερο τρόπο (με “κοιλιακή” αναπνοή όπως τη λένε) θα ανακαλύψετε πως αυτό είναι δυσάρεστο, δύσκολο ή…. σχεδόν ακατόρθωτο. Κι αυτό γιατί ο οργανισμός  έχει μια φυσική και αυτόματη (σχεδόν) ανάγκη να οξυγονωθεί καλύτερα για να βελτιώσει την κυκλοφορία του αίματος, όταν έρχεται σε επαφή με το κρύο της θάλασσας (ένα κρυο που σε μεγάλο βαθμό είναι τεχνητό). Γιατί “τεχνητό”; -Γιατί το κρύο της θάλασσας (δηλαδή η αίσθηση του κρύου της) δεν είναι ανεξάρτητο από την κυκλοφορία του αίματος.

Ως γνωστόν, το νερό είναι καλός αγωγός θερμότητας, πράμα που σημαίνει ότι η επαφή με το νερό μας δίνει αμέσως μια αίσθηση απώλειας θερμότητας. Ομως αυτό είναι και (σε μεγάλο βαθμό) υποκειμενικό. Οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι -αρχικά- η κυκλοφορία του αίματος δεν γίνεται “σωστά”.

Κάθε πρώτη επαφή με το κρύο νερό προκαλεί  αμέσως στον οργανισμό  την ανάγκη για καλύτερη κυκλοφορία του αίματος. Η ίδια η χειμερινή κολύμβηση δηλαδή, δεν είναι καν εφικτή χωρίς μια (αισθητά) σωστότερη αναπνοή, που τείνει προς τη λεγόμενη “κοιλιακού τύπου αναπνοή”, κι αυτό το φαινόμενο εντείνεται, όσο περισσότερο κάτσουμε στην παραλία, ή όσες περισσότερες επιπλέον καταδύσεις κάνουμε μετά την πρώτη κατάδυση της ημέρας. Αν αφήσουμε το νερό στο σώμα να εξατμιστεί, μετά από κάθε βουτιά (με ελάχιστο μόνο σκούπισμα – κεφαλιού και πλάτης κυρίως) τότε…  το σώμα θα συνηθίσει το κρύο, αφού η κυκλοφορία του αίματος θα έχει -στο μεταξύ- βελτιωθεί πολύ, αυτομάτως.

Τώρα βέβαια… πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν σε ειδικούς, τόσο της κλασσικής όσο και της “εναλλακτικής” ιατρικής, για να μάθουν τον τρόπο να αναπνέουν σωστότερα. Μερικές φορές τα καταφέρνουν, άλλες φορές όμως όχι (ή και το… ξεχνάνε)! Αντί όμως…. να αυτο-εξαναγκάζεται κανείς να “θυμάται το σωστό τρόπο αναπνοής”, είναι ευκολότερο -νομίζω- να αφεθεί στην αυτόματη και αυθόρμητη εκμάθηση ενός σωστότερου τρόπου αναπνοής, κάθε φορά που βουτάει στη θάλασσα το χειμώνα – αν επιδοθεί στο άθλημα…

Εδώ, ισχύει μια λιγόλογη ρήση του μεγάλου Οδυσσέα Ελύτη: “Το σώμα ξέρει“, είχε γράψει (αν θυμάμαι καλά) στο “Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας” (αν όχι… θα το διορθώσω μετά). Αυτές οι τρεις λέξεις τα λένε όλα:

• “Το σώμα ξέρει“, αλλά… συνήθως δεν ξέρουμε εμείς, πως να το… αφήσουμε να μας διδάξει όσα ήδη ξέρει.

• Δηλαδή το σώμα  “μιλάει”, μας μεταδίδει συνέχεια την αυθόρμητη γνώση και σοφία του, αλλά συνήθως δεν το ακούμε, δεν το προσέχουμε καν…

Ο τεχνητός (και συνήθως αρρωστημένος) τρόπος που ζούμε (εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια) εντείνει αυτή την αποκοπή (του πολιτισμού) μας από το σώμα. Ετσι προκαλείται ένα αέναο χαράμισμα της σοφίας του σώματος, με ολέθριες συνέπειες στην υγεία: - Μας χτυπάνε κι ένα σωρό ασθένειες, μετά! Ε, βέβαια: “ΟΛΑ εδώ πληρώνονται” – όπου το “εδώ” είναι το ίδιο μας το σώμα!

• Αν ενδιαφέρεστε για τη χειμερινή κολύμβηση αλλά… δεν την έχετε ακόμη επιχειρήσει, τότε συνιστάται ιδιαίτερα το παλαιότερο ποστ “Χρήσιμες και πρακτικές οδηγίες για Χειμερινό Κολύμπι ΤΩΡΑ (Useful tips for winter-swimming in Greece, NOW)“

Επιπλέον, σήμερα πρόσεξα κάτι άλλο, που… το καταθέτω σαν στοιχείο, για τους “ειδικούς” (γιατρούς και βιολόγους) μπας και βρούν μια καλύτερη εξήγηση. Θα μιλήσω υποκειμενικά, αλλά -το τονίζω πάλι- η εμπειρία ήταν “αντικειμενικό γεγονός”, όχι ψευδαίσθηση ή παραίσθηση:

Λοιπόν, μετά τη δεύτερη κατάδυση σήμερα (περίπου 8 λεπτών), βγαίνοντας στην παραλία άρχισα να κρυώνω. Κρύωναν τα χέρια κυρίως, τα μπράτσα, οι κλειδώσεις, οι παλάμες… Αποφάσισα όμως να μην τριφτώ γρήγορα με την πετσέτα, να μη ντυθώ και να φύγω (όπως κάνω συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις). Αντί αυτού το πάλεψα, κάνοντας κάποιες ασκήσεις γυμναστικής. Εστιάζοντας όλη την προσοχή στα σημεία που κρύωναν και κουνώντας τα, σε όσο το δυνατόν πιο πολλές κατευθύνσεις (ή “βαθμούς ελευθερίας” όπως λένε στη Φυσική). Επίσης, αφήνοντας τον ήλιο να δει αυτά τα σημεία, με στροφή της κατάλληλης πλευράς του σώματος προς τον ήλιο, κάθε φορά, διαδοχικά…

Σε λίγο, άρχισε να υποχωρεί η “αίσθηση του κρύου”, η οποία έμοιαζε με κούραση:  Εμοιαζε είτε με την έντονη κούραση που προέρχεται από πολλή γυμναστική, είτε με το… αντίθετο, την πρόωρη εκείνη κούραση που οφείλεται σε ανεπάρκεια άσκησης. Τα χέρια μου… εκλιπαρούσαν για τη ζεστασιά ενός ρούχου (ή του… καλοριφέρ του αυτοκινήτου που είχα παρκάρει δίπλα).

Στο παρελθόν, όποτε είχα νιώσει αυτό το (σχετικά σπάνιο) “σωματικό σήμα κινδύνου”  έπαιρνα προφανή μέτρα προφύλαξης: -Σκούπισμα, ντύσιμο και φευγιό (με το καλοριφέρ του αυτοκινήτου αναμμένο). Σήμερα όμως αναρρωτήθηκα: -Μήπως το σώμα δεν μετέδιδε τα σωστά μηνύματα,  επηρεασμένο καθώς ήταν από την υπόλοιπη ζωή (εκτός θαλάσσης);

…Ε, η απάντηση ήταν μάλλον ναι, γιατί μετά από ελάχιστα λεπτά άσκησης, όχι μόνο είχε φύγει η αίσθηση του κρύου αλλά είχε έρθει κι ένα ζεστό “εσωτερικό ρεύμα”, που πήγαινε στα σημεία που κρύωναν και τα ανακούφιζε. Κατάλαβα ότι μέσω της ολιγόλεπτης άσκησης (και της έκθεσης στον ήλιο) είχε προετοιμαστεί και πάλι το σώμα, για μία ακόμη κατάδυση. Οπότε, ξαναβούτηξα σε μια θάλασσα… που μου φάνηκε (τώρα πια) καλοκαιρινή!

Δεν ξέρω αρκετή βιολογία, ώστε να εξηγήσω επαρκώς αυτή την εμπειρία. Ξέρω όμως ότι η συνολική ευεξία ανέβηκε αυτομάτως στα ύψη, μετά από όλα αυτά. Η αίσθηση της ανανέωσης παντού στο σώμα είναι αυξημένη μονίμως, σήμερα, από τότε. Τόσο πολύ, μάλιστα, ώστε μούρθε διάθεση και για… χορό!

Οπότε, προετοιμαζόμενος (εξάλλου) καλύτερα και για αποψινό αποκριάτικο πάρτυ, τελειώνω το ποστ με ολίγη… πολυδιάστατη και “ανεβαστική” διαχρονική μουσική Trance – σε ΠΟΛΛΑ διαφορετικά remix:

• (Προσοχή: ΑΝ κάποιο από αυτά τα video κατεβεί, ειδοποιήστε με στα σχόλια για να το αποκαταστήσω, αν μπορώ…)

Chicane – saltwater (original)

Χρήσιμες και πρακτικές οδηγίες για Χειμερινό Κολύμπι ΤΩΡΑ (Useful tips for winter-swimming in Greece, NOW) 25/11/2008

Η χειμερινή κολύμβηση είναι (ίσως) η υγιεινότερη μορφή άθλησης, ιδανική για το κλίμα της χώρας μας. Αν οι Έλληνες επιδίδονταν περισσότερο σε αυτό το υγιεινό σπορ, τα νοσοκομεία θα… άδειαζαν(!), καθώς η πιθανότητα να αρρωστήσει κανείς μειώνεται εκπληκτικά, με το χειμερινό κολύμπι.

Μάλιστα… το εκπληκτικό είναι ότι δεν μειώνεται μόνο η πιθανότητα να κρυολογήσει κανείς (αυτή σχεδόν μηδενίζεται, ξεχάστε την τελείως!) Μειώνεται εκπληκτικά και η πιθανότητα να αρρωστήσει κανείς γενικά, από οποιαδήποτε αρρώστεια. – Γιατί συμβαίνει αυτό; Κανείς δεν ξέρει γιατί  – 100% , πάντως η κυριαρχούσα άποψη ανάμεσα στους “ειδικούς” είναι ότι αυτό οφείλεται σε μια συνολική ισχυροποίηση του ανοσιοποιητικού συστήματος.

Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι αυτό που καταπολεμά κάθε είδους ασθένεια. Με αυτή την έννοια, το να γίνει κανείς χειμερινός κολυμβητής είναι (κατά κάποιον τρόπο) το αντίθετο του… AIDS - που εξασθενίζει το ανοσοποιητικό σύστημα!

Αλλά… ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια. Ας δούμε το θέμα εντελώς πρακτικά.

Ιδού λοιπόν μερικές χρήσιμες οδηγίες, για όσους / όσες από σας πήραν τη μεγάλη απόφαση και βούτηξαν δοκιμαστικά, στη θάλασσα, έστω δειλά-δειλά στην αρχή, αυτή την εποχή:

Οδηγίες για Χειμερινό Κολύμπι τώρα, που άρχισε η σαιζόν! 02/10/2008

Μερικά μυστικά της Χειμερινής Κολύμβησης και η σημασία τους για προβλήματα Ζωής και Θανάτου (The Reichian Esotericism of Winter-Swimming)-1 30/03/2008

(μια παλιά αλλά… επίκαιρη ανάρτηση, από το Μάρτη του 2008)

Ο χειμώνας κοντεύει να τελειώσει, ο καιρός καλυτερεύει, οι χειμερινοί κολυμβητές αναστενάζουν και λυπούνται, γιατί οι Ορδές των απαίδευτων (στο άθλημά μας) Homo Sapious (χεχε) θα αρχίσουν (σε λίγες βδομάδες) να… συνωστίζονται και πάλι στις παραλίες με τα σκουπίδια τους (και τη σαπίλα τους γενικότερα). Οι Homo Sapious έπρεπε να είχαν πεταχτεί όλοι στη θάλασσα, αν υπήρχε Θεός (ή αν ο “Θεός” δεν ήταν… άχρηστος ανήμπορος ρουφιάνος, ανίκανος να επέμβει).

• Ε, ναι, έπρεπε να πεταχτούν όλοι (οι Homo Sapious) στο κρύο νερό του χειμώνα, το γιομάτο (σύμφωνα με τον Dr. Wilhelm Reich) συσσωρευμένη Θετική Ενέργεια(*), μπας και συνέλθουν από την αέναη αρνητικότητά τους, που στέλνει τον ταλαίπωρο πλανήτη από το ένα κακό στο χειρότερο…

• (hehe) Εντάξει!… (για να μη λέμε μόνο… εξτρεμιστικά αστεία) η Θετική Ενέργεια(*), η “Οργόνη” κατά τον Wilhelm Reich τo χειμώνα συσσωρεύεται στο χώμα και στη θάλασσα, ενώ το καλοκαίρι διαχέεται, με αποτέλεσμα το ότι…

• ΔΕΝ έχει ΤΟΣΟ μεγάλη Ενεργειακή Αξία, το να κολυμπάμε όταν είναι καλοκαίρι, ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα η κολύμβηση αποτελεί κάθαρση, λόγω της Οργόνης στη Θάλασσα!

• εμ πως; Τι νομίζατε; - ότι εμείς (οι χειμερινοί)… μυρμήγκια βόσκουμε;

Σαν αποχαιρετισμό της χειμερινής περιόδου, διανύοντας τον δωδέκατο (πλέον) χρόνο (ανελλιπούς) χειμερινής κολύμβησης, σκέφτηκα λοιπόν να γράψω ποστάκιον που να εξηγεί τη βαθύτερη φιλοσοφία της Χειμερινής Κολύμβησης, τις επιπτώσεις της στην υπόλοιπη φιλοσοφία της ύπαρξης, της ζωής και του θανάτου, του φόβου της ζωής και του φόβου του θανάτου, αυτών των φόβων που σχεδόν όλοι συνδέονται (άμεσα αλλά όχι φανερά) με το Φόβο του Νερού, το Φόβο Απώλειας (Αυτο-)Ελέγχου και το φόβο του (υποτιθέμενου) Κρύου, που προκαλείται μόνο από τις Ιδέες που σχηματίζει ο Νους, για να αμυνθεί απέναντι στην αμεσότητα της αδιαμεσολάβητης ΑΜΕΣΗΣ Εμπειρίας.

• UPDATE: Διαβάστε επίσης το ποστ “Η πρώτη επαφή με τη χειμερινή κολύμβηση” (στο blog “Χειμερινή Κολύμβηση”)