De-imagining our shared fantasy-future: A critique of two recent posts by Yanis Varoufakis [part 1]

On the 20th of March 2015, Yanis Varoufakis posted a new article in his personal blog (, titled «Of Greeks and Germans: Re-imagining our shared future». Five days later, Varoufakis published «an updated and extended version» of that post, re-titled «Deescalating Europe’s Politics of Resentment», in Later on, I was amazed to discover that the original post (of March the 20th) was erased from Varoufakis’ personal blog. I managed to re-access the erased blog-post using and to re-save it (as a ‘safe copy’) using

UPDATE (29-3-2015):  Some interesting differences between those two posts are now described in Footnote 1 and Footnote 2, at the end of this post. Anyway…

In his «updated post», Yanis expounds (even better) his main argument about what should have happened, back in 2010:

When, in early 2010, Greece’s government could no longer service its debts to French, German, and Greek banks, I campaigned against its quest for an enormous new loan from Europe’s taxpayers to pay off those debts. I gave three reasons.

  1. First, the new loans did not represent a bailout for Greece so much as a cynical transfer of private losses from the banks’ books onto the shoulders of Greece’s most vulnerable citizens. How many of Europe’s taxpayers, who have footed the bill for these loans, know that more than 90% of the €240 billion ($260 billion) that Greece borrowed went to financial institutions, not to the Greek state or its people?
  2. Second, it was obvious that if Greece already could not repay its existing loans, the austerity conditions on which the “bailouts” were premised would crush Greek nominal incomes, making the national debt even less sustainable. When Greeks could no longer make payments on their mountainous debts, German and other European taxpayers would have to step in again. (Wealthy Greeks, of course, had already shifted their deposits to financial centers like Frankfurt and London.)
  3. Finally, misleading peoples and parliaments by presenting a bank bailout as an act of “solidarity,” while failing to help ordinary Greeks – indeed, setting them up to place an even heavier burden on Germans – was destined to undermine cohesion within the eurozone. Germans turned against Greeks; Greeks turned against Germans; and, as more countries have faced fiscal hardship, Europe has turned against itself.

Oh yes! However, the obvious answer here, about who should now blame who (and what to demand from whom) seems to elude Yanis:

  • Since Greeks and other Europeans were conned to save private banks, paying for their losses, it’s the private banks (and their major shareholders) who should be blamed and forced to compensate Europeans (including Greeks).
  • Today, the Greek people still have a right not to pay for their governments’ corruption and disastrous decisions (in 2010, as well as later on). Perfectly entitled to refuse paying their government’s debt, the Greeks should also say to other Europeans:

    «-Blame the banks who were bailed out by your own corrupt governments (and ours)! Don’t blame us. Demand financial compensation from them; not from us

Nevertheless, this ‘obvious answer is difficult to implement. But we also have a right to refuse the burden of this very difficulty. Dutch people (with a minimum wage three times bigger than Greeks) also have this right (or obligation), as well as all other Europeans who were tricked into bailing out banks.

However, without a simple sense of solidarity (of the people united against big banks, or the people united against those big capitalists who are also major shareholders of big banks) the «tendency of Europeans to blame other Europeans» is inevitable. Trying to suppress it, is like trying to catch a… serial rapist by blaming his victims (for… blaming each other). Well, OK, they should also stop blaming each other (which is so silly of them), but this is only a symptom, not the real malaise.

Moreover, the «blame game» (detested so much by Yanis) does not involve equally afflicted partners, blaming each other equally, equally at fault, equally justified: It is unbalanced, one-sided and inevitable (like black people blaming white racists), as long as there exist very serious injustices afflicting ordinary people in one country, much more so than afflicting ordinary people in another country. In particular, those people who suffer the most (in this case, «most Greeks») can not be blamed for indulging in the «sin» of «blaming others» (in this case, e.g. «most Germans»), as long as (e.g.) «most Germans» are in denial, quite often also in denial of their denial. refusing to see the truth which (even) Yanis has already explained.

  • Hence, or otherwise… equating the two sides (as Yanis does) is like equating racists to victims of racism.

Well, things can get even worse, when Varoufakis goes on to exclaim:

The fact is that Greece had no right to borrow from German – or any other European – taxpayers at a time when its public debt was unsustainable. Before Greece took any loans, it should have initiated debt restructuring and undergone a partial default on debt owed to its private-sector creditors. But this “radical” argument was largely ignored at the time.
In this paragraph, Yanis indulges in the ultimate blame game, unjustly blaming one country (Greece, as a whole) although he knows that those evil loans were not decided by «Greece» (or the people of Greece); they were decided by a tiny ruling minority, the governments of Greece, in collaboration with oligarchs inside and outside Grece; it was specific Greek politicians (e.g. Papandreou and Samaras), who took those bad decisions without the people’s consent; without the slightest democratic legitimisation‘, since (as a rule) they deceived and betrayed the people, outrageously defying ALL their pre-electoral promises and commitments. Well, at this point Yanis forged some artificial balance, in his ultimate blame game:
Similarly, European citizens should have demanded that their governments refuse even to consider transferring private losses to them. But they failed to do so, and the transfer was effected soon after.
Now, this is futile lip-service to an impossible demand: -Most other European citizens had no idea that they were being conned, at the time: -Their own politicians told them lies. They, too (just like the Greeks) cannot be held responsible for the bad decisions of their own governments. Otherwise, if we suppose (for the sake of argument) that they knew what was happening and that they could do something about it, then…. why can’t they also act now, demanding their money back from the profiteers and major shareholders of big fat European banks, instead of expecting the «poorest people of the Eurozone» to pay back «their» debt, as Yanis repeatedly reassures his European (and Eurogroup) audience?…


[Footnote 1] I was intrigued by all this, so I started a thorough investigation of differences between the original post and the «extended version» of it. I ended up using diffchecker (an on-line automated text-comparison tool) which made me feel even more intrigued by the result:

Evidently, the two texts differ widely in several places! So, I re-saved a ‘safe copy’ (just in case…) of the automated text-comparison through

Now, it’s worth taking a close look at this result: -It reveals that Varoufakis changed many words, quite often also adding or removing entire sentences. E.g. he changed the phrase «proud nations» to the phrase «proud countries» in his «updated post», most probably after realising that talking naively about (hm…. ) «nations»  (almost metaphysically) doesn’t sound so good, when addressing a wider international(ist) audience, more inclined to reject the naive essentialism of nation-based conceptualisations and «proud nations» that dominate Yanis’ obsessively federalist, Artificial European Nationalism.

In addition, changing his original post’s title (where «of Germans and Greeks» became «Europe’s politics of resentment»)… the Artificial European Nationalism of Yanis Varoufakis boils down to a defense (as well as denial) of mainly German Nationalism and German resentment, which Yanis strives to tame, flatter, reconcile and equate with Greek resentment, while acknowledging that «other Europeans» means mostly Germans.


[Footnote 2] In his original post (which is now erased, even though widely re-posted by other blogs) Yanis made an implicitly open admission that his finger-gesture was indeed quite real, although taken out of context. In both posts, Yanis uses the word «kerfuffle» (which means «a commotion or fuss, especially one caused by conflicting views»). However, in the second post he implicitly denies (once more) that the notorious finger-scene was real, calling it an «alleged gesture»:

«The fallout has shown the potential impact of an alleged gesture, especially in troubled times».

Of course, the «finger gesture» was not «doctored», but simply taken out of context, as shown in my previous (bilingual) post «Η σκηνή με το δάχτυλο Βαρουφάκη ήταν αληθινή (Croatian SkriptaTV confirms #Varufake was a fake)».

[Footnote 3] Yanis also changed the phrase «Greek state» to «Greek government», while discussing debt. Of course, the Greek state is more general than the (specific) Greek government he had criticised (for not defaulting on its debt) back in 2010. This is quite correct, although the very existence of the correction indicates an ambivalence in his mind about debt-obligations of a (specific) government, or the state, regardless of governments.


Φτάνει πια η Παραβίαση της Λογικής (στο πρόσφατο non-paper της κυβέρνησης, κλπ.)

Χθες κυκλοφόρησε ευρέως μέσω e-mail ένα «ανεπίσημο κείμενο» («non-paper») με τον τίτλο «ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ -Το έργο της Κυβέρνησης από τη συγκρότησή της». Για να μη νομίσει κανείς ότι το έγγραφο είναι «εσωτερικό έγγραφο», υπάρχει τώρα αυτούσιο και εδώ:  (direct link στο εδάφιο – και πιο κάτω).

Ε, αδυνατώ πια να ακολουθήσω την Οργουελιανού τύπου ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ της ΛΟΓΙΚΗΣ σε τέτοια κείμενα. Π.χ. Το ίδιο άρθρο (σαν ακριβέστατη εισαγωγή στο ‘non-paper’) αναφέρει  (direct link στο εδάφιο)

η Κυβέρνηση έκανε απολύτως σαφές σε όλα τα επίπεδα πως [1] δεν πρόκειται να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, από ίδιους πόρους, εάν οι δανειστές δεν προχωρήσουν άμεσα στην εκταμίευση των δόσεων τις οποίες καθυστερούν από το 2014.

[2]«Σενάρια επιστημονικής φαντασίας τα περί στάσης πληρωμών»

Ωστόσο κυβερνητικές πηγές λένε ότι σε αυτή τη φάση προτεραιότητα έχει ο διάλογος και δεν τίθεται ζήτημα εκβιασμού, ενώ χαρακτηρίζουν σενάρια φαντασίας τις δημοσιογραφικές εκτιμήσεις για σενάρια στάσης πληρωμών.

-Ε, δεν μπορείς νάχεις ΚΑΙ την πίτα γερή ΚΑΙ το σκύλο χορτάτο:

  1. Είτε εννοείς όσα λες στο [1], άρα ΥΠΑΡΧΕΙ περίπτωση στάσης πληρωμών, άρα δεν ισχύει το [2]
  2. Είτε ΔΕΝ τα εννοείς (ή λες ψέματα), οπότε ισχύει το [2] (αλλά και η απόλυτη υποταγή)…

  •  Η μοναδική άλλη περίπτωση, είναι να δανειστεί η κυβέρνηση τεράστια ποσά από «κάπου αλλού» (εκτός ΕΕ), κάτι που (ωστόσο) απαγορεύεται ρητώς από επίσημες συμφωνίες που έχουν ήδη υπογραφτεί αι είναι επίσης τρομερά δύσκολο). Είδαμε άλλωστε, πιο παλιά, το «νιετ» της Ρωσίας σε παρόμοιο αίτημα της Κύπρου. Εκείνη η πικρή ιστορία θα επαναληφθεί, αν ζητήσει ο Τσίπρας δάνειο από τη Ρωσία, σε λίγες μέρες. (Ας προσέχαμε, ας μη συν-υπογράφαμε με την ΕΕ τα επιθετικά μέτρα εναντίον της Ρωσίας…)

Ε, καλάαα…
-ΤΙ πίνει και δεν μας δίνει... το άτομο που συνέταξε αυτό το «non-paper» (στην κυριολεξία, μη-έγγραφο); Περιέχει κραυγαλέα λάθη -και όχι μόνο… ορθογραφικά (που δείχνουν οτι γράφτηκε στο πόδι). Ιδού δείγμα: (direct link στο εδάφιο)

β) Η Κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε επίμονα και σε όλα τα επίπεδα τη συμφωνία νέων δράσεων σε αντικατάσταση των μνημονιακών, και έθεσε τα όρια και τα θέματα τα οποία είναι αδιαπραγμάτευτα. Ταυτόχρονα τερμάτισε οριστικά την προκλητική παρουσία της τρόϊκα στα υπουργεία και τα δημόσια κτήρια της χώρας, απέρριψε δε κάθε απόπειρα επέμβασης των δανειστών στα προτεινόμενα υπό την Κυβέρνηση σ/ν προς ψηφίσει [sic] και το περιεχόμενό τους (νόμος για την ανθρωπιστική κρίση και την ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών).

Αντιπαρέρχομαι[*] τα βαρύγδουπα, υπερβολικά μεγάλα λόγια (δηλαδή όλα μέχρι το πρώτο σημείο που χρωματίστηκε κόκκινο)

…και πάω στο «ζουμί» (με κόκκινο-και-μετά). Ε ναι, ΤΟΣΟ καλά «απέρριψε κάθε απόπειρα επέμβασης των δανειστών», ώστε τους εκχώρησε απαράβατο δικαίωμα να επεμβαίνουν σε όλα τα νομοσχέδια, για να ελέγξουν ότι «δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος» ή/και ότι «δεν αποτελούν μονομερείς ενέργειες».

(Πειραγμένο σκίτσο του Αρκάς, από το Κουτί της Πανδώρας)

…ΤΟΣΟ καλά, ώστε τα μόνα ελάχιστα νομοσχέδια που κατατέθηκαν, αφορούν [1] ένα παντελώς ασήμαντο «πουρμπουάρ» σε ιδιοκτήτες ακινήτων (ούτε καν ενοικιαστές) και [2] μια… τετραπέρατη απόπειρα να εισπραχτούν λεφτά που (σε τελική ανάλυση) θα πάνε (έτσι κι αλλοιώς) πρώτα στους δανειστές και μετά στην κοινωνία (αν περισσέψει κάτι).

Χμ… Ευτυχώς, βέβαια, με αυτό τον τρόπο εμπεδώθηκε στην κοινωνία ότι οι Συριζαίοι κακώς συκοφαντήθηκαν σαν «πράκτορες της Νέας Τάξης» (από ακροδεξιούς). Είναι…  απλοί εισπράκτορες (και καρπαζο-εισπράκτορες) δανειστών. Ευελπιστούν, δηλαδή, να εισπράξουν φόρους και από τα υψηλότερα ταξικά στρώματα της χώρας, που δεν άγγιζε η δική τους παράταξη (των πλουσίων). Μακάρι

[*] Για όσα «αντιπαρέρχομαι», η κριτική που εκφράζεται διάχυτη στην ευρύτερη κοινωνία σήμερα, τείνει να είναι ακόμη αυστηρότερη. Απολαύστε λοιπόν (περί «Διαπραγμάτευσης») την πολύ σκληρή (αλλά και πολύ αστεία) κριτική του Κωσταντίνου Πουλή στο εξής video του Press Project, ιδίως από το σημείο 10:24 και μετά, όπως το έχω ρυθμίσει να ξεκινάει:

Διαβάστε επίσης:

Η σκηνή με το δάχτυλο Βαρουφάκη ήταν αληθινή (Croatian SkriptaTV confirms #Varufake was a fake)

Δικαιώθηκε 100% το άρθρο «ΟΛΗ η αλήθεια για το υψωμένο μεσαίο δάχτυλο του Βαρουφάκη» σ’ αυτό το blog, το μόνο που δεν «μάσησε» από την πρώτη στιγμή. Επίσης δεν «μάσησε» το blog «Greek Hoaxes», με το άρθρο Το zdf λέει ψέματα πως αυτό πείραξε το βίντεο, με το δάχτυλο του κύριου Βαρουφάκη. Όλες οι εφημερίδες, όλα τα κανάλια και όλα τα άλλα ελληνικά blogs εξαπατήθηκαν από τη φάρσα του Μπέμερμαν:

Ακολουθεί ανακοίνωση και δηλώσεις της Κροατικής ομάδας «SkriptaTV«, που ανέβασε στο YouTube το αρχικό (και μοναδικό) video της ομιλίας Βαρουφάκη στο Ζάγκρεμπ (15-3-2013). Αυτή η ανακοίνωση λύνει πολλές απορίες και ξεκαθαρίζει ότι το video (που πραγματικά περιέχει το θρυλικό… κωλοδάχτυλο) ποτέ δεν «πειράχτηκε» από κανέναν, ενώ η Κροατική ομάδα λέει επίσης ότι ποτέ δεν συνεργάστηκε με τον Γερμανό κωμικό Jan Böhmermann (ή συνεργάτες του):

In English:

Dear audience,We will try to respond to the most frequent speculations regarding the authenticity of this video in order to give you and us some peace from conspiracy theories. Apologies for the lack of response so far – it’s been a hectic few media days.1) This is the original, undoctored, unmanipulated recording of Yanis Varoufakis‘s book presentation from May 15th 2013 in Zagreb, Croatia, that took place during the Subversive festival.2) Neither Jan Böhmermann nor anyone from Neo Magazin Royale participated in the recording, editing or uploading of this video to this channel, and we never collaborated on a common project.3) This video was uploaded in 2015 because we didn’t have funds/time to do it in 2013. We filmed all of Varoufakis’s appearances at the festival but had to choose which to edit and publish.We edited his «Confessions of an Erratic Marxist» keynote lecture and his round-table with Susan George and Franco Berardi Bifo. Syriza‘s election victory prompted interest for the rest of the recordings, so we put some time into editing the book presentation and interview also. We are a small, almost skeleton crew of non-funded/under-funded volunteers. Please send money.4) The red flashes in the video are due to the poor state of our recording equipment. They can be found in other recordings on our channel, such as this lecture by David Morley from Subversive 2014, which was uploaded on 14th July 2014: e.g. at timeframe 00:08:00-00:08:105) We publish recordings from different events and manifestations, not just Subversive festival, and there are other unpublished recordings in our archive dating back to 2009 – some will be published. We are not the official youtube channel of the Subversive festival, we are their media partner. The official Subversive festival channel is here: now that we’ve covered these really important issues, maybe we can focus some attention to what the lecture is actually about, and try to grapple with the implications of that.
Editorial board @ Slobodni Filozofski / SkriptaTV

More questions and answers:

Ok now only one more question:
«The Guardian» interviewed Martin Beros a few days ago, who is supposedly the camera man for Skripta TV (Link: Is this correct? Is he the one who filmed this video for you? And if yes, why is he mentioning Jan Böhmermann at the end (in a somewhat strange way)? Is it because of the «V for Varoufakis» music video? If so, how did you find out about that if you have never had contact with NEO Magazin Royale?
Thanks for bringing a little light in this «mess»…..Germany was going nuts the last 24 hours ^^

+Christian Martin films and edits events for us. Didn’t film this one, just edited it from the original footage recorded on mini-dv tape. He is mentioning Jan Böhmermann because Neo Magazin Royale made the viral video «V for Varoufakis» that trended heavily and that included the excerpt with the finger, and Günther Jauch’s talk-show also included the excerpt (albeit a bit more edited). Jan is a comedian, Günther isn’t (at least not purposefully), so there was room in his statement for comparing them regarding their use of doctored editing/taking things out of context. We said we never collaborated on a common project with Neo Magazine Royale, we didn’t say we never saw a NMR video.

Hello SkriptaTV. I would like to know, if you worked together with the german television, the Neo Magazin, ( to fake the recent video about Yanis Varoufakis ( They claim to have faked it in this video:

+FafliX hello FafliX, no we didn’t.


Δείτε επίσης, σ’ αυτό το blog:

ΟΛΗ η αλήθεια για το υψωμένο μεσαίο δάχτυλο του Βαρουφάκη στους Γερμανούς (και την Bild)

UPDATE 7 (21-3-2015) νέο άρθρο: Η σκηνή με το δάχτυλο Βαρουφάκη ήταν αληθινή (Croatian SkriptaTV confirms #Varufake was a fake)

UPDATE 6 (20-3-2015): Επιβεβαιώθηκαν όσα ανέλυσα, με άλλα στοιχεία: Το zdf λέει ψέματα πως αυτό πείραξε το βίντεο, με το δάχτυλο του κύριου Βαρουφάκη (Greek Hoaxes blog)

19-3-2015: Αυτό εδώ το blog είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ που ΔΕΝ «μάσησε» (χαχαχα). Πάρτε τα τώρα, ΗΛΙΘΙΟΙ δημοσιογράφοι ΟΛΟΥ του πλανήτη (και του «Πρώτου Θέματος», της «Εφ.Συν», του «Χωνιού», του «Ποντικιού» και της «Αυγής»).

Και…. ΣΙΓΑ τ’ αυγά, με την παραποίηση δαχτύλων! :-) Τέτοια «κόλπα» κάνω κι εγώ (και πολύς κόσμος). Π.χ. ορίστε ένας… ‘πειραγμένος’ «Χαιρετισμός Κουρέματος Χρέους στον Πλανήτη Βόλκαν»:

UPDATE 5 (19-3-2015)

The #Varoufake row: A new low for the Eurozone crisis

The Eurozone crisis has descended into farce – with Greece dangerously close to running out of money, Europe is engaged in a heated debate about whether or not Greek Finance Minister Yanis Varoufakis gave Germany the middle finger back in 2013. Open Europe investigates…

It all started on Sunday when Greek Finance Minister Yanis Varoufakis appeared on German public broadcaster ARD’s Gunther Jauch talk show…


Yesterday ZDF comedian Jan Bohmermann (also responsible for the viral V for Varoufakis video) waded into the debate, releasing a video purporting to show how he had faked the Varoufakis Stinkefinger.

This has led the Guardian and other UK outlets to report that Varoufakis’s finger salute had been faked – while failing to realise that the claim it had been faked was itself fake.

ZDF has now confirmed that Bohmermann’s intervention was, indeed, satire – and everyone is left with egg on their faces. The Eurozone crisis has now descended to such lows that on the day of the EU leaders’ summit, Varoufakis’ middle finger is still dominating the agenda.

Bohmermann himself has this morning released a video statement about the whole episode, highlighting just how ridiculous this is all becoming:

We would never ridicule the essential journalistic debate about a two-year old, out of context middle-finger or those seriously engaged in this debate.

-Jan Bohmermann, 19 March 2015

Meanwhile the situation in Greece remains precarious. This morning, European Parliament President Martin Schulz warned on Deutschlandfunk radio that:

Time is running out…In the short term, [Greece] needs €2-3bn to maintain its current obligations.

-Martin Schulz, European Parliament President, Deutschlandfunk Radio, 19 March 2015

UPDATE 4 (19-3-2015)

ZDF has commented on the much-debated show with Jan Böhmermann. What the presenter had claimed over the Varoufakis-Stinkefinger video, was satire.


UPDATE 3 (19-3-2015):

Η αλήθεια βγαίνει σιγά-σιγά στο φως, στη συζήτηση εδώ:

Π.χ. λέει κάποιος

nicks25  ( 19-Mar-2015 02:02 )

I am now confident this is a double fake (i.e. the middlefinger version is the real one). Just look at the clip frame by frame [here] ( ). Examine the handful of frames from 392.67 to 392.87, and draw your own conclusion. What I see is that in the left version, numerous things ‘magically’ change when Varoufakis moves his hand in front of his shirt. From folds that disappear, to a small shadow below his collar that changes shape in an instant, to the microphone suddenly having two wires. Now, I’m not an expert at all. But having had a look at this frame-by-frame, I’m pretty sure its the left version (the non-middlefinger one) that has been doctored with.

UPDATE (19-3-2015): Σχετικά με το (δήθεν?) «μοντάζ», που ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ λενε ότι έκαναν οι Γερμανοί σατιρικοί καλλιτέχνες (με επικεφαλής τον  Bohmermann)… ΠΡΟΣΕΞΤΕ κάτι:

(screen-shot αρθρου)
(screen-shot της αρχής ενός άρθρου που έδωσα, από μεταφραστή-γκουγκλ)

19-3-2015 2-12-45 μμ

Δείτε τώρα τα σχόλια κάτω απ[ό το παρόν ποστ. Προς το παρόν, θα αρκεστώ να επαναλάβω το εξής:

(και συνεχίζεται η έρευνα)
(και συνεχίζεται η έρευνα)

Επειδή έχω… αλλεργία στο ψεύδος, έψαξα και βρήκα την Πλήρη Αλήθεια για το περιβόητο video του Βαρουφάκη με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο, σε «άσεμνη χειρονομία» (ουάου) «κατά της Γερμανίας» (ουφ, σιγά τ’αυγά). Βρήκα το αρχικό video 57 λεπτών, πριν το γραπώσουν κάποιοι Γερμανοί (της Bild κ.ά.) για να απομονώσουν και να προβάλλουν το συγκεκριμμένο στιγμιότυπο (λίγων δευτερολέπτων)


Ο Βαρουφάκης ισχυρίστηκε ότι το video ήταν μοντάζ:

Αμέσως ο Γιάνης Βαρουφάκης διέψευσε ότι έχει κάνει ποτέ αυτή την κίνηση και έκανε λόγο για μονταρισμένο βίντεο: «Αυτό το βίντεο είναι ψεύτικο. Έχει μονταριστεί έτσι. Δεν έκανα ποτέ κάτι τέτοιο. Ντρέπομαι που θεωρεί κανείς ότι είμαι ικανός για κάτι τέτοιο. Είναι ψεύτικο.
Δεν έδειξα ποτέ το δάχτυλο. Είναι ένα ψεύτικο βίντεο, όπως υπάρχει και άλλο ένα που δείχνουν στην Ελλάδα, στο οποίο δήθεν δίνω το χέρι μου σε ξένο πολιτικό και το τραβάω την τελευταία στιγμή πίσω»,

Μετά, κατηγορήθηκε από την εφημερίδα Bild ότι έλεγε ψέματα.

Μετά, όμως… υπαναχώρησε, ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ότι όντως είχε κάνει τη χειρονομία, αλλά επεσήμανε (πολύ σωστά) ότι η χειρονομία είχε αποκοπεί από τα συμφραζόμενα για να δώσει λάθος εντυπώσεις (κάτι στο οποίο κατέληξα κι εγώ).

Ποια είναι η καθαρή αλήθεια;

  • Από την άποψη ότι (πράγματι) απομονώθηκε ένα συγκεκριμμένο απόσπασμα του αρχικού video και χρησιμοποιήθηκε στη Γερμανία σαν «στοιχείο εις βάρος του» (κλπ.) μπορώ να πω ότι ο Βαρουφάκης είχε κάποιο (ελάχιστο όμως) δίκιο. Και λέω «ελάχιστο» δίκιο, γιατί…
  • Παρόλ’ αυτά, η χειρονομία του Βαρουφάκη ήταν 100% πραγματική, δηλαδή δεν υπήρξε κανένα «μοντάζ» της σκηνής με το δάχτυλο, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε εύκολα και εσείς, πηγαίνοντας στο χρονικό σημείο 40:19 του αρχικού video «Yanis Varoufakis: The Global Minotaur: America, Europe and the Future of the Global Economy». Επιπλέον, την ίδια στιγμή που «δίνει μεσαίο δάχτυλο» στη Γερμανία… το δηλώνει κιόλας, όπως θα ακούσετε:

Η χειρονομία με το υψωμένο μεσαίο δάχτυλο εμφανίζεται στη χρονική στιγμή 40:30 και το video είναι 100% αυθεντικό. Μάλιστα… δεν χρειαζόμαστε κανέναν «ειδικό» να «αποφανθεί αν  παραποιήθηκε», διότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να παραποιηθεί:

  • Το video είχε ανεβεί στο Youtube σε ανύποπτο χρόνο (12 Φεβ. 2015) από το σοβαρό αριστερό κανάλι-ΥοuTube «Scripta TV» της Κροατίας, μαζί με πολλές άλλες διαλέξεις του Βαρουφάκη (καθώς και άλλων διανοητών).

  • Βέβαια,  αν δούμε το πλήρες αυτοτελές εκείνο στιγμιότυπο (της πλήρους απάντησης του Βαρουφάκη σε ερώτηση από το κοινό) η συγκεκριμμένη χειρονομία ήταν μάλλον θεμιτός τρόπος έκφρασης και δεν μπορεί εύκολα να θεωρηθεί «άσεμνη» ή «προσβλητική» μέσα στο context (αρχικό πλαίσιο) όπου εκφράστηκε (αν και το θέμα παραμένει αμφιλεγόμενο και αντιφατικό… με τη σημερινή «επίθεση φιλίας» του Γιάνη στους Γερμανούς και στην ίδια τη Μέρκελ).
  • Εκείνο που είχε πει τότε (το 2013) ο Βαρουφάκης, ήταν ότι η Ελλάδα έπρεπε (το 2010) να είχε κηρύξει μονομερώς χρεωκοπία εντός Ευρωζώνης και να «υψώσει το μεσαίο δάχτυλο στη Γερμανία» (επί λέξει) λέγοντάς της «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας τώρα.» (εξού και το «υψωμένο δάχτυλο»,  θεμιτό μέσα στα συμφραζόμενα). Οπότε, με αυτή τη συγκεκριμμένη έννοια, ο Βαρουφάκης δεν λέει (ακριβώς) ψέματα, αλλά… ούτε και λέει την πλήρη, 100% καθαρή αλήθεια:

Το πραγματικό ψέμα του Βαρουφάκη σήμερα (ή -αν προτιμάτε- η πραγματική ασυνέπειά του) δεν είναι απέναντι στους Γερμανούς (εκείνη η παλιά χειρονομία που… ακόμη και μαζί με τα συμφραζόμενά της όντως αντιφάσκει με τα σημερινά γλυψίματα στην Ευρωζώνη και στους Γερμανούς), όσο… η ασυνέπεια του Βαρουφάκη απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, δηλαδή προς το δικό του έργο, που  ο ίδιος δεν μπορεί να εφαρμόσει μετά την άθλια συμφωνία του Eurogroup (24-2-2015), την οποία όμως πλασάρισε σαν «επιτυχία», παραμυθιάζοντας κι εμάς, τους… ταλαίπωρους ρωμιούς :-)

Παρόλ’ αυτά, η παλιά εκείνη πρόταση του Βαρουφάκη για «χρεωκοπία εντός Ευρωζώνης» παραμένει εφαρμόσιμη, σύμφωνα και με τον αναλυτή Βασίλη Βιλιάρδο.

Η χρεωκοπία εντός Ευρωζώνης, όπως και το «ομαλό Grexit» (που περιγράφει ο Κώστας Λαπαβίτσας) είναι υλοποιήσιμες εναλλακτικές επιλογές, όταν -μετά από βδομάδες αδιάκοπων, αναπόφευκτων υπαναχωρήσεων- οι φρούδες ελπίδες της κυβέρνησης για μια «καλή τελική συμφωνία» θα διαψευστούν πανηγυρικά


  • Ας σημειωθεί επίσης, ότι (σε υπεράσπισή της) η Bild αλίευσε ένα αρκετά μεγάλο απόσπασμα (διάρκειας 6  λεπτών) του αρχικού video, χωρίς όμως να βρει (ή να αποκαλύψει) το πλήρες αρχικό video (που… βρήκα εγώ -χεχε). Ορίστε το μεγαλύτερης διάρκειας απόσπασμα:

Κι αυτό το βίντεο, δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για όσα ήδη εξήγησα. Παρόλ’ αυτά, ο Βαρουφάκης επιμένει ότι το βίντεο ήταν «μοντάζ» (κάτι που δεν ισχύει) αντί να επισημάνει το νόημα και το context της χειρονομίας του. Ετσι πέφτει στην παγίδα να βγαίνει και ψεύτης, ενώ η Bild τον… προβοκάρει (!!!) επιμένοντας πως «δεν ήταν μοντάζ« (το οποίο και είναι αληθές)! 

Το πιάσατε το κόλπο; Σαν «μπόνους» κατάφεραν όχι μόνο να «ψεύδεται» ο Βαρουφάκης, αλλά και να μην μπορεί να πει την πλήρη αλήθεια, ενώ ξέρει ότι την ξέρουν και οι άλλοι… ξέρουν ότι την ξέρει. :-)

Διαβάστε επίσης (σε αυτό το blog)

Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ υποτιμούν τη συλλογική νοημοσύνη του διαδικτύου (Πέντε μικρές Κριτικές Σημειώσεις)



Τώρα τελευταία γκρινιάζει στο «Ράδιο Κόκκινο» ο Κώστας Αρβανίτης για την «ασυδοσία των σόσιαλ μήντια». (Με «σόσιαλ μήντια», προφανώς εννοεί το facebook και το twitter…)

Οι νέες «φόρμες εγγραφής» που στάλθηκαν λίγο πριν τις εκλογές (δηλαδή στο παρά πέντε) σε όλες τις Οργανώσεις Μελών του ΣΥΡΙΖΑ, περιείχαν ειδικούς χώρους για να γράψει κανείς το e-mail του και τους λογαριασμούς του σε facebook και twitter (αν υπάρχουν) χωρίς όμως κανένα χώρο για να γράψει κανείς το blog του, ή τη σελίδα του στο youtube, ή οποιαδήποτε άλλη δική του ιστοσελίδα. Γιατί αυτό; Ε, πολύ πιθανώς οι εγκέφαλοι του κόμματος (που οργάνωσαν την απογραφή μελών) θεώρησαν παντελώς ασήμαντη τη μπλογκόσφαιρα (!!), το youtube, καθώς και το σύνολο του διαδικτύου (!) έξω από τα πιασάρικα facebook και twitter! Αν δεν θεωρούν ασήμαντα τα blogs και άλλα site, η μοναδική άλλη εξήγηση της παράλειψης είναι ότι νιώθουν άβολα στο διαδίκτυο, έξω από τα γνώριμα (σ’ αυτούς) facebook και twitter! Αυτή η νοοτροπία θυμίζει… λουόμενους που δεν ξέρουν κολύμπι και πλατσουρίζουν μονάχα στα ρηχά, εκεί που… πατώνουν! :-) Καθόλου τυχαία, το twitter και (ιδίως) το facebook πραγματικά μοιάζουν με «κολύμπι στα ρηχά», αφού… αν δεν ξέρεις «κολύμπι» στον πραγματικά ελεύθερο διάλογο, μπορείς να φορέσεις… «σωσίβιο», μπλοκάροντας όποιον δεν γουστάρεις, ή σβήνοντας όσα έγραψες (και μετάνιωσες γιατί σε εκθέτουν). [Να συμπληρώσω εδώ ότι (ναι μεν) υπάρχει «moderation» σε blogs και forums, αλλά εκεί ο διάλογος είναι δημόσιος και δεν μπορείς να εμποδίσεις κανέναν να τον δει ή να τον καταγράψει, ακόμη κι αν τον εμποδίσεις να σχολιάσει]

Προ ημερών, ένα… κατάπτυστο άρθρο στην «Αυγή»(!) θεμελίωσε και «θεωρητικά» την… περίεργη αυτή έχθρα προς τη διαδικτυακή κοινότητα, μια πολύ γνώριμη έχθρα που (σ’ εμάς τους βετεράνους του διαδικτύου) βρωμάει κρυφο-λουδιτισμό, ή (έστω) ανασφάλεια απέναντι στην κριτική και στην πραγματική Ελευθερία του Λόγου που προσφέρει το διαδίκτυο. Σ’ αυτό το άρθρο, όμως, δεν θα αναφερθώ τώρα, διότι… έχασα το σύνδεσμο κάπου στο facebook, και πρέπει να ψάξω να τον ξαναβρώ! :-)


«Τουλάχιστον προσπαθήσαμε…»

Ο (συμπαθής και σε μένα) Στέλιος Ελληνιάδης έγραψε ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό άρθρο (εν μέρει αγόρευση σε συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ) που περιγράφει την προβληματική δομή του ΣΥΡΙΖΑ με τόση αφοπλιστική ειλικρίνεια, ώστε αρχικά με συνάρπασε και με ενθουσίασε. Λίγο αργότερα, όμως, έπεσα σε μία παράγραφό του που με προσγείωσε απότομα:
Στέλιος Ελληνιάδης:

«….Κι έτσι φαίνεται ότι θα προχωρήσουμε. Με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κόμματος, που δίνει μάχες στο προσκήνιο, εκθέτει και εκτίθεται, διαπραγματεύεται και συγκρούεται, επιτίθεται και υποχωρεί, διακινδυνεύει και επιχειρεί. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιεί για αιχμή του δόρατος απέναντι στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ένα κοσμοπολίτη, μοντέρνο, διαβασμένο, ενημερωμένο, ευφυή, πολύγλωσσο, μαχητικό και της δουλειάς, όχι του κομματικού σωλήνα, πολίτη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτομάτως εξαφανίζονται όλα τα κενά και οι αδυναμίες μας. Αλλά, ακόμα κι αν αποτύχει η κυβέρνηση, ακόμα κι αν καεί ο Βαρουφάκης από την υπερέκθεση, θα αναγνωρίζεται τουλάχιστον ότι παίξαμε δυνατά και θαρραλέα, ότι αναδείξαμε διεθνώς το πρόβλημα της Ελλάδας, ότι παίξαμε ριψοκίνδυνα για το συμφέρον του τόπου, ότι ξεφύγαμε, έστω πρόσκαιρα, από το σεχταρισμό και το αποκούμπι της «αριστερής ορθότητας», στην οποία οι μηχανισμοί νιώθουν πιο άνετα και οικεία.»

Καλά ρε Στέλιο, ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΕΙΣ?

  • ΤΙ να πρωτο-πεί κανείς;
  • Να… θαυμάσει την ειλικρίνεια, ή να οικτίρει την αφέλεια και τη βλακεία;

Η περίεργη ιδέα ότι «ακόμη κι αν αποτύχει» η κυβέρνηση, ή «ακόμα κι αν καεί ο Βαρουφάκης»… «θα αναγνωρίζεται τουλάχιστον ότι παίξαμε δυνατά και θαρραλέα» (κλπ. ) είναι ένα βλακώδες ψευτο-παρηγορητικό αυτο-λιβάνισμα που δεν στέκει, παρά μόνο για γέλια.

Ρε σύντροφε… χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, αν «ξεφύγετε πρόσκαιρα»! Αν ξεφύγετε (μόνο) «πρόσκαιρα», αυτό (θα) σημαίνει στην πράξη ότι ποτέ δεν ξεφύγατε! Κι αν… καταστρέψετε τη χώρα, στο τέλος, μη «ξεφεύγοντας»… απο τα μνημόνια (που δήθεν «καταργήσατε»), κανείς δεν θα σας απονείμει εύσημα, επειδή (τάχα) «προσπαθήσατε». Δεν είναι η κυβερνητική πολιτική… σχολικό διαγώνισμα, όπου «ακόμη και η προσπάθεια μετράει«, κερδίζοντας… βαθμούς πάνω από τη βάση!

Αυτή η παράγραφος αποδεικνύει και το γεγονός (που υποψιαζόμουν) ότι όλη η οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα περιορίζεται μόνο σε όσα κάνει ο Βαρουφάκης. Κοντολογίς, πολιτική ΣΥΡΙΖΑ ίσον Βαρουφάκης. Δεν υπάρχει καμμία συλλογικότητα σ’ αυτό, ούτε και η παραμικρή ιδέα για εναλλακτικές δράσεις, αν η πολιτική του Βαρουφάκη αποτύχει.  Ο ίδιος ο Βαρουφάκης είναι ένα μέσο (και μάλιστα αναλώσιμο, αφού μπορεί και «να καεί») της πολιτικής του… ίδιου του Βαρουφάκη! Σε περίπτωση αποτυχίας (του), αυτή θα τη χρεωθούμε όλοι (ποιοί; -τώρα πια… όχι μόνο οι Συριζαίοι) και στο τέλος θα μείνουν μόνο οι… καλές αναμνήσεις, καθώς και «η αναγνώριση» (από ποιον;) ότι «παίξαμε δυνατά και θαρραλέα», αλλά στο τέλος… χάσαμε, σύντροφοι (έντιμα, προφανώς. Ή μήπως… όχι;)

Ενα άλλο σημείο, που μου έκανε εντύπωση στην εν λόγω παράγραφο, ειναι εκείνο το «…μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κόμματος». -ΠΩΣ, διάολε,«επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό» αυτή η κυβέρνηση, δεν το κατάλαβα. Αφού… δεν επικοινωνεί, ούτε καν με το κόμμα! Προφανώς, η κυβέρνηση επικοινωνεί μόνο με τη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ, δηλαδή των καναλιών (άντε, ας πούμε και του ιντερνέτ).

Άρα, δεν έχει νόημα και η γνωστή προσπάθεια πολλών Οργανώσεων Μελών να εκφράσουν προβληματισμούς και «τοποθετήσεις» από «τη βάση», που (δήθεν) «θα επηρεάσουν» την ηγεσία και/ή την κυβέρνηση…


Ο κυρ-Αλέκος

Ποτέ μου δεν συμπάθησα «πατρικές φιγούρες» στην πολιτική (και στη ζωή γενικότερα). Μία πασίγνωστη «πατρική φιγούρα» στον ΣΥΡΙΖΑ είναι κι ο Αλέκος Φλαμπουράρης (Υπουργός Επικρατείας , γνωστός και σαν «μυστικο-σύμβουλος του Τσίπρα»,  στενός οικογενειακός φίλος, συνεργάτης του πατέρα του, κλπ.)

[Ο Φλαμπουράρης] Υπογραμμίζει πως η Εξεταστική για το μνημόνιο θα γίνει για να μάθει ο κόσμος πώς μπήκε σε αυτό η Ελλάδα και σημειώνει: «Δεν θεωρώ ότι υπάρχει θέμα ποινικών ευθυνών. Εμένα τουλάχιστον ούτε περνούν από το μυαλό μου ποινικές ευθύνες».

Και το αριστερό site «» σχολιάζει:

Ποινικές ευθύνες δεν υπάρχουν ή το μεγάλο πλυντήριο σε λειτουργία… (14 Μαρτίου 2015)

Και τότε προς τι η εξεταστική; Μα, «για να μάθει ο κόσμος πώς μπήκε σε αυτό η Ελλάδα».

Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, δηλαδή…

Κι εμείς που νομίζαμε πως θα λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι… Κι εμείς που ελπίζαμε πως θα αποδοθούν και ποινικές ευθύνες…

Ποινικές ευθύνες δεν υπάρχουν, λέει ο υπουργός Επικρατείας. Ξεπλένοντας με τον πιο άγαρμπο και απροσχημάτιστο τρόπο όλους αυτούς που μας οδήγησαν στην κοινωνική καταστροφή



Πάρτε τώρα  έναν αγέρωχο, ασυμβίβαστο (όπως πάντα) Περικλή Κοροβέση και… λασπώστε τον τώρα, κυρ-Αλέκοι και Σία. Καταλήγει:

«…Περιμέναμε λοιπόν από την κυβέρνηση της Αριστεράς-Ακροδεξιάς κάποια δήλωση για το χρέος. Δεν ακούσαμε τίποτα. Και μας αποστόμωσε ο Βαρουφάκης με το μέιλ στις 24 Φεβρουαρίου. «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Με άλλα λόγια, κρατάμε όλες τις δεσμεύσεις Σαμαρά-Βενιζέλου και εισάγουμε ένα οργουελιανό λεξιλόγιο. Η τρόικα γίνεται «ομάδα των Βρυξελλών». Οι τοκογλύφοι που είναι υπεύθυνοι για την ανθρωπιστική καταστροφή της Ελλάδας ονομάζονται πια εταίροι. Αλλά αν η κυβέρνηση είναι εταίρος των αρπακτικών, τότε σημαίνει πως είναι εταίρος και στην καταστροφή της χώρας. Το έχουν σκεφτεί αυτό οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ;» 

Το χρέος ποτέ δεν πεθαίνει«, 14-3-2015)


Η περίπτωση της Έλενας Παναρίτη

Οταν μιλάει η Παναρίτη στα κανάλια. νομίζω πως βλέπω… οντισιόν υποψήφιας ηθοποιού σε σήριαλ λίγο πριν απορριφτεί, ως ατάλαντη! :-) Απο πολιτική σκοπιά, πάρα πολλά μπορούμε να πούμε, για δαύτην (και θα επανέλθω δριμύτερα). Προς το παρόν… πάρτε ένα ολόσωστο παλιό άρθρο της Αυγής, που ξέθαψε η δημοσιογράφος Βασιλική Σιούτη:

Ο «ύποπτος» ρόλος της κ. Παναρίτη…  (ΑΥΓΗ 03.05.2012)

Η Έλενα Παναρίτη ήταν βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, γνωστή από όσα «πρόσφερε» στην «ανοικοδόμηση» της οικονομίας του Περού επί Φουτζιμόρι (ο οποίος σήμερα κατηγορείται για διαφθορά και ζει στην Ιαπωνία…). Γνωστή για τις μάλλον νεοφιλελεύθερες οικονομικές αντιλήψεις της, η Ελ. Παναρίτη άλλαξε «μέντορα» και από τον Γ. Παπανδρέου πήγε στον Αντ. Σαμαρά!

«Ο κ. Σαμαράς μου κάνει και εμένα εντύπωση, αλλά μου κάνει πολύ θετική εντύπωση», λέει (στο «Ράδιο 9″) και υποστηρίζει ότι «ο κ. Σαμαράς έχει κάνει μια πολύ σοβαρή αντιμετώπιση στη γραφειοκρατία και την έχει ξεκάθαρα δηλώσει ως κεντρικό σημείο των αλλαγών: Μία μικρή κυβέρνηση 15 -λέει- υπουργών και μία διαχείριση χαμηλών τριβών με χαμηλή γραφειοκρατία».

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως η Ν.Δ. «μοιράζει» αυτή την συνέντευξη, θεωρώντας ότι την ενισχύει προεκλογικά, λες και πήρε «φλουρί κωνσταντινάτο». Προσωπικά, και με όλο τον σεβασμό στην κυρία και το όντως πλούσιο βιογραφικό της, θα σκεφτόμουν μήπως την έχει βάλει το ΠΑΣΟΚ. Αλλά η σημερινή ηγεσία της Ν.Δ. μπορεί και να την ανεβάσει στο μπαλκόνι του Ζαππείου!

Συνιστώνται επίσης (σε αυτό το blog):


Αγιος Ιωάνης ο Ευραγγελιστής, ο Σώζων την Ευρωζώνη (digital art: Yanis Varoufakis, Eurovangelist)

Επειδή στο προηγούμενο ποστ τα πιο σημαντικά πράματα ειπώθηκαν στο τέλος, ίσως πέρασαν απαρατήρητα. Τα συνοψίζω, μαζί με ένα… δωράκι:


ΔΕΝ υπάρχουν πια, «αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες».

Τα Win-win games ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ !

  • Η συμφωνία του Eurogroup (24-2-2015), αν και προβάλλεται σαν νίκη ή επιτυχία (ακόμη και από πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης) ειναι μια πολύ μεγάλη υποχώρηση (για να μην πω «ήττα») που θα οδηγήσει νομοτελειακά σε μια ακόμη χειρότερη συμφωνία.
  • Ας μας εξηγήσει κάποιος (που πιστεύει στις «διαπραγματεύσεις») γιατί οι δανειστές μας να δεχτούν κάτι καλύτερο για μας, το ερχόμενο καλοκαίρι, όταν θα υπογραφτεί η «τελική» συμφωνία (που ονειρεύεται ο Γιάνης Βαρουφάκης, ζώντας το δικό του όνειρο, ως Αναμορφωτής της Ευρωζώνης).


Πτώχευση εντός του Ευρώ (άρθρο και πρόταση του Βασίλη Βιλιάρδου)

Αναδημοσιεύω αυτό το πολύ σημαντικό πρόσφατο άρθρο του αναλυτή κ. Βασίλη Βιλιάρδου λόγω της κατεπείγουσας επικαιρότητάς του, για να διαδοθεί και μέσω του δικού μου blog, σε διαφορετικό είδος κοινού από εκείνο που παρακολουθεί το site (του κ. Βιλιάρδου). Συνέχεια ανάγνωσης

Για ποιόν εργάζεται ο χρόνος; (Στάθη Κουβελάκη) και γιατί ΔΕΝ υπάρχει ‘έντιμος συμβιβασμός’, τώρα πια

1. ΔΕΝ υπάρχει ‘έντιμος συμβιβασμός’, τώρα πια…

Μέσω του Βρετανού δημοσιογράφου Paul Mason, μάθαμε ότι «Δια στόματος Ντέκλαν Κοστέλο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διατάζει την ελληνική κυβέρνηση να σταματήσει το νομοσχέδιο από την ψήφισή του την Πέμπτη στην ελληνική Βουλή«. Παρόλ’ αυτά, «Η Ελλάδα αγνοεί τους εταίρους και καταθέτει το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση«. Φτάσαμε σε κρίσιμη καμπή. Ο Δήμος Χλωπτσιούδης εξηγεί (άλλη μια φορά) ποιά είναι «Η «πραγματικότητα» των δανειστών«. Στο, το άρθρο «Διλήμματα Καννών βάζει η Ευρώπη στον Τσίπρα«  καταλήγει:

(σχετικά με) «τα νομοσχέδια για την ανθρωπιστική κρίση και τις 100 δόσεις. «Καλούμε τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τα υπερψηφίσουν και να σταθούν απέναντι στους εκβιασμούς», δήλωναν χθες το βράδυ πηγές του Μαξίμου. Το εάν η αντιπολίτευση θα ανταποκριθεί ή όχι θα κρίνει, ίσως, και την ισχύ των διαπραγματευτικών χαρτιών που θα έχει, από αύριο, στα χέρια του ο Αλέξης Τσίπρας στις επικίνδυνες αποστολές Βρυξελλών και Βερολίνου

Δεν ξέρω ΤΙ θα κάνει η αντιπολίτευση.

UPDATE: Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δήλωσαν ότι θα υπερψηφίσουν.

Πάντως, αυτό δεν θα οδηγήσει σε κάτι πολύ διαφορετικό, ούτε θα αποτελέσει σοβαρό «διαπραγματευτικό χαρτί» (και… σιγά τα ψαλιδισμένα -τώρα πλέον- νομοσχέδια). Ίσως βέβαια κάποιοι… Τσιπρο-γλύφτες (σε στυλ Γιώργου Καρατζαφέρη!) να ρίξουν το φταίξιμο στην (υπόλοιπη) αντιπολίτευση, αν αυτή δεν υπερψηφίσει το νομοσχέδιο (και η κυβέρνηση οδηγηθεί σε τεράστιους συμβιβασμούς).

Στο μεταξύ, ο ΓιάΝης δήλωσε σε Ιταλική εφημερίδα:

Ζητώ… […bla bla, Ob La Di, Ob La Da…] Τα χρήματα, ασφαλώς, είναι μέρος του αιτήματος αυτού, αλλά δεν είναι το παν. Όπως τραγουδούσαν οι Μπιτλς «το χρήμα δεν μπορεί να μου αγοράσει την αγάπη«.

(Ααα ρε Γιάνη! Δηλαδή… αυτοί κατάλαβαν ότι το πουρμπουάρ δεν είναι υποχρεωτικό, αλλά… βοηθάει)

Ψάξτε το (και μέσω των άρθρων στους συνδέσμους). Σε λίγο θα αναδημοσιεύσω το νέο άρθρο του καθηγητή Στάθη Κουβελάκη (μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και διαφωνούντα με τη συμφωνία Eurogroup). Θα επαναλάβω όμως, πρώτα…

…Μία κρίσιμη ερώτηση:

-Για ποιο λόγο (ή κίνητρο) να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση οι δανειστές μας στην «τελική συμφωνία» (μετά από λίγες βδομάδες);

  • Η δική μου σύντομη απάντηση είναι: -Για κανένα λόγο!

-Υπάρχει, δηλαδή, κανένας πραγματικός λόγος για να αλλάξουν στάση προς το καλύτερο οι δανειστές μας (ιδίως οι Γερμανοί) μέχρι τον Απρίλιο ή το καλοκαίρι;


Ακολουθεί το άρθρο «Για ποιόν εργάζεται ο χρόνος;» του Στάθη Κουβελάκη, ο οποίος βρίσκεται στο στόχαστρο πολλών οπαδών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ (σε συμμαχία με την… αντιπολίτευση!!) κατά το νέο οργουελικό σλόγκαν «Για όλα φταίει η Αριστερή Πλατφόρμα«, που αντικατάστησε το παλιό… μπουρδο-σλόγκαν «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ«. (Μπέρδεουαίη… -Λάκη Λαζόπουλε, πιπέρι στο στόμα και… σκατά στη μούρη σου!)

[Μέρος 2] ‘Για ποιόν εργάζεται ο χρόνος;’

(του Στάθη Κουβελάκη, αναδημοσίευση από

Οταν άρχισε να υποχωρεί κάπως το επικοινωνιακό μπαράζ που επιχείρησε να παρουσιάσει την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη μεταξύ κυβέρνησης και Eurogroup (και την «λίστα μεταρρυθμίσεων» που τη συμπληρώνει) ως περίπου νίκη, το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της είναι ότι «αγόρασε χρόνο».

Για να το επιτύχει, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, χρειάστηκε βέβαια να προβεί σε υποχωρήσεις, οι οποίες όμως έγιναν στα πλαίσια όμως ενός «προωθητικού συμβιβασμού» για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Γιάννη Δραγασάκη[1] . Το επιχείρημα εδώ είναι ότι για αυτούς τους τέσσερις μήνες δεν θα παρθούν νέα μέτρα λιτότητας τύπου μέηλ Χαρδούβελη, ενώ λύνεται το πρόβλημα της ρευστότητας που είχε φέρει το τραπεζικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης πριν συναφθεί η συμφωνία και δίνεται ένα περιθώριο ώστε η κυβέρνηση να προετοιμαστεί για τον νέο γύρο διαπραγματεύσεων του Ιούνη χωρίς να εγκαταλείπει τους στρατηγικούς της στόχους. Δεν πρόκειται λοιπόν περί ήττας αλλά περί τακτικής υποχώρησης και ανακωχής που λειτουργεί προς όφελος της ελληνικής πλευράς.

Χωρίς να μπούμε εδώ σε μια λεπτομερή ανάλυση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση υπογράφοντας τη συμφωνία[2] , τα βασικά σημεία του προηγούμενου επιχειρήματος δεν άργησαν να διαψευστούν από την πραγματικότητα.

Μέσα στο «σιδερένιο κλουβί»

Εγινε κατ’αρχήν εμφανές ότι η κυβέρνηση έχει στην ουσία τα χέρια της δεμένα. Δεν θέλει μεν να εφαρμόσει τα περιοριστικά μέτρα για τα οποία πιέζουν οι Ευρωπαίοι, και όντως κατάφερε ως τώρα να τα αποτρέψει, αδυνατεί ωστόσο να εφαρμόσει το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχτηκε. Πράγματι, ο πυρήνας αυτών των μέτρων, όπως σύντομα φάνηκε, ενέχει δημοσιονομικό κόστος και για οποιοδήποτε τέτοιο μέτρο – και όχι μόνο – απαιτείται η έγκριση της τρόϊκας (ας σταματήσουμε εδώ μια και καλή με τα φύλλα συκής περί «θεσμών» και «Brussels Group»). Αυτό αφορά ειδικότερα τα μέτρα για τη ρύθμιση των χρεών, την επαναφορά του αφορολόγητου στα 12 χιλιάδες ευρώ και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Αλλά και η επαναφορά του κατώτατου στα 751 μετατίθεται σε ορίζοντα διετίας, με ασάφεια στις προθεσμίες, και οι διαβεβαιώσεις για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και της εργατικής νομοθεσίας προσκρούουν σε αντιρρήσεις ουσίας, ενώ η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για συνέχιση της ιδιωτικοποίησης.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τον πρώτο μήνα της αριστερής διακυβέρνησης επικράτησε μια πρωτοφανής για τα κοινοβουλευτικά δεδομένα νομοθετική απραξία, γλαφυρή απεικόνιση του (εδώ και καιρό προετοιμασμένου) «σιδερένιου κλουβιού» στο οποίο η ΕΕ έσπευσε να κλείσει τους απείθαρχους Ελληνες. Μια απραξία που ισοδυναμούσε με ντε φάκτο ακύρωση των πρώτων αναγγελιών της νέας κυβέρνησης, που είχαν δημιουργήσει κλίμα ανάτασης στην κοινωνία αλλά και διεθνώς στις σύμμαχες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Επί της ουσίας αυτό σημαίνει ότι τα μέτρα αναδιανομής που θα έδιναν μια πραγματική ανάσα στις εργατικές και λαϊκές τάξεις, και που θα επέτρεπαν στον Σύριζα να σταθεροποιήσει τις κοινωνικές του συμμαχίες, αναβάλλονται για ένα απροσδιόριστο μέλλον.

Ας σημειώσουμε επίσης κάτι που δεν αναφέρεται και τόσο συχνά: το πρώτο διάστημα της κυβέρνησης Σύριζα ανέδειξε μεταξύ άλλων και τις αντιφάσεις του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» στη βάση του οποίου εξελέγη, και τούτο από δύο πλευρές. Αφενός, στο πολιτικό επίπεδο, κατέστη σαφές ότι η ΕΕ θεωρεί «μονομερή» –  και κατά συνέπεια καταδικαστέα –  ενέργεια οποιαδήποτε ρήξη με την μνημονιακή πολιτική, και όχι μόνο την στάση πληρωμών ή/και την έξοδο από το ευρώ όπως ισχυρίζονταν κάποιοι. Στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου η ελληνική πλευρά δεσμεύτηκε εξ’άλλου ρητά «να απόσχει από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της οικονομίας ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτά αξιολογούνται από τους θεσμούς»[3] . Δεν υπήρχε λοιπόν εξ’αρχής περίπτωση να είναι «εκτός διαπραγμάτευσης» η υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος. Αφετέρου όμως έγινε εξίσου εμφανές ότι το πρόγραμμα δεν ήταν «πλήρως κοστολογημένο», δηλαδή δημοσιονομικά «ουδέτερο» (χωρίς επιβάρυνση του προϋπολογισμού), αλλιώς  θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς προσκόμματα από την τρόϊκα που θέτει κατ’αρχήν στο στόχαστρό της τους «δημοσιονομικούς στόχους».  Χωρίς βέβαια να μιλήσουμε για την ψευδαίσθηση σύμφωνα με την οποία τα χρήματα του ΤΧΣ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αλλότριους σκοπούς… Και όμως η φιλική κριτική που είχε τότε ασκήσει ο νυν βουλευτής του Σύριζα Κώστας Λαπαβίτσας[4] , και που αφορούσε ειδικότερα το θέμα της κοστολόγησης και της χρηματοδότησης του προγράμματος, είχε αντιμετωπιστεί τότε με ιδιαίτερη επιθετικότητα από την ηγεσία του κόμματος.

Από τη «δημιουργική ασάφεια» στην σχεδιασμένη ασφυξία

Το αδιέξοδο που τροφοδοτούσε η νομοθετική απραξία εντάθηκε με τις διαφωνίες που δημιούργησε στο εσωτερικό του Σύριζα το ίδιο το πλαίσιο της συμφωνίας και που εκδηλώθηκαν τόσο στην συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της 27ηςΦεβρουαρίου όσο και στην συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής στα τέλη Φεβρουαρίου, όπου η σχετική τροπολογία της Αριστερής Πλατφόρμας απέσπασε το 41% των ψήφων. Το άμεσο, και μείζον, αποτέλεσμά τους είναι ότι παρά τις έξωθεν πιέσεις, η συμφωνία του Eurogroup δεν παρουσιάστηκε στην Βουλή προς ψήφιση. Ως διέξοδος άρχισε τότε να διαμορφώνεται η άποψη της «δημιουργικής ασάφειας», στην ήπια εκδοχή της, ή της «επιλεκτικής ανυπακοής» στην πιο «σκληρή», στα όσα είχαν συμφωνηθεί με τους Ευρωπαίους.  Εκφρασή της η αναγγελία κατάθεσης νομοσχεδίων που θα υλοποιούσαν ντε φάκτο κάποιες από τις προγραμματικές του δεσμεύσεις. Τα βασικά αφορούν την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, τη ρύθμιση οφειλών στην εφορία, την προστασία της πρώτης κατοικίας και τέλος κάποια μέτρα θεσμικού χαρακτήρα όπως η επανασύσταση της ΕΡΤ και η σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα πεπραγμένα επί μνημονιακής εποχής.

Από αυτά κατατέθηκαν ως τώρα τα δύο πρώτα, και διαφαίνεται πλέον καθαρά τόσο η διαφορά μεταξύ αρχικών προθέσεων και αποτελέσματος, όσο και ο συγκεκριμένος ρόλος που έπαιξε η παρέμβαση των μηχανισμών της τρόϊκας. Το μεν νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση προβλέπει δαπάνες ύψους 200 εκ. ευρώ, περίπου το ένα έκτο αυτών που προέβλεπε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για αυτά τα μέτρα (1,2 δις, και 1,8 δις αν προσθέσουμε τα 500 εκ της 13ης σύνταξης). Το εισοδηματικό όριο για την χορήγηση της προβλεπόμενης βοήθειας ορίστηκε στα 4800 ευρώ ετησίως για μια τετραμελή οικογένεια και στα 6000 για μια οικογένεια με τρία παιδιά, στοχεύει δηλαδή περιπτώσεις ακραίας εξαθλίωσης. Ο αριθμός των 150 χιλιάδων καλυπτόμενων οικογενειών που εξαγγέλλεται ως (μάλλον αισιόδοξος) στόχος αντιστοιχεί στο μισό του αριθμού που αναφέρεται του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Ακόμη κι αυτό όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα τύχει της έγκρισης της τρόϊκας, καθότι δεν προκύπτει η απουσία δημοσιονομικού κόστους ενός τέτοιου προγράμματος.

Το νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις αποτελεί ασφαλώς μια στοιχειώδη ανακούφιση για τα εκατομύρια θύματα της φοροεπιδρομής των τελευταίων ετών εναντίον των λαϊκών και μεσαίων τάξεων, όπως και η κατάργηση του εντάλματος για χρέη στο δημόσιο, αλλά και αυτό βγαίνει ψαλιδισμένο από τις πιο προωθημένες διατάξεις που είχαν αρχικά προταθεί. Ετσι δεν υπάρχει πρόβλεψη για κούρεμα χρέους αφού αντέδρασε στο μέτρο αυτό η τρόϊκα, ενώ προβλέπεται απώλεια της ρύθμισης για όσους δεν καταβάλουν δύο συνεχόμενες μηνιαίες δόσεις κατά τη διάρκεια του πρώτου οκταμήνου, ή τρεις μετά την πάροδο του οκταμήνου. Επιπλέον ευνοούνται προφανώς όσοι διαθέτουν ρευστό και μπορούν να καταβάλουν άμεσα τις οφειλές απαλασσόμενοι από πρόστιμα και προσαυξήσεις. Με δυό λόγια, η επιδίωξη της άμεσης αποκόμισης εσόδων για το δημόσιο, σε συνδυασμό με τις πιέσεις των ευρωπαίων για αποτροπή κάθε μορφής «σεισάχθειας», φαίνεται να υπερισχύει του στόχου της αντιμετωπίσης με κριτήρια δικαιοσύνης της βάρβαρης υπερφολόγησης που έχει υποστεί η κοινωνική πλειοψηφία.

Ακόμη και αυτά τα συμβολικά και αμφίσημα μέτρα, στο βαθμό που παρακάμπτουν τον θεμελιακό στόχο της αναδιανομής πλούτου υπέρ των πολλών, ήταν αρκετά για να προκαλέσουν νέο κύκλο αντίδρασεων των Ευρωπαίων. Η μάλλον για να ενισχύσουν περαιτέρω τον πολιορκητικό κλειό που ποτέ δεν απομακρύνθηκε. Διότι για να υπάρξει ανακωχή, όπως και γάμος, πρέπει να το θέλουν και οι δύο πλευρές. Και ο Μάριο Ντράγκι, παρά τις φαντασιώσεις ορισμένων, ουδέποτε διέκοψε την επίθεση που άρχισε στις 5 Φεβρουαρίου, όταν αποφάσισε να διακόψει τον κύριο μηχανισμό χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών. Ενα μήνα μετά, με τα τρία «όχι» του στα ισάριθμα αιτήματα της ελληνικής πλευράς (αύξηση των εντόκων γραμματίων που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες, αποδοχή των ελληνικών ομολόγων ως ενεχύρων για την παροχή ρευστότητας, αύξηση του ΕLA κατά 3 δις), ο πρόεδρος της ΕΚΤ έδειξε καθαρά τις προθέσεις του. Το «μαρτύριο της σταγόνας» από πλευράς ρευστότητας παραλύει σταδιακά την οικονομία ενώ τα ρευστά διαθέσιμα του δημοσίου έχουν εξαντληθεί και τα έσοδα βαλτώνουν. Επιπλέον τον Μάρτιο, η κυβέρνηση καλείται να εξυπηρετήσει ομόλογα ύψους 1,4 δις προς το ΔΝΤ, από τα οποία 800 εκ. αποτελούν αποπληρωμή τόκων. Για να ανταποκριθεί στις ανάγκες, και έχοντας δώσει προτεραιότητα στην εξόφληση των δανειστών, η κυβέρνηση αναγκάζεται να δεσμεύσει μέσω repos ρευστά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Η κατάσταση είναι προφανώς οριακή και ο Αλέξης Τσίπρας, σε μια συνέντευξη στο Der Spiegel που έκανε αίσθηση, εγκαταλείποντας προς στιγμήν την διπλωματική γλώσσα, δήλωσε πως «η ΕΚΤ εξακολουθεί να κρατά τη θηλιά γύρω από τον λαιμό μας»[5] .

Θέμα επιβίωσης η εναλλακτική στρατηγική

Το σχέδιο, ή μάλλον, η γκάμα σχεδιασμών των Ευρωπαίων είναι σαφή: είτε να προκαλέσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάρρευση της κυβέρνησης Σύριζα, είτε, κάτι που διαφαίνεται ως η επικρατέστερη επιλογή, να την σύρουν σε μια νέα στρατηγική υποχώρηση τον Απρίλη, που θα προετοιμάσει το έδαφος για μια οριστική συντριβή τον Ιούνη. Και κάτι τέτοιο φάνηκε ήδη να δρομολογείται με τις αποφάσεις του Eurogroup στις 8 και 9 Μαρτίου. Σε ιδιαίτερα βαρύ κλίμα και με διαδικασίες εξπρές, η ελληνική πλευρά αναγκάστηκε να δεχτεί δύο σημαντικές απαιτήσεις των Ευρωπαίων. Κατ’αρχήν μια πολύ αυστηρή επιβεβαίωση της «τήρησης υπό οποιεσδήποτε συνθήκες της δέσμευσης περί αποφυγής κάθε μονομερούς ενέργειας ή αναίρεσης ισχύοντος μέτρου»[6] .  Κατά δεύτερο, την έλευση στην Αθήνα των «τεχνικών» κλιμακίων της τρόϊκας. Πέραν του συμβολισμού της, η κίνηση αυτή έχει απόλυτα πρακτική σημασία: στη βάση των στοιχείων που θα συλλεχθούν – και που είναι αναμενόμενο να επιβεβαιώσουν την αρνητική κίνηση των βασικών τάσεων των δημόσιων εσόδων, του δημοσιονομικού πλεονάσματος και γενικότερα της οικονομίας – ανοίγεται ο δρόμος για την απαίτηση νέων περιοριστικών μέτρων εκ μέρους των δανειστών, με ορίζοντα ένα νέο Μνημόνιο το καλοκαίρι.

Είναι πλέον απόλυτα προφανές ότι η μη απεμπλοκή από αυτήν την θανάσιμη παγίδα θα οδηγήσει στο τέλος της κυβέρνησης Σύριζα και σε μια γενικότερη συντριβή τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που στηρίζουν και συγκροτούν την Αριστερά, με άμεσες και καταστροφικές προεκτάσεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Θα έπρεπε ήδη να μας προβληματίσει η σχετική υποχώρηση του Ποδέμος στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις[7] , που έχει βεβαίως ενδογενείς αιτίες αλλά δεν μπορεί να είναι εντελώς άσχετη με τον αντίκτυπο που έχει διεθνώς η υποχώρηση του Σύριζα μπροστά στους εκβιασμούς των Ευρωπαίων.

Μια τέτοια απεμπλοκή έχει όμως προαπαιτούμενα. Το πρώτο είναι η ρήξη με το κλίμα εφησυχασμού, επικοινωνιακής παράκαμψης των συνεπειών των ήδη συμφωνηθέντων και παρουσίασης της κάθε συνάντησης με Ευρωπαίους αξιωματούχους ως επιτυχία που καλλιεργείται από τις 20 Φεβρουαρίου και μετά. Το στίγμα της συγκυρίας, και το πνεύμα ειλικρίνειας που επιβάλλει, το αποδίδουν πολύ περισσότερο τα όσα είπε από το βήμα της Βουλής στις 6 Μαρτίου ο υπουργός Εσωτερικών Νίκος Βούτσης, όταν τόνισε ότι «η χώρα είναι σε πόλεμο, κοινωνικό και ταξικό, με τους δανειστές», και ότι σ’ αυτόν τον πόλεμο «δεν θα πάμε σαν χαρούμενοι πρόσκοποι με πρόθεση να συνεχίσουμε τις μνημονιακές πολιτικές»[8] . Ας προσθέσουμε σ’αυτό ότι αυτή είναι η γλώσσα που έχουν ανάγκη να ακούσουν οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις εκτός Ελλάδας που εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους στην υπόθεση του ελληνικού λαού και της κυβέρνησής του, και όχι την γλώσσα της τεχνητής αισιοδοξίας που καλλιεργεί ψευδαισθήσεις και δημιουργεί σύγχυση (που αύριο μπορεί να στοιχίσει ακριβά) για την πραγματική πορεία των πραγμάτων.

Για να κερδιθεί αυτή η μάχη, που παρά τις αναδιπλώσεις και τις απώλειες, δεν έχει ακόμη κριθεί, χρειάζεται βεβαίως η κατάλληλη προετοιμασία. Το στραπάτσο του Φεβρουαρίου υπήρξε δυστυχώς αναγκαίο στο βαθμό που έπρεπε να καταδειχθεί με πραγματικούς όρους, ότι, με τις πιο ειλικρινείς προθέσεις, η εμμονή στην στρατηγική της πάση θυσία εντός ευρώ διαπραγμάτευσης δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε Βατερλώ. Υπάρχουν φυσικά και άλλου τύπου μονομερείς ενέργειες που αποτελούν απαραίτητα όπλα στην αναμέτρηση και που λογικά προηγούνται του νομίσματος. Τέτοιες είναι ο έλεγχος των κεφάλαιων, που επιβάλλει αυστηρό δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, και η αθέτηση πληρωμών του χρέους, που αποτελούν εξ’άλλου αμφότερες πάγιες θέσεις του Σύριζα. Πρέπει να είναι σαφές όμως ότι και αυτές οι κινήσεις κινούν μια δυναμική που οδηγεί μοιραία στην έξοδο από την νομισματική ένωση. Σε κάθε περίπτωση, ο αδιάκοπος και κλιμακούμενος εκβιασμός με την παροχή ρευστότητας από την πλευρά της ΕΚΤ θέτει στην ημερήσια διάταξη το θέμα της ανάκτησης του ελέγχου της νομισματικής πολιτικής.

Από αυτήν την άποψη η πλέον λογική πρόταση είναι αυτή μιας συμφωνημένης εξόδου από το ευρώ, που θα συνδυαζόταν με βαθειά διαγραφή του χρέους, και που θα απάλασσε και τις δύο πλευρές από τις αρνητικές πλευρές ενός ασύντακτου Grexit και της ατέρμονης ενασχόλησης με ένα ούτως ή άλλως μη βιώσιμο ελληνικό χρέος. Σε κάθε περίπτωση αυτή η πρόταση μπορεί να αποτελέσει μια αξιόπιστη γραμμή πλεύσης, απαλλαγμένη από κάθε διγλωσσία, τόσο προς τους Ευρωπαίους όσο και προς την ελληνική κοινωνία.

Διότι εκεί βρίσκεται εν τέλει και το καθοριστικότερο κριτήριο που κρίνει το ερώτημα «για ποιόν εργάζεται ο χρόνος». Αν και εμφανίζονται σημάδια κάμψης, η κυβέρνηση συνεχίζει να διαθέτει ευρεία λαϊκή στήριξη, διότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται το προφανές, δηλαδή ότι εναντίον της έχει εξαπολυθεί ένας τρομακτικά άνισος πόλεμος. Και σ’αυτόν τον πόλεμο, αυτοί που συντάσσονται με τον Σόϊμπλε δύσκολα θα καταφέρουν να γίνουν πλειοψηφία. Εξ΄ίσου αλήθεια είναι όμως ότι το κλίμα των πρώτων εβδομάδων, που κατάφερε να δώσει έναν νέο αέρα και να ξανακατεβάσει κόσμο στις πλατείες έχει αλλάξει ριζικά. Χωρίς βέβαθα αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναγεννηθεί.

Για κάτι τέτοιο χρειάζεται όμως να φυσήξει και πάλι ο αέρας της μάχης που πρέπει να δοθεί με τη δέουσα αποφασιστικότητα και σοβαρότητα. Της μάχης που δίνεται για να κερδηθεί με πραγματικούς όρους, όχι με επικοινωνιακά τεχνάσματα και ρητορικές ακροβασίες. Της μάχης που είναι κάλεσμα κινητοποίησης και στράτευσης των κοινωνικών δυνάμεων που έφεραν τον Σύριζα στην κυβερνητική εξουσία, αλλά και πέραν αυτών, καθώς και όσων ανά τον κόσμο, και είναι πάρα πολλοί, γέμισε ελπίδα η νίκη της 25ης Ιανουαρίου.

Διότι «ο χρόνος γαρ εγγύς»…

[1] Βλέπε το ρεπορτάζ του Αγγελου Κωβαίου στο Βήμα
[2] Κάτι τέτοιο επιχειρήσαμε σε προηγούμενο κείμενό μας—kai-pos-na-min-oristikopoiithei
[3] Το πλήρες κείμενο της συμφωνίας εδώ
[6] Βλέπε την ανακοίνωση του Eurogroup με τις δηλώσεις Ντάϊσελμπλουμ
[7] Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση, το Ποδέμος υποχωρεί κατά πέντε περίπου μονάδες και προηγείται κατά δύο μόνο μονάδες των σοσιαλιστών, που ανακάμπτουν, με το δεξιό Λαϊκό Κόμμα και το Σιουδαδάνος, κάτι σαν την ισπανική εκδοχή του Ποταμιού, να ακολουθούν κατά άλλες δύο μονάδες.



Get every new post delivered to your Inbox.

Join 209 other followers