Σημειώσεις για την Οικολογία του Διαδικτυακού Διαλόγου (1)

UPDATE (27-7-2007):

Δυστυχώς, οι δημιουργικές προτάσεις που ακολουθούν δεν ευοδώθηκαν με κατανόηση, λίγο καιρό αργότερα…

Μετά την (σχετική) επίλυση προβλημάτων που εμφανίστηκαν στο blog του Πάνου Ζέρβα «Καλύβα Ψηλά στο Βουνό» (http://panosz.wordpress.com) λόγω της παρουσίας ενός ατόμου με διαθέσεις δυναμιτιστικές για τον ίδιο το διάλογο (Μικρασιάτης) αναδύθηκε σειρά πρακτικών και θεωρητικών διαπιστώσεων για την εξυγίανση του Διαλόγου, που εντάσσονται στην ευρύτερη «Οικολογία του Νού (Gregory Bateston «Steps towards an Ecology of Mind«). Δείτε επίσης το «Steps towards an Ecology of CONVERSATION» (που βασίζεται στις θέσεις του Gregory Bateson).

 

Mailing list member (collage by Omadeon, 1997)

Όμως στην πρώτη αυτή προσέγγιση θα αποφύγω το… βαρύγδουπο θεωρητικό στυλ, και θα μιλήσω ΠΟΛΥ πρακτικά. Θα πω ένα πράγμα που όλοι ξέρουμε, αλλά μέχρι τώρα κανείς δεν το… πρότεινε. Εγώ ο ίδιος μόνο μετά τα συμβάντα το εμπέδωσα: Το γεγονός ότι (μέχρι τώρα) στους διαδικτυακούς διαλόγους εκείνο που κάναμε (οι περισσότεροι) ήταν -σε γενικές γραμμές- το εξής:

Από τα γραπτά κάποιου άλλο, κάναμε αναφορά σε ένα κομμάτι τους με το οποίο διαφωνούσαμε, και ξεκινούσαμε άλλο κείμενο, που είτε γελοιοποιούσε το προηγούμενο, είτε το «ερμήνευε» με αντιπαραθετικό τρόπο, είτε επιχειρούσε να αποδείξει ότι εκείνος που το έγραψε υπακούει σε διάφορους χαρακτηρισμούς (είτε άδικους είτε δίκαιους) που βγάζει το δικό μας μυαλό. Φυσικά (by induction) αυτό γεννάει αλυσίδα παρόμοιων πράξεων αρνητικού σχολιασμού, με αποτέλεσμα γεωμετρικά αναπτυσσόμ,ενο Κατακερματισμό (ή και Παραποίηση) του Λόγου του Άλλου.

ΤΙ θα συνέβαινε όμως, αν αντί για την προηγούμενη (καθιερωμένη στο Διαδίκτυο) τακτική, κάναμε… ακριβώς το αντίθετο; Δηλαδή, αν μέσα στα λεγόμενα κάποιου άλλου, παρά τις όποιες διαφωνίες μας, επιλέγαμε να κάνουμε αναφορά σε κάποιο μικρό τους κομμάτι με το οποίο συμφωνούμε, και να προχωρούσαμε μετά σε θετική ανάπτυξη των δικών μας θέσεων που βρίσκονται (λίγο-πολύ) σε συμφωνία με τον άλλο συζητητή; Θα μπορούσαμε, επιπλέον, να σχολιάσουμε και το υπόλοιπο κείμενο του άλλου πολύ συνοπτικά (π.χ. «διαφωνώ με όλα τα υπόλοιπα», ή ακόμη και «θεωρώ τα υπόλοιπα ρατσιστικά και δεν τα σχολιάζω»); Υπήρχαν περιπτώσεις που εγώ ο ίδιος συνειδητοποίησα αυτή τη νέα τακτική, και την εφάρμοσα (στην αρχή άθελά μου) σε αρκετά κείμενα άλλων. Το άμεσο πρακτικό αποτέλεσμα ήταν η επίτευξη όχι μόνο χαμηλότερων τόνων, αλλά και μεγαλύτερης εκφραστικής σαφήνειας στην ανάπτυξη των δικών μου θέσεων, άμεσα συνδεδεμένων με τις απόψεις του άλλου συζητητή. Π.χ. αυτός είναι ο τρόπος που σχολίασα ένα κείμενο του «gazaka»:

Τέλος, για όσους νομίζουν ότι η απλή λογοκρισία ύβρεων και άμεσων επιθέσεων «λύνει το πρόβλημα» της εξυγίανσης του διαλόγου, θα σας παραπέμψω σε δικές μου… εμπρηστικές δηλώσεις, που… αναμειγμένες με νηφάλια σχόλια ίσως προκάλεσαν (μεταξύ άλλων) και όξυνση του προβλήματος (χωρίς να το ξέρω τη στιγμή που τα έγραφα), π.χ. εδώ:

http://panosz.wordpress.com/2007/03/02/tremop/#comment-5472

Βεβαίως, η σατιρική -μάλλον- «εμπρηστικότητα» (στο τέλος του προηγουμένου link) ήταν αποτέλεσμα σοβαρότατων ύβρεων και συκοφαντιών που προηγήθηκαν (από τον «Μ»). Αυτό που είδατε, στο παραπάνω σχόλιο, είναι επίσης μία ακραία αλλά θεμιτή (νομίζω) σε ορισμένες περιπτώσεις… «νέα στρατηγική» (με προοπτική δικαίωσης λόγω… Τεχνητής Νοημοσύνης στο Μέλλον -χεχε).

Μερικές άλλες παρόμοιες διαπιστώσεις έκανα και στα εξής σχόλια (στου Πάνου):

http://panosz.wordpress.com/2007/03/08/%ce%a4%ce%ad%cf%81%ce%bc%ce%b1/#comment-5856

Αυτά προς το παρόν, dear penguin_witch, alcibiades, μ-π, Πάνο, gazakas, bioannis, SuiGenerisAV, Θείε Ισίδωρε, κ.ά.

bye for now,

Omadeon

One comment

  1. Ξαναδιαβάζοντας -λοιπόν- με προσοχή το σχόλιό μου στο βλογ του Πάνου
    http://panosz.wordpress.com/2007/03/02/tremop/#comment-5472

    Το βρίσκω ΠΟΛΥ περισσότερο «εμπρηστικό» από όσο νόμιζα. Είχα την εντύπωση της ήπιας σάτιρας, αλλά δεν ήταν έτσι. Η προγηγούμενη ανάλυση οδήγησε και σε επανεξέταση του σχολίου. Πάντως, το ότι ο συγκεκριμμένος ανώνυμος συνομιλητής «άξιζε» το σχόλιο (ή όχι) ΔΕΝ αναιρεί την αναγκαιότητα αποφυγής ΚΑΙ του ύφους του σχολίου. Ευελπιστώ ότι δεν θα χρειαστούν τόσο ακραίες κριτικές στο μέλλον, ακόμη και όταν «στηλιτεύουν» ακόμη πιο ακραία φαινόμενα. Αν μη τι άλλο, γιατί η ψευδαίσθηση της «αυτο-δικαίωσης» μέσω τέτοιας ακραίας κριτικής απωθεί τον αμερόληπτο αναγνώστη (όπως εγώ ο ίδιος που -μόλις τώρα- ξαναδιάβασα πιό αμερόληπτα όσα έγραψα!!!
    Γ.Σ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s