«Η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού»: Παρανοήσεις και Διαμάντια

ENGLISH SUMMARY UPDATE (21-5-2008): A review and critique of a new Greek book titled «The incurable Necrophilia of Radical Patriotism» by Greek author Akis Gabrielides, criticising some famous Greek intellectuals and artists (such as Mikis Theodorakis and Odysseas Elytis) on the basis of their alleged indulgence in a mystified, idealized glorious historical past of foreign injustices against the people (or against the Greek nation) in order to cultivate a basically negative (mostly latent) ideology of self-righteous nationalism.

[Rizospastikos-patriotismos.jpg]

Ειδοποιήθηκα πρόσφατα (από φίλο οικολόγο) για μία συνάντηση με θέμα ένα βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη:

> Τη Δευτέρα 26/3/07, στις 8 το βράδυ σε αίθουσα της ΕΔΟΘ (Προξένου Κορομηλά 51, 4ος όροφος )
> το Κοινωνικό Εργαστήρι στο Φόρουμ Θεσσαλονίκης οργανώνει εκδήλωση-συζήτηση
> με θέμα το βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη
> «Η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού»:
> Ρίτσος – Ελύτης – Θεοδωράκης – Σβορώνος»
> (Εκδόσεις futura, 2006). Ομιλητές:
> Μάριος Εμμανουηλίδης, Βαγγελιώ Κοντοδήμα, Μιχάλης Μπαρτσίδης
> Άρης Στυλιανού, Θανάσης Τριαρίδης.
> συντονίζει ο Μιχάλης Τρεμόπουλος

Αμέσως (επειδή με ενδιαφέρει πολύ το θέμα -ιδίως όσον αφορά τον Ελύτη και τον Θεοδωράκη) έτρεξα να βρω το βιβλίο, του οποίου την… μία και μοναδική τελευταία κόπια αγόρασα (για 15 ευρώ) από τον «Παπασωτηρίου». Αν μπορέσω, θα παρευρεθώ και στη συνάντηση που επίκειται.

Αν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν αρνητική, διαβάζοντας μεγάλα αποσπάσματα του βιβλίου (σχεδόν όλα όσα αφορούν τον Ελύτη και το Θεοδωράκη) αποκόμισα ανάμικτες εντυπώσεις που θα μοιραστώ μαζί σας σε αυτό το blog:

Κατ’ αρχήν, το βιβλίο αυτό είναι σε γενικές γραμμές αρκετά καλό. Η κριτική της «νεκροφιλίας» που κάνει, σε μεγάλο βαθμό με βρίσκει σύμφωνο. Όμως σε ορισμένα που λέει με βρίσκει αντίθετο…

Πρόκειται εν μέρει για παρανοήσεις, που ο αξιόλογος αυτός νέος συγγραφέας χρησιμοποιεί καταστρέφοντας τη ριζοσπαστικότητα και την πραγματική αξία του ρηξικέλευθου βιβλίου του. Π.χ. ξεκινάει (στην Εισαγωγή) με μία παραπομπή σε μία (πολύ γνωστή) δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη, η οποία έχει παρεξηγηθεί ήδη όσο… τίποτε άλλο, από τα ΜΜΕ. Αν η δήλωση αυτή είναι «αντισημιτική», τότε κάθε φορά που… βλαστημάμε (π.χ.) για τα χάλια της χώρας μας, γινόμαστε… Ανθέλληνες και (αυτο-)ρατσιστές.

Το μόνο που είπε ο (πολυ-παρεξηγημένος) Μίκης είναι ότι «ο μικρός λαός (των Εβραίων) είναι στη ρίζα του κακού και όχι του καλού». Τα ίδια περίπου με όσα είπε και ο… Εβραίος Γούντυ Άλλεν, και τον βάλανε αμέσως σε «Μαύρη Λίστα Προγραφών» ορισμένοι εθνικιστές του Ισραήλ (κατά τη γνώμη μου, εξίσου χωρίς λόγο). Ας μην τρελλαινόμαστε! Ο Μίκης εκείνη την εποχή προφανώς διαμαρτυρόταν (σαν οργισμένος… έφηβος, όπως πάντα) για ορισμένα απαράδεκτα που συμβαίνουν στο Ισραήλ, όσον αφορά τους Παλαιστίνιους. Εγώ ο ίδιος έχω κριτικάρει (σε ιδιωτικές συζητήσεις) τέτοια γεγονότα και δεν είμαι καθόλου αντισημίτης. Ίσα-ίσα, όπως και ο Μίκης διατηρώ φιλικές σχέσεις με Εβραίους, εκτιμώ βαθύτατα την εξυπνάδα τους (σαν λαό), τα επιτεύγματά τους, και άλλα πολλά. Θεωρώ πολύ αξιόλογους και πολλούς Εβραίους και Ισραηλινούς συγγραφείς. Πειράζει που (όπως πολλοί Εβραίοι) θα ήθελα να δω καλύτερη μεταχείριση των Παλαιστίνιων;

Πονεμένη αυτή η ιστορία. Και ο Μάρλον Μπράντο, όπως ακριβώς έκανε ο Μίκης, είπε κάποια μικρή κουβέντα κατά της κυριαρχίας του Εβραϊκού Κεφαλαίου στο Χόλυγουντ, και θάφτηκε αμέσως βαθιά, σαν αντισημίτης. Δεν είναι σωστά πράματα αυτά. Τελειώνω αυτή την παρένθεση λέγοντας (όπως είπε ο ίδιος φίλος που με ενημέρωσε για τη συνάντηση) ότι ΟΛΟΙ έχουμε κάποιες «εθνικιστικές στιγμές», αν αγαπάμε τη χώρα μας. Ο Μίκης στην ίδια δήλωση είχε μάλιστα… εκθειάσει τον Εβραϊκό λαό (πράγμα που παρεξηγήθηκε σαν «κομπλεξικό» από τον Γαβριηλίδη). Αν κάνει ένα λάθος ο Μίκης, είναι το ότι παρεμβαίνει πολλές φορές στο (βρώμικο) χώρο της πολιτικής, χωρίς να υποψιάζεται τις πολλές πιθανές παρανοήσεις των λεγόμενών του. Ε, αν ο Μίκης είναι αντισημίτης, εγώ θα έπρεπε να στιγματιστώ ως ανθέλληνας. Έχω αποκαλέσει (σε στιγμές αγανάκτησης π.χ. για τη διαφθορά) την ίδια μου τη χώρα «βρωμοχώρα».

Ξέρετε ΠΟΥ είναι το λάθος; Νομίζω ότι το λάθος όλων μας είναι η χρήση μιας ξεπερασμένης πια «Κλασσικής Λογικής» που επιτρέπει στη διάνοιά μας να κάνει γενικεύσεις. Από τη στιγμή που εκφράζουμε απόψεις μέσα στη Λογική «άσπρου-και-μαύρου», ΟΛΑ τα είδη ρατσισμού και προκατάληψης μπορεί να μπούν μέσα στο στόμα μας και να βγούν προς τα έξω, χωρίς κατά βάθος να τα εννοούμε. Αν ο Μίκης είναι αντισημίτης, τότε και ο (πολύ καλός – κατά τα άλλα) νέος συγγραφέας Άκης Γαβριηλίδης είναι… νεοτάξ ανθέλληνας προδότης. ΖΗΤΩ που καήκαμε, δηλαδή. Απλούστατα, επιτρέψτε μου να πω εκ των προτέρων ότι θεωρώ το έργο του Άκη αξιόλογο, και θα συνιστούσα ακόμη και στον ίδιο το Μίκη να το διαβάσει (αφού προηγουμένως λυθεί η παρεξήγηση).

Πάμε λοιπόν στα υπόλοιπα (του βιβλίου).

Για τον Οδυσσέα Ελύτη, ο συγγραφέας δεν διαπράττει -μεν- μία τόσο μεγάλη παρανόηση, αλλά ερμηνεύει με μονομέρεια ορισμένα έργα του, διαβάζοντάς τα «χωρίς τον ξενοδόχο». Ο «ξενοδόχος» είναι το γεγονός (που ξέρω κι από πρώτο χέρι, έχοντας μιλήσει εκτενώς για το θέμα αυτό με τον ίδιο τον Οδυσσέα Ελύτη, πριν πολλά χρόνια) ότι το Άξιον Εστί δεν είναι τόσο πολύ «εθνικό» αλλά (1) υπερ-εθνικό και (2) προσωπική εργασία επαναδόμησης της ίδιας της ψυχοσύνθεσης του Οδυσσέα, μέσω μιας διαδικασίας πανάρχαιας, που συνίσταται σε (1) αποδόμηση και επιστροφή στη «μήτρα» ή στο χώρο του «άκτιστου» και (2) αναγέννηση στον πραγματικό κόσμο (της οδύνης).

Η συμβολική αθωότητα στην οποία επιστρέφει ο ποιητής, δεν είναι ούτε μόνο δική του, ούτε μόνο του Ελληνικού Έθνους. Είναι μάλλον προφανές ότι ζούμε σε έναν κόσμο με άπειρα κακά, με εξουσίες που τον δυναστεύουν, με «δαίμονες» (μεταφορικά μιλώντας) και άλλα συναφή. Είναι επίσης προφανές ότι ο Εσωτερικός Κόσμος (του παιδιού που είμασταν και ακόμη κουβαλάμε μέσα μας -αν δεν το έχουμε «σκοτώσει») είναι εκ φύσεως και εξ ορισμού αμόλυντος από όλα αυτά τα «εξωτερικά δεινά» του «Κόσμου μετά την Πτώση».

Αν οι οργανωμένες θρησκείες εκμεταλλεύονται αυτό το γεγονός, υποσχόμενες κάποιο «μετά θάνατον παράδεισο» οι ρηξικέλευθοι ποιητές και «δημιουργικοί τρελλοί» το έχουν ΗΔΗ ξεπεράσει αυτό το γεγονός, μέσω μιας διαδικασίας συνειδητής τρέλας (που περιέγραψε πάρα πολύ καλά και ο παλιός «αντι-ψυχίατρος» Ronald D. Laing). Η διαφορά μεταξύ του «τρελού» που… είναι στο Δαφνί (και στιγματίζεται αναίτια από την κοινωνία) και του «δημιουργικού τρελού» (που μπορεί να είναι π.χ. ένας Οδυσσέας Ελύτης) είναι το ότι ο δεύτερος καταφέρνει να επανεισέλθει ανανεωμένος μέσα στον «πεπτωκότα αυτό κόσμο» φέρνοντας μαζί του και το Εσωτερικό Φως που συνάν τησε μέσα στην εσωτερική του κατάδυση.

Αν λοιπόν αυτή η Πανάρχαια Διαδικασία εσωτερικού «ταξιδιού θανάτου και επαναγέννησης» πρόκειται να πετύχει στο σκοπό της, τον πετυχαίνει μόνο «σηκώνοντας τα βάρη του κόσμου» και λύνοντάς τα εσωτερικά, περίπου όπως μία Εικονική Σταύρωση και Υπαρξιακή Ανάσταση. Ο Ελύτης τα έζησε όλα αυτά, και μάλιστα τα έζησε σε μία περιοχή που ήταν εντελώς αναπόφευκτη η κεντρική αναφορά του έργου του, εκείνης της εποχής, πολύ πριν τη «Μαρία Νεφέλη» και το «Μικρό Ναυτίλo» (με αποσπάσματα στη σελίδα εδώ και στο νέο ποστ ΕΔΩ) στα δεινά της χώρας μας, στην άθλια εκείνη κατάσταση της Κατοχής μέχρι και μετά τον Εμφύλιο, δηλαδή σε τόσα και τόσα που είναι πολύ βολικό να ξεχάσουμε τώρα, βγάζοντας… ακόμη και τον Ελύτη τρελό (ή εθνικιστή νεκρόφιλο).

Αν είστε αγγλομαθής και θέλετε να ακούσετε τώρα μία δική μου μετάφραση και απαγγελία ενός πολύ σημαντικού ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη στα αγγλικά, κάντε κλικ ΕΔΩ (Ο «Προπατορικός Παράδεισος» στα αγγλικά).

Πολύ σημαντική, σε αυτά τα πλαίσια, θεωρώ λοιπόν και μία θεμελιώδη παρερμηνεία του Ελύτη, που διέπραξε άθελά του ο Γαβριηλίδης (αν τον θεωρείτε «ξένο πράκτορα» όμως να… δείτε επειγόντως κάνα γιατρό, εγώ ΔΕΝ μασάω). Η παρερμηνεία αυτή του Ελύτη είναι η εξής:

(Γαβριηλίδης):

…στο Άξιον Εστί, υπάρχει ο γνωστός αιμοδιψής στίχος «θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους», ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να έχει βγεί από μυθιστόρημα του Μπραμ Στόουκερ.

Αυτό είναι μεγάλο ερμηνευτικό λάθος!Ο Ελύτης αναφερόταν στο (θλιβερό οπωσδήποτε) γεγονός ότι για να μπορέσει να επέλθει κοινωνική πρόοδος, πρέπει να συνεισφέρουν και οι (ζωντανοί) άνθρωποι τη δική τους Ψυχική Ενέργεια (αλλά και το ίδιο τους το κυριολεκτικό αίμα, αν χρειαστεί).

Πρόκειται για ένα θέμα που είχα θίξει μέσα σε πολύωρη προσωπική συζήτηση με τον ίδιο τον Οδυσσέα Ελύτη, πριν πολλά χρόνια, μετά από μία… παρωδία(!), που είχα γράψει ακριβώς του ιδίου ποιήματος (και την είχα ονομάσει «Αντάξιον Εστι«). Ο Οδυσσέας Ελύτης ,τότε, εξίσου ταπεινός και ανοιχτόμυαλος με το Μίκη Θεοδωράκη (σήμερα) μόλις διάβασε την (καλοπροαίρετη εκείνη) παρωδία του ποιήματός του (την οποία του είχα στείλει) εξέφρασε τη… χαρά του (!) και μάλιστα με… κάλεσε στο σπίτι του, για να τα πούμε από κοντά! Ε, αν είχε τις προθέσεις που του αποδίδει ο Γαβριηλίδης, ούτε θα με καλούσε σπίτι του, ούτε και θα… γελούσε τόσο! Μπορείτε να διαβάσετε ένα μικρό απολογισμό εκείνης της παλιάς συνάντησης στην ιστοσελίδα http://www.omadeon.com/writings/antaksion_esti.html.

Επειδή λοιπόν ασχολούμαι με την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη εδώ και πολλά χρόνια, επειδή επίσης ξέρω ΑΠΟ ΠΡΩΤΟ ΧΕΡΙ (τον ίδιο τον Οδυσσέα Ελύτη) την απάντηση σε πολλές παρερμηνείες του (όχι μόνο «αντι-εθνικιστικές» όπως εκείνες του Γαβριηλίδη αλλά και… εθνικιστικές παρανοήσεις, που είναι ΠΟΛΥ περισσότερες) υπόσχομαι να ανεβάσω εδώ στο blog τέτοια θέματα. Επίσης σας προσκαλώ να τα συζητήσουμε χωρίς παρωπίδες.

Υπάρχουν πολύ σημαντικά μηνύματα, μέσα στην ποίηση του Ελύτη που ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΓΝΩΣΤΑ στο ευρύ κοινό, παρά μόνο αμυδρά, πολύ ατελώς και πολύ σποραδικά από κάποιους μελετητές του όπως ο Geoffrey Carson και ο δικός μας Ηλίας Μαγκλίνης (στο «ΔΙΑΒΑΖΩ», το 1997). Ο τελευταίος είναι ίσως ο πρώτος Ελληνας σχολιαστής του Οδυσσέα που εντόπισε ένα γεγονός ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ σπουδαιότητας για την κατανόηση του Ελύτη:

  • -Το γεγονός ότι ο Οδυσσέας Ελύτης ήταν ο πρώτος (ίσως) αυθεντικός Έλληνας «ποιητής της Μούσας», υμνητής της ίδιας εκείνης αρχέγονης «Λευκής Θεάς» που ενέπνευσε και τον Robert Graves. Αντί για «νεκρόφιλος», ο Οδυσσέας Ελύτης υπήρξε υμνητής της Ζωής, του Έρωτα, και της Μεγάλης Πολλαπλής Θεάς που ενσαρκώθηκε πολλές φορές στην προσωπική του ζωή με τη μορφή γυναικών που αγάπησε, γυναικών ΠΟΛΥ ωραίων και με μεγάλη ψυχή, όπως η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, η τελευταία του σύντροφος μέχρι το θάνατό του.

Αν ο Ελύτης ήταν «εθνικιστής» και «νεκρόφιλος», εεε… τότε εγώ είμαι ο… Αυτοκράτωρ της Κίνας (και του Ιντερνέτ)! (Μην τρελλαίνεστε…)

Το σφάλμα του Γαβριηλίδη είναι το ίδιο σφάλμα που διαπράττουν και πολλοί «εκ δεξιών» παρερμηνεύοντες τον Ελύτη, οι οποίοι (με βολικό τρόπο ΟΠΩΣ και ο Γαβριηλίδης) διαγράφουν τις «άλλες όψεις» της ποίησής του, εκείνες που βασίζονται περισσότερο στη λατρεία της Μούσας, σε επάνοδο μέσα σε έναν «Προπατορικό Παράδεισο«. Απόψεις σχεδόν αναρχικές, που αποτελούν ένα είδος «Διεθνιστικού Αντιεξουσιαστικού Μανιφέστου». Ένα Αντιεξουσιαστικό ποιητικό Μανιφέστο που σαρώνει και πλήττει όλους τους εθνικούς και αστικούς μύθους, π.χ. ακόμη και την εμμονή στη…. μονογαμία:

“Και όταν λέει (η Μαρια Νεφέλη) ‘θα κοιμηθώ με αυτόν
είναι έτοιμη να ξαναγράψει την Ιστορία”.

-Οδυσσέας Ελύτης, «Μαρία Νεφέλη».

Παρόλ’ αυτά, και επειδή (ως είθισται) θα σπεύσουν τώρα πολλοί «να την πέσουν» στον Γαβριηλίδη για τις ιδέες του, ας προσέξουν να μην κάνουν το ίδιο λάθος με τον… ίδιο το Γαβριηλίδη. Το βιβλίο του το θεωρώ αξιόλογο, πολύ επίκαιρο για μία Ελλάδα που καταδυναστεύεται από τη… μαυρίλα του Σκυλάδικου, και όπου νέος… Εθνικός Ήρωας αναδείχτηκε ο… Σφακιανάκης (γνωστό παλιό μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης που διαπρέπει ως «πικραμένος άνδρας που έχει πάντα δίκιο και πάντα νιώθει αδίκως προδομένος»).

Αν όμως ο Γαβριηλίδης διαβαστεί σωστά, και αν εξαιρέσουμε τα προφανή λάθη του σε ορισμένα θέματα (που δεν εξάντλησα, γιατί υπάρχουν και άλλα), θα προκαλέσει μεγάλη θετική συνειδητοποίηση όλης αυτής της… μαυρίλας / νεκρόφιλης μανίας να είμαστε «αιώνια θύματα», που ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είχε καταγγείλλει πολλές φορές, π.χ. ως εξής:

«Από φυσικού της η μαυρίλα είναι και κλεπταποδόχος«.

«Παιδιά κι εγγόνια της απάρνησης είναι όλα τους μπάσταρδα«…

-«Μαρία Νεφέλη».

UPDATE: Επειδή η κατηγορία της «νεκροφιλίας», που προσάπτει ο Ακης Γαβριηλίδης στον…  αντι-νεκρόφιλο (εραστή της Ζωής) Οδυσσέα Ελύτη τείνει να βγάζει ψαγμένους αναγνώστες (και αναγνώστριες) από τα… ρούχα τους, παραθέτω εδώ μερικά… γυμνά κολλάζ του ερωτιάρη (καλλιτέχνη στο Κολλάζ) Οδυσσέα Ελύτη, μπας και… γίνει αντιληπτό το  τεράστιο (μέχρι και κωμικό) αυτό λάθος:

κολλάζ (του ίδιου του Οδυσσ�α Ελύτη)
κολλάζ (του ίδιου του Οδυσσέα Ελύτη)
Κολλάζ (2) του Οδυσσ�α Ελύτη
Κολλάζ (2) του Οδυσσέα Ελύτη
Κολλάζ του Ελύτη (Αιρετικό και Ερωτικό)
Κολλάζ του Ελύτη (Αιρετικό και Ερωτικό)

(κ.ο.κ. -περισσότερα σε άλλο post).

Related articles

.

Enhanced by Zemanta

6 comments

  1. Οπως είπα,

    «Κατ’ αρχήν, το βιβλίο αυτό είναι σε γενικές γραμμές αρκετά καλό. Η κριτική της “νεκροφιλίας” που κάνει, σε μεγάλο βαθμό με βρίσκει σύμφωνο. Όμως σε ορισμένα που λέει με βρίσκει αντίθετο.»

    Ε, λοιπόν, το μόνο μέρος του βιβλίου που με βρίσκει περίπου 99% σύμφωνο είναι η κριτική στο Σβορώνο (μέρος της οποίας διάβασα μόλις τώρα). Η κεντρική θέση του βιβλίου, παρά τα λάθη του είναι κάτι με το οποίο δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς. Είναι μία σκληρή κριτική της γνωστής σε όλους μας «νεκρόφιλης» προσκόλλησης σε εικόνες «άταφων νεκρών ηρώων», μέσω των οποίων κάθε είδους πατριδοκαπηλεία και φανατισμός (είτε αριστερός είτε δεξιός) συντηρείται και παραμένει στη συλλογική συνειδητότητα σαν είδος μνησικακίας, καθώς και μιας τάσης αυτο-λύπησης και αυτο-δικαίωσης που προβάλλει πάντα τον εαυτό της σαν θύμα (που έχει πάντα δίκιο). Ομως το βιβλίο διαπράττει τραγικά λάθη όταν προβάλλει αυτό το (αναμφισβήτητα υπαρκτό) πρόβλημα στον Ελύτη και στο Θεοδωράκη. (Σε κάποιο μικρό βαθμό έχει κάποιο δίκιο για την περίπτωση του Ρίτσου).

    Την εποχή που ο Ελύτης συναντήθηκε με τον Θεοδωράκη και φτιάξανε την μουσική έκδοση του «Αξιον Εστί», η Ελλάδα έπασχε από μία νοσηρή πολιτική κατάσταση μιας «μισής δημοκρατίας» που ήταν σε μεγάλο βαθμό συγκεκαλλυμένη χούντα. Οι πληγές του Εμφυλίου δεν είχαν κλείσει. Η πολιτική ζωή της χώρας ήταν έρμαιο των διαθέσεων ξένων δυνάμεων (και του παλατιού), το έλλειμμα δικαιοσύνης ήταν πολύ μεγάλο, και ο λαός ένιωθε πολύ έντονα ότι τον πρόδωσαν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν πολύ φυσική η στάση του Ελύτη και του Θεοδωράκη, που είχε καλλιτεχνικό της επίκεντρο τον προδωμένο και σταυρωμένο λαό. ΤΙ θα έπρεπε να είχαν κάνει δηλαδή; Να αγνοήσουν το πρόβλημα λέγοντας «χούντα είναι, θα περάσει»; Βέβαια η χούντα ήρθε πολύ αργότερα, αλλά το πρόβλημα του προδωμένου και καταπιεσμένου λαού ήταν ακόμη πάρα πολύ μεγάλο.

    Τέλος, το ότι ο Ελύτης δεν ήταν καθόλου «νεκρόφιλος», καθώς και το γεγονός ότι είχε πάντα στο νου του τη ζωή αντί για το θάνατο, είναι νομίζω προφανές σε όλους όσους τον διαβάζουν σωστά. Ισα-ίσα, το κεντρικό μήνυμα του Ελύτη ήταν «χρειαζόμαστε περισσότερη υγεία», και η κεντρική ιδέα της πορείας του ήταν η απαλλαγή από τη σκοτεινιά και την απαισιοδοξία (π.χ. του Καρυωτάκη και των οπαδών του). Η ηρωποίηση του κεντρικού ήρωα (που ταυτίζεται με την αθωότητα των Ελλήνων) είναι προφανώς εκείνο στο οποίο αντιτάχθηκε ο Γαβριηλίδης. Σήμερα ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είμασταν πάντα οι αδικημένοι και οι ήρωες. Κανένας δεν είχε προετοιμαστεί πιο καλά γι’αυτό το γεγονός από τον Ελύτη. Σε πολύ μεγάλο βαθμό τα προβλήματα της εποχής που γράφτηκε το Αξιον Εστί (πολύ υπαρκτά βεβαίως) επηρέασαν και τον ποιητικό λόγο του Ελύτη. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήθελε να παραστήσει το θύμα, ή ότι ενθάρρυνε άλλους να το κάνουν. Σε ένα άλλο στίχο του παρομοίασε τον εαυτό του με τους φονιάδες (και όχι με τους αθώους). Το έργο του είναι ό,τι λιγότερο «νεκρόφιλο» μπορεί να κάνει κανείς. Ισως οι ποιητές στο μέλλον να πρέπει να μην ταυτίζονται τόσο πολύ με τα πάθη της χώρας ή του λαού του. Αν όμως ισχύουν τα περί «νεκρόφιλου ριζοσπαστικού πατριωτισμού» τότε γιατί η Σουηδική Ακαδημία έδωσε και το Νόμπελ στον Ελύτη. Τυφλή ήταν;

    Βεβαίως η αξία της κριτικής του Γαβριηλίδη είναι ότι εντόπισε σωστά το πρόβλημα. Μου θυμίζει μάλιστα δικές μου ιδέες, σε κριτικές που έχω κάνει κατά μεγάλου μέρους της Ελληνικής Μουσικής που διακατέχεται από πολλή μαυρίλα (εκείνη τη μαυρίλα που ο Ελύτης καταδίκαζε σαν «κλεπταποδόχο», κλπ. ή λέγοντας ότι «πιπιλάμε τη μαύρη καραμέλα μας»). Ομως ο Γαβριηλίδης μάλλον εντόπισε το σωστό πρόβλημα σε… λάθος ανθρώπους!!!
    Γ.Σ.

  2. «εντόπισε το σωστό πρόβλημα σε… λάθος ανθρώπους!!!»!!!

    Καλά αυτή η μαυρίλα της… τσιφτετελιάς, που την περιγράφεις κάπου αλλού εξαιρετικά, δεν παίζεται. Πρωί-πρωί οι δικοί «σου», με το στέρεο των 500 βατ στον αυτοκινούμενο κουβά τους, και μαυρίζουν την πόλη σε απόσταση τετραγώνων με τον «νταλκά» και τον «καημό» και τα «αμάν-αμάν».

    Ενδιαφέροντα τα όσα γράφεις για το βιβλίο – δεν το έχω διαβάσει – διάφοροι, που επίσης δεν…, το έχουν θάψει κανονικά, για λάθος λόγους.

    ΥΓ. Γιώργο, πληζ, σπάσε και καμιά παράγραφο σε μικρότερες. Υποφέρουμε απ’ τα σεντόνια. Επίσης, αν και προγραμματιστής, ίσως βρεις κάτι χρήσιμο σε ένα μπλογκάκι που έχω για αρχάριους στο WordPress: http://wptips.wordpress.com/

  3. Το έκανα… περίπου ένα χρόνο μετά! Αφήνοντας το κείμενο όπως ήταν, κατάφερα να το κάνω λίγο πιο ευανάγνωστο, σπάζοντάς το σε παραγράφους.

    Ποτέ δεν είναι αργά!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s