Η θεραπεύσιμη ζωοφιλία του αποσπασματικού σχολιασμού (πρώτη προσέγγιση ενός νέου βιβλίου του Ακη Γαβριηλίδη)

Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού

Σήμερα έκανα μία αναζήτηση μέσω google για να βρω υλικό σχετικά με το βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη «Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού», ιδιαίτερα όσον αφορά τη θεμελιώδη παρανόησή του για το Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίο ο Γαβριηλίδης θεωρεί «αντισημίτη». Αυτή την παρανόηση την διαπράττει μέσα σε ένα (κατά τα άλλα) αρκετά αξιόλογο βιβλίο, ένα βιβλίο που πρώτη φορά αναπτύσσει το καυτό θέμα της πατριδοκάπηλης «νεκροφιλίας», εκείνης που αρέσκεται να παρουσιάζει (π.χ.) το έθνος σαν «αιώνιο θύμα που έχει πάντα δίκιο»…

Το πρώτο πράγμα που βρήκα είναι μερικά κείμενα υπεράσπισης του Μίκη Θεοδωράκη, με τα οποία (χωρίς να απορρίπτω την συνολική αξία του έργου του Γαβριηλίδη) δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο κείμενο είναι αυτό εδώ:

http://epohi.gr/georgoulas_mikis_issues_14122003.htm

Όπως λένε λοιπόν οι συγγραφείς αυτού του λιτού και σοβαρού κειμένου:

Προκειμένου, λοιπόν, να αποδείξει ο ’κης Γαβριηλίδης, με αφορμή μια δήλωση, ότι ο Θεοδωράκης είναι ρατσιστής και εθνικιστής (που δεν διαφέρει απ’ τον Καρατζαφέρη!…) καταφεύγει σε μια ορισμένη ερμηνεία (έως και παρερμηνεία) της δήλωσης, για την οποία ερμηνεία αποφαίνεται ότι είναι «όχι η κυριολεξία, αλλά το μόνο περιεχόμενο της δήλωσης»! Βαριές κουβέντες για έναν μαρξιστή ερευνητή πολύ περισσότερο όταν δεν διασώζει ούτε καν την … αυτολεξία της δήλωσης.

Το πραγματικά ενδιαφέρον ζήτημα είναι κατά πόσο η εθνική πλευρά σε μια κρίσιμη καμπή των μεταπολεμικών εξελίξεων επισκίασε την ταξική και πώς το εθνικό – ανεξαρτησιακό στοιχείο βρικολάκιασε ως λαϊκιστικός εθνικισμός στη μεταπολίτευση υπό τη σημαία του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά η συζήτηση αυτού του ζητήματος, προϋποθέτει ότι ενδιαφέρονται όλοι για μια σοβαρή διερεύνησή του και όχι για μια πλάγια και υπαινικτική καταγγελία τμημάτων της κομμουνιστικής αριστεράς ως εθνικιστικών, μέσω της προσβολής ενός εύκολου στόχου.

Δυστυχώς (τη στιγμή που έσωζα αυτό εδώ το κείμενο) έγινε κάποιο λάθος και σβήστηκε πολύ σημαντικό κομμάτι του (που ακολουθούσε σε αυτό εδώ το σημείο). Αλλαξα και τον τίτλο αυτού του κειμένου, από «αθεράπευτη ζωοφιλία» σε «θεραπεύσιμη ζωοφιλία».

Η «ζωοφιλία» δεν ήταν απλό λογοπαίγνιο (πάνω στη «νεκροφιλία»). Περιληπτικά (επειδή δεν θυμάμαι ακριβώς το εκ παραδρομής χαμένο κομμάτι κειμένου) η «ζωοφιλία» συνίσταται στο γεγονός ότι μέσα στους διαδικτυακούς μας διαλόγους, εδώ και πολλά χρόνια, η κακή συνήθεια της λανθασμένης (ή ακόμη και κακόβουλης) αποσπασματικής παράθεσης κειμένων οδηγεί σε… ζωώδεις (ενίοτε υβριστικές) αντιπαραθέσεις. Κάτι σχετικό είχα γράψει και την ιστοσελίδα μου περί «ΥπερΜεταΜοντερνικότητας«…

Αν διαπράξουμε περίπου το ίδιο λάθος με τον Γαβριηλίδη, θα μπορούσαμε (άνετα) να θάψουμε το (αξιόλογο κατά τα άλλα) βιβλίο του με βάση αποσπασματικό σχολιασμό του (πολύ άδικου) αποσπασματικού σχολιασμού που κάνει ο ίδιος ο Γαβριηλίδης για τα λεγόμενα του Μίκη Θεοδωράκη. Το πρόβλημα λοιπόν του αποσπασματικού σχολιασμού είναι τεράστιο, και φαίνεται πως έχει μολύνει τη διανόηση όλων μας, ενώ αναδύεται ιδιαίτερα οξυμένο σήμερα, λόγω των διαλόγων στο διαδίκτυο.

Πως θα μπορούσαμε να διορθώσουμε αυτό το τεράστιο πρόβλημα; Επιδεινωμένο ακόμη χειρότερα, από την αναπόφευκτη πλέον Υπερφόρτωση Πληροφορίας, το πρόβλημα του αποσπασματικού σχολιασμού αναδεικνύεται σαν (πιθανότατα) Υπ’ αριθμόν Ένα πρόβλημα του πολιτισμού μας σήμερα, ιδίως αν το ανάγουμε στις γενικότερες διαστάσεις του που είναι ο Κατακερματισμός και η Παραποίηση της Πληροφορίας (ακόμη και εκείνης που βρίσκεται ή βρισκόταν προ ολίγου… μπροστά στα μάτια μας).

(ΤΕΛΟΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΟΣ για το βιβλίο του Α.Γ.)

OK,

Στη συνέχεια κάνω μία μεγάλη παρένθεση (άσχετη με το βιβλίο του Γαβριηλίδη) με θέμα κάποια «τεχνικά θεραπευτικά μέτρα» (αναγκαία κατ’ εμέ). Τα μέτρα αυτά είναι:

1) Η αντικατάσταση των σημερινών «γραμμικών διαδικτυακών διαλόγων» με «ΥπερΚειμενικούς Διαλόγους«, όπως περίπου συμβαίνει και στα «wiki», το σύστημα ΥπερΚειμενικού συλλογικού σχεδιασμού της wikipedia, το οποίο όμως είναι σχετικά πρωτόγονο, ατελές και υποτυπώδες, για τα επιθυμητά σωστά αποτελέσματα.

2) Η ριζική ανακαίνιση του ίδιου του ΥπερΚειμένου, σύμφωνα με τις αρχές του διανοητή που εφεύρε τον ίδιο τον όρο «hypertext» (ΥπερΚείμενο), του Ted Nelson (UPDATE: δείτε το αγγλικό ποστ ΕΔΩ), αλλά και σύμφωνα με τα… ουτοπικά όνειρα που περιγράφτηκαν στο πρώτο Ελληνικό άρθρο για το ΥπερΚείμενο σε ελληνικό περιοδικό (το 1990).

3) Βασικό συστατικό αυτής της ανακαίνισης (2) πρέπει να είναι ο εμπλουτισμός των μέχρι τώρα δυαδικών σχέσεων (ανάμεσα σε «φωτιζόμενη φράση» και ΥπερΚείμενο στο οποίο οδηγεί η φράση) με τριαδικές σχέσεις, όπου η τρίτη παράμετρος είναι απεριόριστα επεκτάσιμη είτε από τον χρήστη είτε από τον δημιουργό (των σχολιαζόμενων από το χρήστη προηγούμενων ΥπερΚειμένων). Αυτό αναπτύχθηκε και στο άρθρο μου «Η… οικολογική αναγκαιότητα αναβάθμισης του ΥπερΚειμένου (HyperText) (άρθρο 1)«, μέσα σε αυτό εδώ το blog. Εκεί αναφέρθηκε και η συνειδητοποίηση ότι ο τρόπος που είχε σχεδιαστεί ο «πρώτος ευρωπαϊκός δωρεάν ΥπερΚειμενογράφος» (που έφτιαξα κάποτε, ο «Υπερίων ο ΥπερΚειμενοΓράφος«) ήταν συνεπής με αυτές τις αρχές (βασισμένος σε τριαδικές σχέσεις ΥπερΚειμένων, έστω και σε υποτυπώδη μορφή).

  • Η αναβαθμιστική επάνοδος στις «τριαδικές ΥπερΚειμενικές Σχέσεις» είναι έτσι κι αλλιώς αναγκαία για το επικείμενο «Semantic Web«, που βασίζεται στις τριαδικές σχέσεις μέσα στη νέα προτεινόμενη κωδικοποίηση Resource Description Framework (RDF), που θα εφαρμοστεί σε όλο το διαδίκτυο, μέσα στο άμεσο μέλλον... (Δηλαδή ο «Υπερίων«... τώρα δικαιώνεται! -χεχε)

4) Επειδή η κλασσική μορφή διαδικτυακών διαλόγων εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να είναι «γραμμική» αντί για «ΥπερΚειμενική«, αλλά και επειδή η συμβατική οργάνωση των σημερινών διαδικτυακών διαλόγων ακολουθεί μία γραμμική χρονική σειρά, ευάλωτη σε φαινόμενα επανάληψης ήδη λεχθέντων, παραποίησης προηγούμενων λεχθέντων, ψευδαίσθησης «μη αντιστρεψιμότητας» επικοινωνιακών κακών, νοσηρή εξάρτηση από τεχνητά κατασκευαζόμενη «φήμη» λεχθέντων ή συζητητών (κοινώς… οχλοκρατία και δημαγωγία μαζί με θεατρικά φαινόμενα που θυμίζουν… τηλεοπτικά παράθυρα, και άλλα πολλά.

Συνιστάται η ολοκληρωτική αντικατάσταση αυτής της κλασσικής «γραμμικής χρονικής οργάνωσης κειμένων» με μία εναλλακτική «ΥπερΚειμενική και Διαχρονική Οργάνωση» του διαλόγου, όπου ο κάθε συνομιλητής σχολιάζει μόνο… προσθέτοντας Δεσμούς που οδηγούν στα δικά του ΥπερΚείμενα, χωρίς να καταστρέφει τα ήδη δημοσιευμένα. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο αν οι προσθήκες αυτές νέων ΥπερΚειμένων γίνουν με διαφορετικούς «τελεστές σχέσης» κάθε φορά (τελεστές πολύμορφων πολλαπλών σχέσεων μεταξύ σχολιαζομένων και σχολίων).

Σημαντικό είναι επίσης να τονιστεί ότι υπάρχει πολύ στενή σύνδεση ανάμεσα σε αυτή την «ΥπερΚειμενική Φιλοσοφία» (πολλαπλών σχέσεων ΥπερΚειμένων), και στη «Λογική των Πολλαπλών Μορφών«, ένα εναλλακτικό σύστημα Λογικής που βασίζεται στις πολλαπλές και πολύμορφες σχέσεις (ή όρια) του Νου, αντικαθιστώντας με αυτές την «Αλήθεια» και «Ψέμα» της κλασσικής Λογικής. Μάλιστα… αυτή η παλιά εμμονή και συνειδητοποίησή μου (στη δεκαετία ογδόντα) οδήγησε και στην ενασχόληση με τρόπους τεχνικής υλοποίησης του ΥπερΚειμένου, σε λογισμικό εκείνης της εποχής όπως ο «Υπερίων«…

5) Σεβασμός σε μία θεμελιώδη αρχή που θέσπισε ο εφευρέτης του όρου «hypertext» Ted Nelson: Την άνευ όρων ολοκληρωτική διατήρηση και διάσωση όλης της διαθέσιμης Πληροφορίας. Με βάση αυτή την αρχή, αποκλείεται εξ ορισμού η γνωστή τακτική της «¨επιλεκτικής λογοκρισίας λεχθέντων» (π.χ. υβριστικών), αλλά ούτε και… θα χρειάζεται πλέον, αφού οι αναγνώστες αυτής της «Διαχρονικής ΥπερΚειμενικής Συλλογικής Δομής» θα μπορούν να τροποποιούν τα δικά τους «φίλτρα κατανόησης» που υλοποιούνται μέσω των δικών τους επιλογών «ενδιάμεσων σχέσεων» (ανάμεσα σε αρχικά ΥπερΚείμενα και σε ΥπερΚείμενα που σχολιάζουν τα προηγούμενα).

Το θέμα δεν εξαντλήθηκε. Θα αναπτυχθεί περισσότερο σe… επόμενα επεισόδια (έμπνευσης) αυτού εδώ του blog!

Reblog this post [with Zemanta]

41 comments

  1. Αγαπητέ Άκη, δυστυχώς ο Μίκης είναι προφανές ότι επηρεάζεται από κάποια πράγματα, για τα οποία (στις τελευταίες δύο παραγράφους) είναι σαφέστατα παραπληροφορημένος. Αυτό όμως δεν τον κάνει φασίστα, ούτε ρατσιστή, κατά τη γνώμη μου. Δείχνει ότι ορισμένες λανθασμένες ιδέες και εντυπώσεις είναι πάρα πολύ πειστικές, δυστυχώς.

    Το να αποδείξει κάποιος άλλωστε ότι ο Μίκης είναι έτσι ή αλλιώς, δεν διορθώνει κανένα πρόβλημα. Πολλή δουλειά πρέπει να γίνει. Αλλιώς και ο Μίκης θα παραμείνει επηρεασμένος και παραπληροφορημένος, και εσύ (για παράδειγμα) θα επαναπαύεσαι στο ότι… έθαψες βαθιά το Μίκη και τον Ελύτη και άλλους κορυφαίους δημιουργούς κάτω από μία ταξινόμηση η οποία είναι τουλάχιστον ανακριβής.

    Θα επανέλθω δημιουργικότερος για περαιτέρω αλληλοκατανόηση όλων μας.

  2. Θεωρώ βαθύτατα υποτιμητικό, εξωφρενικά ανακριβές και αναπηρωτικό το λεχθέν (του Ακη) «προσπαθούν να οχυρωθούν πίσω από διάφορες προφάσεις τραβηγμένες απ΄τα μαλλιά, όπως π.χ. η “αποσπασματική παράθεση”,».

    Υπάρχουν σ’ αυτό το μπλογκ αρκετά κείμενα που μόνο έτσι δεν είναι.
    Άναρρωτιέμαι μήπως.. το ΙΔΙΟ το ΥπερΚείμενο είναι «πρόφαση τραβηγμένη από τα μαλλιά για οχυρωματικούς λόγους»!!! Εκείνο που νοσεί είναι η ΙΔΙΑ η αφήγηση, που επιχειρεί να αποδείξει ακραίες θέσεις μέσω της χρήσης του παλιού «γραμμικού λόγου» και του υστερόβουλου (ή μη) κατακερματισμού του, αντί να αναβαθμιστεί σε μη-γραμμική ΥπερΚειμενική αφήγηση. Το βιβλίο του Ακη Γαβριηλίδη δείχνει εκτεταμένη έκθεση του συγγραφέα του στο χαρακτηριστικό είδος κακής κατανόησης του διαδικτυακού λόγου, από το οποίο πάσχει η εποχή μας στο διαδίκτυο. Θα χρειαστεί ίσως μία ακόμη δεκαετία μέχρι να απαλλαγούμε από τις νέες παρανοήσεις…

    Ο Μίκης Θεοδωράκης, με τις καλύτερες των προθέσεων, απλούστατα ΔΕΝ γνωρίζει (π.χ.) ότι δεν υπήρξε η ύψωση της σημαίας από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα. Εφόσον έκανε πραγματικά αυτές τις ατυχείς δηλώσεις, η παραπληροφόρησή του (για το Κρυφό Σχολειό, την Αγία Λαύρα κλπ) είναι δεδομένη. ΤΙ έκανες εσύ γι’ αυτό Ακη? Οι δηλώσεις αυτές γίνανε χθές. Αμέσως… τον έθαψες βαθιά σαν ρατσιστή και φασίστα. Και προχώρησες και στα υπόλοιπα φληναφήματα που αφορούν εμένα (περί «τραβηγμένης από το μαλλία οχύρωσης» κλπ). Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι δυστυχώς πολύ σοβαρότερο και απαιτεί ακόμη πιο εκτεταμένες προσπάθειες διόρθωσης λαθών και ανακριβειών, από όπου και αν προέρχονται.

    Είναι απείρως ευκολότερη η λάσπη από το κρατήσει κανείς το νου του ανοιχτό. Είναι απείρως ευκολότερο το τσουβάλιασμα ποιητών και μεγάλων μουσικών από την βαθιά κατανόησή τους, στο ίδιο το έργο τους. Δες για παράδειγμα τις αντιρρήσεις μου με το άδικο τσουβάλιασμα που έκανες σε βάρος του Οδυσσέα Ελύτη.

    Τέλος, οι δηλώσεις του Μίκη που παραθέτεις «χωρίς σχόλιο» σαν δήθεν «αποδεικτικό στοιχείο» για τον υποτιθέμενο ρατσισμό και φασισμό του, δεν αποτελούν κανένα είδους τέτοιο στοιχείο. Το μόνο που δυστυχώς αποδεικνύουν είναι ότι ο Μίκης δεν γνωρίζει δύο-τρία πράγματα. Ε, ΔΕΝ είναι και η δουλειά του, να είναι ιστορικός, όπως ξέρεις. Αν πιστέψει κανείς ότι η Αγία Λαύρα ήταν όπως νομίσαμε (πριν την τελεσίδικη απόφαση όλων των ιστορικών που την διαψεύδει) ή ότι το Κρυφό Σχολειό υπήρξε πραγματικά (αντί να ήταν ένα πολύ μεγάλο ψέμα, όπως αποφάσισε τελεσίδικα η Ιστορία)… τότε όλες οι χθεσινές δηλώσεις του Μίκη είναι απλώς ειλικρινείς λογικές συνέπειες αυτών των λαθών.
    Και όχι μόνο αυτό. Επειδή ο Μίκης Θεοδωράκης είναι απολύτως ειλικρινής και αισθηματίας, έσπευσε (όπως πάντα) να κάνει δημόσιες δηλώσεις γι’ αυτό το θέμα. Θα του γράψω αν βρω χρόνο εκτεταμένο γράμμα, με παράθεση στοιχείων που ατυχώς διέφυγαν της προσοχής του.

    Γ.Σ.

  3. Για όσους αμφιβάλλουν ακόμα ότι ο Θεοδωράκης είναι ένας ακροδεξιός ρατσιστής και εθνικιστής και προσπαθούν να οχυρωθούν πίσω από διάφορες προφάσεις τραβηγμένες απ΄τα μαλλιά, όπως π.χ. η «αποσπασματική παράθεση», θα παραθέσω κατωτέρω, χωρίς κανένα απολύτως δικό μου σχόλιο, δύο πρόσφατες δηλώσεις του. Δύο μόνο, από άπειρες δυνατές.

    Η πρώτη:

    Αλλά όχι, δεν είμαστε Ελληνες, σύμφωνα με όσους επιδιώκουν την πλήρη μας εξαφάνιση. Αυτή η εξαφάνιση έχει πολιτική βάση. Μας έφαγαν οι εκσυγχρονιστές. Κι απ’ την άλλη υπάρχει η άκρα Δεξιά και οι Πρίγκιπες της Εκκλησίας, με τη στείρα εθνοπληξία τους. Δεν ταυτιζόμαστε μ’ αυτούς, ούτε είμαστε εθνικόφρονες. (…)Μερικοί θα ήταν πολύ ικανοποιημένοι αν αλλάζαμε το όνομα της χώρας σε «Γυφτοβλαχία». Αν διαβάσετε μάλιστα τα ονόματα όσων αντικρούουν τους ιστορικούς που επιμένουν στη συνέχεια του ελληνικού έθνους θα δείτε ποιοι είναι: η Ανανεωτική Αριστερά, ο Πρετεντέρης, το «Βήμα» και κάτι παλαιοί Τροτσκιστές, σε μια οριζόντια συμμαχία. Μας απαντούν με ιδεολογικό τρόπο. Ετσι θα τους απαντήσουμε κι εμείς. Θα κηρύξουμε ιδεολογικό πολιτικό πόλεμο και θα τους θυμίσουμε τι πίστευε ο Σολωμός, ο Μακρυγιάννης, ο Σεφέρης κι ο Ελύτης όταν έγραφε «τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική». Εμείς δεν είμαστε πατριδοκάπηλοι. Εμείς είμαστε Ελληνες. Τελεία και παύλα».

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=21.03.2007,id=71047556

    Και η δεύτερη:

    Σύμμαχο στο πρόσωπο του Μίκη Θεοδωράκη βρήκε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, με αφορμή τις συζητήσεις για το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ τάξης του Δημοτικού.

    «Έχουμε δύο μεγάλους θεσμούς στην Ελλάδα. Του Προέδρου της Δημοκρατίας και του αρχηγού της Ελλαδικής Εκκλησίας. Επαναστατώ όταν βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν σέβονται αυτούς τους θεσμούς. Όταν μιλάς για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον αρχηγό της Εκκλησίας, πρέπει πρώτα να πλένεις το στόμα σου» είπε χαρακτηριστικά.

    «Πρέπει να σεβόμαστε τους θεσμούς. Πρέπει να σέβεσαι τους θεσμούς για τους οποίους πεθάναμε εμείς. Αυτοί σήμερα που δεν σέβονται απολαμβάνουν τους καρπούς των δικών μας θυσιών. Εγώ δεν είμαι κάποιος άγνωστος και έχω το δικαίωμα να κάνω τέτοια κριτική. Ας έρθει ο οποιοσδήποτε να με αντικρούσει» συνέχισε.

    Αναφερόμενος στους επικριτές του κ. Χριστόδουλου, ο Μ.Θεοδωράκης υποστήριξε πως αντί να αντικρούσουν τις απόψεις του με επιχειρήματα, τον αντιμετωπίζουν με «κραυγές και αναθέματα λάσπης» και «τον χτυπούν, αμφισβητώντας το δικαίωμά του να έχει γνώμη, όπως έχει ο κάθε πολίτης».

    Ο Μ.Θεοδωράκης στράφηκε και κατά των συγγραφέων του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ τάξης του Δημοτικού, επικρίνοντας το περιεχόμενό του.

    «Ακόμη και ο Βελουχιώτης έβαζε στη σειρά τους αγωνιστές και έμπαιναν στα χωριά με την ελληνική σημαία, και αφού τους μιλούσε για τον αγώνα, τους καλούσε όλους να μπουν μέσα στην Εκκλησία. Και μπροστά σε όλους τους κατοίκους του χωριού και τους αντάρτες, παρακαλούσε τον παπά να ευλογήσει τη σημαία και τον αγώνα τους. Αυτοί ήταν επαναστάτες. Ποιοι είναι αυτοί οι σημερινοί που λένε ότι είναι προοδευτικοί; Τι σχέση έχουν αυτοί με όλα αυτά;» είπε χαρακτηριστικά.

    «Τους πειράζει η 25η Μαρτίου. Γιατί όμως; Γιατί οι ελευθερωτές μας ήταν οι φουστανελάδες, τους οποίους κατηγορούν ως αγράμματους. Αυτοί όμως μας απελευθέρωσαν. Είναι μύθος, λένε, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Δεν κρατούσε, υποστηρίζουν, με το ένα χέρι ο Κολοκοτρώνης την ελληνική σημαία και με το άλλο τον Σταυρό και δεν ευλογούσε η Εκκλησία τη σημαία. Αυτά είναι γι’ αυτούς αντιδραστικά. Και δεν πρέπει να τα ξέρουν τα παιδιά μας. Γι’ αυτό πρέπει, κατ’ αυτούς, να φύγει από την εθνική μας μνήμη η 25η Μαρτίου» συνέχισε.

    Σύμφωνα με τον ίδιο «πρέπει να έχουμε βάσεις και ρίζες, να είμαστε περήφανοι για τη γενιά μας, για την πατρίδα και το έθνος. Γι’ αυτό το καταπληκτικό πάντρεμα της ουσίας της ελληνικότητας με την ουσία του Χριστιανισμού. Δεν ξέρουν όμως όλοι αυτοί τι σημαίνει Ορθοδοξία. Λένε ότι δεν υπήρχε Κρυφό Σχολειό. Μέσα όμως στις εκκλησίες οι παπάδες διάβαζαν τα Ευαγγέλια, τα οποία ήταν γραμμένα στα ελληνικά».

    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=791107&lngDtrID=253

  4. Αγαπητέ Γ.Σ.
    κατανοητόν ότι έχεις αγαπήσει μερικά πράγματα στη ζωή σου και δυσκολεύεσαι να παραδεχθείς ότι πέθαναν. Καλό είναι όμως να βγάλεις κάποτε το κεφάλι σου από την άμμο.

    Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι κάποιος έχει μια συγκεκριμένη ιδεολογία επειδή «δεν γνωρίζει δύο-τρία πράγματα» ή επειδή τον «παραπληροφόρησαν». Και ο Χριστόδουλος -τον οποίο ο Μ.Θ. μας καλεί με πρωτοφανή αυταρχισμό να «σεβόμαστε»- ήταν υπέρ της Χούντας επειδή τότε «διάβαζε» και επίσης δεν γνώριζε δύο-τρία πράγματα.
    Όποιος μας καλεί να «πλένουμε το στόμα μας» προκειμένου να αναφερθούμε στον θαυμαστή του Παττακού, αναρωτιέμαι πώς πρέπει κατά τη γνώμη σου να χαρακτηριστεί.

    Και εν πάση περιπτώσει, όποιος δεν γνωρίζει, καλό είναι να μην κάνει δηλώσεις με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να υποδεικνύει τι πρέπει να γίνεται στην δημοτική εκπαίδευση όταν ο ίδιος είναι άσχετος. Ας στρώσει τον κώλο του κάτω να μάθει.

    Το ερώτημά σου «τι έκανα εγώ» μου φαίνεται ως μπλακ χιούμορ. Τι θα έπρεπε δηλαδή να κάνω; Να τον πάρω τηλέφωνο; Αν ο Θεοδωράκης έχει έλλειμα γνώσης, ας ανοίξει κανένα βιβλίο να ξεστραβωθεί, ξεκινώντας από το βιβλίο της 6ης Δημοτικού, πριν αρχίσει να προπαγανδίζει «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».
    Πάντως εγώ, αν μη τι άλλο, έγραψα ένα βιβλίο όπου απαντάω σε όσα λέει επί τριακόσιες σελίδες. Τι περισσότερο να κάνω; ας το διαβάσει αντί να μας προκαλεί να «απαντήσουμε με επιχειρήματα». Εγώ του έχω απαντήσει πριν με ρωτήσει, και πριν με ρωτήσεις εσύ ως συνήγορός του. Εσείς που τον αγαπάτε τι κάνατε για να τον προστατέψετε από αυτό τον διασυρμό; Δεν τον προλαβαίνουμε πλέον, κάθε βδομάδα πετάει και μια καινούρια κοτσάνα.

    Όσο για το ρατσισμό του, αυτός φυσικά δεν προκύπτει από το αν έγινε ή δεν έγινε η Αγία Λαύρα. Εγώ αναφερόμουν στην επινόηση και τη χρήση της λέξης «Γυφτοβλαχία», την οποία -κατά την μανία καταδίωξης του Θεοδωράκη- υποτίθεται ότι θέλουν κάποιες σατανικές δυνάμεις να μας επιβάλλουν να χρησιμοποιούμε.

  5. Παραδέχομαι ότι είναι εξαιρετικά ατυχής η… υπεράσπιση του Χριστόδουλου από τον Μίκη Θεοδωράκη. Ιδιαίτερ ατυχής διότι (π.χ.) ο κόσμος έχει ξεχάσει ίσως την θυελλώδη ΔΙΚΑΙΗ επίθεση του Μίκη κατά του Χριστόδουλου, ελάχιστα χρόνια πριν. Ομως η παρορμητικότητα και η έλλειψη σωστής πληροφόρησης δεν είναι καθόλου «αποδειχτικά στοιχεία» ότι (όπως είπες, Ακη) «ο Θεοδωράκης είναι ένας ακροδεξιός ρατσιστής και εθνικιστής», όπως βιάστηκες να τον χαρακτηρίσεις.

    Εκείνο που προκύπτει σαν σημαντικότερο όλων των θεμάτων είναι το ξεκαθάρισμα γνωστών ιστορικών λαθών και παρανοήσεων μέχρι τέλους, ώστε ακόμη και εύπιστοι μεγαλοφυείς συνθέτες να ωφεληθούν από αυτό το ξεκαθάρισμα και να μην κάνουν δηλώσεις που χειροτερεύουν τεταμένες καταστάσεις (που οξύνονται ακόμη περισσότερο από άδικες ταμπέλες).

    Φυσικά θα επανέλθω, και είμαι υποχρεωμένος να ασκήσω ΚΑΙ κριτική στον ίδιο τον αγαπητό Μίκη, που όσο κι αν αγαπώ, όσο κι αν ΔΕΝ θεωρώ φασίστα, επίσης ΔΕΝ θεωρώ και… αλάνθαστο ή πάντα σωστό. Πολλοί άνθρωποι αγαπούν το Μίκη _μαζί_ με τα λάθη του.

    Δυστυχώς εσύ βρε Ακη, είσαι με το… δικό σου τρόπο, αδιόρθωτος. Αφού αποκάλεσες το Μίκη «ακροδεξιό εθνικιστή» (αχρηστεύοντας και το νόημα αυτών των λέξεων, πέραν της λάσπης που περιέχουν) προχωράς τώρα και σε… ψυχιατρική αναπήρωση του Μίκη ως «πάσχοντα από μανία καταδίωξης» λόγω της λέξης «γυφτοβλαχία».

    Τι να σου πω βρε παιδί μου? Καλό παιδί είσαι κι εσύ, ΚΑΚΩΣ θα σε συκοφαντήσουν τώρα κάποιοι άλλοι, κάποια άλλα πράματα που… ΠΑΑΑΛΙ εμείς (εγώ και μια χούφτα ανθρώπων που έχουν…. ΑΚΟΜΗ τη διάθεση)… θα διαψεύσουμε με στοιχεία (υπέρ σου, αυτή τη φορά).

    Εσύ σαφέστατα είσαι ΠΑΡΕΞΗΓΙΑΡΙΚΟ παιδί,αντί για παρορμητικό όπως ο (έφηβος) Μίκης μας. ΤΙ να κάνουμε? Δεχόμαστε ΚΑΙ εσένα ΚΑΙ το Μίκη ΚΑΙ εμάς τους ίδιους, ΜΑΖΙ με τα ελαττώματα όλων μας.

    Να σου πω τη γνώμη μου για το «Γυφτοβλαχία»? ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ ΕΙΠΕ. Θα έπρεπε να πει μάλλον «καρα-σκυλο-τσιφτεντελο-γυφτοβλαχία». Επίσης θα έπρεπε να προσθέσει «ο σκυλάς είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου».

    Ανάποδα βλέπεις το ρατσισμό. ΟΛΟΙ είμαστε ρατσιστές, σε κάποιο βαθμό. Η ίδια η λειτουργία της ταξινόμησης μέσω τσουβαλιάσματος, της ετικετοποίησης, κλπ. είναι βαθύτατα _κοινωνικά_ ρατσιστική. Μήπως έχεις κάνα πρόβλημα με όσους αντιπαθούν το… σκυλάδικο? Πάσχουμε από… μανία καταδίωξης επειδή δεν μας αρέσει το γαβ-γαβ?

    Ολόκληρο βιβλίο με αξιόλογες ενοράσεις και σοφές επισημάνσεις, το δικό σου βιβλίο, κινδυνεύει να θαφτεί ως «ανθελληνικό» ή «προδοτικό» κλπ. με παρόμοιες λανθασμένες αιτίες που το… ίδιο το βιβλίο (σου) θάβει το Μίκη σαν ακροδεξιό εθνικιστή, παρανοϊκό, ρατσιστή, κλπ.

    Αλλά… μην εκπλαγείς αν δείς ΠΑΛΙ εμένα να σε υπερασπίζεται. Φιλική συμβουλή: Παράτα τις ταμπέλες, συνέχισε τις σε βάθος αναλύσεις.

    Εχω ΗΔΗ πει ότι το βιβλίο σου θάπρεπε να το διαβάσει ο ίδιος ο Μίκης.
    Ετσι όπως τον χαρακτηρίζεις όμως, τον αποθαρρύνεις πάρα πολύ.

    Πρώτοι στις παρεξηγήσεις, πρώτοι στον αγώνα. Η διχόνοια της φυλής μας τώρα δικαιώνεται.

    Νιάου-νιάου
    Ενας διασκευαστής του Μίκη
    και ΔΗΛΩΜΕΝΟΣ ρατσιστής κατά του… θορύβου.

  6. Επιπλέον, σταμάτα να υποτιμάς το συνομιλητή σου. Από ένα σεντόνι απόψεων παίρνεις ότι προκαλεί μπηπ-μπηπ στις ιδεολογικές σου κεραίες.
    Π.χ. ξέρω πολύ καλά σε τι αναφερόταν ο Μίκης με «γυφτοβλαχία». Ναι μεν δεν αφορούσε το σκυλάδικο, αλλά σε πληροφορώ ότι (σε άλλες περιπτώσεις) αναφέρεται σαφέστατα ΚΑΙ σε αυτό. Εκτενής ανάλυση και δικαίωση των απόψεων του Μίκη σχετικά με τους τρείς κινδύνους (ρεμπετομανία, κλπ) θα εμφανιστεί σύντομα σε αυτό το μπλογκ.

    Η Λαιγκιανή σχολή ΔΕΝ ενδιαφέρεται να κολλήσει ταμπέλες, αλλά να διασώσει τη φαινομενολογία και το νόημα του ψυχισμού, που αναπηρώνεται χάρις σε αυτές. Εχω τη βάσιμη ελπίδα ότι κατάλαβες τώρα ότι… δεν παραποίησα τίποτε από τις απόψεις σου. Ισα-ίσα, είμαι σε θέση να ανασύρω από τον… πολεμοχαρή διανοητικό σου εξοπλισμό, τα δικά σου σωστά πράματα. Εκείνα που θα υπερασπιστώ άλλωστε _πρώτος_, στην περίπτωση που κάποιοι άλλοι θα θελήσουν να κολλήσουν ΚΑΙ σε σένα άλλες ταμπέλες. Φυσικά, θα βρεθώ «εν μέσω δύο πυρών», τότε!🙂
    (KAI τα δικά σου πυρά, ΚΑΙ εκείνα των οπαδών του Μίκη)

    Φιλικότατα,
    Γιώργος

  7. ‘κατανοητόν ότι έχεις αγαπήσει μερικά πράγματα στη ζωή σου και δυσκολεύεσαι να παραδεχθείς ότι πέθαναν. Καλό είναι όμως να βγάλεις κάποτε το κεφάλι σου από την άμμο.»

    Οι ετικέτες και οι προκαταλήψεις όμως, προφανώς ποτέ δεν πεθαίνουν.

    Οι _ιδέες_ που _επηρεάζουν_ ορισμένες δηλώσεις μπορεί να πέθαναν, όμως η διαχρονική μουσική δεν πεθαίνει τόσο εύκολα.

    Για να δείς καλύτερα άκη, τι έχεις πάθει, δες το κολλάζ των σύγχρονων προκαταλήψεων (που προκαλεί ο διαδικτυακός διάλογος):
    http://www.omadeon.com/art/_collages.html#Mailing_List_Member

  8. Εγώ δεν αναφέρθηκα στη μουσική. Αναφέρθηκα στις απόψεις.

    Και ποιες είναι αυτές οι απόψεις;

    Ας δούμε τι ακριβώς είπε ο Θ. περί «γυφτοβλαχίας», επί των οποίων εσύ υπερθεματίζεις.

    Κατά τον Θ., κάποιοι, μη κατονομαζόμενοι, «επιδιώκουν την πλήρη μας εξαφάνιση».
    Η πεποίθηση αυτή είναι γνήσια μανία καταδίωξης με την πιο στενή κυριολεξία του όρου. (επιδεινωμένη από γεροντική άνοια). Ποιος διάολο επιδιώκει την ΠΛΗΡΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ των Ελλήνων; Μπορείτε να μου αναφέρετε έναν; Απολύτως κανείς. Την απειλή αυτή την έβγαλε από το μυαλό του ο Θεοδωράκης.

    Επιπλέον, κατά τον θ., αυτοί οι διώκτες του ελληνισμού ισχυρίζονται ότι «δεν είμαστε Ελληνες» και ότι το κράτος μας «θα έπρεπε να ονομάζεται Γυφτοβλαχία».
    Αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερη φαντασιοπληξία. Και ταυτόχρονα, όπως ήδη είπα, ρατσισμός. Πρώτον, διότι ουδείς εκτός Ελλάδος γνωρίζει και χρησιμοποιεί καν αυτόν τον όρο, τον οποίο έπλασε ο ίδιος. Πείτε μου εσείς: ποιος είναι αυτός που επιθυμεί να ονομάζεται η Ελλάδα Γυφτοβλαχία; Πού και πότε εξέφρασε αυτή του την επιθυμία;

    Αγαπητέ omadeon, πριν αρχίσεις να παραδίδεις μαθήματα σε μένα περί «παραναγνώσεων», φρόντισε να διαβάζεις εσύ καλύτερα. Διότι αυτά που γράφεις είναι εκτός θέματος και δείχνουν ότι δεν αντιλήφθηκες τι είπε ο Θ.

    Εσύ λες:

    Θα έπρεπε να πει μάλλον “καρα-σκυλο-τσιφτεντελο-γυφτοβλαχία”. Επίσης θα έπρεπε να προσθέσει “ο σκυλάς είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου”.

    Αυτά είναι τελείως άσχετα. Ο Θ. δεν μίλησε καθόλου για σκυλάδικα. Μϊλησε για τη γνησιότητα της καταγωγής των Ελλήνων. Ο χαρακτηρισμός «γυφτοβλαχία» δεν ήταν δική του επίκριση κατά των νεοελλήνων, όπως φαίνεται ότι υπέθεσες εσύ, αλλά ήταν (φαντασιακή) αμφισβήτηση της γνησιότητας αυτής της καταγωγής των Ελλήνων εκ μέρους των Ευρωπαίων. Ο ίδιος έσπευσε να αποκρούσει αυτή την κατηγορία ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους συμπατριώτες του -από μια ανύπαρκτη απειλή.

  9. Η ανάλυση που κάνεις, για τον «φόβο εξωτερικού κινδύνου» δεν είναι καθόλου λάθος, αγαπητέ Ακη. Με αυτή την έννοια, πράγματι ο Μίκης _επηρεάζεται_ από ιδέες οι οποίες -σε τελική ανάλυση-
    _είναι_ παρανοϊκές σήμερα. (Σήμερα που η χώρα μας προξενεί κυρίως… αδιαφορία από τους «ισχυρούς ξένους»….)

    Αποτελεί λάθος του Μίκη, η αποδοχή του τέτοιων επιρροών στη σκέψη του. Κάποτε, όταν η Ελλάδα είχε τους συνεργάτες των Γερμανών στην εξουσία, κλπ. η «παρανοΪκή στάση» ήταν λογική και απαραίτητη. Κάποτε, όταν κάποιοι καπηλεύτηκαν π.χ. τον Φαλμεράϋερ για δικούς τους λόγους, το να πιστέψει κανείς ότι απειλείται η «ελληνική συνοχή ή συνέχεια» από τις θεωρίες του, είχε όντως κάποια βάση. ΟΧΙ όμως σήμερα, που -σε τελική ανάλυση- ούδείς αμφισβητεί π.χ. ότι τα γονίδια των περισσότερων κατοίκων της Πελοποννήσου, σε πολύ μεγάλο βαθμό ανήκαν σε άλλες εθνότητες, κλπ.

    Επειδή δεν σε υποτιμώ, ούτε και υποτιμώ το Μίκη, θα σε προτρέψω να εξετάσεις, μέσα στην ικανότητά σου να αναλύεις σε βάθος, να εξετάσεις λοιπόν το ενδεχόμενο του ότι η «παρανοΪκή στάση» (paranoid position) όπως την χρησιμοποιούν και ορισμένοι ψυχαναλυτες, είναι πολλές φορές ένα μικρό και αναπόσπαστο τμήμα της ευρύτερης διαλεκτικής του ψυχισμού όλων μας. Οπως και ο φόβος απέναντι στον κίνδυνο, ενδέχεται μάλιστα να είναι και αναγκαία (με μέτρο!)

    Οταν λοιπόν κανείς επικεντρώνεται σε κινδύνους που κάποτε υπήρχαν αλλά τώρα δεν υπάρχουν, δεν είναι παράλογο να εντοπίζεις παράνοια σε αυτή την ενασχόληση. Πιθανολογώ όμως, ότι με βάση αυτό το κριτήριο, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σκέπτονται πολλές φορές «παρανοϊκά».

    Εξάλλου… Εστω ότι έχεις δίκιο. Και λοιπόν, τι; Ο Ρόναλντ Λαιγκ αναφέρει χαρακτηριστικά, «έχουμε σήμερα μία ετικέτα για κάποιον που νομίζει ότι τον καταδιώκουν αλλά κανείς δεν τον καταδιώκει, ΔΕΝ έχουμε όμως ένα καλό χαρακτηρισμό εκείνου που… καταδιώκεται και …νομίζει ότι τον καταδιώκουν».

    Δηλαδή, η αναπηρωματική / απαξιωτική χρήση του όρου «παράνοια» είναι ένα εν μέρει άχρηστο ιδεολόγημα, που χρησιμεύει για επιλεκτική αναπήρωση (invalidation) που _δεν_ οδηγεί σε σωστή βαθιά κατανόηση.

    Από τη στιγμή που κάποιοι έπεισαν τον Μίκη να πιστέψει ότι ο Φαλμεραϋερ ήταν «βαλτός», ή ότι οι ιδέες του χρησιμοποιούνται από κάποιους που είναι «βαλτοί», όλα τα υπόλοιπα έπονται. ΔΕΝ πάσχει όμως από πάρανοια ο Μίκης, αλλά απο (πολύ απλούστερη)… εφηβική ευπιστία.

    Πίστεψέ με, είχα ζήσει κάποια χρόνια με… παρανοϊκό πατέρα, και σε διαβεβαιώ ότι η δική του κατάσταση ήταν ΑΛΛΟ πράμα, εντελώς. Π.χ. νόμιζε ότι και ο… γαλατάς τον δηλητηριάζει. Ομως έζησα ΚΑΙ το δράμα του, το ότι (στο τέλος της ζωής του) μετά από αλλεπάλληλες διώξεις, τον κάνανε να νοιώσει καταδιωκόμενος. Αυτή η εμπειρία με οδήγησε να αλλάξω κάποτε πορεία θέλοντας να γίνω και ψυχοθεραπευτής. ΔΕΝ έγινα κάτι τέτοιο, αλλά διατήρησα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για αυτά τα θέματα.

    Καλό είναι να κριτικάρουμε με ΜΗ-αναπηρωτικό τρόπο, κάποιον του οποίου οι _επιρροές_ έχουν λάθος, το οποίο είναι εύκολο να αναλύσουμε. Ομως αν αντί για τις επιρροές αναπηρώνουμε εκείνον που τις κουβαλά, δεν διαφέρουμε από την… κακιά ψυχίατρο στη γνωστή ταινία «Φωλιά του Κούκου».

  10. Αγαπητέ Γιώργο.
    Καταρχάς, εγώ δεν σου ζήτησα να «υπερασπιστείς» τίποτε. Εάν συμφωνείς με αυτά που λέω, ή κάποια, και μπορείς να τα κάνεις κάτι και να τα πας παραπέρα, χαίρομαι. Αν όχι, μπορούμε να το συζητήσουμε.
    Διάβασα με πολλή προσοχή αυτά που έγραψες και σέβομαι απολύτως τυχόν προσωπικές εμπλοκές σου με το θέμα της εντός ή εκτός εισαγωγικών ψυχικής ασθένειας (ό,τι και αν σημαίνει αυτό). Ωστόσο ο δικός μου σκοπός είναι άλλος. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι εύκολο να παρεξηγηθώ εφόσον βαδίζω λίγο στην κόψη του ξυραφιού. Ωστόσο, μολονότι χρησιμοποιώ εργαλεία της ψυχανάλυσης, η βασική μου μέριμνα είναι πολιτική. Αν ο Θ. έχει ψυχικές συγκρούσεις ή παρασύρεται κι εγώ δεν ξέρω από ποιον να θεωρεί ότι απειλείται, έχει όλη τη συμπαράστασή μου και του εύχομαι να απαλλαγεί από αυτά που τον βασανίζουν. Δεν προτίθεμαι να του υποδείξω εγώ πώς να αντιμετωπίσει τις συγκρούσεις αυτές. Εκεί που η υπόθεση αρχίζει να γίνεται και δικό μου (μας) πρόβλημα, είναι από το γεγονός ότι ο Θ. είναι (και επιδιώκει διακαώς ο ίδιος να είναι) πολιτικό πρόσωπο, στο οποίο παρέχεται αφειδώς βήμα από όλα τα ΜΜΕ. Τα λεγόμενά του παρουσιάζονται ως θέσφατα και ως αποστάγματα σοφίας, και σχεδόν κανείς δεν τολμάει να του αντιταχθεί ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Το αν τον παρέσυραν κάποιοι, και ποιοι, λίγο ενδιαφέρει. Αυτό που έχει ΠΟΛΙΤΙΚΑ σημασία είναι ότι παρεμβαίνει διαρκώς -με συχνότητα μια φορά τη βδομάδα, αν όχι μεγαλύτερη- και εκπέμπει διαρκώς, τουλάχιστον τα δέκα τελευταία χρόνια, τον ίδιο αρτηριοσκληρωτικό λόγο: με αγνοούν, κάναμε αγώνες και θυσίες, η κοινωνία και η χώρα πάει κατά διαόλου, μας απειλούν, μας ισοπεδώνουν, συνωμοτούν εναντίον μας, κάτω η παγκοσμιοποίηση, ζήτω οι ρίζες, ζήτω το έθνος, ζήτω ο Κολοκοτρώνης, ζήτω ο Χριστόδουλος κ.λπ.
    Δεν βλέπω καμία επιλεκτικότητα σε αυτή την ανάγνωση. Τα παραπάνω θέματα, και οι άπειρες παραλλαγές τους, ουσιαστικά εξαντλούν το περιεχόμενο όλων των δημόσιων παρεμβάσεων του Μ.Θ. εδώ και πολλά χρόνια.

  11. Νομίζω ότι πολύ πιό εύστοχες είναι οι επισημάνσεις σου για την ιδεολογική φόρτιση του Σβορώνου. Από τον αγαπητό Μίκη έχουμε συνηθίσει να μας… κουφαίνει κατά καιρούς και να παρεμβαίνει παρορμητικά πολλές φορές. Κάποιοι τον έπεισαν τελευταία ότι η Ελλάδα κινδυνεύει από τους «εκσυγχρονιστές», και… με τόσα και τόσα που γράφονται στο ίδιο μοτίβο, δεν απορώ καθόλου με αυτές τις επιρροές. Αυτές πρέπει να κριτικάρουμε, και όχι τον Μίκη. Και φυσικά είναι λάθος να δίνεται τόση έκταση από τα ΜΜΕ σε ορισμένες δηλώσεις του, με κάποιους… πονηρούς σκοπούς μερικές φορές (π.χ. ο Χριστόδουλος πρέπει να… ίδρωαε μαζί του, αλλά τελικά τον…τούμπαρε). Δεν δημιούργησε ο ίδιος ο Μίκης αυτές τις επιρροές. Είναι εφικτό, ιδίως σε πρόσωπο-με-πρόσωπο συζήτηση, πολύ εύκολα να αντιληφθεί και την «άλλη πλευρά» των θεμάτων με τα οποία ασχολείται. Π.χ. στη συνάντηση που είχα μαζί του, πριν ένα χρόνο, δεν έδειξε την παραμικρή αντίρρηση με τη γνωστή μουσική διακωμώδηση που είχα κάνει για το Χριστόδουλο. Ισα-ίσα, γέλασε κιόλας. Δυστυχώς βέβαια τώρα αναγκάστηκε να πάρει το μέρος αυτού του «κυρίου», πράγμα που με λυπεί. Αυτό το κάνει ο Μίκης διότι δεν μπορεί να δει άλλον τρόπο (με τα δεδομένα που έχει στο μυαλό του) να «βάλει κάποια τάξη» σε σοβαρά ζητήματα. Δυστυχώς δεν έχω τόσο μεγάλη προσωπική επαφή μαζί του, ώστε να του εκθέσω εκτενώς την κατάσταση, το ΠΟΣΟ τόσα χρόνια οι δηλώσεις του είτε παρεξηγούνται είτε χρησιμοποιούνται από άλλους. Θα ήταν άλλωστε υποτιμητικό και απαράδεκτο να του… υποδεικνύω εγώ ή εσύ ή κάποιος άλλος το ΤΙ θα έπρεπε να πει.

    Σήμερα έμαθα ότι σε έθαψε κανονικά και το «Αρδην». Και… επειδή το έκανε σε κείμενο που δεν έβαλε στο διαδίκτυο, θα με υποχρεώσει να το αγοράσω (μπλιαχ…) Ε,
    Σύντομα θα με δεις να σε… υπερασπίζομαι από το Αρδην, με τον ίδιο τρόπο που… υπερασπίστηκα και τον Μίκη από… εσένα.

    ΚΑΚΙΑ η μοίρα των διανοουμένων σήμερα. Φυσικά και δεν μου ζήτησε κανείς να υπερασπιστώ κανέναν. Αναλώνομαι τελείως εθελοντικά, ίσως επαναλαμβάνοντας τα… λάθη του Μίκη!🙂

    Ο κίνδυνος να γίνει κανείς στόχος ιδεολογικών (και άλλων) πυρών στην Ελλάδα, για ψύλλου-πήδημα, είναι πολύ μεγάλος. Ευτυχώς που… δεν παρανοώ κιόλας ότι τα βάζεις μαζί μου. Θά ήμουν όμως ευτυχής αν αποφεύγαμε πολλές ταμπέλες. Ισως στο επόμενο ποστ να δώσω τον τίτλο «Ούτε Μίκης, ούτε άκης» ή κάτι τέτοιο.

    Οι δηλώσεις του Μίκη που περιέχουν λάθος επιρροές κλπ. επισκιάζουν ωστόσο έναν μεγαλύτερο αριθμό δηλώσεων που είχαν και πολλά σωστά πράγματα.

    Εγώ ΔΕΝ συμμερίζομαι καν τον υπέρμετρο πατριωτισμό του Μίκη, διότι έχω τη λυπηρή επίγνωση ότι ζω σε χώρα με… μαύρο χάλι στον τρόπο που σκέφτεται ο περισσότερος κόσμος, έτσι κι αλλιώς. Γνωρίζω τις πολύ καλές προθέσεις του Μίκη, και ελπίζω ότι συνεχίζει να εκτιμάει τις δικές μου καλές προθέσεις (σε τολμηρές διασκευές της Μουσικής του). Με εμπιστοσύνη χτίζονται τα πάντα, ακόμη και το χτίσιμο μιας οποιασδήποτε σωστής κριτικής.

    Οπως καταλαβαίνεις, ένας διανοούμενος δεν ΜΠΟΡΕΙ να μην παρεμβαίνει.
    Αυτό είναι το λάθος του Μίκη. Είναι επίσης δικό μου λάθος και δικό σου.

    Είμαστε λάθη. Ενίοτε κάνουμε και… ανθρώπους!
    φιλικότατα
    Γιώργος

  12. Η ουσία του βιβλίου σου για μένα, Ακη, ΔΕΝ είναι ούτε ο Μίκης ούτε ο Ελύτης. Ισως νάναι εν μέρει οι υπόλοιποι, αλλά πάλι δεν είναι αυτοί που θεωρώ σαν ουσία.

    Η ουσία του βιβλίου σου, για μένα που εξακολουθώ (παρά τις διαφωνίες μου) να το εκτιμώ, είναι ότι αν φτάσουμε τον διάχυτο υπερβολικό πατριωτισμό της Αριστεράς (και όχι μόνο) στην ανελέητη ανάλυση σε βάθος της δομής του και των μυνημάτων του, προκύπτει αναπόφευκτα εθνικιστικό και ριζοσπαστικά-πατριωτικό περιεχόμενο. Τό ότι αυτό το περιεχόμενο κυκλοφορεί διάχυτο, και καταφέρνει μάλιστα να μολύνει ή να επηρεάζει ακόμη και καλοπροαίρετους επώνυμους Ελληνες (με μεγάλο έργο) δείχνει… πόσο επικίνδυνο είναι, πόσο αποτελεσματικό είναι, πόσο αναπόσπαστα συνδεδεμένο ακόμη και με φαινομενικά αθώες γλωσσικές συνήθειες (π.χ. το παράδειγμά σου για την είδηση περί νίκης της Εθνικής Ομάδας Γυναικών)…

    Απέναντι σε αυτό τον… πανταχού παρόντα (στην Ελλάδα) «ιό», είμαστε ακόμη πολύ αθωράκιστοι. Δυστυχώς είμαστε επίσης και ιδιαιτέρως αθωράκιστοι απέναντι και στην «πολιτική ορθότητα» που ενίοτε τον καταδικάζει με εξίσου μολυσματικό ζήλο.

    Αν δεν μάθουμε να κριτικάρουμε ανοιχτόμυαλα, με αγάπη, χωρίς αναπήρωση του προσώπου που είναι φορέας όσων κριτικάρουμε, δεν πρόκειται να καταφέρουμε απολύτως τίποτε, παρά μόνο να ρίξουμε λάδι στη φωτιά που άναψε κάτω από το… καζάνι μας.

    Αλλά… όσον αφορά αυτό το καζάνι, με τις ταμπέλες του και τις «μαυρόασπρες» λογικές του δομές, εγώ απαντώ «το καζάνι σας και δρόμο», καθώς επίσης και «μην πυροβολείτε τον πιανίστα».

    Δυστυχώς δεν πρόλαβα να τα εξηγήσω και στο Μίκη. Αν διαβάζει αυτές τις γραμμές όμως, και… χαμογελά, νομίζω ότι βρίσκεται ήδη στο δρόμο της συμφιλίωσης για τον οποίο μόχθησε τόσο πολύ ΚΑΙ ο ίδιος (αλλά δεν του το αναγνώρισες βρε Ακη -πολύ κρίμα, αλήθεια…)
    Γ.Σ.

  13. Αγαπητε Α. Γ
    Τωρα μόλις διαβασα τον αρκετα εκτεταμένο διαλογο που ξεκινησε με τον φιλο Γ. Σ. Το μόνο που εχω να παρατηρησω -αρχικά-ειναι το εξής:
    Αν -οπως ισχυριζεσαι- χρησιμοποιεις τον ψυχαναλυτικό λόγο για να εξηγησεις παρόντα πολιτικά φαινόμενα – και πολυ καλά κανεις κατ ‘ εμέ , δεν μπορείς να αγνοεις και το Γεγονός οτι ολα αυτά που συμβαινουν και στην περιπτσωση του Μικη δεν εξηγουνται παρα με το συναισθημα (για να χρησιμοποιησω μια καπως συμπαθητική ορολογια για τον ιδιο) Με αλλα λόγια (οπως σου θυμισα σε μια παρουσιαση του βιβλίου (και νομιζω οτι το καταλαβες…)

    » Ξερουν πολύ Καλά τι κανουν …..αλλά το κάνουν!»

    Το ζητημα ειναι οχι τι κανουν αλλά τι κανουμΕ. Θελω να πώ πώς εκείνο το στρατοπεδο…εδώ και καιρο (ισως ολη την περιοδο του 9Ο )εχει πολύ καλά δουλεψει για να οικειοποιηθεί την συναισθηματική-συγκινισιακη διασταση της πολιτικής:Την διασταση των παθών που ηταν ανεκαθεν και εκείνη η πιο σημαντική….
    Εμεις; Αρκούμαστε σε καταγγελία;Παραμένουμε σε μια αμηχανη αναλυση; Επιμενουμε στα προφανεστατα;(π.χ στον εθνικισμό -κή υγιη πατριωτισμό -πες το οπως θελεις του Μικη( παρεπιπτοντως γιατι π.χ δεν ισχυει το ιδιο και για τον Χριστοδουλα;)
    Ισως γιαυτό -θα πρεπει να ανοιξει επιτελους μια συζητηση .
    Εμείς … Τί κανουμε;

    η μήπως θα παραμεινουμε αμήχανοι θεατες, στο ιδιο παμπάλαιο εργο..

  14. Αγαπητέ βουρκολακα
    το ερώτημά σου βεβαίως είναι νόμιμο και καίριο. Σχετικά με το «τι κάνουμε», δεν έχω βέβαια μια συνταγή, αλλά -ας μου επιτραπεί μια μικρή αυτοδιαφήμιση- σύντομα, τον επόμενο ίσως μήνα, πρόκειται να κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι μου από τις εκδόσεις «Πανοπτικόν», τρόπον τινά η συνέχεια της «Νεκροφιλίας», όπου αναφέρομαι λίγο σε αυτό το ζήτημα, δηλαδή ποια μπορεί να είναι μια εναλλακτική πολιτική της κουλτούρας και των συναισθημάτων, διαφορετική από την πολιτική της εθνικής και πολιτισμικής καθαρότητας.

  15. Πάρα πολύ ενδιαφέρον το νέο βιβλίο σου Ακη, και μπορείς ελεύθερα να… «αυτοδιαφημίζεσαι» ή να παραθέτεις κείμενα και λινκς σχετικά με το θέμα. Εγώ προς το παρόν (επειδή γράφω κλεφτά από το γραφείο εταιρείας όπου δουλεύω) αναφέρω ότι αργότερα θα αναφερθώ εκτενώς σε μερικές σελίδες του παρόντος βιβλίου σου που είναι (νομίζω) συγκλονιστικές, και επισημαίνουν πολύ βαθύτερα προβλήματα από τις (κόσμιες) διαφωνίες μας όσον αφορά το Μίκη και τον Ελύτη.

    Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, ή αλλάζουν τις ιδέες τους. Οι ιδέες όμως (και οι γλωσσικές δομές που τις μεταφέρουν) μένουν (ή αλλάζουν πολύ δυσκολότερα).

    Οσον αφορά μία εναλλακτική πολιτική κουλτούρας και συναισθημάτων, όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι το υπ’αριθμόν ΕΝΑ θέμα _και_ για μένα.

    Πριν πούμε πάντως οτιδήποτε θεωρητικό, ας λάβουμε υπ’ όψη ότι οι νέες γενιές αντιστέκονται _κυρίως_ συναισθηματικά, σε οτιδήποτε σάπιο παλιό τις ενοχλεί, και πολλές φορές η δική τους κουλτούρα (όπως και η μουσική) τείνει να περιέχει ΗΔΗ «ξεπεράσματα» που η Θεωρία συνήθως ανακαλύπτει πολύ αργότερα, ίσως και… δεκαετίες αργότερα.
    Αυτό συμβαίνει γιατί η (υγιέστερη) χαρακτηροδομή των νέων γενιών έχει μεγαλύτερη ανάγκη αλλά και μεγαλύτερη έμφυτη ικανότητα αντίστασης στις αρνητικές συναισθηματικές φορτίσεις (ή και σάπιες ιδέες) των παλαιότερων. Ο Ελύτης γι’ αυτό το λόγο παραθέτει κάπου επιγραμματικά το γαλλικό σχόλιο «Tout le ciel et toute la Mere pour une seule Victoire D’Enfance» (δηλαδή «(θα δίναμε) όλο τον ουρανό και όλη τη θάλασσα για μία και μοναδική Νίκη της Παιδικότητας»).
    Π.χ.
    Δεν είναι λίγοι οι πολύ νέοι (15 ετών έως 25 περίπου) που μου ανάφεραν πολλές φορές ότι τους δημιουργεί ισχυρότατα αισθήματα σποστροφής π.χ. ο Καζαντζίδης (ως «κλάψας»). Η μουσική που προτιμούν περιέχει πλέον συμπαντικού επιπέδου «δονήσεις και μπητ αισιοδοξίας», που ξεπερνούν κατά πολύ τις λεγόμενες «εθνικές παραδόσεις στη μουσική». Αυτή η υπέρβαση του στενά τοπικού είναι και μία θετική όψη της παγκοσμιοποίησης (όπως εξηγώ στο… Μίκη, σε άλλο κείμενο στο ίδιο μπλογκ).

    Τα λέμε αργότερα
    Γιώργος

  16. Aporo ti noima exei i antiparathesi me ideologous pou agkomaxoun na diasosoun ta nekra tous eidola?

    Pragmati de sas xreiazontai oute ta epixeirimata oute oi analyseis, mono ligoi rixoi synaisthimatismoi…

  17. Το είδα αυτό το σχόλιο εδώ και καιρό, και… αδυνατώ να το καταλάβω επαρκώς. TΙ εννοούσεν ο… ποιητής (Φόντις);

    1) Mπορεί να με εξέλαβε ως «ιδεολόγο που αγκομαχάω να διασώσω τα νεκρά μου είδωλα».

    2) Μπορεί αντί εμένα, να εξέλαβε το Μίκη (αν και είναι λιγότερο πιθανό).

    Γεγονός παραμένει ότι κάθε άλλο παρά «ρηχοί συναισθηματισμοί» έχουν διατυπωθεί εδώ πέρα.

    Τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν κάτι πολύ απλό, που ίσως διαφεύγει της προσοχής μας. Το γεγονός ότι ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΠΕ πως πρέπει… ΠΑΝΤΑ να συμφωνούμε σε ΟΛΑ τα θέματα με τους… γονείς ή τους παππούδες μας. Δηλαδή, εκτιμώντας ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είναι σαν πατέρας μας, έχοντας κάνει αγώνες καθώς και μουσικά δημιουργήματα που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο για κάθε Ελληνα, και παίζουν ακόμη. Αυτό όμως, φυσικά, ΔΕΝ σημαίνει ότι εμείς που τον εκτιμούμε για αυτή τη ΖΩΝΤΑΝΗ τεράστια προσφορά, θα πρέπει να… συμφωνούμε και σε όλα μαζί του.

    Και με τη μητέρα μου, τη συχωρεμένη, αισθανόμουν (εκτός από γιος της) και φίλος μαζί της. Αυτό δεν εμπόδισε να διαφωνούμε μερικές φορές σε πολιτικά, κοινωνικά ή ιδεολογικά θέματα. Και όπως ακριβώς ήξερα ότι ο τρόπος που σκεφτόταν η μητέρα μου, στις περισσότερες περιπτώσεις σωστός, ήταν και σε μερικές περιπτώσεις λάθος, έτσι και αν δούμε τις δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη σαν σύνολο, μαζί με την καλλιτεχνική προσφορά του, υπάρχουν ΚΑΙ λάθη στις δηλώσεις ΚΑΙ περιπτώσεις ατελειών στη μουσική (όχι λαθών αλλά π.χ. λιγότερο αξιόλογων μουσικών κομματιών).

    Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτή τη μανία για θάψιμο των πάντων, τόσο πολύ εύκολα. Αμφιβάλλω αν αυτός ο επισκέπτης που με μία-δύο φράσεις θεωρεί ότι τα «είπε όλα»… λέει στην πραγματικότητα τίποτα.

    Είναι πολύ πιο εύκολο να κολλήσουμε στο Μίκη ετικέτες αντί να κάτσουμε να αναλύσουμε τους λόγους που διαφωνούμε μαζί του, τους λόγους που θεωρούμε ότι έχει πει και λανθασμένα πράγματα. Ο ίδιος, μάλιστα, παραδεχόμενος (πρόσφατα) ότι «μπορεί και να ήταν μύθος το κρυφό σχολειό και η Αγία Λαύρα» δείχνει ότι δεν είναι αμέτοχος των ειλικρινών αυτών προβληματισμών. Εκεί όμως που εξακολουθώ να διαφωνώ με το Μίκη (με σεβασμό) είναι στη λανθασμένη λογική του να μη γκρεμίσουμε εθνικά επωφελείς μύθους. ΔΕΝ είναι η εποχή μας τέτοια που να αντέξει κανείς να υποστηρίζει μύθους ή ψέματα «για το καλό των παιδιών» ή το «καλό του έθνους». Αντίθετα, είναι η εποχή στην οποία περισσότερο παρά ποτέ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ η υιοθέτηση της ρήσης «Εθνικό είναι το αληθές» (και όχι αντιστρόφως)…

  18. «Πρώτα απ’ όλα, ίσως σας φανεί περίεργο, αλλά προσωπικά αγνοούσα τελείως αυτή την επιδίωξη του ΔΣΕ. Έχω μεσάνυχτα από την ιστορία του εμφυλίου, διότι δεν είχα κανένα συγγενή στο βουνό, άρα δεν έχω αφηγήσεις από κει, ούτε διδάχτηκα την ιστορία αυτή πουθενά αλλού, ούτε διάβασα ποτέ τα σχετικά βιβλία και τα απομνημονεύματα των αγωνιστών»

  19. Ναι, αλλά ακριβώς επειδή ο συγγραφέας έχει την προφανή ειλικρίνεια να παραδέχεται όλα όσα είπατε, θα έπρεπε να έχει και την αντίστοιχη… Λογική Συνέπεια, του να συλλογίζεται με βάση ελλιπή γνώση ή πληροφορία.

    Αυτό δεν σημαίνει ότι ανατρέπεται ο κεντρικός πυρήνας του βιβλίου. Σημαίνει ότι ανατρέπονται γενικεύσεις, ετικέτες, και άλλα μέσα της λογικής που ΔΕΝ ισχύουν όταν συλλογιζόμαστε σε ελλιπή συστήματα γνώσης.

    όπερ έδει δείξαι, δηλαδή.🙂

    Υ.Γ.
    Το ότι _είναι- εφικτό να συλλογιζόμαστε με βάση ελλιπή γνώση, δεν το έχουμε εκτιμήσει αρκετά, ίσως γιατί… το κάνουμε συνέχεια!😉

  20. … (συνεχίζω) πολιτισμικές του προτιμήσεις και χαρακτηριστικά, είναι χοντρορατσιστής με αυτά που ενίοτε ξεστομίζει ή ρατσιστής του γλυκού νερού.

    Δεν θέλω να υποβαθμίσω το ατόπημα του Μίκη, ούτε το ατόπημα πάμπολλων ελλήνων που τείνουν να αποδίδουν με τα λεγόμενά τους πολλά δεινά στους «εβραίους». Αναρωτιέμαι όμως αν αυτού του είδους ο ρατσισμός είναι ομοειδής με τον ρατσισμό των Ναζί. Δεν νομίζω. Ο ρατσισμός του Μίκη είναι επικίνδυνος αν αφεθεί αστιγμάτιστος. Όμως είναι επίσης επικίνδυνο να τον εξισώνουμε με τον ρατσισμό των Ναζί, αγνοώντας (ως δευτερεύουσα;) την βίαια κινητοποίηση που συνόδευσε (και χαρακτήρισε) τον ρατσισμό των Ναζί.

    Συμπέρασμα: Σωστά και θαρραλέα καυτηριάζει ο Γαβριηλίδης κάποιες ρήσεις του Μίκη. Κακώς αθωώνουν τον Μίκη κάποιο ως απλά παραπληροφορημένο, αλλά είναι υπερβολικό και παραπλανητικό(εκτός και αν προκύπτουν και άλλα στοιχεία εναντίον του Μίκη)να τον χαρακτηρίσουμε ως καραρατσιστή. Θα ήταν δηλαδή ακριβέστερο και δικαιότερο να τον χαρακτηρίσουμε ξερόλα, ημιμαθή, μεγαλομανή, χοντροκομμένο, αλαζονικό, επιρρεπή στον ρατσισμό, ψευδοσοσιαλιστή, πολύ εθνικιστή, σχεδόν νεκρόφιλο κλπ (δηλαδή «έλληνα», για να πω και εγώ τα ρατσιστικά μου!).

  21. Στην πραγματικότητα, όπως εξήγησα (και αλλού) ο Μίκης χρησιμοποιεί δυστυχώς τη γλώσσα των ΑΛΛΩΝ. Έχοντας καταλήξει μέσα του σε ορισμένα συμπεράσματα, για το τι θα ωφελήσει καλύτερα τη συλλογική συνείδηση αυτού του τόπου, χρησιμοποιεί μία γλώσσα εννοιών που δεν είναι καν δικές του, για να πάρει θέση σε θέματα που όχι μόνο δεν είναι δικά του, αλλά δεν τα σκέπτεται καν όπως ο κόσμος αυτός που χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα.

    Αν θέλει κανείς να κρίνει το Μίκη, θα πρέπει να τον κρίνει στο δικό του χώρο, όπου μιλάει με τη δική του γλώσσα. Κι αυτός ο χώρος (εκτός της ίδιας της μουσικής) είναι η φιλοσοφική του σκέψη, που… κάθε άλλο παρά δογματική ή θρησκόληπτη είναι. Τα σχετικά ποστ είναι όλα στο εξής link:
    Συμπαντική Αρμονία.

  22. Ενδιαφέρουσα παρατήρηση, που όμως θα ταίριαζε για άλλους ανθρώπους παρά για τον Μίκη — λιγότερο κοσμοπολίτες, λιγότερο μορφωμένους, λιγότερο εκτεθημένους σε ιδεολογικές, πολιτικές και πολιτιστικές διαμάχες από αυτό. Είναι αρκετά δύσκολο να δεχθούμε ότι ένας τόσο μεγάλος άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία των εκφράσεών του στο δημόσιο διάλογο μίας συγκεκριμένης χώρας. Δεν γνωρίζει, π.χ. όταν μιλάμε για τα ελληνο-τουρκικά, πόσο σημαντική είναι η διαφορά ανάμεσα στο «οι τούρκοι είναι ζώα και θέλουν να μας φάνε» και το «η τουρκική ηγεσία ακολουθεί μία επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο»; Για το Μίκη η μόνη δικαιολογία είναι μία πιθανή γεροντική ανεπάρκεια.

  23. Δεν νομίζω ότι είπε πουθενά ο Μίκης «οι Τούρκοι είναι ζώα και θέλουν να μας φάνε».

    Αν εξετάσεις τις δηλώσεις του μία-προς-μία θα ανακαλύψεις και ΤΙ ακριβώς είπε, με ποιόν τρόπο, σε τι κοινωνικό περίγυρο και για ποιό λόγο. Καμία σχέση με όσα νομίζουν μερικοί, και όσα γράφτηκαν.

    Για μένα ο Ανθρωπος ο ΙΔΙΟΣ σσν ΕΙΔΟΣ (Homo Sapiens – Homo SAPIOUS) είναι βρωμερώτατο ζώο που μολύνει τη φύση, δεν αξίζει πια να ζει, και τα «έθνη του » είναι ΟΛΑ βρωμερότερα κι από τον ίδιο.
    Αν ζούμε ακόμη, η Φύση μας κάνει ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΗ που μας ανέχεται.
    Οπως και η Μουσική Εμπνευση στο Νου του Μικη μας κάνει ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΗ που ασχολείται με τις βρωμοθρησκείες μας, τους σκατοεθνικισμούς μας, τους υποτιθέμενους «κοινωνικούς αγώνες» μας (δηλαδή τους αγώνες λίγων εκατοντάδων ανθρώπων σε μία χώρα που είχε -τότε- αποχαυνωθεί εντελώς από τη χούντα).

    Σιγά μη γίνει και «αντισημίτης» επειδή είπε πως κάποιοι ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ μέσα στο κέντρο του κακού σήμερα (με τα χρήματά τους). Δεν είπε όμως ότι ΕΙΝΑΙ κιόλας, (ΤΟ κέντρο του κακού), έτσι δεν είναι;

    Αγαπητέ επισκέπτη Σταύρο, θα σου πω κάτι άλλο, ίσως πειστικότερο.

    Το Μίκη Θεοδωράκη τον γνωρίζω πλέον προσωπικά. Για μία περίοδο λοιπόν, τότε που είχε βγεί να υποστηρίξει το ΘΕΣΜΟ του Αρχιεπισκόπου, είχα θυμώσει με το Μίκη, τόσο ώστε δεν ήθελα να μιλήσω μαζί του.

    Μετά από καιρό όμως, κάθισα και «αποκρυπτογράφισα» τις δηλώσεις του Μίκη. ΚΑΜΙΑ σχέση ακόμη και με όσα είχα ο ΙΔΙΟΣ νομίσει ότι είπε.

    ΕΙΝΑΙ δυνατόν, φίλε μου, να μιλάει εθνικιστική και εκκλησιαστική «γλώσσα» ένας φύσει αγνωστικιστής, αιρετικός και διεθνιστής? Η… μήπως λέει κάποια άλλα πράγματα που ΘΕΩΡΕΙ ότι οι άλλοι κατανοούν?

    Πάλι δεν συμφωνώ σε όλα με το Μίκη. Είναι όμως ένας απερίγραπτα γλυκύς άνθρωπος, και το αντίθετο του δογματικού που νομίζει κανείς ότι είναι (αν κρίνει τα γραπτά του στον Τύπο ή στα ΜΜΕ).

  24. Omadeon, λοιπόν,

    Δεν είπα ότι ο Μίκης είπε ότι οι Τούρκοι είναι ζώα. Αντίθετα, παρατήρησα ότι ο Μίκης είχε πάντα την ευαισθησία να διακρίνει την αντίθεσή του με την πολιτική της Τουρκίας από την αλληλεγγύη του με τον Τουρκικό λαό. Όμως δεν έδειξε, στη συγκεκριμένη εκδήλωση, την ίδια ευαισθησία αναφορικά με τους εβραίους όταν τους… τσουβάλιασε ομαδόν, στο κέντρο του Κακού.

    Έχω ακούσει τον Μίκη σε συνεντεύξεις στο ραδιόφωνο (με Μαλούχο) και πράγματι βγαίνει, όπως λες, σαν ένας γλυκός και όχι δογματικός άνθρωπος. Ίσως, όταν τα «παίρνει» παρασύρεται σε ακραίες διατυπώσεις (αντιαμερικανισμός, αντισημιτισμός, θεσμο-φύλακας, υπερ-ορθοδοξία, κλπ). Κατανοητό, ανθρώπινο, όμως περιμένω ή μία συγνώμη ή περισσότερη ευαισθησία-προσοχή, ακόμα και όταν οργίζεται, από ένα τόσο προικισμένο άνθρωπο.

  25. Τελικά δεν νομίζω ότι διαφωνούμε και τόσο πολύ. Είναι θέμα εκτίμησης της σχετικής σπουδαιότητας διαφόρων θεμάτων.

    Μην ξεχνάς ένα σημαντικό παράγοντα. Τον υπερβολικά συναισθηματικό τρόπο σκέψης όσων ασχολούνται σοβαρά με την τέχνη, είτε μεγάλοι είτε μικροί. Εγώ για παράδειγμα (πολύ μικρός σε έργο απέναντι στο Μίκη) είμαι… ακόμη χειρότερος όταν εκρήγνυμαι. Είμαι απολύτως ικανός να βρίσω ΚΑΙ τη χώρα μου με κίνδυνο να χαρακτηριστώ… ανθέλληνας. Αυτό κρύβει βέβαια και έναν μεγάλο πόνο (γιατί η χώρα μας είναι σαν τη μάνα μας και δεν είναι δυνατόν να μην ενδιαφερόμαστε) αλλά τη στιγμή που βρίζω και φωνάζω «α γ… κωλοέλληνες» ο καθένας μπορεί να με βάλει σε… μαύρα κατάστιχα (π.χ. «ξένων πρακτόρων») χωρίς τον παραμικρό λόγο.🙂

    Αν ο Μίκης -τέλος- ήταν υπερεθνικιστής και κρυπτοδεξιός (κλπ) θα με είχε στείλει… στο διάολο (με αυτά τα καμώματά μου) αντί να γράφει επιστολές που αξιολογούν θετικά τη δουλειά μου!🙂

  26. Υ.Γ.
    Σε παραπέμπω στην κωμωδία «BORAT» για τα περαιτέρω.🙂

    Ο Μίκης έγινε αυστηρός με τους Εβραίους για τους εξής λόγους
    1) Τους ΥΠΕΡ-αγαπά (και μάλιστα θεωρήθηκε… φιλοεβραίος για πολλά χρόνια
    2) Αγαπά επίσης τους αδικημένους Παλαιστίνιους και εξοργίζεται όταν η πλειοψηφία των Εβραίων αδιαφορεί γι’ αυτούς (που είναι ΓΕΓΟΝΟΣ).
    3) Δεν συμπαθεί τους πλουτοκράτες και (για διάφορους λόγους που ήδη εξήγησα) σημαντικός αριθμός τους είναι Εβραίοι
    4) Δεν συμπαθεί την Παλαιά Διαθήκη (είναι πράγματι ώρες-ώρες ΠΟΛΥ κακό και ρατσιστικό βιβλίο) αλλά ούτε και το δογματικό χριστιανισμό.
    5) Πιστεύει στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα και θλίβεται που έχει συντριβεί.

    Μου διηγήθηκε προσωπικά (είχα πάει επίσκεψη σπίτι ΜΑΖΙ με ένα φίλο που μπορεί να το επιβεβαιώσει) ο Μίκης ΠΩΣ… φιλοξένησε τρεις μέρες σπίτι του έναν Ισραηλινό δημοσιογράφο της Χαρέντζ που τον υπέβαλλε… σε αδιάκοπη ανάκριση (μέχρι που τον… αθώωσε, τελικα), γιατί η (προοδευτική) αυτή ισραηλινή εφημερίδα έχει ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ απόψεις με του Μίκη (και στη χώρα της συκοφαντείται σαν… αντισημιτική). Παρόλο που ισχύει όμως αυτή η ταυτότητα απόψεων, ο δημοσιογράφος ΔΕΝ του χάρισε κάστανα, ΟΥΤΕ λεπτό!🙂

  27. Γνωρίζω για τον δημοσιογράφο της Χααρέτζ (διάβασα την ανταπόκρισή του). Δεν είμαι σίγουρος ότι τον αθωώνει ακριβώς… Πάντως έχεις δίκιο ότι δε διαφωνούμε πολύ.

    Γνωρίζω ότι ο Μίκης αγαπά πολλούς εβραίους. Συμμερίζομαι την αντιπάθειά του για την Παλαιά Διαθήκη. Απεχθάνομαι την τάση της Ισραηλινής κυβέρνησης να χαρακτηρίζει αντισημίτες όσους διαφωνούν με την πολιτική της. Το θέμα είναι ότι ο Μίκης τείνει να βλέπει τους εβραίου, και τους παλαιστινίους, όπως ίσως βλέπει και τους έλληνες, σαν να ήταν αδιαφοροποίητες ενότητες με κάποια πεμπτουσία — αντίληψη που νομίζω ότι συνιστά ρατσισμό (όταν δεν αρέσει αυτή η πεμπτουσία) ή εθνικισμό (όταν αρέσει). Για μένα είναι λάθος (τουλάχιστον ανακρίβεια) το να υμνείς ή να καταδικάζεις λαούς.

    Απλά κάνω έκκληση για ακριβολογία. Αν πιστεύεις ότι «οι εβραίοι» κυβερνούν τον κόσμο, πες το, τεκμηρίωσέ το. Αν πιστεύεις ότι ανάμεσα στους κυβερνώντες τον κόσμο υπάρχουν και εβραίοι, τότε πες αυτό. Αν μισείς τον Μπους, μη λες ότι μισείς «τους Αμερικάνους». Δε μπορούμε να λέμε κάτι, να εννοούμε κάτι άλλο, και να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αναπόφευκτη παρεξήγηση.

  28. Καλημέρα Σταύρο, είπες:

    Το θέμα είναι ότι ο Μίκης τείνει να βλέπει τους εβραίου, και τους παλαιστινίους, όπως ίσως βλέπει και τους έλληνες, σαν να ήταν >αδιαφοροποίητες ενότητες με κάποια πεμπτουσία — αντίληψη που νομίζω ότι συνιστά ρατσισμό (όταν δεν αρέσει αυτή η πεμπτουσία) ή εθνικισμό (όταν αρέσει).

    χεχε
    εδώ χτύπησες πετρελαιοπηγή (που όμως δεν είναι καν του Μίκη). Απλώς
    ο Μίκης απλώς πήρε κι αυτός λίγο πετρέλαιο (για θέρμανση) απ’την πηγή.

    Και η «πηγή» είναι βασικές λειτουργίες/Gestalt του νου ή του εγκεφάλου που είναι εκ φύσεως ΠΟΛΥ ΛΑΘΟΣ και χρήζουν θεμελιώδους αναβάθμισης. (εξού κι η παράλληλη ενασχόλησή μου με τη ΛΟΓΙΚΗ).

    Μάλιστα δυσπιστώ στην ίδια τη λανθασμένη (αυτο)πεποίθηση της Πολιτικής Ορθότητας όσων ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ότι ξεπέρασαν όλο το σάπιο λογισμικό αυτού του είδους, νομίζοντας ότι είναι μάγκες, ότι ξεπέρασαν τον έμφυτο πολεμοχαρή ρατσισμό αυτή της βασικής λειτουργίας του Νου. Στην πράξη, τελικά ΠΑΛΙ αθώοι (αποδιοπομπαίοι τράγοι) την πληρώνουν, με ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ακρίβεια, κάποια στιγμή. (π.χ. ο «ρατσιστής» 82χρονος Μίκης).

    Ο τρόπος απελευθέρωσης δεν είναι η διανοουμενίστικη κατασκευή ‘software patches’ στο χαλασμένο λογισμικό, αλλά η συναισθηματική ΑΠΟΔΟΧΗ του, και η συνειδητοποίηση ότι (μέχρι στιγμής) δεν μπορούμε ΚΑΝ να λειτουργήσουμε χωρίς αυτό. Κοντολογίς ΕΙΜΑΣΤΕ ρατσιστές, διότι ο εγκέφαλός μας είναι ακόμη πολύ ηλίθιος και δύσκολα σκέφτεται με μη-ρατσιστικό τρόπο (χωρίς στατικά Gestalt ομαδικών γενικεύσεων).

    Οταν χαλάει ο υπολογιστής μου, φταίνε οι «άτιμοι υπολογιστές».
    Οταν χαλάνε τα windows, φταίει η Microsoft.
    εεεεε…. Πάντα κάποιος (άλλος) θα φταίει, δηλαδή?🙂

    Τουλάχιστον συνειδητοποιώντας ότι φταίμε ΚΑΙ εμείς οι ίδιοι (καθένας χωριστά) κατανοούμε το ρατσιστή που κουβαλάμε ΜΕΣΑ ΜΑΣ και δεν τον δένουμε με λουρί σκύλου, ούτε τον καίμε στην πυρά όπου βάζουμε τους… ρατσιστές εχθρούς μας (στη θέση ΑΥΤΟΥ του μέρους αυτού του ΙΔΙΟΥ του Εαυτού μας που ΑΠΩΘΟΥΜΕ νομίζοντας ότι το ξεπεράσαμε – ως «αντιρατσιστές»).🙂

    Υ.Γ. Το «τείνει να βλέπει» επίσης σηκώνει πολύ νερό, ή δεν λέει και τίποτε. Οι ίδιοι οι πολίτες μιας συλλογικότητας ΤΕΙΝΟΥΝ να θέλουν να ενώνονται για να νοιώσουν λιγότερο μόνοι ο καθένας χωριστά, πιο όμορφοι σαν κοπάδι, και πιο ενωμένοι-εμπνευσμένοι «ποδοσφαιρικά» κατά κάποιου εξωτερικού εχθρού, Δηλαδή κάτι τρέχει στα γύφτικα, homo Sapiens – Sapious…

    Εξάλλου εκείνο που διαφεύγει ΟΛΩΝ των «προοδευτικών» Κυνηγών Ρατσιστικών Μαγισσών μέσα σε έννοιες όπως ο πατριωτισμός, είναι μία Λειτουργία της φύσης που ΔΕΝ καταλάβαμε επαρκώς μέχρι τώρα, η λειτουργία της Συλλογικής Συνείδησης και Συλλογικής Μνήμης. Παραπέμπω σε Ruper Sheldrake γι’ αυτή (ΕΔΩ), και για περαιτέρω (που ελπίζω να θέσω ΚΑΙ υπ’ όψη του ίδιου του Μίκη στο άμεσο μέλλον – δηλαδή μία ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ για τη λεγόμενη «Εθνική Συνείδηση» που αποδεικνύεται Συλλογική Χωροχρονική Κατασκευή χωρίς σαφή όρια πουθενά στο χώρο ή στο χρόνο, αποτέλεσμα Κοινής Δράσης επί σειρά γενεών πολλαπλών συνειδήσεων μέσα στη συλλογικότητα).

  29. OMADEON, λοιπόν,

    Οι διαφωνίες μας, τελικά, είναι βαθύτερες από ότι νόμιζα.
    Αυτά περί συλλογικής συνείδησης για να μην αισθανόμαστε μόνοι, σωστά είναι αλλά εσύ τα αναγάγεις σε αναπόδραστες νομοτέλειες. Μπορεί να γεννιόμαστε ρατσιστές κλπ, αλλά μαθαίνουμε να ξεφεύγουμε (αυτό άλλωστε λέγεται πολιτισμός). Εμένα ουδόλως με παρηγορεί, σε στιγμές μοναξιάς, ότι ανήκω σε μία συλλογικότητα που περιλαμβάνει και μπουμπούκια όπως ο Καρατζαφέρης, ο Πολύδωρας κ.α. Εγώ ΔΕΝ ανήκω σε τέτοια συλλογικότητα, ή,ακριβέστερα, αυτή δεν είναι η συλλογικότητα που με προσδιορίζει καλύτερα. Υπαρκτό το αίσθημα του ανήκειν, αλλά δεν είμαι οπαδός καμίας ομάδας ποδοσφαίρου (που για άλλους είναι «θρησκεία». Σχεδόν λυπάμαι αυτούς που, μετά από τόσο μεγάλη πορεία, δεν έχουν τίποτα άλλο να ακουμπήσουν παρά στον «θεό» ή στο «έθνος».

    Ο Μίκης, προχθές, αποκάλυψε την εθνόπληκτη φιλοσοφία του στην Ελευθεροτυπία (27/9/07), αναφερόμενος στην απόσυρση του βιβλίου ιστορίας. Χαιρέτησε την απόσυρση… Είπε: «το ιστορικώς αληθές είναι σε κάθε περίπτωση εκείνο που στην περίπτωσή μας ως Λαού συνδέεται με την ανάδειξη της ‘ελληνικότητας’ σε βάθος χρόνου ως θεμέλιο για την ίδια την ύπαρξή μας, εάν φυσικά εξακολουθούμε να θέλουμε να αποκαλούμαστε Έλληνες». Ωραία! Θεμέλιο της ύπαρξής μου είναι η ελληνικότητα; Ή μήπως ο χριστιανισμός, όπως θα έλεγε ο Χριστόδουλος; Εγώ νόμιζα ότι είναι ορισμένες αξίες και μνήμες — μάλλον πολύ διαφορετικές από του Μίκη. Το θέμα είναι ότι ο Μίκης θα ήθελε να μου επιβάλει τις αξίες του και να «αποσύρει» οτιδήποτε δεν τις εξυπηρετεί. Ελλάς, ελλήνων, χριστιανών;

    Μου έφερε στο νου τη ρήση του Φλωράκη «αλήθεια είναι ό,τι συμφέρει στο λαό».

  30. Εγώ διαφωνώ -φυσικά- με την απόφαση (και τη δήλωση) του Μίκη, χωρίς να παύω να τον εκτιμώ (και να πιστεύω ότι κάνει λανθασμένες εκτιμήσεις).

    Υπάρχουν λογικές συνέπειες της συγκεκριμένης κατάστασης (απόσυρσης του βιβλίου με δικαίωση της ακροδεξιάς) που μάλλον δεν έχει σκεφτεί αρκετά….

    Τώρα όσον αφορά τη συλλογικότητα, το ρατσισμό, κλπ.

    Εγώ δεν μιλάω για «αναπόδραστες νομοτέλειες«. Ισως δεν εκφράστηκα αρκετά καλά. Μιλάω για συλλογικά ενεργειακά πεδία (μορφογενετικά πεδία για την ακρίβεια) που διαμορφώνουν συλλογικές συνειδήσεις, καθώς και την αποκλειστικά ΛΟΓΙΚΗ νομοτέλεια του λανθασμένου τρόπου με τον οποίο σκεφτόμαστε, σαν είδος. Δηλαδή, αν δεν «μας βγει προς τα έξω» σαν κάποια μορφή ρατσισμού, ΣΙΓΟΥΡΑ θα βγεί σαν «αναπόδραστες νομοτέλειες» (η ίδια η φράση σου, αποτελεί απλουστευτική γενίκευση).

    Δυστυχώς στη χώρα μας ΔΕΝ διδάσκεται η Λογική στα σχολεία, και μάλιστα ΟΥΤΕ ΚΑΝ στο Πανεπιστήμιο (π.χ. στους μαθηματικούς). Είμαστε ως εκ τούτου μία παράλογη χώρα που παραπαίει ανάμεσα σε λανθασμένα είδη σκέψης. Δεν είπα ότι αποτελούν νομοτέλεια, αντίθετα έδωσα κάποιους τρόπους αντίστασης ή ξεπεράσματός τους. Ομως… ΠΟΛΥ ψιλά γράμματα.

    Θα σου δώσω ένα άλλο παράδειγμα λανθασμένων τρόπων σκέψης. Είδα και έπαθα (σήμερα και χθες) να… επιχειρηματολογήσω ΛΟΓΙΚΑ για μία επιστημονική αλήθεια ΠΕΡΑ από αμφισβήτηση, στον τομέα μου (την «εκφραστική δύναμη των γλωσσών Λογικού Προγραμματισμού»). Ε, ενώ ένα άρθρο μου (ΕΔΩ), με τις ίδιες απόψεις, έγινε πολύ δημοφιλές διεθνώς (με χιλιάδες αναγνώσεις και ΟΥΤΕ ΜΙΑ αντίρρηση) διότι έλεγε λογικά αποδεδειγμένα πράματα, (εν τούτοις) σε… ελληνικό φόρουμ (χθες και σήμερα) ΙΔΡΩΣΑ να αποδείξω το ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟ και ήδη ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ. Η πολιτιστική διαφορά επιπέδων λογικής αντίληψης, ανάμεσα στο ξένο κοινό και στο ελληνικό κοινό είναι τεράστια και αγεφύρωτη.

    Αν ο Άνθρωπος δεν κάνει συνειδητή εξέλιξη μέσα του, ΔΕΝ μπορεί να απαλλαχτεί από ξεπερασμένους τρόπους σκέψης. Η μόνη «νομοτέλεια» είναι -απλούστατα- το ότι ΚΑΠΟΤΕ θα «την πατήσει» κάπου, ακόμη με κάποιον άλλο τρόπο, π.χ. μέσω «κυνηγητού μαγισών» βαφτίζοντας π.χ. κάποιον ρατσιστή επειδή απλώς σκέφτεται λανθασμένα ή συντηρητικά (χωρίς απαραίτητα πλήρη επίγνωση του γεγονότος).

    Οταν εξηγείς, σε ελληνικό κοινό, ΞΑΝΑ και ΞΑΝΑ, την δεδομένη και λογικά άψογη διάκριση ανάμεσα σε «εκφραστικότητα γλωσσών» (είτε φυσικών γλωσσών είτε τεχνητών) και οι άλλοι σου απαντάνε «μιλάς υποκειμενικά», τότε… ΤΙ κάνεις;

    Δυστυχώς ο Ελληνας θέλει ΚΑΙ την πίτα γερή ΚΑΙ το σκύλο χορτάτο, δηλαδή ΚΑΙ να λέει Ο,ΤΙ του κατέβηκε (θεωρώντας το σωστό) ΚΑΙ να αμφισβητεί αποδεδειγμένα λογικά δεδομένα ότι είναι (δήθεν) «υποκειμενικά». Δεν γνωρίζω αν ξέρεις προγραμματισμό Η/Υ αλλά… μπες στη συζήτηση (δεν χρειάζεται κει ειδικές γνώσεις νομίζω) να δεις _τι_ έγινε! ΦΤΗΝΑ τη… γλύτωσα (πάλι -χεχε):
    http://www.insomnia.gr/vb3/showthread.php?t=152394&page=3

    ΓΙ’ αυτό επιμένω, ότι τέτοια λάθη είναι ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ, αν δεν τα συνειδητοποιήσουμε πρώτοι εμείς και μετά τα δούμε μη-δογματικά μέσα στους άλλους, σαν υλικό για «κριτική με αγάπη» και όχι για θάψιμο.

  31. Πράγματι, τώρα νομίζω ότι λες κάτι πολύ σωστό. Συμπάσχω με την αγωνία σου να μεταφέρεις σε ξερόλες συνέλληνες το αυτονόητο.

    Ωστόσο νομίζω ότι είσαι ιδιαίτερα επιεικής με την περίπτωση του Μίκη. Λες, σωστά, ότι «αν ο Άνθρωπος δεν κάνει συνειδητή εξέλιξη μέσα του, ΔΕΝ μπορεί να απαλλαχτεί από ξεπερασμένους τρόπους σκέψης», και προφανώς απαλλάσσεις τον Μίκη από την υποχρέωση να κάνει μία τέτοια συνειδητή προσπάθεια. Νομίζω ότι με τέτοια μεγέθη όπως ο Μίκης πρέπει να είμαστε περισσότερο απαιτητικοί.

    Δεν προτείνω Κυνήγι Μαγισσών. Δε θα βάλω τον Μίκη στο πυρ το εξώτερον. Απλώς τον απομυθοποιώ. Και τον κρίνω ακόμα αυστηρότερα όταν διαβάζω τη δήλωσή του περί της απόσυρσης του βιβλίου. Η αιτιολόγησή του, περισσότερο από την θέση του υπέρ ή κατά του βιβλίου, ενισχύει την άποψη ότι είναι (μαλακός) ρατσιστής (σκέπτεται και εκφράζεται με όρους ράτσας και εθνικής πεμπτουσίας). Κάτι τέτοιο είναι πράγματι εξηγήσιμο και συγχωρήσιμο (όπως προτείνεις) για πολλούς, αλλά γιατί και για τον Μίκη;

  32. Αγαπητέ Σταύρο,

    Αν και θα μπορούσα εύκολα να κατηγορηθώ ότι «μεροληπτώ» (για λόγους προσωπικούς πια) στην «επιείκεια» όπως τη χαρακτηρίζεις, έχω κάποιους άλλους -νομίζω βάσιμους λόγους- που θα προσπαθήσω να εξηγήσω:

    1) O Μίκης είναι αυτή τη στιγμή 82 χρονών. Χαίρει άκρας υγείας, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, αλλά… ΧΩΡΙΣ να του αποδίδω κανένα ψυχικό «πρόβλημα» ΔΕΝ μπορώ και να του καταλογίσω ευθύνη που ακολουθεί όσα πιστεύει με ειλικρίνεια, με βάση τα ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ή πιστεύει. Αν ήταν έτσι έπρεπε να… πάρουμε στο κυνήγι και κάθε παππού ή γιαγιά που (παραμένοντας έξυπνος ή έξυπνη) έχει κάποιες ιδιομορφίες ή συνήθειες σκέψης που ΔΥΣΚΟΛΑ εγκαταλείπονται.

    2) Εξάλλου, επειδή όταν πήγαμε να του μιλήσουμε (ένας άλλος φίλος κι εγώ) είχε την ευγένεια να μας χαρίσει και ένα μικρό βιβλιαράκι του, που έγραψε πρόσφατα μαζί με τον Γιώργο Κοντογιώργη (και το υπέγραψε) ένιωσα την ισχυρή περιέργεια να το διαβάσω ΑΜΕΣΩΣ, και πολύ γρήγορα να το αναλύσω στο μυαλό μου, με σκοπό να γράψω κάποιο ποστ ή άρθρο γι’ αυτό (πράγμα που επίκειται). Στο μελλοντικό αυτό ποστ, θα μιλήσω ευθέως και ειλικρινώς στο Μίκη (ΓΙΑ το βιβλίο), εξηγώντας με ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ πιο ωραίο τρόπο (χωρίς μεροληψία όμως ή κολακείες) λόγους για τους οποίους ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ συμφωνώ ΚΑΙ διαφωνώ με το βιβλίο του, που σαν βιβλίο είναι περιεκτικό και καλογραμμένο – με εφηβικό ζήλο θα έλεγα!

    3) Πάμε τώρα στο ΚΥΡΙΟ θέμα που αφορά την… «υπεράσπιση» του Μίκη από μένα. Θεωρώ λοιπόν ότι είναι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικό πράγμα το να κάνει κανείς κάποιες σκέψεις που σφάλλουν σε κάποια σημεία, λίγο ή πολύ, από το να διαπράττει… εγκληματικά ιδεολογικά ατοπήματα που μπορούμε βάσιμα να τα κακο-χαρακτηρίσουμε (π.χ. σαν «ρατσιστικά»).

    Ο Μίκης ΔΕΝ σκέφτεται με «όρους ράτσας» διότι ΞΕΡΕΙ ότι δεν είμαστε «καθαροί» γενετικά, ξέρει ότι ΟΥΤΕ κι έχει νόημα να επιζητούμε κάτι τέτοιο. Αν ο Μίκης έψαχνε καλύτερα το θέμα, θα βρισκόταν αντιμέτωπος με κάτι που βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον, άγνωστο και… σχεδόν ανεξήγητο: Η ίδια η «αίσθηση της συλλογικότητας ή συλλογικής ταυτότητας» (π.χ. ενός λαού) ΔΕΝ εξηγείται με τους καθιερωμένους όρους που την σκεφτόμαστε σήμερα, διότι ΤΟΣΟ οι «γονιδιακοί λόγοι» (που αποκαλείς «μαλακό ρατσισμό») ΟΣΟ και οι «γλωσσικοί» (τη στιγμή που π.χ. το Ελληνικό ναυτικό του 1821 είχε επίσημη γλώσσα τα… αρβανίτικα), ΟΣΟ και όλοι οι άλλοι λόγοι που προβάλλονται, ΕΙΤΕ ΥΠΕΡ, ΕΙΤΕ ΚΑΤΑ, της αίσθησης της συλλογικής ταυτότητας των Ελλήνων (ή οποιουδήποτε άλλου λαού) ΔΕΝ νομίζω ότι είναι βάσιμοι, σαν ΟΙ πιο σημαντικοί, ΔΕΝ νομίζω ότι εξηγούν το φαινόμενο, ΟΥΤΕ και το καταρρίπτουν. Η επιστημονική σκέψη αυτής της εποχής που ζούμε είναι κάπως… περίεργη. Αναγνωρίζει ότι δεν γνωρίζει τα πάντα αλλά προσπαθεί πολύ έντονα να… εθελοτυφλήσει, σε θέματα που (απλούστατα) δεν μπορεί να εξηγήσει επαρκώς. Για μένα, λοιπόν, ίσως ΚΑΙ επειδή έζησα σε ΔΥΟ χώρες και ένιωσα «κομμάτι της συλλογικής συνείδησης» ΔΥΟ λαών (Ελλάδα-Αγγλία), κάποια διαστήματα της ζωής μου, ο προβληματισμός αυτός ,για το ΤΙ είναι η συλλογική ταυτότητα γέννησε έντονα επιτακτική την ανάγκη να κατανοήσω άμεσα αυτά τα φαινόμενα. Και… μόνο ΠΟΛΥ πρόσφατα, ίσως μόνο τα τελευταία 2 χρόνια -περίπου- άρχισα να καταλήγω κι εγώ κάπου, διαφωτίζοντας τόσο την περιέργειά μου όσο και τα περίεργα αισθήματα «αγάπης-και-μίσους» που ένιωθα – επί μακρόν, ΚΑΙ για τους δύο αυτούς λαούς, τον Ελληνικό και το Βρεταννικό. Πολύ πρόσφατα, ένιωσα ότι ένας παρεξηγημένος (από το «επιστημονικό κατεστημένο») Άγγλος βιολόγος, ο Rupert Sheldrake, προσέγγισε επιτέλους σωστά αυτά τα φαινόμενα συλλογικής συνείδησης (και μνήμης) με τη θεωρία του των «Μορφογενετικών Πεδίων«. Δέχομαι ότι αποτελεί ένα είδος «περιθωριακής επιστήμης» αυτή η θεωρία, αλλά είδα και διάβασα πάρα πολλά στοιχεία π.χ. για επιστημονικά πειράματα που την επιβεβαιώνουν, ενώ δούλεψα και σε συγγενικούς με αυτή τομείς (τη «Λογική Πολλαπλών Μορφών«) και τέλος ενημερώθηκα για «συμβατές» με αυτή δουλειές όπως εκείνη του «Boundary Institute» (ΕΔΩ) για μία «Φυσική χωρίς Αιτιότητα»

    Έτσι λοιπόν, ο κύριος στόχος μου (εκτός από το να υπενθυμίσω ότι εκείνος που σκέφτεται όπως ο Μίκης ΔΕΝ είναι απαραίτητο να έχει κακές ή ρατσιστικές προθέσεις, αλλά ενδέχεται να ακολουθεί διαδρομές που δεν είναι πάντα σωστές)… (ο κύριος στόχος μου λοιπόν) είναι να μπορέσω να προλάβω, ΟΣΟ ζει ο Μίκης μας, να τον ενημερώσω για τα σημαντικά αυτά θέματα που δίνουν ΑΞΙΑ στη δουλειά του, ΑΞΙΑ στα αισθήματά του (ας μην ξεχνάμε ότι για να γράφει κανείς τόσο πολλή αξιόλογη μουσική ΕΧΕΙ οπωσδήποτε πάρα πολύ εκλεπτυσμένα εσωτερικά αισθήματα), αλλά και ταυτόχρονα ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ τον ίδιο από… οποιαδήποτε ανάγκη να φανεί «χρήσιμος στην κοινωνία» μας σήμερα με τρόπους ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ σωστούς, αλλά (ενίοτε) βασισμένους σε κάποια λάθη (ενώ άλλοτε σε πολύ σωστά πράματα – που ξεχνάμε τώρα).

    Θεωρώ ότι αυτός ο στόχος είναι ιερός, και επίσης θεωρώ ότι ο Μίκης (όπως όλοι μας) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να γίνεται και… υπόλογος, για τις ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ορισμένων (σχεδόν ασήμαντων) δηλώσεών του, οι οποίες κάλλιστα θα περνούσαν απαρατήρητες, αν ήταν ένας προοδευτικός… παππούς δικός μου ή δικός σου (που ούτε κατά διάνοια δεν θα κράζαμε σαν «ρατσιστή»). Επίσης, έχοντας χάσει και τη μάνα μου ΚΑΙ τον πατέρα μου, μερικά χρόνια πριν, και έχοντας διαφωνήσει ΚΑΙ με τους δύο (ιδίως με τον τελευταίο) έμαθα να εκτιμώ αμφοτέρους για ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ καλά πράγματα, που μου χάρισαν (και κρατώ ακόμη ζωντανά μέσα μου). Διότι οι άνθρωποι αυτοί, όπως ο Μίκης σήμερα (παρόμοιας ηλικίας – αν ζούσαν και οι δικοί μου) γαλουχήθηκαν ΠΟΛΥ διαφορετικά από εμένα ή εσένα (αν είσαι νέος μπροστά τους -όπως μαντεύω ότι είσαι) και ο τρόπος που τέτοιοι «χρυσοί άνθρωποι» σκέφτονταν ή σκέφτονται ΔΕΝ ήταν πάντα 100% σωστός, αλλά είχε πάντα καλές προθέσεις και σωστές αξίες σαν βάσεις του. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να διασύρεται, σήμερα, ο Πνευματικός μας Πατέρας, ο Μίκης Θεοδωράκης, επειδή κάποτε (ή πρόσφατα) είπε 2-3 κουβέντες ‘παραπάνω’, π.χ. λόγω της οργής του για τα χάλια της χώρας μας (όπως κι εγώ είπα… χειρότερα, με άλλους τρόπους) την οποία (χώρα) αγαπά ΥΠΕΡ το δέον και… προσπαθεί να βοηθήσει ΥΠΕΡ το δέον (με κίνδυνο να χάσει την αξιοπιστία του). Εγώ ξέρω αυτή την πλευρά, την ΑΛΛΗ πλευρά, την πολύ διαφορετική από τις (εύκολες) λογικές αναλύσεις μας για δηλώσεις του Μίκη, που… μέσα σε έναν ΩΚΕΑΝΟ από τίμιες και πολύ σωστές δηλώσεις, τώρα -στα γεράματά του- περιέχουν και κάποια λαθάκια ή κάποια σημεία που προδίδουν αμυδρή σύνδεσή τους με τρόπους σκέψης λανθασμένους. ΔΕΝ μπορώ -δηλαδή- να συναινέσω σε μία τέτοια ΕΝΤΕΛΩΣ αναίτια «πατροκτονία», τη στιγμή που δεν πρόκειται καν για «πατέρα-αφέντη», αλλά για έναν γλυκύτατο, ήπιο και διαλλακτικό άνθρωπο, που… κάθεται στο σπίτι του και σκέπτεται, και ανησυχεί για το μέλλον του κόσμου που αφήνει πίσω του.

    Επιπλέον, έχουμε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να «πάμε μακρύτερα» από όσα μας άφησαν ή θα μας αφήσουν οι παλιοί, να τους συγχωρήσουμε αλλά και να τους κατανοήσουμε σωστά, με δίκαιους όρους. Και εκεί… εντάξει, εσύ κι εγώ, σε κάποια σημεία αξιολόγησης διαφωνούμε. Ομως ΔΕΝ μιλάμε καν για ένα φασίστα ή ένα… συνεργάτη της χούντας, αλλά για αγωνιστή που ΠΟΛΛΕΣ φορές φυλακίστηκε ή στιγματίστηκε ή περιθωριοποιήθηκε για τις ιδέες του, ΠΟΛΥ περισσότερο από όσο μπορούμε (τώρα) να φανταστούμε. Διότι ο Μίκης τέθηκε στο περιθώριο ΠΟΛΥ περισσότερες φορές από όσες τέθηκε στο προσκήνιο, και ΠΑΝΤΑ για να κερδίσουν ΑΛΛΟΙ από εκείνον. Αλλά… ΟΥΤΕ εγώ ήξερα το πλήρες εσωτερικό δράμα της ζωής του, μέχρι που το ανακάλυψα (μάλλον τυχαία, λόγω ενασχόλησης με τη μουσική του).

    Κανένα πρόβλημα με όσα λες. ΟΛΑ υπόκεινται σε ανοιχτό διάλογο!🙂

  33. Συμμερίζομαι τη διπλή σου «κατοικία» (εγώ έχω τριπλή: Τουρκία, Ελλάδα, ΗΠΑ), το σεβασμό στους γονείς σου, την προσπάθεια να αποτρέψεις ένα λινστάρισμα. Όμως τώρα φανερώνεις όχι απλώς επιείκεια για τον Μίκη αλλά τεράστια προκατάληψη υπέρ του. Με ξενίζει εντελώς ο χαρακτηρισμός σου για τον Μίκη ως «εθνικό μας πατέρα» — αυτός ακριβώς ο χαρακτηρισμός που ο Μίκης πολύ τον επιδιώκει αποτελεί την πρόκληση-ύβρη (με την αρχαία έννοια) για τις πρόσφατες απόπειρες κατακρήμνισης του αναστήματός του. Ο Μίκης έζησε διωγμούς, πράγματι, και δεν ξέρω κανένα που δεν το αναγνωρίζει. Είναι, ωστόσο ένας άνθρωπος που έζησε περισσότερη δόξα από κανέναν. Τόση δόξα, τόσα μπράβο, τόσα αφιερώματα, τόσα χειροκροτήματα, τόσο «ιεροσύνη» που… του πήρε τα μυαλά.

    Όσο για την «ευαισθησία» του (που δεν την αμφισβητώ γενικά αλλά δεν την αναγνωρίζω ορισμένες φορές) δε νομίζω ότι πιστοποιείται επειδή γράφει καλή μουσική: ο Βάγκνερ είναι επίσης γνωστός για την καταπληκτική μουσική του, ήταν όμως αναμφισβήτητα ένας ρατσιστής, αντισιμήτης, μεγαλομανής κ.α.. Ο Νίτσε είχε και αυτός μαγευτεί από τον δάσκαλο, μέχρι που έγινε αδύνατο να συνεχίσει να δικαιολογεί ή να παραβλέπει τις απόψεις του περί έθνους και εχθρών του.

    Φυσικά, δε λέω ούτε υπονοώ ότι ο Μίκης είναι φασίστας. Αλοίμονο! Όμως, τα «λαθάκια» του δεν είναι, όπως όλα δείχνουν, απλές παραδρομές. Του πατέρα μου του συγχωρώ αντισιμητικές διατυπώσεις — όμως δεν έγραψε βιβλίο ούτε έδωσε διαλέξεις!

  34. Προσωπικά θεωρώ τους Ελληνες… απάτριδες και μπάσταρδους, οπότε τους βρήκα (ως προς τη σύγχρονη ιστορία τους, ορισμένα άτομα που μπορεί να θεωρηθούν πατέρες τους – πνευματικά).

    ΠΡΩΤΟΣ στη λίστα (για μένα) ΔΕΝ είναι ο Μίκης αλλά ο Οδυσσέας Ελύτης.

    Πολλοί άλλοι (και άλλες) σε αυτή τη λίστα (του μυαλού μου) δεν ζούν.

    Ο τελευταίος που ζει ακόμη είναι ο Μίκης θεοδωράκης.

    Είναι βέβαια κι άλλοι που θα μπορούσαν να μπουν στην ίδια λίστα, αλλά… πλην του Μίκη, ΔΕΝ αντέχουμε άλλα… αρχίδια πατέρα!🙂

  35. Με ξενίζει εντελώς ο χαρακτηρισμός σου για τον Μίκη ως “εθνικό μας πατέρα” — αυτός ακριβώς ο χαρακτηρισμός που ο Μίκης πολύ τον επιδιώκει αποτελεί την πρόκληση-ύβρη (με την αρχαία έννοια) για τις πρόσφατες απόπειρες κατακρήμνισης του αναστήματός του.

    Πράγματι, αν κανείς επιδιώκει συνειδητά να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο διαπράττει ένα είδος «Υβρης».

    Ειλικρινά δεν το είχα σκεφτεί, ότι… αυτό μπορεί να αποτέλεσε και μία αιτία για τις κακοτυχίες του Μίκη, καθώς και την ατυχία του να γράψει ή να δημοσιεύσει πράγματα που μόνο κακό του έκαναν.

    Πάντως και εσύ, αγαπητέ συνομιλητή, ΠΟΛΛΗ σημασία στις λέξεις δίνεις.

    Εγώ όταν το έγραφα, περισσότερο είχα στο νου μου εκείνους (τους πιθανούς αναγνώστες) που ΠΡΑΓΜΑΤΙ θεωρούν τον Μίκη Πατέρα τους. Εγώ ΔΕΝ θεωρώ κανέναν «πατέρα μου» διότι… απλούστατα (και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ παράδοξα) δεν πιστεύω καν στο θεσμό των «Πατέρων»! (και της πατριαρχίας εν γένει). Είμαι ένας απλός… Ιππότης της Θεάς, ΚΑΘΟΛΟΥ υπήκοος του… παλιού Βασιλιά της φυλής (που κάποτε σκοτώσαμε σαν ΕΙΔΟΣ και… γεννήθηκε ο πολιτισμός της Ενοχής, ο ΔΗΘΕΝ τελικός – κατά τον Φρόϋντ).

    Σε μία ιδανική κοινωνία του 2300 μ.χ. (ας πούμε) ΚΑΝΕΝΑ παιδί δεν θα επιτρέπεται να ΞΕΡΕΙ ποιος ήταν ο πατέρας του, παρά μόνο αν τελειώσει… πενταετή κύκλο σπουδών σε 4-5 επιστήμες ταυτόχρονα. (αστείο αλλά αληθινό).

    Δηλαδή -σόρυ- ΑΡΧΙΔΙΑ ΠΑΤΕΡΑ οι θεσμοί των πατέρων. Με αυτούς πήγε και… έμπλεξε ο Μίκης κι έκανε τα λάθη που συζητάγαμε.

    Στην πραγματικότητα, ΦΤΑΝΟΥΝ πια οι πατέρες.

    Ζήτω η Μεγάλη Μητέρα, η Πολλαπλή Θεά, η Αφροδίτη-Δήμητρα-Αθηνά.

    Ενας λόγος που ο Μίκης δεν μπορεί να γίνει κατανοητός, καθόλου ίσως, από το ευρύ κοινό που κρίνει τις δηλώσεις του, είναι γιατί… βαθιά μέσα του

    ΚΑΙ αυτός, παραμένει

    ένας απλός

    ΥΙΟΣ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s