Η Νέα Λογική της Πολύμορφης Αλληλεπίδρασης

Η μυθολογική υιοθέτηση μίας ασαφούς, νεφελώδους, προνομιακά ανεξέλεγκτης, εγωιστικής και βολικής για τις αυταπάτες μας (δήθεν) «Υποκειμενικότητας» στην καλλιτεχνική δημιουργία (και όχι μόνον)… ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος του προ-δικτυακού Πολιτισμού του (Υποκειμενικού) Εγώ και της (Αντικειμενικής) Ολότητας/Πραγματικότητας, που αλληλοσυμπληρώνονταν…

Γράφει ο Δήμος Δημητρίου:

– η τέχνη μετά το δίκτυο θεμελιώνεται στο πλαίσιο των αλληλεπιδράσεων που καθορίζεται απο τις εκφράσεις 2 τουλάχιστον ανθρώπων: η αλληλεπίδραση καλλιτέχνη και θεατή
– η διαφορά με όλη την τέχνη του παρελθόντος είναι ότι η τέχνη του παρελθόντος φάνηκε να ιδρύεται με την υποκειμενική μόνον έκφραση

– όμως, με την έκρηξη που προκαλείται απο την οικειοποίηση και το σφετερισμό των κοινών μέσων επικοινωνίας ανεξέλεγκτα απο την κάθεμιά/καθέναν, ο ορος της καλλιτεχνικης παραγωγης «εκφραση βασισμενη στον εαυτό μονον», είναι πλέον παρωχημενος,
– ούτε ο καλλιτέχνης ούτε ο θεατής δεν έχει τους περιορισμένους ρόλους του παρελθόντος πλέον

– η τέχνη ανοίγεται τώρα με τους νέους όρους του δικτύου, που δεν είναι πλέον οι εαυτικοί & μονο-οπτικοί όροι που συνιστουσαν όλα τα αναπαραστατικα μέσα προ του δικτύου.

Συμφωνώντας απόλυτα, επαυξάνω με το ότι… και η Λογική του Παρελθόντος (που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα) ήταν τόσο Απόλυτη και Αντικειμενική όσο και η Τέχνη ήταν απολύτως (εγωϊστικά) υποκειμενική και σχετική. Όμως δεν είναι απαραίτητα έτσι η Λογική. Θα μπορούσε να προσεγγιστεί πολύ διαφορετικά. Μία εναλλακτική προσέγγιση στη Λογική ξεκίνησε κάποτε και ο George Spencer-Brown με το επαναστατικό βιβλίο του «Νόμοι της Μορφής» όπου αποδεικνύει ότι η Γένεση της Λογικής δεν είναι τίποτε άλλο από τη Γένεση «Ορίων μεταξύ Εαυτού και Κόσμου». Ασχολούμενος με αυτή τη θεωρία, κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ΔΕΝ μπορεί να υπάρχει μόνο… ένας εαυτός σε όλον αυτό τον κόσμο!🙂 Έτσι αναδύθηκε μία «επέκταση» της θεωρίας του Brown, σε Πολλαπλές Διακρίσεις ή Πολλαπλά Όρια Nοών μέσα στον Κόσμο, η «Λογική των Πολλαπλών Μορφών«.

Επιστρέφοντας τώρα στο θέμα του Δήμου, με βάση την διαπίστωση ότι η ίδια η Λογική είναι Πολύμορφη, και Σχετική, αντί για Απόλυτη, αλλά… όχι με τον «κλασικό τρόπο» δήθεν «υποκειμενική», είμαι σίγουρος ότι το Τρίτο Αξίωμα της Λογικής Πολλαπλών Μορφών, σε συνδυασμό με την παραδοχή ότι κάθε Όριο είναι Σχετικό, μπορεί να ρίξει νέο φως και στις διαπροσωπικές επικοινωνίες μας. Έτσι η νεφελώδης, ανεξέλεγκτη και εγωϊστική (δήθεν) «υποκειμενικότητα» μπορεί τώρα να ξεπεραστεί από τη σαφήνεια μιας… Φορμαλιστικής Δικαίωσης της Εμπειρίας, σαν μοναδικού Κριτηρίου Σωστότητας των συλλογισμών μας, των επικοινωνιών μας, και των καλλιτεχνικών δημιουργιών μας, αλλά… ΚΑΙ της Τεχνολογίας μας (ακόμη και αυτής!) -ως προς το τελευταίο, δείγμα του είναι και ο Νέος Αλγόριθμος «Ιφιγένεια» (για την ταχεία απάντηση λογικών ερωτημάτων σε Βάσεις Γνώσης για Έμπειρα Συστήματα (Expert Systems).

Reblog this post [with Zemanta]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s