Βρέχει φωτιά (ή… βρωμιά;) στη στράτα μου!

Σε μία πολύ καλή συζήτηση της «Καλύβας Ψηλά στο Βουνό» (που… κρύφτηκε προσωρινά λόγω υπερβολικών σχολίων) συζητήσαμε ένα καινούργιο βιβλίο που προσπάθησε να ξεσκεπάσει τη μιζέρια μερικών αρνητικών στοιχείων της νεοελληνικής νοοτροπίας, δηλαδή κυρίως το εξής ένα: Τη “θυματοποίηση” (από την πλευρά του θύματος που… αυτο-λιβανίζεται). Σε αυτό εδώ το blog υπάρχουν κριτικά κείμενα σχετικά με το ίδιο βιβλίο, π.χ. ΕΔΩ.

Σε αυτό το κείμενο (που πρωτοεμφανίστηκε στην Καλύβα Ψηλά στο Βουνό) θα αποτολμήσω μία σύντομη ανάλυση ενός δημοφιλούς ελληνικού “κλασσικού” άσματος. (Μερικοί ίσως δυσανασχετήσουν, αν το τραγούδι αυτό τους αρέσει. Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων…).

Αναλύω αυτό το τραγούδι μέσω ενός «αντιφωνητή» που ζει στο 2007 (αντί πολλές δεκαετίες πριν) και απαντάει στους στίχους με έναν (συνήθως πεζό και σαρκαστικό) τρόπο που αντανακλά σημερινές συνθήκες και αντιλήψεις:

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
φωτιά που μ’ έχει κάψει

Σιγά βρε θηρίο, σιγά… μη βάλεις φωτιά και σε κάνα καλτσόν!

Για τα φτωχά τα νιάτα μου
κανένας δε θα κλάψει

Ε, ναι! Με… 700 ευρώ το μήνα, κανείς! Κάτσε λοιπόν εκεί που είσαι, με τη… μαμά!

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει

Μπά; ΕΤΣΙ σου είπανε; Κι εσύ… ρε μαλάκα τους πίστεψες;

σβήνει το καντήλι μου

Γιατί ρε φίλε; Κόπηκε το ρεύμα; ή απλώς… έσβησε το PC;

κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι

Ε, είσαι και πολύ οικολόγος, αισθηματίας και ιδεαλιστής, να ‘ούμε! (άααλααα….)

φεύγει απ’ τα χείλη μου

έεε… Έτσι εύκολα, σου φεύγει απ’ τα χείλη κι η ψυχή σου ακόμη; Τι λες, ρε φίλε;

Κύμα πικρό στην πλώρη μου
και τα πανιά σκισμένα

Εεε… ας πρόσεχες! ΠΟΙΟΣ σου είπες να κάνεις… κρουαζιέρα με σκάφος (νοικιασμένο απ’ το μπαμπά);

Ούτε αδελφός αγόρι μου
δε νοιάστηκε για σένα

Αφού είναι ΚΑΦΡΟΙ αγόρι μου. Από… νεοέλληνες, περιμένεις συμπαράσταση; Αφού ο ένας τρώει τον άλλον. Ευρωπαίους τους πέρασες;

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ’ τα χείλη μου

Εεε Αφού ΤΟΟΟΣΟ πολύ επιμένεις, ΠΕΣΤΟ ΞΑΝΑ!!! (malaka….)

(τέλος σχολιασμού)

Θα ήθελα τώρα (εκτός από το γέλιο σας) να δώστε λίγη… προσοχή στο ενδεχόμενο, ΟΛΟΣ αυτός ο συναισθηματισμός, δημιούργημα μιας εντελώς ΑΛΛΗΣ εποχής, και ενός ηλικιωμένου σήμερα στιχουργού (του Λευτέρη Παπαδόπουλου) ΟΛΟΣ λοιπόν αυτός ο παλιός συναισθηματισμός (μιας άλλης εποχής) που όμως διαιωνίζεται σήμερα και ζεϊμπεκίζεται και αυτο-δικαιώνεται ποικιλοτρόπως (λες και αποτελεί… εθνικό ύμνο της Αιώνιας Κακομοιριάς) να είναι πλέον, στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ, ΠΕΡΑ ΓΙΑ ΠΕΡΑ ΣΚΑΡΤΟΣ, ΒΡΩΜΕΡΟΣ, και ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΟΣ.

Τόσο πολύ… νεκρόφιλα κανιβαλικός μάλιστα, που… επειδή ακριβώς δεν ισχύουν τίποτε από αυτά με τα οποία αυτο-λυπάται και εκστασιάζεται αυτοκαταστροφικά (πια)… γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχει την νέα επιτακτική ανάγκη να δημιουργεί τον πόνο τον οποίο εξυμνεί, δίνοντας στους σημερινούς νεοέλληνες ψευδαισθήσεις ΗΡΩΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.

Ο “ηρωισμός” που στηρίζεται στο φθόνο και στη μνησικακία, προφανώς δεν είναι καν αρκετός. Για να “φτιαχτεί” ο (σημερινός) ζεϊμπέκης νεοέλληνας (σαν… προσομοίωση, τώρα πια πρέπει να γίνει παρατηρητής του πόνου κάποιων ΑΛΛΩΝ, π.χ. μέσω τηλεοπτικής κανιβαλικής μπιγκ-μπραδερικής πώρωσης… ώστε να… ψηθεί και να προετοιμαστεί σωστά για το ίδιο του το “γλέντι”!

Αν διαφωνείτε, δεν βρίσκω το λόγο να συνεχίσω το θέμα, μέσα σε αυτό το blog. Αν -πάλι- καταλαβαίνετε καλά τι εννοώ, τότε κάθε άλλο δικό μου σχόλιο περιττεύει!

14 comments

  1. Γιώργο Ομαδεών, χρόνια πολλά! Μακάρι να πετυχαίνεις ό,τοι επιθυμείς🙂

  2. Χρόνια πολλά Γιώργο !!! Να σε χαιρόμαστε !!! Να σε χαίρονται και όσοι σ’ αγαπούνε και αγαπάς !!! Αυτοί που σε μισούνε ας παν να …. κουρευτούνε !!

  3. γεια σε όλους και σε σένα γιώργο και χρόνια πολλά🙂
    ———————————-

    δύο αντίθετες τεχνολογίες για τη παραγωγή σκέψης

    τεχνολογία 1. κάνοντας όνειρα μέσα σε προγραμμένες ιδέες, γεννιούνται κατακτητικοί πόλεμοι, κλείνονται σύνορα
    τεχνολογία 2. ανταλλάσοντας πληροφορίες με άλλους για τις ιδέες-μας, χτίζεται ο κοινός τόπος της «αντίθεσης των αντιθέτων», ακυρώνονται τα οχυρά
    (με την αντίθεση των αντιθέτων, ή με άλλα λόγια με τη χειραφέτηση της ανελέητης αντίδρασης, με τη πολυσημεία των εκφράσεων, παράγεται ο ανθρώπινος κοινός τόπος των αντιθέσεων.
    Και λέω πως, μετά τα οφέλη που παίρνουμε απο τις απρόσκλητες ανταλλαγές με άλλους, καταλαβαίνουμε πως
    καμία προσωπική πράξη κανενός,
    καμία προσωπική ενσάρκωση καμίας ιδέας,
    δεν μπορεί να προ-γράψει
    την ανοιχτή κριτική των ιδεών
    όπως όταν πηγάζει από ανθρώπινη χαρά.)

    Κατοικόντας μέσα στη 1η τεχνολογία των ιδεολογικών ονείρων, αδυνατούμε να συλλάβουμε καν τη τεχνολογία των αντιθέτων με εμάς. Γύρω και έξω απο τα τείχη ελοχεύουν διάβολοι, κακοί, εχθροί. Κι εμείς κάτοικοι σε μια γλώσσα τυφλή στη γεωγραφία. Η συμμαζεμένη έκφραση μεσ΄τα όρια συμφέροντα της «ιδέας» είναι και ο μοναδικός νόμος.

    Ζώντας με τη 2η τεχνολογία της ανοιχτής ανταλλαγής με την αντίδραση, συλλαμβάνουμε τους περιορισμούς σκέψης που παράγονται με τη 1η τεχνολογία. Ανοιγόμαστε δηλαδή σε κριτική για τη «παιδική ηλικία»😉 της «χειραγώγησης» της σκέψης που παράγει η 1η τεχνολογία. Ανοιγόμαστε σε κριτική και για το πώς να γίνεται να αφήνουμε τις αντιθέσεις να πηγάζουν ανεξάρτητες, χωρίς προγραμμένους ελέγχους.

    ( ιστορικά έργα τέχνης αναπαριστάνουν : http://dromos.iblogger.org/blog/?p=39 )

  4. Προσυπογράφω εγκάρδια, Δήμο!

    Και μάλιστα να φανταστείς ότι το προσωπικό μου τσξείδι στην τεχνολογία (αποκλειστικά και μόνο στη 2η κατηγορία που ορίζεις) ξεκίνησε από την τέχνη (όταν ήμουν ζωγράφος και πιάνοντας στα χέρια μου ένα φιλοσοφικό βιβλίο Λογικής, του George Spencer Brown το «Laws of Form») για να το κατανοήσω αγόρασα έναν οικιακό υπολογιστή και άρχισα να παίζω, φτιάχνοντας Επαληθευτές Θεωρημάτων).
    Τελικά, μετά από τόσα χρόνια, ξαναγυρίζω -εν μέρει- στην Τέχνη, μέσω Μουσικής.
    Και παραμένω κεφάτος ταξειδιώτης στην τεχνολογία 2, απολαμβάνοντας πολύ τους κομψόύς ορισμούς σου!

    Παρεμπιπτόντως, η τεχνολογία νούμερο 1 έχει σαμποτάρει τη Λογική του Μπράουν (και τις επεκτάσεις της) εδώ και 3 δεκαετίες περίπου, γιατί αν τη δεχόταν (αντί της άλγεβρας του Μπουλ) θα κατέρρεε το ιδεολογικό της υπόβαθρο και εποικοδόμημα. Αυτό δεν το κάνει καθόλου συνειδητά, βέβαια, καθόλου συνομωτικά, αλλά σαν ενστικτώδη ανάγκη «αποφυγής της αλήθειας», μια ψυχική διεργασία αρκετά διαδεδομένη και σε άλλες μορφές στενοκεφαλιάς.

    Ε, τώρα που μπήκατε στο χορό της τεχνολογίας 2 εσείς οι καλλιτέχνες, τα ψωμιά της λιγοστεύουν -νομίζω. Τουλάχιστον στο θεωρητικό επίπεδο, ανεξάρτητα από τις μαζικές πρακτικές και πολιτικές. Ενα φιλοσοφικό ξεπέρασμα, αν είναι σωστό ΔΕΝ αναιρείται μέσω της άγνοιας και της εθελοτυφλίας.

    Σε χαιρετώ προς το παρόν

  5. Για το ποστ, τι να γράψω; Νομίζω ότι φταίει η ηλικία. Οταν εμείς οι άνθρωποι δεν τα βρίσκουμε όσο γρήγορα και εύκολα θέλουμε, ε, μας πιάνει μια ηττοπάθεια… μα μια ηττοπάθεια!..
    Και δώστου οι αναστεναγμοί και τα αχ και βαχ. Ξέχασες..? :-Ρ

  6. Νάσαι καλά Ροδιά μου, αλλά… ξέρεις εγώ δεν αναστενάζω! Γιορτάζω!
    Ποτέ δεν μου άρεσε το τραγούδι που συζητώ στο ποστ, και στην πραγματικότητα ο «αντιφωνητής» είμαι ο ίδιος, πριν καμι;a εικοσαριά χρόνια όταν είχα δηλώσει πρώτη φορά την αποστροφή μου για το άσμα αυτό. Είχα από τότε την αίσθηση ότι είναι άσμα αυτοκαταστροφικό και αυτοκανιβαλικό, αλλά δεν μπορούσα ούτε να την τεκμηριώσω με άνεση, ούτε να την πω σε πολύ κόσμο χωρίς να ξεσηκωθούν πολλές αντιδράσεις.

    Γιορτάζω λοιπόν τον ερχομό της εποχής που αυτό το άσμα περνάει οριστικά στο περιθώριο και στη χλεύη της Ιστορίας…

    Τολμώ να πω, μάλιστα, ότι την εποχή που δημιουργήθηκε το άσμα αυτό ήταν ακόμη πιο καταστροφικό, γιατί έπειθε τους νέους ότι δεν είχαν καμία απολύτως ελπίδα να γλυτώσουν… από το πνευματικό «ολοκαύτωμα» που περιγράφει. Απλώς τους προετοίμαζε, τους έψηνε σαν το αρνί στη σούβλα, να ζεϊμπεκίζονται μαλακισμένα, για να… έρθει μετά ο Εργατοπατέρας ή ο Σωτήρας (Χριστός, Μαρξ, Αρχηγός, κ.ο.κ.) να τους τραβήξει στη «ζεστή» αγκαλιά του, αφού… καίγονταν, έτσι αλλιώς, παραδίδοντας την ψυχή τους ΗΔΗ, σαν «χελιδόνι που πετάει βγαίνοντας από το στόμα τους» (μία ΑΚΡΩΣ διεστραμμένη παρομοίωση). Το σιχαινόμουν λοιπόν ακόμη πιο πολύ τότε, το τραγούδι, αλλά…στα χρόνια που πέρασαν το συνήθισα (και απέκτησα μεγαλύτερη ελπίζω ανοσία στα τρομερά δεινά που περιγράφει)…

    «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΒΡΥΚΟΛΑΚΩΝ» (συνήθιζα να λέω τότε…)

  7. The very interesting trackback (Nov 8th, 12:43 am) was probably added by an old e-friend of mine, the artist Dimos Dimitriou. If this is so, warm greetings to Dimos! Long time no sea!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s