The Archetypal Muse – Goddess in the heretical poem «The Blood of Love» (by Odysseus Elytis)


Odysseus Elytis, probably the only real Greek «muse-poet» in the sense of Robert Graves, wrote a poem called «Blood of Love» («της αγάπης αίματα»), often misinterpreted to be Christian, supposedly a tribute to the Mother of Christ. However, this naive interpretation is wrong. A more correct interpretation can reveal fascinating facets of the poet’s heretical metaphysics, based on his Love for the Goddess.


«The armless Goddess» (my own clay sculpture, 30 cm long)

(use redblue 3D glasses to view stereoscopically)

Here is a translation of the poem «Blood of Love» by Odysseus Elytis, analysed line-by-line:

THE BLOOD of love has robed me in purple

Love is «bleeding» in the sense that it gives itself, or gets sacrificed by those who do not love. It becomes a red royal garment / robe, for those who love, or those who are under the influence or protection of the Love Principle.

And unspeakable joys have covered me in shade.

Here the most important term is «unspeakable joys» (χαρές ανείπωτες). I used my own translation of «ανείπωτες», which is «unspeakable» (rather than «not seen before») to emphasize the poet’s allusion to indescribable, extreme joys or pleasures which are impossible to talk about in public! Communion with the Divine Female is also carnal; also sensual, to the point of non-description! However, the translators of the poem seem to have completely missed the point, a point brought up in a recent religious discussion (in the Greek blog «Hut on top of the Mountain«), where some aspects of Female Spirituality (inseparable from divine sensuality) were discussed. I.e. this «Principle of Love» is not «renunciation of pleasure»; on the contrary, it is the «Pleasure Principle» itself (as opposed to the «Reality Principle» – in Freud’s sense of the term); inseparable from Joy or Pleasure, a facet of Love that can be so great, so voluminous, that it can provide shelter or shade for the poet (the «adept of the Muse»). The «shade» also implies protection from the Sun (the «Reality principle» suppressing Pleasure).

I’ve become corroded in the south wind of humankind

Instead of the word «corroded», the word «oxidised» can be used. The original word in Greek is «oxydised» (chemically merged with oxygen). Why is this so? Well, the «southern wind» is in antithesis to the North, where the Energy of the Archetypal Goddess traditionally resides (also known as «HyperBorean Light»). The southern energies are causing a process of oxidisation, in the poet’s Inner Being (or spiritual energy), which is both good and bad; necessary in order to attain experience, unfortunate because some losses of energy (or spiritual level) are also inevitable.

Mother far away, my Everlasting Rose.

The Greek word used in the original poem is «αμάραντος», translated as «something that never decays». The indestructible source, of this «Mother Energy» is implied here.

On the open sea they lay in wait for me, With triple-masted men-of-war they bombarded me,

The violent clash with pirates and opponents of the Goddess (or divine energy) is at some point inevitable

My sin that I too had a love of my own Mother far away, my Everlasting Rose.

These two lines together imply resistance to repression of love, female love in particular: Both as Mistress and as Divine Mother. These two facets of the Female spiritual principle are inseparable. The poet is both Son and Lover of the Goddess (and… Freud was wrong, since there is no need for any kind of repression, for either one of these roles).

Once in July her large eyes Half-opened, deep down my entrails, to light up

As recollection of the first moment of life (after birth), when the mother gazes the newly born, and her own energy or spirituality sends inner light to the newly-born.

The virgin life for a single moment

The life of the baby is «virgin life», as regards decay and corrosion by the manifest world. The function of the Mother’s love is to en-lighten her baby’s life, in mystical communion (commonly not understood).

Mother far away, my Everlasting Rose.

The individual mother (of the baby) and the Divine Mother (or Female Life Principle) are One. And this principle never decays.

And since that day the wrath of ages Has turned on me, shouting out the curse: «He who saw you, let him live in blood and stone» Mother far away, my Everlasting Rose.

Without understanding the repressive role of Patriarchy (and patriarchal religion) the above four lines make no sense. The «wrath of ages» is a patriarchal curse that whoever retains true recollections or intimations of the Divine Female Principle, shall «live in blood and stone». There is no way to understand these lines without understanding the fundamental resistance of the poet, against the repression of the Divine Female (as well as the Pleasure Principle) at all levels; in opposition to the (male) «Reality Principle» (ruling the world in opposition to the Divine Female).

Once again I took the shape of my native country, I grew and flowered among the stones.

The Inner Mind (of the poet) takes the shape of the place or country where he is born, like water taking the shape of a vessel containing it. However, he does not forget the fact that his Being is like a «flower among stones».

And the blood of killers I redeem with light Mother far away, my Everlasting Rose.

The (patriarchal) killers of the Divine Mother, or the suppressors of Love and Pleasure, have created a historical debt; a kind of «moral bill» which is left unpaid. The poet (or whoever remains authentically close to the repressed material) pays this bill, but not through revenge (not by getting «even» with murderers through more murder) but through Light. From THE AXION ESTI, by Odysseus Elytis (1911-1996) Translated by Edmund Keeley and George Savidis Well, if you are in doubt about my «neo-pagan» interpretation of this poem, rest assured that… I am not the only one who thinks that Elytis (far from being «orthodox Christian») was a genuine «muse poet», or a bard of the Female Divinity. Certainly this is also the opinion of many other people (e.g. Helias Maglinas). You can also verify these ideas by looking at other poems by Odysseus Elytis, e.g. those in the book «Maria Nephele«. (My own selected translations of Maria Nephele are here). Finally, if you can read Greek, there is my short essay: «Odysseus Elytis – the prophet of a Renaissance» (here).

APPENDIX: Greek original:

Της αγάπης αίματα * με πορφύρωσαν
Kαι χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε
Oξειδώθηκα μες στη * νοτιά
* των ανθρώπων
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Στ’ ανοιχτά του πέλαγου * με καρτέρεσαν
Mε μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε
Aμαρτία μου νά ’χα * κι εγώ
* μιαν αγάπη
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Tον Iούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Tα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου
Tην παρθένα ζωή μια * στιγμή
* να φωτίσουν
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Kι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Tων αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
“O που σ’ είδε, στο αίμα * να ζει
* και στην πέτρα”
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Tης πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Mες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φως
* ξεπληρώνω
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
  • If you liked «Blood of Love» perhaps you will enjoy the following, much more:



Related articles


Reblog this post [with Zemanta]


  1. Greetings,

    I have been thinking about this poem for some time now and I wish to thank you for publicizing your analysis. Not knowing much about the Orthodox tradition, I found your clarification of the ‘curse’ to be great help with my own struggle for interpretation. I also agree that it is important not to misinterpret this poem as ‘traditionally religious’ in nature.

    On the other hand, I would like to propose an addition to the strata of analysis: I find that the blood of love can also represent the ‘poetic idea’ symbolized through the maternal embodiment of the country itself. Elytis’s Greece bleeds from the psychological wounds of history; her blood is the blood of art…the blood of love.

    For brevity’s sake I will leave my thoughts at that. I would be interested to know your response.


    Dan Kostin

  2. Greetings,

    I have been thinking about this poem for some time now and I wish to thank you for publicizing your analysis. Not knowing much about the Orthodox tradition, I found your clarification of the ‘curse’ to be great help with my own struggle for interpretation. I also agree that it is important not to misinterpret this poem as ‘traditionally religious’ in nature.

    On the other hand, I would like to propose an addition to the strata of analysis: I find that the blood of love can also represent the ‘poetic idea’ symbolized through the maternal embodiment of the country itself. Elytis’s Greece bleeds from the psychological wounds of history; her blood is the blood of art…the blood of love.

    For brevity’s sake I will leave my thoughts at that. I would be interested to know your response.


    Dan Kostin

  3. Thanks for your thoughtful comment, Dan.

    I agree with your «addition to the strata of analysis». Actually it is very reasonable, since it is also consistent with «Axion Esti» (and other poetic works by Elytis).

    The only problem we are facing today, analysing his poems, is that we often fail to understand the nature of collective consciousness, of the type that Elytis often associates with Greek / Hellenic identity, but other times he associates it with a wider ecumenical humanistic spirit.

    Collective consciousness is not negligible; it is a very real ‘energy field’ affecting people, inspiring their dreams and shaping realities. Of course it has nothing to do with nationalism or narrow-minded «exclusivist» patrotism, but this is a totally different story…

  4. Hi fellows

    As I am doing my Phd on Albert Camus and Odysseas Elytis (I am greek) I found brilliant your explanation about the ‘heretical metaphysics’ and the love for the muse-divine godess since it also fits with the symbols of Camus’ philosophy of metaphysics. It is not by luck that the two writers have decided on a project called Solar Metaphysics (the adjective solar=iliaki in greek is feminine implying this way a title…) that has never been accomplished

    Thanks, all the best,

  5. Rania, thanks a lot for your comment.

    The ideas in this post are for me extremely important; not only for me but also for any decent correct understanding of what motivated Elytis, what inspired him more than any other thing, what he expressed within his poetry more than anything. A «muse-poet» to the core of his being, no doubt.

    Unfortunately these ideas are rarely (if at all) understood by the Greek readers of Elytis today, and this can be catastrophic, distorting Elytis e.g. for nationalist distractions which change the meaning of his deepest ideas and strongest wishes.

    Without understanding this Divine Madness, this passionate devotion to the Female Spiritual Principle, that moulded Elytis’ poetry even more than the Sun and the beauty of the world (inner or outer), it’s simply impossible to make sense of him. People PRETEND to make sense of him, enchanted by his beautiful words and combinations of words, and they get a feeling which is hm…. a bit like «Getting High and Highly intoxicated spiritually with the Sound or Semantics of Words in strange Combinations». Meaning is completely missed, usually, in this process. So, unless the particular lyrics (accidentally) also contain some more mundane (e.g. political) message, the poems of Elytis are simply devoured raw, uncooked and totally misunderstood.

    This is madness, of course, social hypocricy and madness, that harms everyone involved: The poet, the meaning of the poem, and the people who PRETEND TO THEMSELVES that they understand the poem, but -as a matter of fact- only understand that the WORD COMBINATIONS of the poem make them feel good, in some vague way.

    We need a muse-revival or even a Goddess-spirituality revival in Greece. If you understand all this please keep in touch, because as a Greek you must be already quite rare.

    Best Wishes 🙂

  6. Agaphte Giwrgo,

    De fantazesai poso symfwnw me ta sxolia sou ta opoia syneidhtopoiousa se kathe vima ths poly eksantlhtikhs erevnas mou (sth Gallia kai sthn Ellada). Ektos apo to oti olh h erevna ston Camus einai poly organwmenh-anoikth kai oi anthropoi-erevnhtes epishs kai eytyxws eswsa merika pragmata apo kei, edw apogohtevomoun oxi mono me ta xalia thw grafhs kai twn sxoliwn panw ston Elyth pou opws les einai mono parekshghmenos telika alla kai den eixa to pedio na ekfrasw se kanenan aftes tis skepseis (kai o theos kserei poso to xreiazomoun kai to thewrw, kai einai allwste zhthma akras shmasias kai gia thn ellhnikh pragmatikothta
    kai thn alhtheia, thn…alhthini alhthia pou dystyxws den evriske paralhpth alla mono epitheseis kai exthrous me apotelesma na exw enan entelws monaxiko dromo edw). Opws akrivws ta les, einai. Oi anthropoi ontws prospoiountai (kai kanoyn kai parekshghseis kiolas ama tous peis kai tipota) oti gnwrizoun ton Elyth. Telos pantwn. Na eimaste vevaiws se epafh ef oson thewrw oti ta sxolia sou einai kai kairia kai –ef oson asxoloumai kai me to zhthma ths metafrashs (me thn ennoia ths emrhneias ston Elyth kai thn alhthini ennoia) me endiaferei akomh kai h synergasia. Akrivws ola einai thema SWSTHS ERMHNEIAS. Giafto kai aisthanomai monh moy… S eyxaristw gia th gnwmh sou

    Eimaste se epafh (kai mporoume kai mesw e-mail)
    Na sai kala

  7. …also I hope the name, your name (Georges) refers to a greek I mean someone who speek greek, that is why i left my msg in greek.

    Be well again,

  8. Of course I am Greek, dear Rania,
    I just lived in England for a long time (13 years or so).
    I have to go now, but will come back on this issue;
    I am simply delighted! 🙂

  9. @Rania
    This reply concerns «Greek reality» so it can be safely written in Greek; it will add nothing of particular value to any non-Greek reader, but for Greek readers I hope it does, so here it is:

    Στην Ελλάδα, που έχει τα γνωστά μαύρα της χάλια σε ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους τομείς, το Συλλογικό Υποσυνείδητο πάσχει τόσο πολύ ώστε πέρασε η σήψη του και στη συνειδητή Συλλογική Συνείδηση αυτού του λαού. Βλέπεις ΤΙ γίνεται άλλωστε, με ελάχιστη ματιά μόνο, σε άλλα ποστ και στη σήψη της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας, με τους νέους τσοπαναραίους (που θεωρούν τους σχολιαστές πρόβατα), τσοπάνηδες ολκής, κ.ο.κ.

    Εγώ δεν είμαι (κι όποιος θέλει με πιστεύει) ΟΥΤΕ τσοπάνης ΟΥΤΕ αρνί. Και θλίβομαι όταν συζητάμε τόσο σημαντικά θέματα (για τα οποία έφαγα και κάποια χρόνια -μερικά προ διαδικτύου) και μας διακόπτουν τη ροή στο καλύτερο ίσως σημείο της (σε άλλη συζήτηση στο ίδιο μπλογκ) κάποια πράματα που μου προξενούν αηδία.
    Εν πάσει περιπτώσει… στο θέμα μας τώρα.

    Πάσχει λοιπόν η Ελληνική Συλλογική ψυχή (ας την πούμε και έτσι) διότι έχει χάσει τη σύνδεση με τον πυρήνα ή τον κορμό της, έναν πυρήνα που είναι από τη φύση του άχρονος και παγκόσμιος ταυτόχρονα. Ο Ελύτης ,μέσα από αυτό το ποίημα, δεν έγραψε μόνο ποίημα στη θεά, ούτε μόνο ένα ποίημα στη μούσα (ή μάνα ή ερωμένη κ.ο.κ.) αλλά και έναν πολυδιάστατο ύμνο σε υπερ-εθνικά στοιχεία της συλλογικής μας συνείδησης. Γι’ αυτό το λόγο, το ποίημα μεταφράζεται και διατηρεί το νόημά του επίσης στα αγγλικά, σχεδόν εξίσου δυνατό, ενώ υπάρχουν μερικά άλλα ποιήματα του Ελύτη που δεν μεταφράζονται χωρίς πολύ σοβαρές απώλειες νοήματος.

    Μία συνειδητότητα χωρίς πυρήνα και κορμό είναι καταδικασμένη πάντα να βασίζεται σε δευτερογενή συναισθήματα, κυρίως αρνητικά, όπως π.χ. ο φθόνος (ίσως το σημαντικότερο μαζικό συναίσθημα στην Ελλάδα σήμερα μαζί με τη μνησικακία -που αποτελεί παραλλαγή του ιδίου). Μη έχοντας επαφή με τον θετικό πυρήνα (που είναι το θέμα του ποιήματος) η νεοελληνική συνείδηση αλλοιθωρίζει προς τη χλιδάτη ανατολή μέσω των τσιφτεντελισμών ή προς τη μιζέρια των προγόνων μέσω… ζεϊμπεκισμών.
    ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπόρεσε γι’ αυτό το λόγο (πλην Θεοδωράκη) να δώσει σε αυτό και σε παρόμοια ποιήματα μελοποιήσεις που να τους αξίζουν. Δεν υπάρχει δηλαδή καθόλου αρνητισμός και αρνητική Ενέργεια που να εκφράζεται μέσα από αυτό το ποίημα. Αν μιλάει για αίμα, μιλάει για αίμα ΧΩΡΙΣ πένθος ή καταστροφικότητα ή αιμοβόρικη νεκροφιλία, αλλά -αντίθετα- μιλάει για τη μετουσίωση του «αίματος της αγάπης» (του ιδίου του ποιητή ή του ποιητικού υποκειμένου) σε ανάσα νέας ζωής και αναγέννησης.
    Ψιλά γράμματα βέβαια, για πολλούς που σίγουρα τα σνομπάρουν, αλλά… ευτυχώς είναι φύσει αδύνατο να χλευάσουν ή να διαστρέψουν περιπαιχτικά τέτοιου βεληνεκούς ποιήματα.

    Τι εννοώ με την τελευταία επισήμανση; Ε, για παράδειγμα η σημερινή τηλεορασόπληκτη Ελλάδα ξέρει ΜΟΝΟ να γελάει, πάντα σε βάρος κάποιων αρνητικών τα οποία συνήθως ΟΡΘΩΣ διακωμωδούνται (π.χ. Λαζόπουλος) αλλά τα οποία αποτελούν δηλητηριώδη πνευματική τροφή γιατί είναι ετερόφωτα, εξαρτώμενα από αρνητικά φαινόμενα που τα δημιουργούν, και εντελώς άτοπα αν φανταστεί κανείς ή (ακόμη καλύτερα) αν ζήσει μία πραγματικότητα ΧΩΡΙΣ όλα αυτά τα αρνητικά που διακωμωδούνται στις τηλεοπτικές αρένες και χωρίς τα πολλά αρνητικά που ΑΥΤΟ-γελοιοποιούνται εξίσου εύκολα παρά την εκκωφαντική -ενίοτε- σοβαροφάνειά τους. Γι’ αυτό και ο «διονυσιασμός» των νεοελλήνων είναι ΚΑΙ αυτός δηλητηριώδης, αν τον φτάσουμε στις πραγματικές του προεκτάσεις, βασίζεται ετερόφωτα σε κάτι που είναι στόχος του, ενώ χωρίς αυτό το στόχο παραπαίει και «ξενερώνει» γρήγορα.

    Ζωή «της πλάκας» δηλαδή, ζωή σκυλάδικων όπου (μερικές φορές) σχεδόν τα μισά άτομα που παρευρίσκονται πάνε εκεί «για χαβαλέ» (και χλευασμό) κατά της ίδιας ακριβώς μουσικής σκηνής που… εκστασιάζει τα υπόλοιπα άτομα.

    Ε, μέσα σε όοολα αυτά τα γνωστά αρνητικά φαινόμενα, ποιήματα τόσο βαθιά και αληθινά όπως αυτό εδώ δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα. Μοιάζουν περίπου ΕΞΩΓΗΪΝΑ ! Οι μόνοι που ΥΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ότι τα καταλαβαίνουν είναι οι υποκριτές που συζητούσαμε προηγουμένως, οι «μαγεμένοι από τις λέξεις«.

    Για όσους από μας, όμως, μάθαμε κάτι θετικό μέσω αυτού του ποιήματος (και άλλων παρόμοιων), το θετικό στοιχείο που μάθαμε έχει το πλεονέκτημα ότι ειναι Εμπειρικό υπόστρωμα μιας πραγματικότητας αρκετά υπαρκτής σε διεθνές ή σε πλανητικό και ‘οικουμενικό’ πλαίσιο, όπου δικαιωνόμαστε, σε πλήρη συντονισμό με τα θετικά ρεύματα Ενέργειας του πλανητικού συλλογικού Πυρήνα και όχι του τοπικού μας πυρήνα που πάσχει ή έχει απωθηθεί.

    (Συνήθως λέω ΠΑΡΑ πολλά λόγια όμως…) 🙂

    Τα λέμε…

  10. Agaphte Giowrgo,

    Mia pou exw xrono as kanw merikes epishmanseis akomh se kapoia point sou: 4 h paragrafos: symfwnw apolyta/ 5h paragrafos: nai, isws einai swstos o tropos pou to 8eteis, ektroxiasmos/shpsh dhladh-mono omws melwpoihsh o Theodorakis, oxi oti dwrise kai polla sto ermhneytiko plaisio toy Elyth. Dioti h melwpoihsh einai wraio pragma genika-fysika kai prokeitai gia agaph kai mono PANTOY kai se OLON ton Elyth. Eksallou des pws teleiwnei to ergo toy: ‘an8 hmwn h agaph’. 6h paragrafos: pistepse me, to dhlhthrio to ezhsa-akyra ola ths TV/ 7h paragrafos: Nai, xavales (kai einai krima)/ 8h paragrafos: oloi 8eloun symferonta apo ta poihmata toy Elyth (grammateis kai farisaioi) kai kaneis den vlepei thn alh8eia

    Eyxaristw kai, nai, ta leme

  11. Κι εγώ σε ευχαριστώ που ξανασχολίασες.

    Δεν ισχυρίζομαι ότι σε όλα έχω δίκιο, αλλά ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΑΙ αυτόνομα από τη διαίσθησή μου και το δικό μου κομματάκι θετικού πυρήνα που κατάφερα να διασώσω. Αυτό είναι και ο σκοπός της ποίησης, να διασώσει αυτό το μέρος μέσα σε όλους μας.

    Φιλοδοξία μου είναι βέβαια και οι καλύτερες μελοποιήσεις, εξού και το θέμα των διασκευών του Μίκη (και 2-3 ορίτζιναλ μελοποιήσεις Ελύτη δικές μου που δεν τις θεωρώ όμως σπουδαίες σήμερα). Σήμερα πρέπει να βρούμε νέους τρόπους μελοποίησης και έκφρασης αυτών των μηνυμάτων που να είναι συντονισμένοι με τα θετικά στοιχεία του ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ συλλογικού πυρήνα μας, διεθνώς πλέον.

    Ο Ελύτης μάλιστα το είχε προβλέψει αυτό, όταν ευχόταν «δέσμες ήχων μουσικής ηλεκτρονικής»…

  12. Χμμμμ…
    Εκείνο τον καιρό -πριν 2 χρόνια ακριβώς- δεν είχα ακόμη υποψιαστεί την έκταση της εθνικιστικής παθογένειας στα μπλογκ, τόσο πολύ όσο σήμερα.

    Ετσι, σήμερα, θα ΑΠΕΦΕΥΓΑ τρόπους έκφρασης που εύκολα παρερμηνεύονται (ή και ηχούν λανθασμένα λόγω ορολογίας) όπως π.χ. (στα σχόλιο ΕΔΩ)

    Πάσχει λοιπόν η Ελληνική Συλλογική ψυχή (ας την πούμε και έτσι) διότι έχει χάσει τη σύνδεση με τον πυρήνα ή τον κορμό της, έναν πυρήνα που είναι από τη φύση του άχρονος και παγκόσμιος ταυτόχρονα. Ο Ελύτης ,μέσα από αυτό το ποίημα, δεν έγραψε μόνο ποίημα στη θεά, ούτε μόνο ένα ποίημα στη μούσα (ή μάνα ή ερωμένη κ.ο.κ.) αλλά και έναν πολυδιάστατο ύμνο σε υπερ-εθνικά στοιχεία της συλλογικής μας συνείδησης…

    Ε, δεεεεν είναι ακριβώς έτσι – λέω εκ των υστέρων.
    Είμαστε ακόμη μακρυά από το να εξιχνιάσουμε τέτοια… μυστήρια, όπως "συλλογική ψυχή ή συνειδητότητα" και το μόνο σίγουρο είναι πως ΔΕΝ εννοώ τον όρο αυτό όπως τον εννοούν π.χ. οι εθνικιστές.

    Π.χ. (για μένα) «συλλογική συνείδηση» υπάρχει κάθε στιγμή, εφόσον υπάρχει συλλογικότητα συνειδήσεων (δηλαδή συνειδητών όντων) που επικοινωνούν μεταξύ του έχοντας περίπου σαν "συγκοινωνούντα δοχεία" τους εσωτερικούς κόσμους τους.
    Ομως αυτό που ονομάζω "εσωτερικό κόσμο" απέχει πάρα πολύ από τις ιδεοληψίες ορισμένων ιδεαλιστών.
    Εξηγείται καλύτερα μέσα από τη θέση της "φαντασίας" σε μια Λογική Θεωρία, τη "Λογική Πολλαπλών Μορφών".

  13. thank u, i never expect that i can get the answer…..but still thank u so much.

    how coincidence is this, i was saying good bye with the Greek guy, it didn’t work out with us. and u anwers my …… it’s so…………..funny

  14. @Pingy
    At least you reminded me that this post was in ENGLISH, and I should at least provide some (even partial) translation…

    I will try to do this, from now on (and more on request). ALL you need to do is ASK ! 🙂

  15. thanks though, but….it’s too late…HAHA…
    no new greek for me any more….he is only one i know in Greece

    but……if u were put some greek translation to english
    i definite will visit often…^_^

  16. Well,
    Pingy, I often like to say that…
    What is truly valuable in one culture
    is certainly what is ALSO valuable for other cultures,
    or any other culture indeed.

    Ideas that are valuable only for a Greek
    are (IMNSHO – in my not-so-humble opinion)…
    NOT really valuable.

    The previous Greek comment is a bit complicated, but it can be briefly explained like this:
    – The collective consciousness (whatever this means) represented by his Muse, is what the poet (Elytis) was thinking, when he wrote poems like this (in this post).

  17. @pingy
    I also thank you for commenting…

    (the moderation used here, is only temporary; because of some spammers who are… very clever sometimes, while I am sometimes absent, because of the summer)

  18. ενδιαφερουσα αναλυση
    Δεν μπορω να πω οτι ασχολουμαι πολυ με την ποιηση και με τον ελυτη,αλλα μου τραβηξε την προσοχη η αναλυση σας
    Ο ιδιος ο Ελυτης ειχε δωσει καποια εξηγηση για αυτους τους στιχους?

    προσωπικα ,μιας και ενδιαφερομαι περισσοτερο για την ιστορια,και εχοντας στο μυαλο μου οτι ο ελυτης πολεμησε στο αλβανικο μετωπο συνδεω ασυναισθητα ισως πολλα μελωποιημενα ποιηματα με αυτη την περιοδο της ζωης του

    ετσι και με μια πρωτη αναγνωση(η λεξη «μπομπαρδες» επισης ) μου ηρθαν στο νου πολεμικες εικονες

    ισως τελικα γιαυτο ειναι μεγαλειωδης η ποιηση του,γιατι γεννα ξεχωριστα συναισθηματα στον καθενα

    • ThaNOS καλώς ήλθες,
      Ο Ελύτης (από όσα γνωρίζω) δεν έδωσε πλήρη εξήγηση ποτέ, αλλά μάλλον έμμεσες (ποιητικές) εξηγήσεις, διάσπαρτες σε πολλά άλλα ποιήματά του.

      Το αλβανικό μέτωπο επηρέασε μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της ποίησής του (που έχει υπερτονισθεί στα σχολεία).

      Ο Ελύτης πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας 1978 (μετά τη «Μαρία Νεφέλη») αλλά η Ελλάδα δικαιούται… Βραβείο ΜΗ-κατανόησης αυτού του Νομπελίστα ποιητή της, που ήταν περισσότερο «ποιητής της Μούσας» παρά «ποιητής του Αιγαίου».

      Τα ποστ για τον Ελύτη σε αυτό το blog είναι εδώ

  19. I have actually experienced this – as I think you have guessed already. I was reborn through Her – it was a shattering experience, one I wouldn’t even try to explain to most people. This rebirth had a profound effect on me and the repercussions are still happening. My book and writing is part of that. I’ve waited for more than 20 years to find someone I could share this with. I’m going to read more of your work and think. Thank you my friend.

    • Yes, of course… (and thank you)
      I am delighted to hear all this.

      Man can only be «reborn» _through_ Woman, in _this_ life of course…
      even though, even so, there is no perfection reached; only insight and growth. 🙂

      • Well, perfection is a big word – we’re in a process of (hopefully) becoming more perfect 🙂
        Part of this that happened to me involved an actual experience of being conscious of being in a womb and then growing until constricted and eventually being born; my own real memories I suppose, but it was quite amazing. It was as in the poem – hard to put into words for it is a most physical experience. I think we all carry this repressed memory and it is quite frightening but also most enlightening. It is perhaps more scary than death, yet who faces it with any awareness?
        It may be a memory but it feels like being in the presence of the Great Goddess. Your translation brings it all back…

        • Yep; I think I understand what you say. 🙂
          It’s an experience I believe Elytis _also_ went through,
          most probably, just before writing his best (muse-addressed-) book of poems, «Maria Nefele»,
          during the phase he was still working on»Axion Esti» (his most well-known work).

          «Maria Nefele» is a book of poetic dialogues between the Muse and the Poet,
          very radical politically as well,
          in contradiction to his nationalist conditioning (whatever one likes to call it).

          But it’s the «topology», the environment, the language, and (even) the history of Greece,
          which was the «womb» of Elytis’ (initial) place of «rebirth».

          Hence his incomprehensible recollections of Primal Union with the Cosmos (before the womb?) that baffle… nationalists! 🙂
          (He didnt «become Greek», but Universally Human, located in the Greek noosphere).

          • I like that – Universally Human – that’s a lovely phrase.
            Have you also translated any other of his poems? I clicked on a link but it went nowhere 🙂

          • Well, yes, I translated (or… re-translated differently) several other poems by Elytis.
            Unfortunately, however, these translations were all placed in my main web-site,, which is down.
            So, there is a lot to do! 🙂

          • Cheers mate – let me know when I can read and I’ll look forward to exploring them.
            Yes, there’s always much to do and so little time 🙂


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s