Η «Πολιτική της Εμπειρίας» στον 21ο αιώνα: Μία επανάσταση δημιουργικότητας κατά της Ρουτίνας

O ιδανικότερος επαναστάτης κατά της “ρουτίνας” υπήρξε ο (θανών προ ετών) “αντιψυχίατρος” Ronald D. Laing. Μερικά λινκς στο έργο του βρίσκονται μαζεμένα εδώ:

http://del.icio.us/omadeon/Laing

Δίδασκε κάτι περίπου σαν “αν δεν αφήσεις τον εαυτό σου να χαλάει, δεν θα διορθωθείς ποτέ” (δηλαδή χωρίς… αυτο-αποδόμηση δεν υπάρχει και σωστή αυτο-δόμηση). Πίστευε ότι η ανθρωπότητα είναι βαθύτατα, εγκληματικά εγκλωβισμένη σε βαριάς μορφής Πλύσεις Εγκεφάλου, δηλαδή την εξής… μία, την Απώλεια της άμεσης επαφής με τον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής μας, όπου (αν φτάσει κανείς) θα βρεί… όχι το τίποτα, αλλά το Φως του Κενού. Αυτό το Φως, είναι για τον Λαιγκ, τμήμα μιας θεϊκής πραγματικότητας (όπως και για πολλούς άλλους, τρελούς/γκουρού). Το «Κενό» στα βάθη της ψυχής δεν είναι το «τίποτα» (όπως λανθασμένα νομίζουν οι Χριστιανοί θεολόγοι όταν έρθουν σε επαφή π.χ. με το Βουδισμό) αλλά η πηγή άμορφης εσωτερικής ενέργειας και συνείδησης, πριν αποκτήσει συγκεκριμένες ιδιότητες (που της προσδίδουν διάφορα δόγματα). Το «εσωτερικό Φως του Κενού» δεν είναι λοιπόν καθόλου «μηδενιστικό», αν και μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί «φιλοσοφικά πανθεϊστικό».

Κάποιοι νομίζουν ότι η ρουτίνα είναι καλό πράγμα, αφού μας «ηρεμεί» και «μας δίνει ρυθμό».

  • Χμ… άλλο ρουτίνα, άλλο ρυθμός. Για όποιον ακολουθεί ρυθμό, παύει κάθε ρουτίνα.

Η ρουτίνα, τώρα, σε ΤΙ συνίσταται;

  • -Στη ΦΥΓΗ από το Φως (εκείνο που οι Βουδιστές ονόμασαν «Φως του Κενού»), συνήθως μέσα σε διάφορες ιδεολογίες αλλοτρίωσης και υπέρμετρο καταναλωτισμό. Όλα αυτά δρουν σαν “ηρεμιστικά χάπια” της ψυχής για να μη δει το μέγεθος της αλλοτρίωσής της.

Φυσικά ο Λαιγκ δεν υπήρξε ούτε ιδεαλιστής ούτε θρησκευάμενος, τίποτε από όλα όλα αυτά. Θεμελίωσε τις θεωρίες του στην Πρωταρχική Αξία της ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ (π.χ. στο βιβλίο “The Politics of Experience”), που αποτελεί ένα είδος “ανώτερου αγαθού”, πολύ υψηλότερο σε προτεραιότητα από (π.χ.) τον Υλικό Πλούτο, ή το Ιδεαλιστικό Δόγμα.

Alienation as our present destiny is achieved only by outrageous violence perpetrated by human beings on human beings.

R. D. Laing (1927-89), “The Politics of Experience”, Introduction (1967).

Ο άνθρωπος που σέβεται την Εμπειρία του, σέβεται και την Εμπειρία των άλλων. Δεν προσπαθεί να… επεμβεί στην Εμπειρία των άλλων, θέλοντας να τους… επιβάλλει ρουτίνες (για να τους εκμεταλλευτεί, κλπ) ή δόγματα (για να τους πιεί το “αίμα”) κ.ο.κ. ούτε προσπαθεί να απορρίψει την Εμπειρία των άλλων, αναπηρώνοντάς τους π.χ. ότι είναι ψυχασθενείς, τρελοί, κ.ο.κ.

Ο σεβασμός της Εμπειρίας, πράγμα σχεδόν ανέφικτο στον εξαιρετικά βίαιο πολιτισμό μας, προϋποθέτει πνευματικές αρετές και αξίες, ΧΩΡΙΣ ΔΟΓΜΑΤΑ.

Η μέθοδος του Λαιγκ, για ΕΠΑΝ-ανακάλυψη της ΠΗΓΗΣ, που είναι ο ίδιος ο Εσωτερικός Κόσμος μας (και όλων μας) είναι ΠΟΛΥ ΑΠΛΗ. Συνίσταται στην ανελέητη, μέχρι και σχολαστική ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ (ιδίως ρουτίνας που μας επέβαλλαν κάποιοι άλλοι) με την μοναδική βέβαια εξαίρεση κάθε είδους ρουτίνας που είναι αναγκαία για… επιβίωση (ή και για να επιβιώσουμε π.χ. δουλεύοντας). Η αντικατάσταση του ΚΑΘΕ “πρέπει” από το “ΘΕΛΩ”, για να πετύχει, δεν μπορεί να σεβαστεί ρουτίνες και “τεχνητού είδους Τάξη” (που πάντα προέρχεται από τα έξω προς τα μέσα, με το δικό μας εαυτό απλώς να “συναινεί με τους δημίους του”, αυτο-καταπιεζόμενος).

Ποιός θυμάται σήμερα μία (σχετική με το θέμα) ρήση του Οδυσσέα Ελύτη:

«Γδάρε το ‘πρέπει’, από το ιώτα μέχρι και το πι».

-Οδυσσέας Ελύτης

Το παράδοξο είναι βέβαια, ότι η επαν-ανακάλυψη αυτής της δικής μας, 100% πηγαίας Εσωτερικότητας, είναι σίγουρα ΠΟΛΥ πιο δύσκολη από το να ακολουθούμε ρουτίνες (ιδίως ρουτίνες άλλων), και αποτελεί ένα είδος νέας εσωτερικής πάλης, όπου… δαμάζουμε (όπως ο ψυχαναλυόμενος) τους δικούς μας… εσωτερικούς δαίμονες, όλα εκείνα τα υλικά Εσωτερίκευσης που μπήκαν ΧΩΡΙΣ την άδειά μας κάποτε, μέσα μας, και μας βασανίζουν άσκοπα.

Το να πεί κανείς ότι “η ασφάλεια της ρουτίνας μας ηρεμεί” είναι κάτι πάρα πολύ επικίνδυνο. Στην πραγματικότητα, είναι πρόβλημα, και όχι λύση. Η μοναδική ρουτίνα που χρειαζόμαστε είναι κάποιο είδος αντίδοτου για ΚΑΘΕ είδος ρουτίνας, και το χρειαζόμαστε νωρίς στη ζωή, γιατί μετά γίνεται πιο δύσκολο να επινοηθεί.

  • ΟΥΤΕ εμείς περνάμε, ΟΥΤΕ ο χρόνος περνάει.
  • Οταν βρούμε τον εσωτερικό και συλλογικό ρυθμό, είναι άχρονος.
  • Χρειάζεται μάλιστα συγκεκριμένη ελάχιστη “επιτάχυνση” για να πάψουν να επιδρούν τα “βαρυτικά πεδία της ρουτίνας” (και συγκεκριμένα Beats Per Minute, γύρω στα 140 μίνιμουμ).
  • Το “κάνε άλμα γρηγορότερο από τη φθορά” (του Οδυσσέα Ελύτη) δεν γράφτηκε τυχαία.

Τη «δουλειά» αυτή, τη δημιουργική, την πάλευε κι ο Ινδός φιλόσοφος Κρισναμούρτι, πολύ παλαιότερα:
http://www.omadeon.com/quotations
(όπου αναλύει τον τρόπο που απονεκρωνόμαστε, προτείνοντας αντίδοτα).

  • Η ασφάλεια της ρουτίνας αποτελεί “Κλειστό Λογικό Σύστημα». Δηλαδή περιλαμβάνει την ασφάλεια της ΜΗ-αλλαγής, που είναι ΚΑΙ η ασφάλεια του μην μπορεί να αλλαχτεί η ΙΔΙΑ (φαύλος κύκλος, κοντολογίς)

Η ρουτίνα ήταν και θα είναι πάντα ΠΙΟ ελκυστική. Όπως τα… γλυκά για το πεινασμένο παιδί που στέκεται έξω από τη βιτρίνα του… ζαχαροπλαστείου.🙂

Η άποψη ενός συγγραφέα (που έγραφε με το ψευδώνυμο «Νοσφεράτος» στην «Καλύβα Ψηλά στο Βουνό» πριν τον… αποβάλλει δια παντός ο ιδιοκτήτης αυτού του γιγαντο-blog / forum) είναι πολύ ενδιαφέρουσα:

H Ρουτίνα σημερα υποκαθιστα τον ρόλο της Παραδοσης στην Παραδοσιακή κοινωνια…Μεσω της επαναληψης δημιουργειται ενα είδος προστατευτικου κουκουλιού ,μια αισθηση (ή ψευδαισθηση) ”οντολογικής ασφαλειας ” για το ατομο: Η επαναληψη παραγει εμπιστοσυνη δηλαδή πίστη οτι ο κόσμος θα συνεχίσει να ειναι ο ιδιος και αυριο οπως και σημερα ή χθες , οτι δεν θα συνβει κατι το ξαφνικό (συνηθως τρομερό)… Ετσι η ρουτινα ειναι ενα είδος -ξορκι … Μονο που αυτό το ξορκι ειναι πολύ πιο αδυνατο σημερα παρα στην παραδοσιακή κοινωνια …λόγω της συγχρονης καινωνικής ταχυτητας ..σχεδόν εξαύλωσης … Γιαυτό και πολλοι -παραπολλοί γαντζωνονται στην ρουτίνα με τρόπο Υστερικό (ή ψυχαναγκαστικό …) για να εξορκισουν μανιασμένα την αλλαγή …( Γιαυτό και οι φονταμενταλισμοι της(επινοημένης ) παραδοσης….

(Νοσφεράτος)

  • Σημείωση: Αυτό το κείμενο είναι συναρμολογημένο από μία σειρά από σχόλια που έκανα στην «Καλύβα Ψηλά στο Βουνό» (link: http://panosz.wordpress.com/2007/06/15/routine/). Αν θέλετε να δείτε αυτή την παλιά συζήτηση, κάντε κόπυ-παίηστ, γιατί δεν θέλω να έχω πια καμία σχέση -π.χ. pingback- με αυτό το… τζερτζελέδικο, αυταρχικό blog που αρέσκεται να… αποβάλλει τα πιο παραγωγικά μέλη του, όπως το συγγραφέα Νοσφεράτο. Αποφάσισα όμως να αξιοποιήσω μερικά από τα δικά μου κείμενα στην «Καλύβα», χωρίς να αναφέρομαι στα λεχθέντα άλλων (εκτός αν έχω την άδειά τους, ή αν οι παραπομπές σέβονται τους κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας «fair use»).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s