Μία φίλη απ’ τα παλιά ήρθε στα μπλόγκια τα καλά κι αναρωτιέται «Γιατί βλογογραφούν όλοι αυτοί;»

Μία φίλη απ’ τα παλιά, αξιολογότατη και άξια λογιότατη (αλλά νέα στο blogging) ρώτησε κι αναρωτήθηκε πριν καιρό «Γιατί γράφω«; Και κάποιος… αξιολογότατος κύριος απαντά, σχολιάζοντας στο blog της, μεταξύ άλλων:

…Η τέχνη εκφράζει μόνο το πεδίο της. Το πεδίο της είναι άπειρο. Το άπειρο είναι κόλαση. Η κόλαση είναι μέσα μας. Το μέσα μας είναι κλουβί. Το κλουβί σκλαβώνει. Εμείς είμαστε σκλάβοι. Οι σκλάβοι πεθαίνουν σκλάβοι. Και ο θάνατος γελά. ..

Μααα… ΤΙ λέτε, κύριέ μου;

-Μήπως ακούτε πολλά… μινόρε μπουζούκια xωρίς Trance; 🙂

UPDATE: Όσα ακολουθούν αποδείχτηκαν στηριγμένα σε…  κωμική παρεξήγηση. ΔΕΝ αφορούν -τελικά- την κ. Κατερίνα Σχινά, αλλά την τεχνοκριτικό κ. Αθηνά Σχοινά. Αν δείτε και τα σχόλια που ακολουθούν, το βεβαιώνει η ίδια (η πρώτη, όχι η δεύτερη). Πάντως… δεν έχω σκοπό να κρύψω την μάλλον αστεία αυτή… γκάφα που διέπραξα, καθώς προσφωνούσα κάποτε (με σεβασμό) την δεύτερη «κ. Σχοινά» και… δεν είχα προσέξει καν το μικρό της όνομα! 🙂

 

Αγαπητή φίλη, γράφουμε ΚΑΙ για να… εξαλείψουμε την (πολύ γνωστή) χαρακτηριστική αρρωστημένη κουλτουριαρο- ζεϊμπεκιδο-παραδοσιακή Καρυωτακιδο- ΚΑΦΚΑδο-Καζαντζιδική Μαυριλο-λαγνεία και νεκρόφιλη Ελληνο-ΘΑΝΑΤΟ-μανία, στην οποία… επιδίδονται ασύστολα διάφοροι άξιοι και αξιοΛΟΓΙότατοι πικραμενο- εθισμένοι βαρέως, γλυκέως, υπέρ-το-δέον καφκαϊστικοειδώς, πεσιμιστέως και φυστικοειδώς, στον κλασικό, Ultra-Παραδοσιακό, Προ-Υπερκειμενικό και Προ-Διαδικτυακό Γραμμικό Λόγο, αλλά μπήκαν -τώρα τελευταία- ΚΑΙ στο διαδίκτυο, κουβαλώντας μαζί όλες τις (άτοπες πλέον) παλαιές αμαρτωλές αποσκευιζέ-αντιλήψεις και κουλτουρο-μαλακίες τους.

  • Εδώ είναι… Διαδίκτυο, ΟΧΙ… Βαλκάνια (και παίξε γέλασε)!

  • ΟΥΤΕ και ζεϊμπεκιδο- κλαψο-αιδοιο- ΚΑΦΚΑειδομαλακίες.

ΠΑΑΑΝΕ αυτά, τα πετάξαμε ΗΔΗ στο Recycle Bin, όπως ΚΑΙ ο... Οδυσσέας Ελύτης, ΠΟΛΥ πριν, όταν διακήρυσσε «Η Μαυρίλα απο φυσικού της Είναι και Κλεπταποδόχος» αλλά όλοι σφυράγανε αδιάφορα ή… μουσκλώνανε αναίτια, όπως… εξηγώ και στον φιλιππικό μου… λίβελο κατά πάντων των (κάκιστα καμμένων) Καφκα-δικη-στών Ζεϊμπεκο-Ελλήνων: Γιατί δεν ζεϊμπεκίζεται ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ, ε; (λινκ ΕΔΩ)

Χμ… πέρασαν τόσα πολλά χρόνια που… ντρέπομαι να αποκαλύψω πόσα! Η εξαιρετική αυτή φίλη (ΑΝ μου επιτρέπει να την αποκαλώ έτσι) είχε έρθει στην πρώτη μου «Ατομική Έκθεση Ζωγραφικής» στη γκαλερί «Νέα Σκέψη» (με μερικά… εναπομείναντα έργα σε οn-line παρουσίαση ΕΔΩ). Σήμερα ετοιμαζόμουν να… πετάξω στα σκουπίδια κάτι παλιές εφημερίδες, αλλά (όπως συνηθίζω) τις ξεφύλλισα πρώτα, μπας και βρεθεί κάτι που αξίζει να φυλαχτεί στο ντοσιέ «Αποκόμματα Τύπου». Έπεσε λοιπόν το μάτι μου στη δεύτερη σελίδα της «Βιβλιοθήκης» (ένθετο της «Ε«) , σε έναν τίτλο άρθρου που ξεφώνιζε «beep, beep, φύλαξέ με»

Τα (ευτυχώς εξασκημένα) στην ακατάπαυστη… Ταχυφαγία Ιδεών μάτια μου, σκανάρισαν και εντόπισαν αμέσως μία καυτή λέξη-κλειδί (keyword) για την οποία είχα σαφέστατα δώσει αυστηρή οδηγία στην… παρεγκεφαλίδα (του εγκεφάλου μου) ΜΟΛΙΣ εντοπίσει αυτή τη μαγική λέξη-κλειδί μέσα σε οποιοδήποτε ΕΝΤΥΠΟ κείμενο, να βαρέσει «alarm«:

  • Ηταν η αγγλική λέξη «blog» σε ένα άρθρο με τίτλο «Με γειά το blog«.
  • Η ημερομηνία του ένθετου της «Ε»» ήταν 11 Μαΐου 2007.
  • Το άρθρο ήταν της Κατερίνας Σχινά...

Γειά σου Κατερίνα!

Μου… επιτρέπεις, να σε προσφωνώ με το μικρό σου όνομα;

Ξέρεις, τότε ήμουν… τόσο πολύ νέος ώστε ένιωσα αμέσως υποχρέωση να χρησιμοποιώ αυστηρά και μόνο το επίθετό σου. Δεν ήταν τόσο πολύ λόγω ηλικίας, βέβαια, όσο λόγω της μεγάλης διαφοράς Επιπέδων Γνώσης ανάμεσά μας, που το υπαγόρευε: Πολύ νέος και -ιδίως- πολύ νέος στην Ελλάδα, όπου είχα έρθει από την Αγγλία (ελάχιστα χρόνια πριν μιλήσουμε) άρχισα να μαθαίνω από όσα έλεγες και ποτέ δεν σταμάτησα!

  • Για σένα ήμουν (φυσικά) ένας ακόμη… ανάμεσα σε αμέτρητους νέους καλλιτέχνες, που μελετούσες και σχολίαζες τα έργα τους.
  • Είναι μάλιστα αμφίβολο, αν με θυμάσαι καν! Πάντως μιλήσαμε αρκετά, γνωριστήκαμε και συναντηθήκαμε ξανά, στη συνέχεια.
  • Μου έδωσες πολύτιμες ιδέες, γνώμες και συμβουλές που προσπάθησα να ακολουθήσω, σαν πάρα πολύ νέος και αυτοδίδακτος (τότε) ζωγράφος, στο χώρο του «Συμβολικού Σουρεαλισμού«.

Ήταν μία εποχή πολύ δημιουργική για την Ελλάδα, αφού ελάχιστα χρόνια είχαν περάσει από την πτώση της Χούντας, σε μία χώρα που εκφραζόταν επιτέλους ελεύθερα, με μανία να αναπνεύσει επιτέλους καθαρό αέρα, μετά την ευωδιάζουσα μούχλα του φοβερού ελληνοχριστιανικού υπογείου, όπου την είχαν ρίξει οι δικτάτορες.

Ε, μαζί με όλους, έπαιρνα κι εγώ «τον αέρα μου» (μαζί με ήλιο και θάλασσα -χεχε) νεοφερμένος στην Ελλάδα, εισαγόμενος από Λονδίνο και επηρεασμένος από τα (εκεί) ρεύματα της «Ψυχεδέλειας«, αλλά -ευτυχώς- χωρίς να έχω μπλέξει με τη μάστιγα εκείνης της εποχής, ορισμένες ουσίες που έστειλαν φιλικά πρόσωπα… είτε στον άλλο κόσμο είτε σε ‘ιδρύματα’, διαλύοντας τις παρέες μας και τα αναρχικά κοινόβια (τα οποία αποτελούσαν σημαντικό γεωγραφικό κομμάτι του Λονδίνου της εποχής εκείνης).

  • Για την εμπειρία μου αυτή στα Αγγλικά κοινόβια -αν δεν το ξέρεις- έγραψα ένα άρθρο στο περιοδικό «Φαινόμενον» (εδώ) αργότερα.
  • Το άρθρο είχε θέμα το «Wall» των Pink Floyd. Περιείχε και μεταφράσεις στίχων μαζί με αναλύσεις (μοναδικές στην Ελλάδα για την άμεση και βιωματική ιστορικότητά τους).

Η ατομική εκείνη έκθεση ζωγραφικής, στην πραγματικότητα όχι… εντελώς ατομική, γιατί στον ίδιο όροφο της οδού Ζαλόγγου 8 υπήρχαν και άλλες «ατομικές εκθέσεις» (στα γειτονικά δωμάτια) ήταν για μένα πολύ σημαντικό γεγονός, οριακό στη ζωή μου, αφού γνωρίστηκα με αρκετούς λόγιους και σημαντικούς Έλληνες. Όπως π.χ. …εσύ (χεχε).

  • Όμως… ελάχιστον καιρό αργότερα, ξανα-έφυγα (αηδιασμένος από τη νεοελληνική νοοτροπία) και πήγα να μείνω πάλι στην Αγγλία (για εξίσου μεγάλη δεύτερη περίοδο).
  • Έτσι ακριβώς… χαθήκαμε! (*)

Ε, πέρασαν τόσα χρόνια που δεν ξέρω από που ν’ αρχίσω. Αμέτρητες φορές, διαβάζοντας άρθρα σου, ήθελα να σου γράψω απαντήσεις, αλλά ποτέ δεν το έκανα. θεωρούσα ανέκαθεν την καθυστέρηση ανάμεσα στη γραφή ενός κειμένου και στην απάντησή του (μέσω αλληλογραφίας) σαν σοβαρό ανασχετικό παράγοντα που ξεπερνούσε τα όρια της… Επικοινωνιακής Υπομονής μου. Χρειάστηκε λοιπόν να έρθει το διαδίκτυο, και -ιδίως- τα blog, για να μπορέσω να σου απευθύνω το λόγο άμεσα, χωρίς κάποιον… συνοφρυωμένο συντάκτη εφημερίδας να παρεμβαίνει και να εμποδίζει, λόγω έλλειψης χώρου στη «στήλη αλληλογραφίας».

Φυσικά, θα μπορούσα να στείλω ιδιωτικό γράμμα, μέσω ταχυδρομείου. Αλλά ακόμη και τότε, θα ήταν δύσκολος ο εκτενής και άμεσος διάλογος.

Ιδού όμως ένας σημαντικότερος τωρινός λόγος που το γράμμα αυτό στο στέλνω ανοιχτό και δημόσιο:

  • Γιατί όσα σου γράφω ίσως έχουν ευρύτερο ενδιαφέρον, αποτελώντας σπάνια συνάντηση μεταξύ διαφορετικών κόσμων, εποχών, χώρων, χωρών, τεχνολογιών έφρασης και τρόπων αντίληψης.

Ας δοκιμάσω να απαντήσω λοιπόν, στο ερώτημά σου, αγαπητή Κατερίνα, «ΓΙΑΤΙ γράφουμε στα μπλογκ». Το ίδιο ακριβώς ερώτημα έθεσε και ένας άλλος φίλος, ο Τάσσος, στο δικό του μπλογκ ΕΔΩ).

  1. Γράφουμε γιατί τα μπλογκ είναι Υπερσύνολο όλων ανεξαιρέτως των άλλων τρόπων γραφής και έκφρασης.
  2. Π.χ. μέσα στο ίδιο το γραπτό του μπλογκ μπορούμε να συμπεριλάβουμε εύκολα εικόνες, μουσική ή βίντεο
  3. Υλοποιούμε (τα τελευταία χρόνια) ένα παλιό Όνειρο της Ανθρωπότητας, που είχε εκφραστεί π.χ. εδώ (σε άρθρο του 1990).
  4. Ξεπερνάμε με αυτό τον τρόπο (και όχι μόνο) τα στενά όρια του παραδοσιακού «γραμμικού τρόπου γραφής»
  5. Π.χ. εγώ είμαι τόσο αχόρταγος για νέες διαστάσεις ώστε ρίχνω πολλά μπαχαρικά, πλάγια, έντονα, χρωματιστά (χώρια τα Links π.χ. εδώ)
  6. Στο μεταξύ, έχουμε ΚΑΙ το Θείο Δώρο του Άμεσου Διαλόγου με τις αναγνώστες μας (ή άλλους συγγραφείς)
  7. Αλλά -φυσικά- ΤΙΠΟΤΕ δεν ικανοποιεί την (πάντα Άπληστη για Τελειότητα)… Ανθρώπινη φύση μας!🙂

I hope this helps.🙂

(*) Αηδιασμένος (όπως είπα) με την ελληνική νοοτροπία εκείνης της εποχής, λίγο πριν ξαναφύγω στην Αγγλία έφτιαξα το πρώτο Ελληνικό Computer Game, τον «Κόμπο 1«, έναν «Τεχνητά Ευφυή Σοφιστή» που… μιλούσε Ελληνικά με το χρήστη (των τότε «home computer«) μπερδεύοντάς τον σε «κόμπους» μέσω της ξύλινης γλώσσας του (και της ΛΟΓΙΚΗΣ του, ΕΔΩ). Αυτό… μάλλον δεν πρόλαβα να στο πω (για να γελάσεις) πριν ξαναφύγω (και χάσω τα ίχνη σου)

 

4 comments

  1. Ωραίο να συναντιέσαι με τόσο ορμητικούς και χειμαρρώδεις φίλους… μόνο που… μάλλον με μπερδεύεις με την ιστορικό τέχνης και κριτικό Αθηνά Σχινά. Πολύ κοινό το λάθος – και για μένα, τουλάχιστον, κολακευτικό – όμως είμαι η Κατερίνα!!! Και τώρα περιμένω να ξεδιαλύνω τι από όσα γράφεις απευθύνεται σε μένα και τι στην Αθηνά. Πάντως στην αρχή ξαφνιάστηκα, μετά μπερδεύτηκα, ύστερα μου άρεσε… τέλος πάντων ευκαιρία διαδικτυακής συνάντησης, έστω και κατά λάθος.

  2. άαααααα….

    Δυστυχώς εκείνη την εποχή την αποκαλούσα συνέχεια «κ. Σχοινά»!!!

    Ετσι εξηγείται και η παρεξήγηση, πολύ κωμική!

    ΟΚ, θα αναζητήσω το όνομα «Αθηνά Σχοινά» και ό,τι βγεί.

    Χάρηκα για τη γνωριμία, έστω και αν έγινε λόγω γκάφας μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s