Το μανιφέστο των blog (και οι αντιδράσεις των blog απέναντί του) – ένας εκτενής απολογισμός!

Μεγάλη εντύπωση μου προξένησε τελευταία όχι τόσο το ίδιο το «Μανιφέστο των μπλογκ» που συνέταξε ο «Nylon» (ΕΔΩ) όσο η ευρεία γκάμα αντιδράσεων που πυροδότησε, από απόρριψη (π.χ. από τον φίλτατο καλλιτέχνη Δήμο Δημητρίου) και διακωμώδηση από τον συνήθως μειλίχιο Allu Fun Marx (εδώ) μέχρι ολόψυχο ενστερνισμό του από ιστολόγους που εκτιμώ ιδιαίτερα (π.χ. Pølsemannen, εδώ) κ.ά. Το ίδιο το Μανιφέστο, θα το αναπαράγω τις επόμενες μέρες σε αυτό εδώ το μπλογκ μαζί με εκτενείς σημειώσεις (ελπίζω ισορροπημένες) –αν βρεθεί χρόνος!

UPDATE (3-2-2008) Σημαντικό άρθρο στη σημερινή «Ελευθεροτυπία» από την Αγγελική Μπουμπούκα που ΣΤΗΡΙΖΕΙ τους blogger δίνοντας και διευθύνσεις blog, για την κινητοποίηση της Κυριακής 9 Μαρτίου.

Ισορροπημένη και δροσερή άποψη (ούτε άκριτη αποδοχή ούτε απόρριψη) δημοσίευσε και η πρώην Δροσερά Πλάτανος (νυν Πλάτανος της Δροσερής Σπηλιάς ή «cool cave platanos»): Βlog are like opinions. Everyone has one…

UPDATE 1 (1-3-2008): Ανάμεσα στα καλύτερα σχετικά κείμενα είναι και το ποστ του Χάρη (CrazyCows) “Νόμος? Μανιφέστο?. Αυτό ειδικά το σχολιάζω στο νέο ποστ «Το τσιφτετέλι των blog…» (και ελπίζω σε άλλα ποστ που θα ακολουθήσουν). Σχολιασμός μίας δημιουργικής κριτικής θέσης του βρίσκεται και στo UPDATE 2 (1-3-2008) -προς το τέλος αυτού εδώ του ποστ.

Μη χάσετε επίσης το δικό μου… χιουμοριστικό (και αυτο-σαρκαστικό) νέο ποστ «Το… ANTI-Μανιφέστο των Blog (Greek Ηumour)!».

Στο μεταξύ, ο παραδοσιακός Τύπος τίμησε το «Μανιφέστο των blog» με αναδημοσίευση (Ελευθεροτυπία – Το Μανιφέστο των blog), ενώ διάφορα ιστολόγια που συμπαθώ διχάστηκαν στη στάση τους απέναντί του. Πάντως, σε γενικές γραμμές στηρίζω το «Μανιφέστο των blog» (παρά τις όποιες ενστάσεις) ιδιαίτερα λόγω της εκστρατείας στα ΜΜΕ για δαιμονοποίηση της Μπλογκόσφαιρας (και προφανή στόχο τον αυταρχικό έλεγχό της) με αφορμή το γνωστό press-gr (όπως εξηγεί και ο Allu Fun Marx εδώ).

  • Γενικά, παρατηρώ ότι πολλά παλιά και «καταξιωμένα» ιστολόγια τείνουν να σνομπάρουν το «Μανιφέστο των blog» επειδή αισθάνονται ότι τους περιορίζει μέσω των ορισμών του, ή και λόγω ανταγωνιστικότητας, μην τυχόν και ο (σχετικά νέος) συγγραφέας του (Nylon) τους «κλέψει τη δόξα» βγαίνοντας πρώτος με ένα μανιφέστο που… τόσα χρόνια αυτοί δεν διανοήθηκαν να κάνουν KAN τον κόπο να συντάξουν (για παν ενδεχόμενο)… (να πω και μια μικρή κακία -χεχε)
  • Επίσης παρατηρώ ΠΛΗΡΩΣ ανεπαρκή πολλά εκφρασμένα «επιχειρήματα» κατά του Μανιφέστου (όπως γράφτηκαν), που δεν ασχολούνται καν με τις θέσεις του (1 έως 9) παρά μόνο με γενικότητες και γκρίνιες, ή κριτικές κατά της θέσης 7 (που διαστρεβλώθηκε κατάφορα από μερικούς)
  • Από την άλλη πλευρά σίγουρα υπάρχουν και ΒΑΣΙΜΕΣ αντιρρήσεις προς το «Μανιφέστο», π.χ. ο διαδικτυακός φίλος Δήμος Δημητρίου (σχολιαστής σε όμορφες συζητήσεις αυτού εδώ του blog) που δηλώνει αντίθετος με ΚΑΘΕ Μανιφέστο, λόγω του ξεπεράσματος των Μανιφέστων (γενικά) από τη Διαδραστική Επικοινωνία και τη δυνατότητα άμεσης δημιουργίας του Λόγου από τον καθένα μας χωριστά και από όλους μαζί. Ενδιαφέρουσα άποψη και -ομολογουμένως- δελεαστική και σε μένα τον ίδιο! Η αντίρρησή μου όμως, βρε Δήμο, ότι -εδώ και καιρό- ΚΑΙ εσύ συντάσσεις το δικό σου ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ (διαδραστικής επικοινωνίας)!🙂

Φυσικά, δεν αυταπατώμαι ότι η μπλογκόσφαιρα έχει μόνο άδολους ιδεολόγους και… αγγελάκια! Μέσα στην Ελληνική Μπλογκόσφαιρα υπεραφθονεί η κακία, η έπαρση, η αλαζονεία, ο ξερολισμός, η άφθονη λάσπη και το μνησίκακο μίσος, η κατρακύλα σε καταδικαστέες αντιδημοκρατικές συμπεριφορές (π.χ. αναίτιας λογοκρισίας σχολίων), οι παρεοκρατικές μεθοδεύσεις, και άλλα… ζαρζαβατικά. Αυτά τα φαινόμενα είναι επικίνδυνα για την ίδια την Ελευθερία του Λόγου (δηλαδή το θεμέλιο της Μπλογκόσφαιρας) και όχι μόνο: Συνιστούν υπαρκτή απειλή και για την αξιοπρέπεια ή τη φήμη αθώων ανθρώπων που εκτίθενται στο στόχαστρο «ηλεκτρονικών όχλων», όπως κινδυνολόγησε και στο πρόσφατο βιβλίο του ο Lee Siegel -δείτε αγγλικούς συνδέσμους ΕΔΩ- και σιγοντάρησε το «κινδυνολογικό άρθρο» της Κατερίνας Σχινά στην «Ε» -εδώ- με εύστοχο σατιρικό αντίλογο από την Penguin Witch ΕΔΩ. Σαν συνέπεια, πολλοί αξιοπρεπείς καλλιτέχνες και συγγραφείς απέχουν από τον ψηφιακό διάλογο (αν και τον παρακολουθούν συχνά). Θεωρούν τον διαδικτυακό διάλογο ψυχοφθόρο και χρονοβόρο λόγω της… σκληρής δουλειάς που απαιτείται για να απαντούν σε αναρίθμητες κακοπροαίρετες επιθέσεις λασπολόγων, αν ανοιχτούν σε διάλογο (δείτε τη ΣΗΜΕΙΩΣΗ (2) προς το τέλος αυτού του ποστ).

Το ακόμη χειρότερο κακό είναι όμως ότι αυτά τα αρνητικά φαινόμενα αποτελούν ΑΛΛΟΘΙ για τη φίμωση της Μπλογκόσφαιρας και τον αυταρχικό περιορισμό της έτσι ώστε να γίνει λιγότερο επικίνδυνη η κριτική της για το κατεστημένο. Αποτελούν επίσης ωρολογιακή βόμβα για το μέλλον, καθώς ΗΔΗ άρχισε να κουβαλιέται και στα μπλογκ η δυσώδης σαπίλα της ευρύτερης Ελληνικής κοινωνίας, ιδίως η κατάντια ορισμένων επώνυμων «αξιόλογων του Μπουζουκιστάν« με τις κλίκες τους και τις «χουντίτσες τους», όπως τις ονομάζει η καλή μάγισσα Penguin Witch στο ποστ «Δεν μας φτάναν οι λογοκριτές, πλακώσατε κι εσείς οι επώνυμοι αξιόλογοι (απαντώντας στον Μανώλη Ανδριωτάκη – εδώ):

«Αν γίνει η ελληνική μπλογκόσφαιρα φέουδο με αξιόλογους ηγεμόνες και πλέμπα που πρέπει να ζητάει έγκριση απο τους ηγεμόνες της, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ« – Penguin Witch

Σε σχόλιό της που αντιγράφω εδώ (με τονισμένα δικά μου) η Μάγισσα είπε:

@omadeon: Σε αυτή τη χώρα δυστυχώς μετράει η τιμή και το brand name στην πιάτσα – και μετρά άσχημα. Η μεγάλη επίσημη χούντα έφυγε απο το Μπουζουκιστάν, αλλά οι διαπλεκόμενες παρέες(=χουντίτσες) εξακολουθούν να ασκούν εξουσίες, ανεπίσημες, αλλα και γι’αυτό πιο επικίνδυνες... Η επίσημη χουντα εξόριζε στη Μακρόνησο, οι ανεπίσημες μπορούν να σε αποκλείσουν απο μεγάλους κύκλους δραστηριοτήτων…
Θα επανέλθω στο ζήτημα…
7:13 μμ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ (1)

Ακολουθεί ένας πρόχειρος πίνακας με ποστ σε ιστολόγια της WordPress που στήριξαν το «μανιφέστο των blog» (με βιαστική εκδρομή στο google). Ακολουθεί μετά ένας άλλος πίνακας, με ιστολόγια της WordPress που αντιτάχθηκαν στο μανιφέστο, και τις επόμενες μέρες θα προστεθούν νέοι πίνακες με ποστ ιστολογίων έξω από τη WordPress. Η χαρτογράφηση της άποψης γύρω από αυτό το φλέγον θέμα είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική για την ίδια τη Μπλογκόσφαιρα, ενώ μου δινει και την ευκαιρία να «δώσω σήμα» σε πολλούς άλλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων και εγώ δεν γνωριζόμαστε ακόμη…

  • Τώρα, για όσους μπήκατε σε ορισμένες… «υποψίες» (my ass):
Δηλώνω φανερά και επίσημα ότι (ως λογοκριμμένος εξόριστος κάποτε – από γνωστό «τσιφλικάδικο» γιγαντομπλογκ) ΦΥΣΙΚΑ και επιδιώκω την αύξηση των αμφίδρομων συνδέσμων ανάμεσα στα δικά μου ιστολόγια και σε άλλα με παρόμοιες ΑΠΟΨΕΙΣ.

…Αρκεί -όμως- να εμπεδώσετε καλά (και εσείς) ΠΟΣΟ ΧΕΣΜΕΝΕΣ έχω τις ΚΛΙΚΕΣ (και την «Παρεοκρατία» γενικότερα) επιδιώκοντας -αντίθετα- τη μέγιστη ΟΜΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ με ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ βάση τη συμφωνία ή ομοιότητα ΑΠΟΨΕΩΝ και δημιουργικών ενδιαφερόντων, ανάμεσα σε όσο το δυνατόν περισσότερους και περισσότερες, από εμάς.

UPDATE: Εκ των υστέρων ανακάλυψα τόσες πολλές αναφορές στο Μανιφέστο ώστε θα αποφύγω να αναφερθώ στις περισσότερες (εκτός αν υπάρχει λόγος). Αλλιώς, θα μπορούσα (λόγω του πλήθους τους) να κατηγορηθώ σαν… spammer!

  • ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ υπέρ του Μανιφέστου των blog:

Το μανιφέστο των blogs « Δελφινοι

Το μανιφέστο των blogs « Pangea

, 9 θεσεις για τα blogs / προταση απο nylon.gr

αντ’αυτού… (του «Απόπειρα Έκφρασης«)

Το μανιφέστο των blogs (Para-morfosi blog – τo σημαντικό blog της εκπαιδευτικής κοινότητας)

Να διαδώσουμε το Μανιφέστο των blogs (ΜανιτάριΤουΒουνού)

[…]

  • ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ κατά του Μανιφέστου των blog:

Κριτική (και ήπια διακωμώδηση) από τον Allu Fun Marx: Nylon μανιφέστα

Εκλεπτυσμένο hi-class σνομπάρισμα του μανιφέστου (και όχι μόνο) κάνει ο Καλτσόβρακος (Τα Blogs ΔΕΝ είναι…).

Ολοκληρωτική διαφωνία με το Μανιφέστο δηλώνει ο Banshee Ride (εδώ).

[…]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ (2)

Μίκης Θεοδωράκης, Μανώλης Βασιλάκης, Θανάσης Τριαρίδης, και πολλοί άλλοι (μικροί και μεγάλοι σε ανάστημα) ΑΠΕΧΟΥΝ από το βόρβορο της λάσπης του διαδικτύου ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ να σχολιάσουν, ακόμη και όταν προσκαλούνται επώνυμα, ακόμη και από φίλους τους!

Π.χ. ο Θανάσης Τριαρίδης είναι ένας ήπιος και σεμνός άνθρωπος, αλλά και αξιόλογος συγγραφέας, που τέθηκε στο στόχαστρο της λάσπης μέσω διαδικτύου αμέτρητες φορές, λόγω ορισμένων ρηξικέλευθων θέσεών του (υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων). Συκοφαντήθηκε σαν πράκτορας ξένων δυνάμεων (και άλλα πολλά) από ανθρώπους που δεν διάβασαν καθόλου (ή πολύ ελάχιστα) τα κείμενά του, ανθρώπους που του καταλόγισαν π.χ. ότι «πάντα βλέπει μόνο τα Ελληνικά ιστορικά ατοπήματα» ΧΩΡΙΣ να διαβάσουν καν τις πύρινες κριτικές του κατά των παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιώματων και από την Τουρκία ή άλλες χώρες. Μερικοί τον είπαν «κεμαλιστή» ενώ η ξεκάθαρη στάση του είναι να θεωρεί τον Κεμάλ σφαγέα, μερικοί τον είπαν «σιωνιστή» ενώ η κριτική του κατά της καταπίεσης των Παλαιστινίων από το Ισραήλ παρά λίγο να του κολλήσει και τη ρετσινιά του… αντισημίτη! Σαν συνέπεια, ο Θανάσης Τριαρίδης ΔΕΝ συμμετέχει πια σε κανένα διάλογο, μέσω διαδικτύου. Μίλησα μαζί του πολλές φορές τηλεφωνικώς (αλλά και μία φορά πρόσωπο με πρόσωπο) και… ξέρω λεπτομερώς ΠΩΣ κατασκευάστηκαν ορισμένες ψευδείς φήμες εναντίον του, που ο ίδιος… βαρέθηκε να κάνει τον παραμικρό κόπο να τις διορθώσει. Επίσης αρνήθηκε πάντα να γίνει σχολιαστής ακόμη και σε ιστολόγια διάσημων φίλων του (όπως ο Νίκος Δήμου).

  • Η περιπέτεια μιας τεράστιας παρερμηνείας ενός βιβλίου του Θανάση Τριαρίδη, με (αποδεδειγμένα κακοπροαίρετο) δράστη έναν γνωστό και επώνυμο λόγιο… Μαϊντανάκο του Διαδικτύου θα παρουσιαστεί προσεχώς στο δεύτερο ιστολόγιό μου, «Θεση Χωρίς Αντίθεση ίσον Αποσύνθεση» (panikos.wordpress.com).

Το παράπονο του Θανάση Τριαρίδη δεν είναι όμως η λάσπη (για την οποία έχει καταλήξει να αδιαφορεί πλέον).. Το πραγματικό παράπονό του είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ΤΙ είναι σημαντικό στα γράμματα και στο Λόγο, ή ΤΙ «μένει στο τέλος»:

  • ΤΙ θα θυμούνται οι επόμενες γενιές από τους καυγάδες μας ή τα δημιουργήματά μας;

-E, μου εξήγησε επανειλλημένα ότι δεν θεωρεί πως θα γίνουμε… «αθάνατοι στην ιστορία» μέσα από τις λάσπες και τις άλλες μικρότητες των ψηφιακών διαλόγων!

UPDATE 2 (1-3-2008)

Tο αδύνατο σημείο του μανιφέστου ήταν το εξής (που εντόπισε εύστοχα o Χάρης στο «“Νόμος? Μανιφέστο?«):

Η θέση ότι “τα blogs είναι διάλογος” εμπεριέχει ένα θεμελιώδες λογικό λάθος. Μπλέκει την χρήση ενός μέσου με το ίδιο το μέσο, που είναι δύο πράγματα μη ταυτόσημα και δηλώνει ότι το μέσο είναι η χρήση του ή καλύτερα μια από τις δυνατές χρήσεις του. Το μέσο είναι απλά ένα μέσο, αφόρτιστο και αυτοτελές που συντίθεται από ομάδες ιδιοτήτων που του προσδίδουν δυνατότητες. Το αν αυτές οι δυνατότητες είναι αναγνωρίσιμες από όλους και αν ενεργοποιούνται με τρόπο τέτοιο ώστε να γίνουν πραγματικότητες ή πιο απλά το πως χρησιμοποιείται το μέσο και η πράξη της χρήσης του είναι κάτι έξω από το ίδιο το μέσο και προϋποθέτει την διάδραση του με ένα υποκείμενο. Αυτή διάδραση δρα εξίσου διαμορφωτικά τόσο για το υποκείμενο όσο και για το μέσο.

Κοινώς το blog δεν είναι παρά μόνο ένα εργαλείο που δεν κουβαλάει έναν generic σκοπό ή ένα προκατασκευασμένο στόχο σαν αυτός να ήταν μια ουσία (essence) που ενυπάρχει στην φύση ή την εργαλειακότητα του μέσου ως κάτι καθολικά αναγνωρίσιμο που μπορεί να γίνει κοινά αποδεκτό. Το να λέμε λοιπόν ότι το blog είναι διάλογος, πόσο μάλλον το να προσδιορίζουμε και τι είδους διάλογος είναι (ελεύθερος και ανεμπόδιστος) είναι υπεραπλουστευτικό και εισάγει έναν σκοπό που είναι a priori λάθος γιατί το blog μπορεί να είναι διάλογος αλλά μπορεί να είναι και ένας εξωτερικευμένος εσωτερικός μονόλογος ή ένα μανιφέστο με κλειστά σχόλια ή ένα καταστασιακό derive χωρίς τέλος, χωρίς σκοπό, με μοναδικό στόχο την ίδια την πράξη. Μπορεί να είναι ένα κλειστό αυτοαναφορικό σύστημα ή ένα πανταχόθεν ελεύθερο. Μπορεί να είναι ένα σωρό πράγματα που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα γιατί δεν έχουμε ενεργοποιήσει τις ανάλογες ιδιότητες του μέσου που θα μας έδιναν την δυνατότητα να τις ανακαλύψουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να δεσμευτεί το μέσο και η δυνατότητες του, ούτε από τη νομοθεσία αλλά ούτε και από εμάς.

Ετοιμαζόμουν να γράψω ποστ όπου εξηγεί ότι (ναι μεν έχει δίκιο ο Χάρης) αλλά το συγκεκριμμένο μανιφέστο ήταν απλή άμυνα απέναντι σε κυβερνητικές μεθοδεύσεις και έπρεπε να μιλήσει τη δική τους γλώσσα -εν μέρει- κάνοντας και κάποιες απλουστεύσεις. Αλλά… ΔΕΝ μου αρέσει ο ρόλος του “ναιμεναλλά” (αλλάχ, …αχ βαχ) κι έτσι ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΩ την προηγούμενη κριτική, άσχετα με τη λειτουργικότητα του μανιφέστου στη συγκεκριμμένη ιστορία του press-gr.

Όπως είδατε πρόσθεσα τονισμό και χρώμα στο απόσπασμα που παρατέθηκε. Με κόκκινο χρώμα είναι και τα σημεία εκείνα που δικαιολογούν (εκ των υστέρων) και την… αποκριάτικη φιλική παρωδία του μανιφέστου, στο ποστ «»Το… ANTI-Μανιφέστο των Blog (Greek Ηumour)!».

UPDATE 3 (2-3-2008)

Η βάσιμη θεωρητική αντίρρηση του Χάρη (στο Update 2) δεν εμποδίζει -ωστόσο- την εύλογη και πολυπληθή στήριξη των 9 θέσεων του «μανιφέστου» από πολύ κόσμο, μερικές φορές με ιδιαίτερα εκφραστικό τρόπο που δείχνει ότι οι αντιρρήσεις μας είναι «ψιλά γράμματα», όταν ο σκοπός και η λειτουργικότητα του μανιφέστου αντιπολιτεύονται πολύ επιτυχημένα την απειλή κατά της Ελευθερίας του Λόγου και της ανωνυμίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κολλώνουν στη λεπτομέρεια του πόσο δύσκολο είναι να οριστεί «τι είναι blog», γιατί (εκτός του ότι «το μέσο ΕΙΝΑΙ το μήνυμα») έχουν ήδη πρακτική πείρα του «τι εστί ιστολόγιο» από το δικό τους. Π.χ. ιδού ένα δροσερό ποστ που… στηρίζει το μανιφέστο κάνοντας ΑΛΛΗ μια παρωδία του:

http://estarian.blogspot.com/2008/02/blog-manifesto.html

11 comments

  1. Συγχαρητήρια για την καταγραφή. Απλά να προσέξεις μπας και αφήσεις κάποιους απέξω!

    Όσον με αφορά: 1) Η αποδοχή του «Μανιφέστου» από μένα δεν ήταν άκριτη. Έκανα ένα σκεπτικό και ζήτησα να συζητηθεί και αυτό. Εξάλλου δεν πρέπι να χώνουμε τη μούτ=ρη μας στην άμμο…
    2) Θεωρώ την απόρριψη με επιχειρήματα θετικό γεγονός, από την άποψη ότι γίνεται σοβαρός διάλογος για το ανακύψαν πια ζήτημα.
    3) Θεωρώ θετικό όσους απέχουν απ’ αυτό χωρίς να αναθεματίζουν
    4) Μπορώ να βοηθήσω στη σύλλογή, όσο και εάν το επιθυμείς.

  2. ΠΟΛΥ σωστή αντίρρηση, θα ακολουθήσει διόρθωση.

    Σήμερα έχω ρεπό (από τη νέα μου δουλειά σε εταιρεία για το semantic web) και τόριξα λίγο… έξω πάααλι. Πάντως έμαθα ΜΕΓΑΛΑ μαθήματα ο ίδιος, δημοκρατικότητας, δυνατότητας εκτίμησης αντίθετων απόψεων και πολλών απόψεων γενικώς.

    Αν βγάλουμε την εμπάθεια απ’ έξω, ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ; ΤΙ ΑΛΛΟ από… ποτάμια και ωκεανοί γνώσης όπου μπορούμε όλοι να κολυμπήσουμε χωρίς όμως να θέλουμε και να τα… ρουφήξουμε κιόλας (σαν… ξεραμένοι ξερόλες)!🙂

  3. απαντώ και στο επόμενο ποστ σχετικά για τα παραπάνω θεματα
    καλησπέρααα🙂

    Η γλώσσα για το πώς παράγεται το υποκείμενο, είναι «παλαιά» γλώσσα. Η αισθητική αυτής της γλώσσας, με την οποία γαλουχηθληκαμε με την οποία και μιλάμε και ονειρευόμαστε, έχει από παλιά έναν κεντρικό στόχο : τη παραγωγή, έλεγχο & καταστολη της συνείδησης (ο υφιστάμενος) – κατα τον φουκω.
    Αυτή η γλώσσα διασωληνώνεται και σήμερα και στα επίσημα δίκτυα εκπαίδευσης. Το DNA του κεντρικού ελέγχου & καταστολής, εκφράζεται άψογα με τη ματαιοδοξία ναρκωτικό του «πρωταγωνιστή».

    Σιγά σιγά, σήμερα, μία άλλη γλώσσα παράγεται, απρόβλεπτη και εξ ορισμού αδύνατο να προγραμματιστεί να προγραφεί, να γίνει τσιχλα να την αναμασάμε -να τη κολλάμε στις προσωπικές μας σελιδες: ο καθένας εκφράζει το μακρύ και το κοντό του δημόσια, ο εγωϊσμός σε διασπορά δίκτυου, οι αντιθέσεις στην ανοιχτή τους δημόσια μορφή, δημόσιοποίηση χωρις κέντρο ο εγωισμός των ανίσχυρων, η αντιπάθεια στο μπόλιασμα με DNA κεντρικού έλεγχου, δικτυώσεις προσώπων ασήμαντων η διασπορα της κακοφωνίας απο τους «οι από κάτω»,
    δημόσια κριτική στη κεντρική μηχανή συνείδησης

    Η κεντρική μηχανή για να ισορροπήσει με τον διάσπαρτο & δημόσιο εγωϊσμό – που η ίδια η άνωθεν μηχανή προκαλεί – χρειάζεται
    να αρχίσει να παραιτείται απ το να είναι η κεντρική μηχανή παραγωγής της γνώσης – της συνείδησης,

  4. Σχεδόν διαχρονικό το σχόλιο Δήμο (αν και αφορά την εποχή που ζούμε).

    άραγε θα νικήσει στο τέλος αυτή η νέα γλώσσα τις εξουσιαστικές δομές;

    Υπάρχει επίσης η ενδιάμεση δυνατότητα του ανατρεπτικού τρόπου έκφρασης που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «αντι-πρωταγωνιστικό», όπως και μορφές υπέρβασης των κινητήριων δυνάμεων της παλαιάς γλώσσας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «αντι-ματαιοδοξία» ή «αντίστροφη ματαιοδοξία». Μία από αυτές (τουλάχιστον) νομίζω ότι την εφαρμόζω, αν και είναι κάτι που συνέβη «από μόνο του» – με αποκλειστική αιτία το Νταραβέρι του Δικτύου: Είναι η τάση κάποια στιγμή να αρχίζει κανείς να αδιαφορεί εντελώς για τη συνολική απήχηση που έχει στους άλλους, και να στοχεύει κυρίως ή μόνο σε επικοινωνία με εκείνους τους λίγους με τους οποίους μπορεί να τεθεί σε ισότιμη και οριζόντια σχέση ειλικρίνειας. Δύσκολο ίσως για μερικούς, ιδίως όσους φοβούνται να εκφραστούν ή να αποκαλυφθούν, αλλά εύκολο για όσους από μας «δουλεύουμε» με τους παλιούς εαυτούς μας, με τα ίδια τα πάθη και τα ελαττώματά μας. Αυτό συμβαίνει βέβαια όταν ξεπεράσει κανείς και την ‘ηθικολογική στάση» του τύπου «ΜΗ γίνεσαι Α» (όπου Α = ελάττωμα, π.χ. ματαιόδοξος), και μια τέτοια στάση περιττεύει όταν ανοιχτεί κανείς στους ίδιους τους διαλόγους με τρόπο οριζόντιο (όπου κάθε εγωϊστική παρέκκλιση εντοπίζεται διάφανα και περιττεύει μέσα στο διάλογο)…
    (νομίζω)

  5. Καλημέρα καλημέρα!!!
    Σε βρίσκω σωστό, χιουμορίστα όπου πρέπει και σοβαρό πάλι όπου πρέπει. Καταχωρείσαι αμέσως!
    Όσο για το μανιφέστο, το κανονικό μανιφέστο, δε λέω, ωραία τα γράφει. Σωστές οι απόψεις του.
    Διαφωνώ όμως επί της όλης αρχής του μανιφέστου και του όποιου μανιφέστου.
    Σε λίγο θα καταλήξουμε να βγάλουμε και μανιφέστο για τις συζητήσεις στα καφενεία, το καμάκι στα μπαρ και το στριφογυριστό βιδωτό με αριστερά καπάκια.
    Ρε γράφω ρε. Ό,τι μου κατεβάσει η κούτρα μου. Ο μόνος κανόνας που χρειάζομαι, η μοναδική παρότρυνση είναι -όπως και στον έξω κόσμο- να μη γίνομαι καθήκι και προσβάλλω αναίτια συνανθρώπους μου. Έχουμε καταντήσει να βάζουμε κανόνες και ιδεολογικά πλαίσια στα πάντα. Αμάν πια.
    Και ξαναλέω, σωστά τα λέει το μανιφέστο, είναι απόψεις σοβαρές. Αλλά…🙂

  6. ΝΑΙ αγαπητέ Εστάριαν, ΠΗΞΑΜΕ στη σοβαροφάνεια. Το δροσερό σου ποστ είναι αστείο ΣΟΒΑΡΟ αντίδοτο! Τουτέστιν, όπως είπες:

    «σωστά τα λέει το μανιφέστο, είναι απόψεις σοβαρές. Αλλά…»

    «Serious views, BUT, ……and it is a BIG BUTT» (αγγλιστί, μεγάαααλο βυζί – για όσους δεν κατάλαβαν, ΟΧΙ εσένα)…

    Υ.Γ. Καλή σου μέρα!🙂

  7. Τάσο καλημέρα, πράγματι, διαβάζοντας εκτενέστερα τα λεχθέντα από τότε που γράφτηκε το ποστ, διαπιστώνω αυτό το λαΪκισμό που λες και σκέφτομαι να κάνω αλλαγές στο ποστ με «update». Αυτό όμως θα γίνει καλύτερα όταν γράψω κάτι για το Λαϊκισμό στην μπλογκόσφαιρα γενικότερα, που διαφέρει σημαντικά από το λαϊκισμό στα περιοδικά ή στην TV ή σε κόμματα…

    Μία σημαντική διαφορά του μπλογκερολαϊκισμού από τον παραδοσιακό λ/σμό είναι ότι ΦΑΙΝΕΤΑΙ σαν να είναι το αντίθετο, σαν να είναι κουλτούρα για λίγους με προχωρημένες απόψεις, κ.ο.κ.

    Φυσικά το θέμα προσκρούει στα παραδείγματα. Αν κάποιος κάτσει να γράψει κατά του λαϊκισμού σε ένα έντυπο και αναφερθεί σε άλλα έντυπα, κανείς δεν θα παρεξηγήσει, ούτε θα αποκαλέσουν το έντυπο αυτό όπου τα γράφει «Hate-έντυπο» (κατά το «hate-blog»). Αυτό, όπως και άλλα πολλά οδηγούν στο αμείλικτο συμπέρασμα ότι έχει ΗΔΗ εμφανιστεί ένας νέος τύπος λαϊκισμού στην μπλογκόσφαιρα που έχει τα δικά του στερεότυπα, τις δικές του υπερ-απλουστεύσεις. προκαταλήψεις και δαιμονοποιήσεις. Είναι πολύ δύσκολο να τον αντιληφθεί κανείς συνήθως γιατί φαίνεται σαν θέσφατος, ανίκητος, επιβεβαιωμένος και από τα δικτυωμένα πλήθη που τον στηρίζουν, και τα οποία εμποτίζει.

    Καλό Σ/Κ!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s