Μια Λογική Πλάνη που κυκλοφορεί πολύ στα blog (repost)

Προηγούμενο αγγλικό ποστ (εδώ) αφορούσε τη λογική πλάνη του «Guilt by Association«. Σε αυτό το ποστ θα δούμε μια άλλη λογική πλάνη ή εξαπάτηση, που είναι πολύ διαδεδομένη στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα στα Ελληνικά blog. Ιδού ένα επίκαιρο παράδειγμα αυτής της λογικής πλάνης:

  • Στα περισσότερα, ο ΤΑΔΕ συμφωνεί με τον ΔΕΙΝΑ

  • Στα περισσότερα, ο ΔΕΙΝΑ συμφωνεί με τη χώρα Χ

=> («Επομένως» – λανθασμένο «λογικό» συμπέρασμα):

  • => Στα περισσότερα ο ΤΑΔΕ συμφωνεί με τη χώρα Χ

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ; ΟΚ, ορίστε άλλο παράδειγμα:

  • Στα πιο πολλά, η Ελλάς πιστεύει στην Παλαιστίνη

  • Στα πιο πολλά, η Παλαιστίνη πιστεύει στο Μωάμεθ

=> («Επομένως» – λανθασμένο «λογικό» συμπέρασμα):

  • => Στα πιο πολλά η Ελλάς πιστεύει στο Μωάμεθ🙂

  • άααλλο παράδειγμα: «Ο Ιός συμφωνεί στα πιο πολλά με τον Βοσκόπουλο. Ο Βοσκόπουλος συμφωνεί στα πιο πολλά με τη FYROM. Επομένως, o Ιός συμφωνεί στα πιο πολλά με τη FYROM.🙂

  • αλλά… είπαμεεε: «Η Ελλάς πιστεύει στην Παλαιστίνη. Η Παλαιστίνη πιστεύει στον Αλλάχ. Επομένως, η Ελλάς πιστεύει στον Αλλάχ«!…

Αυτή η απάτη διασφηνίζεται και μέσω διαγράμματος:

ΛΟΓΙΚΗ ΠΛΑΝΗ

Στα Ελληνικά:

  • Τα περισσότερα Πράσινα τέμνονται με τα Κόκκινα.
  • Tα περισσότερα Κόκκινα τέμνονται με τα Μπλε.

=> («επομένως» ψευδής συνεπαγωγή)

  • Τα περισσότερα Πράσινα τέμνονται με τα Μπλε.

ΕΛΕΓΞΤΕ ΤΟ! 🙂

– Είναι το Λογικό Αντίστοιχο ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗΣ.

  • Με βάση αυτή τη χαρακτηριστική Λογική Πλάνη (και άλλες)… δηλητηριάζεται καθημερινά ο Ελληνικός Λαός από προπαγανδιστικά ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΣΜΑΤΑ, που επιδιώκουν την πολιτική πόλωση και την συκοφάντηση ΚΑΘΕ προοδευτικού στοιχείου σαν συνοδοιπόρο προδοτών, ανθελληνικών δυνάμεων ή εχθρών.

  • Ενα post που αξίζει να διαβάσετε: «Οι ακραίοι – επικίνδυνοι φανατικοί ως αυτόκλητοι “σωτήρες» – Αυτό τον ιστολόγο (και τις απόψεις του) τον εκτιμώ ιδιαιτέρως. Τυχαίνει βέβαια να συμπαθεί ένα κόμμα που εγώ δεν συμπαθώ (και να συμφωνεί μαζί με αυτό το κόμμα στα περισσότερα). – Τώρα: Σύμφωνα με τη ΛΟΓΙΚΗ ΠΛΑΝΗ -προηγουμένως- θα πρέπει να συμφωνήσω ΚΑΙ εγώ με αυτό το κόμμα, στα περισσότερα. – Ε, λοιπόν, ΟΧΙ, αυτό δεν ισχύει, με τίποτα!🙂

UPDATE Νέοι σύνδεσμοι (19 Ιαν. 2009):

Reblog this post [with Zemanta]

18 comments

  1. Το ανθρώπινο μυαλό δεν είναι μηχανή αναζήτησης για να λειτουργεί με boolean λογική. Τη χρησιμοποιεί μόνο σαν εργαλείο για να στήνει αποτελεσματικές ή όχι στρατηγικές έρευνας και να εντοπίζει στοιχεία. Από εκεί και πέρα το αν είναι σωστά ή λάθος τα στοιχεία που εντοπίζει, αναλαμβάνει και πάλι η ανθρώπινη νοημοσύνη να τα επεξεργαστεί. Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα τότε θα είχαν φτιάξει ήδη την τεχνητή νοημοσύνη.

  2. ΟΚ. ΤΙ σας δίνει την εντύπωση ότι διαφωνώ; (Φυσικά και συμφωνώ μαζί σας)!

    Μια λογική πλάνη είτε ισχύει είτε ΔΕΝ ισχύει. Δεν υπάρχει διαφυγή. Αυτό δεν έχουν καταλάβει εν Ελλάδι. Με στερεότυπα και ταμπέλες δεν την βγάζουμε καθαρή. Πρέπει να σεβαστούμε τη λογική συνέπεια και τον ορθολογισμό.

    Αυτά ανακαλύφθηκαν πολύ πριν τους υπολογιστές και δεν απλουστεύονται εύκολα στο στερεότυπο της boolean λογικής [*]

    [*] όπως έχει επικρατήσει σαν ΑΛΛΟ ένα στερεότυπο Αντικειμενοποίησης του Αλλου, σε μια χώρα που πάσχει (στη συντριπτική πλειοψηφία της) από βαρύτατο ανορθολογισμό, μεθόδους σκέψης που απλώς αποσκοπούν στην πολωτική ταξινόμηση των ΑΛΛΩΝ ανθρώπων μέσα σε βολικές και πρωτόγονες, (αμιγώς μαυρό-ασπρες ή boolean) Ψευδο-κατηγορίες, απατηλές κατηγορίες που σχηματίζει ο (προκατειλλημένος) Νους.

    Υ.Γ.
    Μπορούμε φυσικά να ξεπεράσουμε κατά πολύ την Τυπική Λογική αρκεί να έχουμε Λογικη Συνέπεια. Ο υγιής νους σέβεται τους κανόνες ώστε να μπορεί να τους ξεπεράσει ή ακόμη και (κατ΄ εξαίρεσιν π.χ. στην ποίηση) να τους παραβιάσει. Αν όμως δεν σέβεται λογικούς κανόνες τότε ΟΛΟ το οικοδόμημα της σκέψης αχρηστεύεται ολοσχερώς, μετατρεπόμενο σε ένα συνονθύλευμα παρανοήσεων, απατηλών ταξινομήσεων και ιδεοληψιών. Σε αυτό το βόρβορο του Παραλόγου ευδοκιμεί ΚΑΘΕ σάπιο φρούτο Συνομωσιολογικής σκέψης και Ψευδούς Ιδεολογίας.

    Τέλος, επειδή (στη Λογική) «από ψευδή πρόταση ΚΑΘΕΤΙ προκύπτει σαν συνέπεια», από τη στιγμή που δεχτούμε έστω και ΜΙΑ λογική Πλάνη, τις δεχόμαστε όλες, και είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ, από… Λιακόπουλο μέχρι και Νεοτάξ Εξωγήϊνους που μας κυνηγάνε…

  3. Άρα τα βασικά ερωτήματα είναι:

    1. ΓΙΑΤΙ οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ταμπέλες για να κατηγοριοποιήσουν τους ανθρώπους

    και

    2. ΤΙ αποτέλεσμα ή αποτελέσματα έχει αυτό στην οπτική τους γι’ αυτούς τους κατηγοριοποιημένους ανθρώπους

    Περιμένω τις απόψεις σας

  4. Και μη βιαστείτε να απαντήσετε😀

    Σκεφτείτε καλά όσες περισσότερες παραμέτρους μπορεί να υπάρχουν.

  5. ΜΕΓΑΛΑ ερωτήματα θέσατε κυρία μου. ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ.

    Πρώτα-πρώτα, ουδείς… αναμάρτητος. ΟΛΟΙ το κάνουμε ή το κάναμε.

    Δεν θυμάμαι ποιος είπε πρώτος ότι «γεννιόμαστε με ρατσισμό», embedded στην αντίληψή μας. Από πρόσφατα πειράματα βρέθηκε ότι τα μικρά παιδιά, ΗΔΗ σε πολύ μικρή ηλικία έχουν μια (μάλλον έμφυτη) ισχυρότατη τάση να διαχωρίζουν τους ενήλικες σε «καλούς» και «κακούς» (πράγμα λογικό), η οποία πάρα πολύ εύκολα επεκτείνεται γρήγορα και στην αντίληψη ράτσας ή φυλής ή έθνους, του δικού τους (σαν ΠΑΝΤΑ καλού) και των άλλων, εκείνων που δεν ανήκουν στο δικό μας «καλό» σύνολο ανθρώπων…

    Αλλά ας προσπαθήσω (ατελώς) να απαντήσω στα ερωτήματά σας.

    1) Η χρήση ταμπέλας είναι άμυνα του Εγώ. Αποσκοπεί στον έλεγχο του άλλου, ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος (είτε υπαρκτός είτε όχι) που νοιώθει κανείς, μην τυχόν και διασπαστεί το δικό του υπαρξιακό όριο.
    Οπωσδήποτε, τα όριά μας ΔΕΝ είναι τόσο στέρεα όσο νομίζουμε. Μάλιστα είναι σχεδόν ανύπαρκτα στον Εικονικό κόσμο (εξού και οι πολύ κοινές παρεξηγήσεις του). Και επειδή είναι δύο ειδών οι βασικές άμυνες του Εγώ απέναντι στον Κίνδυνο, fight or flight, αλλά τη δεύτερη άμυνα δεν μπορούμε πάντα να την εφαρμόσουμε ενώ την πρώτη την αποφεύγουμε για να μη γίνουμε Γης Μαδιάμ, επινοεί το Εγώ μια ΤΡΙΤΗ άμυνα, που είναι η κατασκευή Κατηγοριοποίησης (ταμπελών κλπ).

    2) Τα αποτελέσματα της χρήσης ταμπελών, ιδιαίτερα εκείνων που έχουν αρνητικό περιεχόμενο και φόρτιση, σίγουρα δεν είναι θετικά ούτε για τον στόχο τους αλλά ούτε και για εκείνον που τις υιοθετεί. Μάλιστα ο δεύτερος σπαταλάει υπερβολικά πολλή ενέργεια για να συντηρήσει αυτό το οικοδόμημα ετικετών που παρεμβάλλεται ανάμεσα στην αντίληψή του και στον (πραγματικό) άλλο αλλοιώνοντας την επικοινωνία, κ.ο.κ.
    Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει ότι οι πιο προκατειλλημένοι άνθρωποι είναι και εκείνοι που… γερνούν πιο γρήγορα, αρρωσταίνουν πιο εύκολα, κλπ.
    ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ αυτή η συνήθειά τους να ΜΗ ζουν στον πραγματικό κόσμο, σε υγιή ανοιχτή αλληλεπίδραση αλλά να φαντασιώνονται συνέχεια τους άλλους σαν εχθρούς (δηλαδή με μίσος) ή σαν κατώτερους (δηλαδή με υπεροψία ή/και σύμπλεγμα κατωτερότητας) κ.ο.κ.

    Βέβαια… το ερώτημά σας αφορούσε το ΣΤΟΧΟ, τους κατηγοριοποιημένους. Σίγουρα, το μεγαλύτερο μέρος των αρνητικών επιπτώσεων αφορά αυτούς. Πρώτα-πρώτα, είναι σαν να φοράει κανείς έναν «εικονικό ζουρλομανδύα» (που δεν τον αξίζει). Μιλώντας κανείς με έναν πολύ προκατειλλημένο άνθρωπο, νιώθει αμέσως την αίσθηση ότι μιλάει με έναν τοίχο, και ότι σιγά-σιγά περιορίζεται η έκφρασή του. Αυτό νιώθουμε όλοι μας, π.χ. όταν μιλάμε με προκατειλλημένους γέροντες σε χωριά και μας έχουν καταλάβει στραβά (είτε λόγω ιδεών, είτε λόγω εμφάνισης, κλπ). Δεν σας λέω κάτι καινούργιο βέβαια!🙂

    Επίσης όλα τα προβλήματα αυτο-εκτίμησης ή αυτο-συνείδησης οφείλονται σε τέτοιες διαδικασίες. Και δεν είναι καν απαραίτητο οι ταμπέλες να είναι κάτι τρομερά αρνητικό. Μπορεί κάλλιστα να είναι φαινομενικά αθώες ταμπέλες, ίσως και κοινωνικά αποδεκτές μάλλιστα. Σχεδόν πάντα όμως αποτελούν έναν τρόπο ελέγχου και περιορισμού της ελευθερίας του Αλλου. Μέσω του οικοδομήματος αυτού ΝΟΜΙΖΕΙ κανείς πως ελέγχει τον άλλο ή ελαχιστοποιεί την επιρροή του, έχοντας φτιάξει ένα «εικονικό μοντέλο ελέγχου», που αποτελεί και μέσο πρόβλεψης, κλπ.

    Μομίζω ότι πρέπει να ξεπεράσουμε κάθε είδους αντικειμενοποίηση. Αν και γεννιόμαστε με αυτή τη δυνατότητα, μπορούμε να απαλλαχτούμε από αυτή και να γλυτώσουμε τεράστιες σπατάλες ενέργειας, όπως και πολλές αχρείαστες συγκρούσεις.

    Νιώθω όμως ότι δεν σας είπα παρά ΕΛΑΧΙΣΤΑ. Αυτό το θέμα δεν τελειώνει ποτέ. Η ίδια η επικοινωνία, αν γίνει σωστά, αποτελεί ΑΝΤΙΔΟΤΟ!🙂

  6. (σημείωση: ενώνω τα δικά μου σχόλια σε ένα – των αναγνωστών ΔΕΝ τα αγγίζω)

    Υ.Γ. και την ώρα που έγραφα το προηγούμενο σεντόνι με προειδοποιούσατε ΗΔΗ για το λάθος που έκανα: ΒΙΑΣΤΗΚΑ να απαντήσω. Θα επανέλθω…🙂🙂

    Υ.Γ.2 ένας δρόμος επίλυσης του προβλήματος είναι να συγκεντρωθούμε στην ανάλυση τρόπων σκέψης και λογικής, και ΑΝ πρόκειται να δούμε κάτι κακό στους άλλους, τουλάχιστον να ξέρουμε ότι είναι θέμα νοοτροπίας, λογικής και αντίληψης, και ότι δεν αποτελεί κάτι έμφυτο ή μόνιμο, ιδιαίτερα σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΟΥΣ άλλους με τους οποίους επικοινωνούμε.

    Π.χ. το συγκεκριμμένο λογικό λάθος αυτού του ποστ, δεν το είχα ΚΑΝ συνειδητοποιήσει μέχρι πολύ πρόσφατα (ενώ την λογική πλάνη την ήξερα). Τις τελευταίες μέρες διαπιστώνω τόσο εκτεταμένη παρουσία αυτής της πλάνης (κυρίως σε πολιτικές αντιδικίες) ώστε «τα πήρα λίγο στο κρανίο».

    Ομως επανέρχομαι ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΣ ακόμη και τις δικές μου κακές συνήθειες, διότι το λογικό αυτό σφάλμα εντοπίζεται εύκολα και αποφεύγεται εξίσου εύκολα.
    Υ.Γ.3 Και ορίστε κάτι πρακτικό: Αφού εντόπισα αυτό το λάθος, ΔΕΝ έκανα το αναμενόμενο λάθος, να αρχίσω να κατηγοριοποιώ κι εγώ τους άλλους σε σημείο που να χαλάσει η επικοινωνία μαζί τους. Αντίθετα, έκανα και κόσμιο φιλικό διάλογο με έναν άνθρωπο (τον Ακρίτα) με τον οποίο διαφωνώ σε πολλά, ενώ σε άλλες εποχές μπορεί και να τσακωνόμασταν (πολιτικά)!!!🙂
    Δηλαδή, μπορεί να έριξα τις κριτικές μου (γενικά και αόριστα) στο σύνολο ή στην πλειοψηφία (που σχεδόν πάντα βρίθει κακών συνηθειών του νου, έτσι κι αλλιώς) αλλά στη συνέχεια άνοιξα ΚΑΝΑΛΙΑ επικοινωνίας, χωρίς καν να σκέφτομαι τις (προσωρινές) κριτικές που διαβάσατε στην αρχή.

    Αλλά η επικοινωνία πάντα γίνεται με ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΟΥΣ άλλους, όχι με τις πλειοψηφίες ή τις συλλογικές αφαιρέσεις του Νου. Επομένως, είναι πολύ προτιμότερο (παραδόξως – για ορισμένους «πολιτικά ορθούς») να λέμε (ΑΝ λέμε) «κακά λόγια» για συλλογικότητες άλλων που είναι αόριστες και γενικές, αν μπορούμε να αποφύγουμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΟΥΣ άλλους, επικοινωνώντας μαζί τους χωρίς παρωπίδες.

    Ο Ελύτης είπε άλλωστε «δεν ζούμε από τους κανόνες, αλλά από τις εξαιρέσεις».

  7. Δεν ειναι λογικη πλανη αγαπητοι μου. Απλουστατα οι συμπαθεις μπλογκερ ακουλουθησαν την ιστορικη αναλυση του ομαδεον και τρωνε τα ψαροκοκκαλα. Αυτα παθαινει οποιος εχει καλλιτεχνικες ανησυχιες και τις αναλυει λογικα. Δεν ξερει ΠΩΣ να φαει το αγγουρι! Τρανον παραδειγμα ο Ομαδεονακος μας.
    Καλα κρασια βρε συ!

  8. Δεν ειναι λογικη πλανη αγαπητοι μου.

    Πάαααμε στοίχημα;🙂

    Καλά, είσαι σοβαρός; Σοβαρολογείς ότι «δεν είναι Λογική Πλάνη»;

    Σε λίγο θα μας πεις ότι «1+1=3» είναι σωστό και όχι λάθος, μόνο και μόνο επειδή το αμφισβήτησα εγώ, ο… πολυμίσητος (για σένα) Omadeon.

    Είσαι γραφικός ρε φίλε.

    Τίποτε άλλο ξέρεις να κάνεις;

  9. Δεν πάγωσα τυχαία τη συζήτηση. Ήδη όταν πριν 3 μέρες έθεσα τα δύο ερωτήματα, το ίδιο βράδυ συνειδητοποίησα ότι ξέχασα να θέσω και το 3ο βασικό ερώτημα.

    3. ΤΙ επιδράσεις ασκεί ο συνειδητός ή ασυνείδητος χαρακτηρισμός με Χ ταμπέλες στη συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων.

    Για να βοηθήσω, σας λέω ότι υπάρχει μία θεωρία στην επιστήμη της Κοινωνιολογίας και ειδικότερα της Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης καθώς και σε αυτήν της Ψυχολογίας, η οποία ονομάζεται «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» «(self-fulfilling prophecy).

    Επίσης είδα ότι δίπλα εξελισσόταν ένα καλό case study. Οπότε περιμένω να ολοκληρωθεί για να συνεχίσουμε.

  10. Δεν πέσατε καθόλου έξω. Η «αυτο-εκπληρούμενη προφητεία» ΔΙΝΕΙ και ΠΑΙΡΝΕΙ στο διαδίκτυο.

    Μάλιστα, ΕΙΔΙΚΑ στο διαδίκτυο, επειδή -ακριβώς- είναι άϋλος και εικονικός χώρος, στηριζόμενος εξ ολοκλήρου ΜΟΝΟ στη διασταύρωση στοχείων με άλλα στοιχεία (αν μιλάμε για αλήθειες) αλλά και αποκλειστικά στη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ διαφορετικών ανθρώπων, ο ρόλος της «αυτο-εκπληρούμενης προφητείας» πιθανολογώ ότι είναι πολύ μεγαλύτερος, σε σχεδόν κάθετι που αφορά… όχι μόνο ταμπέλες αλλά και συγκρούσεις, φήμες (κάτι πιο μόνιμο από τις απλές ταμπέλες), κ.ο.κ.

    Δεν ξέρω -ομολογώ- σε ΤΙ ακριβώς αναφερθήκατε, βέβαια, όταν προ ολίγου είπατε «είδα ότι δίπλα εξελισσόταν ένα καλό case study» αλλά προθύμως μπορούμε να το συζητήσουμε.

    Διαπιστώνω ολοένα και περισσότερο ότι οι ειδικές αρετές που απαιτεί από μας το διαδίκτυο, για να ΜΗΝ δημιουργήσει παρανοήσεις και τέτοιου είδους αυτο-εκπληρούμενες προφητείες, είναι όχι μόνο μεγαλύτερες, πολλαπλάσιες των παλαιών απλών αρετών της διανοητικής εντιμότητας (κλπ) αλλά… ΑΝ θέλουμε να αποφανθούμε για αλήθειες και Γνώσεις σε μεγάλο βάθος, ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΝ η δική μας συνέπεια. Απαιτούνται πια μέχρι και ειδικά εργαλεία διαχείρισης της Πληροφορίας με έξυπνο τρόπο, ώστε να μην παρασυρόμαστε από τις ΠΑΝΤΑ ΜΕΡΙΚΕΣ και ατελείς πληροφορίες που ανακαλύπτουμε… (όσο κι αν είναι Κτηνωδώς ογκώδεις).

    Υ.Γ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως, έπεσα και λίγο έξω.
    Απλούστατα γιατί… ΕΞΩ από το διαδίκτυο η δύναμη της αυτο-εκπληρούμενης προφητείας είναι ΑΚΟΜΗ χειρότερη, μόνο που… ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ. Θεωρώ π.χ. το ιδεολόγημα του «εθνομηδενισμού» ως αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, όταν αφορά αθώους ή άσχετους ανθρώπους, τους οποίους τσουβαλιάζει αναίτια (ακόμη κι εμένα τον ίδιο) με ΨΕΥΔΗ επιβεβαίωση των «δεδομένων» της…

  11. Υ.Γ. Και η… διαλεκτική σύνθεση που διαπιστώνω από τα προηγούμενα, είναι ότι (ίσως) (working hypothesis)

    1) Στο διαδίκτυο, η «αυτο-εκπληρούμενη προφητεία» είναι πάντα χειρότερη όσον αφορά ανθρώπους, ταμπέλες ανθρώπων, φήμες και εντυπώσεις, κλπ.
    (κυρίως γιατί απουσιάζει το σημαντικότατο στοιχείο της ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΦΗΣ, το να «βλέπεις τον άλλον στα μάτια», η άσκηση της διαίσθησης, κλπ)

    2) Στο διαδίκτυο, όμως, η «αυτο-εκπληρούμενη προφητεία» είναι πάντα ΛΙΓΩΤΕΡΟ ΙΣΧΥΡΗ όσον αφορά ΙΔΕΕΣ, ΣΤΟΙΧΕΙΑ, (διασταυρώσιμα) ΔΕΔΟΜΕΝΑ.

    Μπορούμε να ασκήσουμε τη λογική μας εύκολα, να βρούμε πηγές, όπως ήδη το κάνατε, το έκαναν και άλλοι κι εγώ εξίσου.

    ΔΕΝ μπορούμε να ξέρουμε με ΠΟΙΟΝ μιλάμε αλλά ξέρουμε ΠΟΛΥ πιο εύκολα για ΠΟΙΟ πράγμα μιλάμε!🙂

    —-
    Υ.Γ.2 Πιστεύω ότι ο εθνομηδενισμός ΕΧΕΙ κάποια βάση, αλλά εξαιρετικά σαθρή όταν γενικεύεται ή ανάγεται σε λάθος συνιστώσες… (π.χ. μια πραγματική βάση που φαίνεται να έχει, είναι η μηχανιστική «χυδαία υλιστική» άποψη ορισμένων ανθρώπων για ΚΑΘΕΤΙ που αφορά τη συνείδηση, επομένως ΚΑΙ τη συλλογική συνείδηση, την οποία -σαν συνέπεια- υποτιμούν πολύ και την εκμηδενίζουν νοητικά).

    Επίσης πιστεύω ότι αποτελεί ιδεολόγημα ΚΑΘΑΡΑ ΕΓΧΩΡΙΟ (αυτό το διαπίστωσε και ο κ. Σαραντάκος και άλλοι) το οποίο -μάλιστα- ΕΙΣΑΧΘΗΚΕ εδώ στο διαδίκτυο από την «Ελληνική Πραγματικότητα» των διανοουμένων και των ιδεών ΕΚΤΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ. Δηλαδή οι κ.κ. Γιανναράς και άλλοι ΠΡΩΤΑ έφτιαξαν το οικοδόμημά τους με συμβατικά μέσα και εκτός διαδικτύου, και ΜΕΤΑ οι οπαδοί τους το μετέφεραν εδώ, χειροτερεύοντάς το μάλιστα, και επεκτείνοντάς το ακόμη περισσότερο (αργά η γρήγορα) σε ένα νέο είδος «Κυνηγιού Μαγισσών», κ.ο.κ.

    Παραδόξως, ενώ στο διαδίκτυο μας δίνεται ΑΠΕΙΡΗ δυνατότητα να βρούμε στοιχεία και να συζητήσουμε αντικειμενικότερα, η ένταση και η μόνιμη παρεξήγηση (κλπ) μεταξύ ανθρώπων χαλάει ΚΑΙ την αντικειμενική αυτή δυνατότητα για εύρεση της αλήθειας ή ψέματος σε ιδέες και στοιχεία.

    Δηλαδή, αν μπω τώρα στο μπλογκ του Ακρίτα και τον αντικρούσω, είναι απίθανο να επιτευχθεί τίποτε σημαντικό. Τα ίδια θα πιστεύει και τα ίδια θα πιστεύω. Και όμως, κανονικά θα έπρεπε να γίνει πολύ πιο εύκολο ξεκαθάρισμα, αν αξιοποιούσαμε πιο σωστά αυτό το μέσο. Νομίζω ΗΔΗ το κάναμε, στην άλλη συζήτηση. Κι η δική σας παρουσία βοήθησε πολύ.

    Αν διαφωνείτε, θα εξετάσω αυτοκριτικά όσα είπα. Πάντως να ξέρετε ότι θεωρώ ΚΑΘΕ συμπέρασμα όχι μόνιμο & απόλυτο αλλά σχετικό & δυναμικό.

  12. Ομως… φοβούμαι ότι ΔΕΝ απάντησα ικανοποιητικά στο ΚΥΡΙΟ ερώτημά σας, το νούμερο 3:

    3. ΤΙ επιδράσεις ασκεί ο συνειδητός ή ασυνείδητος χαρακτηρισμός με Χ ταμπέλες στη συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων.

    Εφόσον μιλάτε για συμπεριφορά ανθρώπων, και όχι για θέματα ιδεών, η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο νου είναι… ΟΛΕΘΡΙΕΣ επιδράσεις.

    Αποτελεί ΤΙΤΑΝΙΑ ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, η αρετή (που δεν έχω πάντα βέβαια) του να παραμένεις πιστός στις θέσεις σου, στις αρχές σου και στην (ολοένα και βαλλόμενη) προσωπική σου καλή φήμη, η έκθεση στο βόρβορο διαφόρων επιθέσεων με χαρακτηρισμούς και ψευδή στοιχεία, όπως π.χ. εκείνα που εκσφενδόνιζε κατά του φίλου μας του Ακρίτα ο μόνιμος (σχεδόν) διώκτης του στο διαδίκτυο, ο υπερ-εθνικιστής κ. Τσάπανος. Τα ίδια είχα βιώσει κι εγώ και είχα ήδη προβληματιστεί. Γι’ αυτό και ευαισθητοιποιήθηκα άλλωστε, αν και -εν μέρει- είναι και θέμα ιδεών ή πολιτικής, ίσως πιο σημαντικό από την προσωπική αλληλεγγύη (η οποία ΠΑΝΤΑ συκοφαντείται ως… αχρείαστη δικηγορία).

    Επειδή το διαδίκτυο το έχω φάει στη μάπα πολλά χρόνια, θα σας πω μερικά που κατέληξα:

    Επειδή η αλήθεια και η αξία ανθρώπων καθορίζεται στο διαδίκτυο ΟΧΙ με βάση πραγματικά στοιχεία αλλά με βάση τη συναίνεση άλλων ανθρώπων σε οποιαδήποτε άποψη που διαμορφώνουν απο κοινού, σχεδόν πάντα (κάτω από ορισμένες συνθήκες σύγκρουσης) ΟΧΙ με τίμια κίνητρα (π.χ. με κίνητρα πολιτικής υπερίσχυσης πάσει θυσία ή με κίνητρα φθόνου και μίσους – πολλές φορές χωρίς λόγο)…
    …Γι’ αυτό το λόγο απαιτείται μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξυ εκείνων των ανθρώπων που είναι στο στόχαστρο «αυτο-εκπληρούμενων προφητειών».

    Ο ατομισμός ΔΕΝ αρκεί, η ΜΗ-συμμετοχή σε διαμάχες είναι βεβαίως πολύ σεβαστή, αλλά όχι όταν φτάνει στα όρια του ΠοντιοΠιλατισμού, ή της εθελοτυφλίας «για να μη χαλάσει το κέφι» (πάντα κάποιων άλλων).

    Και όσον αφορά τις βαρύτατες αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά του ανθρώπου που τίθεται στο στόχαστρο, αρκεί να σας πω ότι εγώ ειδικά στην «πραγματική ζωή» έχω ΠΟΛΛΑ χρόνια να βρίσω άνθρωπο!…🙂
    (Αν εξαιρέσω ακραία βρισίδια που έριξα πρόσφατα σε… ανώνυμους παρενοχλητές μέσω τηλεφώνου).

    Τέλος, ο μεγαλύτερος κίνδυνος από τις άδικες προβολές που κάνει η αυτο-εκπληρούμενη προφητεία στους στόχους της, είναι οι ανθρώπινοι αυτοί στόχοι να αρχίσουν να συμπεριφέρονται με έναν τρόπο ο οποίος… ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ την ίδια την αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, παρέχοντας ψευδή «στοιχεία» περίπου σαν «ομολογίες» ότι «ναι, ΕΤΣΙ είμαι»…
    Σας υπενθυμίζω μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση όπου περιέπεσα ο ίδιος σε ακριβώς αυτό το λάθος (και είσασταν παρούσα). Ηταν τότε που απάντησα με «ψευδο-ρατσιστικά σχόλια» στις (ρατσιστικές θεωρίες) του ανθρώπου που αποτέλεσε την «πετρα του σκανδάλου» γνωστής συζήτησης (στο μπλόγκ του Χρήστου Μόρφου). Δηλαδή ο πειρασμός να πεις στον άλλον «άντε @μίσου καράβλαχε» (κλπ) είναι ΠΟΛΥ μεγάλος, αν ξέρεις ότι ο άλλος θεωρεί τη δική του ιδιαίτερη καταγωγή «ανώτερη όλων», κλπ…

  13. Συγνώμη για τη λάθος διατύπωση. Αντί για το «Επίσης είδα ότι δίπλα εξελισσόταν ένα καλό case study», το σωστό είναι:
    Επίσης είδα ότι δίπλα (δηλ. στο ιστοσημείωμα για τον Εθνομηδενισμό) εξελισσόταν ένας διάλογος που μπορεί να αποτελέσει ένα καλό case study, δηλ. μία περίπτωση διαλόγου προς παρατήρηση-διερεύνηση, όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα ερωτήματα 2 και 3 για να ερμηνευθούν κάποιες στάσεις ή/και αντιδράσεις των συνομιλητών. Αυτό νομίζω ότι θα βοηθήσει στο να δωθούν πιο πλήρεις απαντήσεις στα ερωτήματα.

    Το πιο δύσκολο ερώτημα για να απαντηθεί για μένα είναι το 1ο, γιατί απαιτεί πολυσύνθετη ανάλυση. Κάποιες αιτίες είναι εμφανείς και άλλες όχι.

    ΥΓ. 1. Λόγω κούρασης η διαύγειά μου έχει πέσει κατακόρυφα, οπότε αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρη πόσο καλά διευκρίνησα τι ήθελα να πω.
    ΥΓ. 2. Μη βιαστείτε να απαντήσετε, σε λίγο θα φέρω και άλλα στοιχεία σχετικά με την αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Όπως καταλάβατε ήδη, πριν επιχειρήσω να αναλύσω ένα θέμα προσπαθώ πρώτα να συλλέξω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ.

  14. Παρακάτω παρατίθεται η προσέγγιση της αυτοεκπληρούμενης προφητείας από την επιστήμη της Ψυχολογίας.

    Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι ένας βασικός όρος της ψυχολογίας, με άπειρες εφαρμογές στη ζωή μας. Είναι η τάση ενός ατόμου να φέρεται κατά τον τρόπο που έχουμε εμείς προεξοφλήσει.
    Ας φέρουμε ένα παράδειγμα στο μυαλό μας. Μια γυναίκα σκέφτεται πως ο σύντροφός της λόγω του αυξημένου φόρτου εργασίας την παραμελεί και ερμηνεύει τη στάση του ως αδιαφορία. Εκείνος στο μυαλό του θεωρεί πως η γυναίκα του είναι αχάριστη γιατί ενώ εκείνος πασχίζει να αυξήσει τις οικονομικές ανέσεις του σπιτιού, θα πρέπει να απολογείται κιόλας. Γύρω λοιπόν από ένα αντικειμενικό γεγονός, τις πολλές ώρες απουσίας του συζύγου, υπάρχουν πολλές αρνητικές ερμηνείες. Η σύζυγος θεωρεί τον άντρα της αδιάφορο, με αποτέλεσμα να προσαρμόζει τη συμπεριφορά της προς αυτόν σύμφωνα με την ερμηνεία της. Εκείνος, φανερά ενοχλημένος από την αρνητική της συμπεριφορά, χαρακτηρίζει τη γυναίκα του αχάριστη, με αποτέλεσμα να αναπροσαρμόσει τη δική του συμπεριφορά με βάση την ερμηνεία του. Τότε, η γυναίκα επαληθεύει τον εαυτό της. Αλλά και ο σύζυγος, επαληθεύει τον εαυτό του, όταν αντιλαμβάνεται τις αντιδράσεις της γυναίκας του.
    Βλέπουμε λοιπόν, το εξής σχήμα: ο τρόπος που ερμηνεύουμε τις ενέργειες κάποιου έχει ως αποτέλεσμα μια ανάλογη δράση-συμπεριφορά η οποία πιέζει τον απέναντί μας να συμμορφωθεί στην αρχική μας ερμηνεία, να φερθεί δηλαδή όπως εμείς είχαμε προεξοφλήσει.
    Παρόμοια περιστατικά μπορούν να συμβούν στο χώρο της μάθησης, στις σχέσεις γονέων και παιδιών καθώς και στον εργασιακό μας χώρο. Το απώτερό τους αποτέλεσμα είναι η δημιουργία φαύλων κύκλων όπου αναπαράγονται δυσαρέσκειες.
    Λύση σ’ αυτό το πρόβλημα προβάλλει η αναπλαισίωση, η οποία έχει υποστηριχτεί από τον τομέα της Οικοσυστημικής Ψυχολογίας. Σύμφωνα με αυτή, όλοι αποτελούμε ένα σύστημα, καθώς ο ένας επηρεάζει τον άλλο. Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, πρέπει αρχικά εμείς να αλλάξουμε κάτι. Και αν σκεφτούμε την παραπάνω ιστορία, αυτό που πρέπει να αλλάξει, είναι η ερμηνεία γύρω από το γεγονός. Η αλλαγή της ερμηνείας ονομάζεται αναπλαισίωση.
    Ας δούμε λοιπόν στο ίδιο παράδειγμα την εφαρμογή της αναπλαισίωσης. Η σύζυγος βλέπει τον σύζυγό της να εργάζεται πολλές ώρες και ερμηνεύει το γεγονός ως «θυσία» εκ μέρους του για να της προσφέρει περισσότερη άνεση. Τα συναισθήματά της που απορρέουν από αυτή την ερμηνεία είναι θετικά και εκδηλώνονται με ανάλογες πράξεις. Τότε ο σύζυγος, αποβάλλει τις τύψεις του και αισθάνεται πως η γυναίκα του τον κατανοεί βαθιά και παύει να είναι απολογητικός απέναντί της. Απόρροια των παραπάνω είναι μια θετική σχεσεοδυναμική στο σύστημα του ζευγαριού.
    Από: http://www.secondsight.gr/articles/show_article/23

    Από την Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης προτείνεται η χρήση της ως «εργαλείο» για την παραγωγή θετικών αποτελεσμάτων.

    Αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Ο εκπαιδευτικός στο ρόλο του Πυγμαλίωνα»
    Η «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» είναι μια πρόβλεψη αναφορικά με ένα μελλοντικό γεγονός, η οποία με τη σειρά της αυξάνει την πιθανότητα να συμβεί αυτό το γεγονός (Fontana, 1996).
    Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία βρίσκει συχνά εφαρμογή στην εκπαίδευση, όπου ο εκπαιδευτικός έχει τη «δυνατότητα» να προβλέψει συνειδητά την εξέλιξη ή την επίδοση ενός παιδιού και ασυνείδητα πλέον να κάνει τις προβλέψεις του αυτές πραγματικότητα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους οι επιδιώξεις του εκπαιδευτικού για ένα μαθητή ασυνείδητα μεταβιβάζονται και εκπληρώνονται: Κλίμα:
    Η συναισθηματική διάθεση ή το πνεύμα επικοινωνίας που υιοθετεί ο εκπαιδευτικός για το μαθητή, συχνά μεταδίδεται με μη λεκτικό τρόπο π. χ. χαμογελώντας πιο συχνά στο συγκεκριμένο μαθητή, έχοντας πιο συχνή οπτική επαφή κ.ά.
    Επανατροφοδότηση:
    Η ενισχυτική πληροφόρηση κατά την οποία ο εκπαιδευτικός πιο συχνά επαινεί παρά επικρίνει τους μαθητές από τους οποίους έχει μεγαλύτερες επιδιώξεις.
    Ενίσχυση:
    Οι εκπαιδευτικοί ενθαρρύνουν περισσότερο τη συμμετοχή των μαθητών από τους οποίους έχουν μεγάλες προσδοκίες μέσα από τη λεκτική ή μη λεκτική συμπεριφορά τους. Πολύχρονες έρευνες υποστηρίζουν την υπόθεση ότι οι προσδοκίες των εκπαιδευτικών μπορούν να «προβλέψουν» αλλαγές στην επίδοση και τη συμπεριφορά των μαθητών, ανεξάρτητα από τις προηγούμενες επιδόσεις και τα κίνητρά τους. Συνεπώς οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιώντας με αποτελεσματικό τρόπο την «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», μέσω θετικών και όχι αρνητικών προσδοκιών, μπορούν να βοηθήσουν τους μαθητές τους να γίνουν οι δικοί τους πυγμαλίωνες, δηλαδή, να προβλέψουν και να «διαμορφώσουν» μαθητές δημιουργικούς και επιτυχημένους.
    Από: http://74.125.39.104/search?q=cache:-XOK1aw0vB8J:www.pi-schools.gr/download/programs/Oloimero/oloimero_03_05/eishghseis_hmer_05/eisSAMPANH.htm+%E2%80%9C%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1%E2%80%9D&hl=en&ct=clnk&cd=1&client=firefox-a

    (Γι’ αυτό μου αρέσει η έρευνα, γιατί πάντα ανακαλύπτεις νέες διαστάσεις σε ένα θέμα τις οποίες μπορεί κάποια στιγμή να έχεις σκεφτεί, αλλά τις συνειδητοποιείς μόνο αν τις διαβάσεις από κάποιους άλλους)
    Τις «ταμπέλες» και την αυτοεκπληρούμενη προφητεία, τα χρησιμοποιούμε ασυναίσθητα και ενάντιά μας.

    Σίγουρα δεν καταλαβαίνετε με την πρώτη τον όρο αυτό της ψυχολογίας. Μα σίγουρα κάτι σας φέρνει στο μυαλό. Ας δοκιμάσουμε: Ο καθένας μας έχει μια εικόνα για τον εαυτό του κι αυτή η εικόνα καθορίζει τις πράξεις του. Αν, ας πούμε, κάποιος θεωρεί ότι οι άνθρωποι του συμπεριφέρονται άσχημα, θα προκαλεί με τη δική του συμπεριφορά την αρνητική αντίδραση των άλλων με αποτέλεσμα να εκπληρώνεται η αρχική του πεποίθηση. Την αυτοεκπληρούμενη προφητεία θα τη συναντήσεις κάθε φορά που θα αναγνωρίζεις κάποιο «μοτίβο ζωής», δηλαδή κάποια αρνητικά γεγονότα που συμβαίνουν διαρκώς (απορρίψεις, απογοητεύσεις κ.ά.) και ταυτίζονται με την αρνητική πεποίθηση του πάσχοντα. (Βασίζεται στην αυτοσυνέπεια)
    Από: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&blogger=despinakontogianni&pid=8943

    Κατά την έρευνα βρήκα και άλλα ενδιαφέροντα κείμενα, βάζω όμως μόνο αυτά γιατί νομίζω ότι αρκούν για να πάρουμε μια ιδέα. Προσθέτω όμως ένα σύνδεσμο σχετικά με τον Νευρο-γλωσσικό ή νευρο-γλωσσολογικό προγραμματισμό (που έχει ευρείες εφαρμογές) και μπορεί και αυτός να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Neuro-linguistic_programming

    ——————————————————————-
    Επειδή ξαναδιάβασα όλα τα κείμενα από την αρχή, στο σχόλιό σας June 11, 2008 at 9:45 am, δεν κατάλαβα τι εννοείτε με τον όρο «αντικειμενοποίηση» στην πρότασή σας «Νομίζω ότι πρέπει να ξεπεράσουμε κάθε είδους αντικειμενοποίηση. Αν και γεννιόμαστε με αυτή τη δυνατότητα, μπορούμε να απαλλαχτούμε από αυτή και να γλυτώσουμε τεράστιες σπατάλες ενέργειας, όπως και πολλές αχρείαστες συγκρούσεις.»

  15. Πολύ ωραίο σχόλιο και κατατοπιστικό σε πρόσθετα υλικά. Το διάβασα όλο και σε λίγο θα δω και τους συνδέσμους.

    Κατ’ αρχήν να απαντήσω στην τελευταία ερώτησή σας:
    Η αντικειμενοποίηση (objectification) είναι η διαδικασία μετατροπής του Άλλου σε (προβλέψιμο συνήθως) αντικείμενο ή πράγμα (ή σύστημα ελέγχου, κλπ). Τον όρο αυτό τον συναντάει κανείς σε πολλά κείμενα, συνήθως όμως με διαφορετική έννοια (π.χ. μέσα σε ορισμένες θεωρίες μαρξιστικού… φεμινισμού). Εγώ χρησιμοποιώ τον όρο με την έννοια που τον χρησιμοποίησε ο Ronald D. Laing και ο «υπαρχηγός» της «Philadelphia Association» Hugh Crawford σε διαλέξεις του (πριν πολλά χρόνια) και σε δημοσιεύσεις (αν και δεν μπορώ αμέσως να σας δώσω link).
    Η σημερινή κατεστημένη ψυχολογία έχει βεβαίως απορρίψει (εν μέρει) το έργο του Ronald Laing και της «φαινομενολογικής» σχολής του, κι έχει στραφεί περισσότερο όπως ξέρετε στην Cognitive Psychology, τις θεωρίες της Νευροβιολογίας και -πιο πρόσφατα και σε συνδυασμό με πολιτική- στον Λακάν. Βέβαια δεν είμαι ψυχολόγος, αν και προσπάθησα να γίνω κάποτε, στο Λονδίνο πριν πολλά χρόνια, εκπαιδευόμενος από τη Philadelphia Association, κλπ. Όμως η σκέψη του Laing με επηρέασε και την εφαρμόζω μερικές φορές για κριτική της μηχανιστικής σκέψης, καθώς και της έντονης τάσης σήμερα να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι σαν προβλέψιμα μηχανικά συστήματα (με μπηχαιηβιοριστικό τρόπο).

    Το αντίθετο του objectification είναι ίσως το Validation of the Other’s Experience, που αποτελεί και είδος «επαναπλαισίωσης» όπως την εκφράσατε. Μάλλον είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα, αν και το validation πηγαίνει πιο βαθειά, αλλάζοντας ριζοσπαστικά τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο βλέπει ο ένας άνθρωπος τον άλλο, επιτυγχάνοντας ίσως μια εναλλακτική και ανώτερη «διαπροσωπική κουλτούρα».

    Ακόμη και αν υιοθετήσει κανείς «αναπλαισίωση» αυτό δεν αλλάζει ίσως πολύ το επίπεδο της εκάστοτε διαπροσωπικής κουλτούρας. Π.χ. στην Ελλάδα ο τρόπος που βλέπουν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον είναι πολύ διαφορετικός ποιοτικά από τον αντίστοιχο τρόπο (κατά μέσο όρο) σε άλλες χώρες. Η αντικειμενοποίηση είναι μέρος της κουλτούρας σχεδόν κάθε Ελληνα. Εκφράζεται πολλές φορές παιγνιδιάρικα, π.χ. με τη γνωστή «εθνική προσφώνηση» του «ρε μαλάκα» (που το μιμήθηκαν ΚΑΙ οι γυναίκες λόγω εξισορροπητικής απελευθέρωσης). Εγώ το χρησιμοποιώ σπάνια και όταν κάποιος το χρησιμοποιήσει πρώτος, πάντως δεν το θεωρώ ιδιαίτερα σοβαρό θέμα, απλώς το αναφέρω σαν παράδειγμα.

    Η ανάλυση του Διαπροσωπικού Χώρου (που ο Laing ονόμαζε Interpersonal Space) μπορεί πια να γίνει και με μαθηματικές μεθόδους στηριγμένες στη Λογική των Διακρίσεων του George Spencer-Brown (και σε κάποιες αναβαθμίσεις – υποθέτω ότι τις βρήκατε – με τις οποίες ασχολούμαι).
    Το θέμα είναι και φιλοσοφικό ή σχεδόν μεταφυσικό, γιατί η θεωρία του Διαπροσωπικού Χώρου (που ΕΛΑΧΙΣΤΑ έγραψε γι’ αυτήν ο Laing και που παραμένει «κρυφή διδασκαλία» του σε κάποιο βαθμό)… δεν δέχεται καν τη Νευροβιολογία σαν ύψιστη αλήθεια του Νου, αλλά υποθέτει και ένα υπόστρωμα Συνειδητότητας που ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ (μέσα σε κάθετι) περίπου… πανθεϊστικά. Αλλά αυτό ανοίγει άλλες συζητήσεις βέβαια…

    Πάντως, έχετε δίκιο. Μόνη λύση για την έξοδο από τους «βρόχους» των παρεξηγήσεων και των αυτοεκπληρούμενων προφητειών είναι η συνειδητή αλλαγή του Πλαισίου (που προσπαθώ συχνά να κάνω κι εγώ). Μία πολύ απλή εφαρμογή της είναι να σταματήσει κανείς να νομίζει ότι ΠΑΝΤΑ οι άλλοι έχουν «κακές προθέσεις». Μπορεί κάλλιστα να έχουν (στη δική τους πάντα συνείδηση) απολύτως καλές προθέσεις αλλά να τους διέφυγαν σημαντικά πράγματα, ή να νομίζουν ΕΚΕΙΝΟΙ πως ο άλλος έχει τέτοιες προθέσεις και να συμπεριφέρονται ανάλογα.

    Στον εικονικό χώρο του διαδικτύου δεν υπάρχουν πολλά συστατικά της καθημερινής επικοινωνίας που διευκολύνουν την αναπλαισίωση, κι έτσι το πρόβλημα δεν λύνεται τόσο εύκολα. Από την άλλη πλευρά, για όσους/ όσες έχουν τη δυνατότητα απόλυτης ειλικρίνειας και λογικής συνέπειας αναδύονται νέες δυνατότητες επικοινωνίας, πολύ καλύτερες για κάποια θέματα από όσο η κουβέντα πρόσωπο-με-πρόσωπο. Αυτό πιστοποιείται και από το γεγονός ότι π.χ. έχουμε φίλους στο διαδίκτυο με τους οποίους ανά πάσα στιγμή μπορούμε και να μιλήσουμε μέσω φωνής ή εικόνας (στο Skype) αλλά συνεχίζουμε να προτιμάμε το γραπτό λόγο όταν το θέμα μας δεν είναι προσωπικό αλλά αφορά τη Γνώση ή κάποια εξωτερικά δεδομένα.

    Και στο blog του φίλου μου του Χάρη αν πάτε, θα δείτε ΜΟΝΟ θετικά παραδείγματα πολύ καλής και φιλικής επικοινωνίας που αφορά πολλά φιλοσοφικά θέματα, τα οποία προτιμούμε να συζητάμε γραπτώς (και με λιγότερα λόγια συνήθως – επειδή καταλαβαιμόμαστε) παρά μέσα από το Skype – όπου μιλάμε πολύ σπάνια.
    Το φιλικό αυτό blog είναι το
    http://crazycows.wordpress.com

    Θα προχωρήσω σε ανάγνωση των συνδέσμων που δώσατε!

  16. Και μένα με τιμάει η εκτίμησή σου φίλτατε Χάρη!

    -Ειδικά από σένα που έχεις (πρώτα από όλα) ένα από τα πιο υγιή Ελληνικά blog.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s