Η αντι-νεκρόφιλη ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη (κριτική στον Ακη Γαβριηλίδη με βάση τις θεωρίες του Ronald D. Laing)

UPDATE (12-10-2008): Επειδή η «νεκροφιλία», την οποία προσάπτει ο Ακης Γαβριηλίδης στον… αντι-νεκρόφιλο (εραστή της Ζωής) Οδυσσέα Ελύτη τείνει να βγάζει ψαγμένους αναγνώστες και αναγνώστριες από τα… ρούχα τους, παραθέτω τώρα μερικά κολλάζ που φιλοτέχνησε ο ερωτιάρης (και καλλιτέχνης κολλάζ) Ελύτης, για να γίνει πιο αντιληπτό το τεράστιο (έως και κωμικό) αυτό λάθος:

κολλάζ (του ίδιου του Οδυσσεα Ελύτη)
κολλάζ (του ίδιου του Οδυσσέα Ελύτη)
Κολλάζ (2) του Οδυσσεα Ελύτη
Κολλάζ (2) του Οδυσσέα Ελύτη
Κολλάζ του Ελύτη (Αιρετικό και Ερωτικό)
Κολλάζ του Ελύτη (Αιρετικό και Ερωτικό)
άλλο κολλάζ του Ελύτη (σε λίγο θα τον πουν και... παιδόφιλο)
άλλο κολλάζ του Ελύτη (σε λίγο θα τον πουν και… παιδόφιλο)

Η… θεραπευτικότητα του «Αξιον Εστι»:

Εφόσον ο Οδυσσέας Ελύτης αποφάσισε να «ζήσει μέσα στο πετσί του» το ίδιο το συλλογικό «δράμα της ελληνικής ψυχής«, λογικό και αυτονόητο ήταν και το να ζήσει επίσης ορισμένες αντιφάσεις αυτής της «συλλογικής ψυχής», καθώς και το να μιλήσει μέσα από καθαρά δικές της δοξασίες ή πεποιθήσεις (π.χ. την «Αυλή των Προβάτων» – που κριτικάρει πολύ σκληρά ο Άκης Γαβριηλίδης).

Το πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο νόημα αυτού του έργου αφορούσε -βέβαια- πρωτίστως την Ελληνική Ψυχή, αλλά ο Ελύτης δεν την ονόμασε φανερά «Ελληνική Ψυχή», αφού (κατά βάθος) φάνηκε ότι αναφερόταν και στην παγκόσμια συλλογική ψυχή της ανθρωπότητας. Βεβαίως, αυτή η πλευρά του έργου του «διαψεύδεται» -εύλογα μερικές φορές- από συγκεκριμμένους στίχους στο Άξιον Εστί, π.χ. τις αναγκαίες περιστασιακές αναφορές στη χώρα του, αφού η συλλογική συνειδητότητα της χώρας του ποιητή αποτελεί τον κύριο πρωταγωνιστή του έργου. Παρόλ’ αυτά, σε ορισμένους άλλους στίχους επιβεβαιώνεται αρκετά εμφανώς.

  • Προφανώς, ο Ελύτης δεν ήθελε καν να κάνει αυστηρό διαχωρισμό μεταξύ παγκόσμιας και ελληνικής «αθωότητας»
Most art in the late 1960s and early 1970s att...

Το «τελετουργικό» ύφος και περιεχόμενο του «Αξιον Εστι» είχε -όμως- και ένα άλλο θεμελιώδες συστατικό, χρήσιμο για όλη την ανθρωπότητα, που συνοψίζεται σε μία «αντι-νεκρόφιλη ΜΗ-θυσιαστικότητα«. Αυτή εκφράζεται σε στίχους όπωςπ.χ.:

«φέρετε στα μάτια μου ένα δελφίνινα απομακρύνει το θύμα από το βωμό και να αλλάζει το νόημα του μαρτυρίου» .

Αυτή η «απομάκρυνση (από ένα Δελφίνι) του θύματος από το βωμό« αποτελεί (σε κωδικοποιημένη μορφή) Απόλυτη Άρνηση της (πρωτοπαράδοσης) δήθεν αναγκαιότητας της Θυσίας, της Ανθρωποθυσίας, αλλάκαι κάθε είδους Σταύρωσης (μαζί και της χριστιανικής). Ήταν βαθύτατα ανατρεπτικό αυτό το μήνυμα: Αντι-εξουσιαστικό, αντι-θυσιαστικό, αντι-νεκρόφιλο και -τέλος- αντίθετο με τον «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό», τον οποίο ο Ελύτης ήθελε να αποδομήσει και να ανα-δομήσει, αντι-εξουσιαστικά και αντι-θυσιαστικά.

Kολάζ του Ελύτη με δελφίνια
Kολάζ του π. Παναγιώτη, εμπνευσμένο από τον Ελύτη, με δελφίνια

Αν λάβει κανείς υπ’ όψη και έναν άλλο ανατρεπτικό στίχο / αφορισμό, εκείνο το φοβερό «Να επιστρέψουμε τα ξύλα του Σταυρού στο δάσος», αρχίζει να καταλαβαίνει και το ότι η ανατρεπικότητα του Ελύτη είχε απώτερο σκοπό την αποδόμηση και του (παραδοσιακού) Χριστιανισμού. Ακριβώς αυτή η πολύμορφη αντι-εξουσιαστική αποδόμηση κωδικοποιήθηκε από τον Ελύτη π.χ. με τον κρυπτικό στίχο «ένα δελφίνι …που να αλλάζει το νόημα του Μαρτυρίου» .

�να άλλο κολλάζ του Οδυσσ�α Ελύτη
ένα άλλο κολλάζ του Οδυσσέα Ελύτη
  • Έτσι λοιπόν, το κεντρικό μήνυμα του «Αξιον Εστι» (και πολλών άλλων έργων του Ελύτη) δεν είναι καθόλου, μα καθόλου «νεκρόφιλο».

  • Από την άλλη πλευρά, η επίκληση του Ελύτη για εθνικιστικούς ή πατριδοκάπηλους στόχους είναι εξίσου (ή περισσότερο) αβάσιμη. π.χ. δείτε την (αναβαθμισμένη) ανάρτηση¨Η Κατασκευαστική Φιλοσοφία του Οδυσσέα Ελύτη και η…. παράνοια του δηθεν-ικού αντι-Εθνομηδενισμού»

  • Ισα-ίσα, είναι η απόρριψη της «στάσης του θύματος», καθώς και η απόλυτη απόρριψη (που φτάνει μέχρι και την πλήρη αντιστροφή) της παραδοσιακής έννοιας της «θυσίας», της νοσηρής (νεκρόφιλης) προσκόλλησης στη θυσία (και δήθεν «αυτο-θυσία») όλο αυτό τον κίβδηλο, φανατικό και… ψευτο-παλληκαράδικο ψευτο-πατριωτισμό, ο οποίος (ευλογώντας τα γένια του) μεταμορφώνεται πολύ εύκολα και σε αυτο-καταστροφικό, νεκρόφιλο αυτοσκοπό! (εξού και το «παιδιά κι αγγόνια της απάρνησης είναι όλα τους μπάσταρδα» – στη Μαρία Νεφέλη).

  • Αυτή η διαπίστωση ανατρέπειόμως την επιφανειακή και αποσπασματική κριτική κατά του «Αξιον Εστί», όπως εκείνη του Ακη Γαβριηλίδη, που εκλαμβάνει το Αξιον Εστι (ούτε λίγο ούτε πολύ) σαν… παραλήρημα (αυτο-) θυματοποίησης (του λαού ή / και του ήρωα) με στόχους… «νεκρόφιλους«!

  • Αμφισβητούσε και καταδίκαζε, ο Ελύτης, κάθε… θυματο- ποιητικο- γενή (π.χ. Ασκητική) (ψευδο-)Πνευματικότητα, όπως π.χ. όταν λέει(στη «Μαρία Νεφέλη») «παιδιά της απάρνησης είναι όλα τους μπάσταρδα» και (στο Άξιον Εστί») «…έμποροι που εισπράττουν το κέρδος των δικών τους πτωμάτων» – ένα στίχο που καταδεικνύει τη συμφεροντολογία οποιουδήποτε… νεκρόφιλου (ψευδο-)πατριωτικού κέρδους.

  • Επομένως, ο Οδυσσέας Ελύτης είχε ήδη ταχθεί απόλυτα εναντίον κάθε… Νεκρόφιλου πατριωτισμού(!), πολλές δεκαετίες πριν τον… Ακη Γαβριηλίδη!

  • Βέβαια, το «Αξιον Εστί» -και όχι μόνο- εκθειάζει τους «αθώους». Αυτοί οι «αθώοι» όμως («με τη λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα» – όπως τους προσδιορίζει), είναι όλοι εκείνοι για τους οποίους (και στους οποίους) μιλάει ο ποιητής, οι άξιοι να λάβουν το μήνυμά του, λόγω ακριβώς της αθωότητας και της καθαρότητας που έχουν μέσα τους.

  • «Το νου σας από σας η άνοιξη εξαρτάται» – γράφει στη «Μαρία Νεφέλη». Φυσικά, «αθώοι» δεν είναι μόνο αυτοί αλλά είναι (ακόμη περισσότερο) η συλλογικότητα των αμέτρητων αθώων μιας Ανθρωπότητας που στενάζει από το ζυγό της εκμετάλλευσης και της (κάθε) Εξουσίας. ΟΛΗΣ της Ανθρωπότητας, όχι μόνο της… δικής μας.

  • Ο Ελύτης όμως (αντίθετα με όσα του καταλογίζει ο Ακης Γαβριηλίδης), δεν προτείνει σε όλους αυτούς τους (αμέτρητους) αθώους κάποια εύκολη (π.χ. εθνικιστική) λύση μίας νεκρόφιλης αυτο-δοξολογίας, αλλά (αντίθετα) τους προτρέπει σε«επιστροφή του Σταυρού στο δάσος» (σε άλλο στίχο), δηλαδή (αν το αποκωδικοποιήσουμε) στην ολοκληρωτική ανατροπή της ίδιας της (σταυρικής) θυσίας, της κάθε δήθεν (αυτο-)θυσίας και της κάθε νοσηρής ανθρωπο-θυσίας, της κάθε νοσηρής «νεκρόφιλης» προσκόλλησης στη θυματοποίηση, είτε δική τους είτε κάποιου άλλου, ακόμη και του… ίδιου του Χριστού!
  • Κοντολογίς, το μήνυμα του Ελύτη ήταν¨ «Σταματήστε την προσκόλληση στη Θυσία, στην (αυτ-)απάρνηση και στη νεκροφιλία, κι αρχίστε να ζείτε«! Εξού και η απλή διαπίστωση που έκανε σε πεζό του κείμενο:

«Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι περισσότερη υγεία!» (Ελύτης)

Οδυσσ�α Ελύτη "Μαρία Νεφ�λη" (�να από τα εξώφυλλα)
Μαρία Νεφέρη (νέο εξώφυλλο)

Ακόμη πιο εντυπωσιακό, για όσους νόμισαν πως ο Ελύτης ήταν «εθνικιστής», είναι το γεγονός ότι δεν αρκέστηκε στην… αντι-νεκρόφιλη ιδεολογία του, πάντα καταφατική απέναντι στη ζωή. Πολύ πιο πέρα από αυτό, η ανατρεπτικότητά του Ελύτη έφτασε μέχρι και στη διεθνιστική αμφισβήτηση του εθνικισμού, δηλαδή στην απόρριψη κάθε στενόμυαλου και μεροληπτικού (υπερ-)πατριωτισμού. Π.χ. δύσκολα θα βρει κανείς σε άλλον Έλληνα ποιητή στίχους όπως:

«Αχ, δεν είναι αυτός Πλανήτης, όλο κότες και πρόβατα είναι, και άλλες βλακώδεις κύπτουσες υπάρξεις...

(αναλωμένος και)

…σε μακρούς αγώνες για την Ελευθερία, πάντα τη δική μας, ποτέ των άλλων« -«Μαρία Νεφέλη»

Ronald D. Laing

Ronald D. Laing

Τελικά, o Ελύτης προσφέρει σε ΟΛΟ τον καταπιεσμένο Κόσμο, αλλά -βεβαίως- ιδιαίτερα στην Ελλάδα (τον κύριο αποδέκτη του «Αξιον Εστι») αυτό που ο Ronnie Laing θεωρούσε πρωταρχικό θετικό βήμα για την ίαση όλων των ψυχολογικών προβλημάτων: -Tο λεγόμενο «validation«, το αντίθετο του «in-validation» (που χειροτερεύει την Τρέλλα). Αυτό ακριβώς το «validation of the Other’s Experience» («επιβεβαίωση της Εμπειρίας του Άλλου») που αποτελούσε βασική αρχή του Ronald Laing, ο Ελύτης το υλοποίησε και το κατέγραψε με τον τίτλο «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ», την ίδια περίπου εποχή (δεκαετία εξήντα) που ο Ronald Laing ασχολιόταν με την «Πολιτική της Εμπειρίας» – και λίγο αργότερα με το ομώνυμο βιβλίο του, θρυλικό εκείνη την εποχή:

The_Politics_of_Experience_and_The_Bird_of_Paradise_cover

Ο Ελύτης αναφερόταν βέβαια στο ελληνικό «έθνος«. Την εποχή που έγραψε το έργο του, οι ακραίες καταστάσεις καταπίεσης που ζούσαν (συλλογικά) οι Έλληνες, και ιδιαιτέρως οι διωγμένοι αγωνιστές/αριστεροί μάλλον… δικαιολογούν με το παραπάνω μία τέτοια (προσωρινή) ενασχόληση με τη «συλλογική ψυχή» που (ίσως λανθασμένα) αποκαλούμε σήμερα «έθνος». Αλλά μέσω μίας δικής του (και πανάρχαιας) «σαμανιστικής» δημιουργικής τρέλας, ο ποιητής προσπάθησε να ενωθεί με «το λαό του», να νοιώσει ο ίδιος τα πάθη και τις εμπειρίες της συλλογικότητας, την Ιστορία της, κλπ.

  • Σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδικασία ανανέωσης η «θέση του θύματος» δεν ήταν μία νευρωτική ή ψυχωσική προσκόλληση, αλλά ένα πολύ αναγκαίο (προσωρινό) συστατικό της συνολικής δημιουργικής διαδικασίας «Θανάτου και Επαναγέννησης» – το «Death and Rebirth Experience» που ανέλυσε ο Ronald Laing.

H θυματοποίηση σαν διαπροσωπικό φαινόμενο:

Ο τρόπος που χρησιμοποιεί τον όρο «θυματοποίηση» ο Γαβριηλίδης μου φαίνεται λίγο μονομερής. Τις περισσότερες φορές τον εννοεί σαν μία αρνητική ιδιότητα ή συμπεριφορά του… θύματος, παραμερίζοντας τον πρωταρχικό ρόλο του θύτη! Εκτός αυτού, εκεί όπου η «κλασσική ψυχανάλυση» προσκρούει σε κάποια όρια, είναι (μεταξύ άλλων) και η διαπροσωπική ψυχολογία. Και στη διαπροσωπική ψυχολογία π.χ. του «αντιψυχίατρου» Ronald D. Laing, ο όρος «θυματοποίηση» αναφέρεται πρωτίστως σε ένα βαθύτατα διαπροσωπικό φαινόμενο, αντί για ένα (ενδο-προσωπικό) ψυχαναλυτικό φαινόμενο. Για τον Laing, η «κλασσική ψυχολογία» απέτυχε να δώσει ικανοποιητική εξήγηση πολλών σοβαρών φαινομένων θυματοποίησης, ακριβώς γιατί της λείπει η επαρκής ανάλυση της διαπροσωπικής κατάστασης, γύρω από τη θυματοποίηση, ενώ ανεπαρκής είναι και η εκτίμηση της κατάστασης του θύματος σαν «φαινομενολογία«, ή (πιο απλά) σαν εμπειρία (και διαπροσωπική σχέση εμπειριών).

R.D.

Μέσα από τέτοιες διαπιστώσεις, ο Ronald D. Laing οδηγήθηκε κάποτε στην ίδρυση της «αντιψυχιατρικής σχολής» του, μέσα στην οποία οι ίδιες οι «ψυχωτικές καταστάσεις συνείδησης» αναλύονται φαινομενολογικά, και ενίοτε… αναδεικνύονται σαν «προσωρινή τρέλα», που έχει συγκεκριμένη «φαινομενολογική» (δηλαδή εμπειρια-κή) λειτουργικότητα, σαν τρόπος υπέρβασης της θυματοποίησης, από το ίδιο το θύμα. Αν και η σχολή αυτή έχει παρεξηγηθεί πολύ και σήμερα δεν αποτελεί τμήμα της «mainstream» ψυχολογίας (και ψυχιατρικής) εν τούτοις πολλά από τα βασικά της συμπεράσματα πέρασαν μέσα στην τελευταία και δικαιώθηκαν (τουλάχιστον εν μέρει) – π.χ. η θεωρία του «διπλού δεσμού» (double-bind theory).

άλλο �να ερωτικό κολλάζ του Ελύτη
άλλο ένα ερωτικό κολλάζ του Ελύτη

Το Εσωτερικό Ταξίδι του «Αξιον Εστί»:

Ένας τομέας όπου η «αντιψυχιατρική» φαινομενολογική σχολή του Laing σίγουρα διαπρέπει και σήμερα, είναι στη δημιουργική κατανόηση και προσέγγιση φαινομένων » δημιουργικής τρέλας», καθώς και «θρησκευτικής εμπειρίας» (χωρίς εξάρτηση από δόγματα). Κοντολογίς, ο καλλιτέχνης μπορεί (και μάλλον πρέπει) να «καταδυθεί» μέσα στην άβυσσο της δικής του προσωπικής δημιουργικής «τρέλας», υφιστάμενος κατά τη διάρκεια αυτής της (προσωρινής) «κατάδυσης» μέσα της ορισμένες (φαινομενικά) «ψυχωσικές εμπειρίες», οι οποίες, όμως (υποστηρίζει ο Laing) αντί για μόνιμη βλάβη προξενούν ένα ιδιότυπο είδος «αυτο-ίασης», με δημιουργικά αποτελέσματα μέσα στα καλλιτεχνικά έργα του.

Επειδή κάποτε (στο Λονδίνο) είχα εξοικειωθεί προσωπικά πάρα πολύ, με τη δουλειά του R.D. Laing, ελπίζοντας τότε -πολύ νέος- να γίνω ψυχοθεραπευτής (της σχολής του) παθιάστηκα και εντυπωσιάστηκα από το «Αξιον Εστί«: Το αναγνώρισα αμέσως, σχεδόν αυτόματα ή αυτονόητα, σαν καταγραφή ενός εσωτερικού ταξιδιού δημιουργικής τρέλας του ποιητή, όπως περιγράφτηκε προηγουμένως. Για τον ίδιο λόγο, δεν έδωσα τότε ιδιαίτερη σημασία και σε κάποιους στίχους του Ελύτη με «θρησκευτικές αναφορές» (που ενόχλησαν τον Γαβριηλίδη).

Η επούλωση της θυσίας σαν (επ-)αναγέννηση:

Ας θυμηθούμε τώρα, μία ξεχασμένη αλλά αρκετά γνωστή άλλη διάσταση της (κάθε) θυματοποίησης. Η (πραγματική) θυματοποίηση επιφέρει τραύματα σε εκείνον που έχει θυματοποιηθεί, δηλαδή στο θύμα. Ο Ελύτης επιχείρησε «επούλωση» αυτών των τραυμάτων, αντί για μία «νεκρόφιλη» διαιώνισή τους… στον αιώνα τον άπαντα. Για να το κάνει αυτό, πραγματοποίησε ένα εντελώς δικό του «Εσωτερικό Ταξίδι» (που αναλύεται φιλοσοφικά ΕΔΩ), όπου προχώρησε (εσωτερικά) στην προσωπική ανάμνηση μέχρι και δικών του… ενδομήτριων καταστάσεων!

Κολλάζ του Ελύτη που παραπ�μπει στον Πυρήνα / Μήτρα
Κολλάζ του Ελύτη (σχετικό με τον Πυρήνα ή Μήτρα του Κόσμου)

Αυτό είναι γνωστό φαινόμενο (τουλάχιστον στην Φαινομενολογία της Philadelphia Association και του Laing). Εξίσου γνωστό είναι ότι όποιος αποπειραθεί να ακολουθήσει αυτό τον επικίνδυνο δρόμο έμπνευσης, αντιμετωπίζει κάποια στιγμή και την «άλλη πλευρά» της δικής του φύσης, στην περίπτωση άντρα τη «θηλυκή του πλευρά», όχι από άποψη «σεξουαλική» αλλά από άποψη γνωσιακή και οντολογική, σαν ένα έμβρυο που δεν είχε αποκτήσει ακόμη φύλο, στην αρχή της κύησης. Το αποτέλεσμα (σύμφωνα με πανάρχαιες παραδόσεις όλων των λαών) ήταν μία Επαναγέννηση, σε κατάσταση μεγαλύτερης σοφίας, αυξημένης αντίληψης και ανανεωμένης δύναμης. Ε, ΟΛΑ αυτά τα αρχετυπικά συστατικά, υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στο «Άξιον Εστί»!

Υπέρβαση της Θυσίας = Υπέρβαση της θυματοποίησης

Εκτός από την υπέρβαση της θυσίας και της θυσιαστικότητας, υπάρχει και κάτι άλλο, που ασχολήθηκε μαζί του επανειλλημένα ο Ronnie Laing, αλλά δεν το ανάφερε καν ο Γαβριηλίδης, είναι οι συνέπειες της θυματοποίησης στην υπόλοιπη ζωή και στην ίδια την προσωπικότητα του «ασθενή».

Για πολλούς παλιούς αριστερούς αγωνιστές, η κριτική που τους απευθύνει ο Γαβριηλίδης είναι μονομερώς καταδικαστική για το ρόλο τους σαν θύμα που αποπειράται να μείνει αιώνιο θύμα, επικαλούμενοι τον «άλιωτο νεκρό», όπως λέει χαρακτηριστικά ο Γαβριηλίδης, αναφερόμενος σε μία (και μοναδική) συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, που μίλησε χρησιμοποιώντας αυτή την εικόνα. Αλλά η γενίκευση της εικόνας του «άλιωτου νεκρού» από τον Γαβριηλίδη, περιέχει μία ανεπαρκή εκτίμηση του γεγονότος ότι (πολλοί από τους θυματοποιημένους αγωνιστές) ήσαν άνθρωποι που έζησαν πραγματικές καταστάσεις (πολύ οδυνηρής) θυματοποίησης, όπου υπήρξαν πραγματικά θύματα, και επομένως (αρκετά συχνά) «κουβαλούν» από τότε μέσα στον ψυχισμό τους αντικειμενικά τραύματα, που φτάνουν ακόμη και σε «τεχνητές ψυχώσεις» (π.χ. post-traumatic depressive syndromes) με προφανώς πολύ σημαντικό αντικειμενικό ρόλο στις μετέπειτα απόψεις και ιδέες τους, καθώς και στο συνολικό ψυχισμό τους, χωρίς απαραίτητα να το συνειδητοποίησαν… ακόμη και οι ίδιοι!

Στο λούνα παρκ ή σε σίδερα φυλακής;
Κολάζ με Θεά σε λούνα παρκ ή… στης φυλακής τα σίδερα!

Αλλά… σε τελική ανάλυση, ακόμη και με τα αυστηρά κριτήρια του Γαβριηλίδη, η επίκληση τραυματικών θυματοποιητικών καταστάσεων είναι θεμιτή, κάτω από προϋποθέσεις, όπου παίζει ένα μεταβατικό επουλωτικό ρόλο. Ε, ακριβώς αυτό έκανε και ο Ελύτης, αναφερόμενος στα «Πάθη» (μέσα στο Άξιον Εστί). Ομως… ακριβώς επειδή ο Ελύτης ήταν ένας υγιής άνθρωπος, ένας δημιουργός που ποθούσε την κατάργηση του (κάθε) «θυσιαστηρίου» δεν ξανα-ασχολήθηκε παρά ελάχιστα, με αυτό το θέμα, μετά την μεταπολίτευση. Αντί όλων αυτών, απογειώθηκε με τη «Μαρία Νεφέλη» (η οποία του χάρισε και το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979).

Η Σουηδική ακαδημία ΔΕΝ απένειμε το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979 στον Οδυσσέα Ελύτη για… εθνικισμό! (και ακόμη λιγότερο για… «πατριωτική νεκροφιλία»). Του το έδωσε για τους εξής λόγους, με τα ίδια της τα λόγια:

«for his poetry, which, against the background of Greek tradition, depicts with sensuous strength and intellectual clear-sightedness modern man’s struggle for freedom and creativeness» (προσφώνηση της επιτροπής που απένειμε στον Ελύτη το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979)

clay female Goddess Sculpture (by OMADEON)

Κι ένα… δικό μου γλυπτό από πηλό, η «μικρή Θεά χωρίς χέρια» (εικόνα 3D)
κλικ στην εικόνα = άρθρο για τον Ελύτη σαν Ποιητή της Μούσας

Σύνδεσμοι για τον Οδυσσέα Ελύτη:

Related articles:
Enhanced by Zemanta

49 comments

  1. @Κώστα, ξαναδιάβασα αυτό το pdf (που άλλοι κατήγγειλαν εδώ μετά μανίας). ΔΕΝ ξέρω αν παρερμήνευσα ένα (κατά τα άλλα πολύ κουραστικό κείμενο) αλλά οι σελίδες όπου έπεσα (στη μέση) μου έδωσαν την εντύπωση πως αναφέρονται σε ένα είδος… τελετουργικής δολοφονίας (κάποιας κοπέλλας που έγινε πόρνη). Το διάβασα ΠΟΛΥ βιαστικά και δεν είμαι σίγουρος. Να είσαι όμως σίγουρος ότι αν άλλοι αποκόμισαν την ίδια εντύπωση, ΠΑΡΑ πολύ λογικά ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ το βιβλίο (ως εγκωμιασμός εγκλήματος και άλλα χειρότερα). Αν πάλι κάνω λάθος, θα το δούμε (ίσως σκόπιμα προκάλεσε τη λανθασμένη ερμηνεία ο συγγραφέας). Πάντως… αν και ΔΕΝ συνηθίζω να κατακρίνω εύκολα καλλιτεχνικά έργα, βρήκα την ανάγνωση εξαιρετικά δύσκολη λόγω της ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ δόσης από… (φαινομενικά?) άσχετης Πληροφορίας μέσα στο (άκρως «φευγάτο» ή σουρεαλιστικό) κείμενο.

    Αυτά.

  2. @boyband
    Κάθε είδος ερωτικής προτίμησης είναι φυσιολογικό να έχει ΚΑΙ την δική της πορνογραφία, π.χ. υπάρχουν gigabytes ολόκληρα ειδικά για… ποδολάγνους. ΕΚΕΙ να δεις γέλιο, πόζες από πόδια πολλά, πόδια γαμάτα, με γόβες ή γυμνά (και όλα τα υπόλοιπα να είναι σκέτο background, δευτερεύοντα θέματα για ποδολάγνους).

    Επομένως ΚΑΙ η μειοψηφία των 5-10% συνανθρώπων μας που είναι gay δικαιούνται τη δική τους πορνογραφία, παραλογοτεχνία και (ακόμη και) «προστυχιά» όπως τη λες. Αυτό μάλιστα δεν είναι καν παράνομο, νομίζω.

    Εκείνο που ΕΙΝΑΙ καταδικαστέο είναι π.χ. η προτροπή του αναγνώστη σε εγκλήματα, φόνους (με ή χωρίς τελετουργική «μαγεία») κ.ο.κ. (Αλλά δεν ξέρω καν αν είναι παράνομο σήμερα). Από όσα πήρε το μάτι μου (και διάβασα επίτηδες τυχαία αποσπάσματα του βιβλίου) ΜΑΛΛΟΝ κάτι τέτοιο ισχύει, εκτός αν λόγω ταχείας ανάγνωσης παρερμήνευσα.

    Πάντως το να περιγράφονται (ή και να εικονίζονται ακόμη) τσιμπούκια μεταξύ ανδρών με κάνει απλώς να βαριέμαι. ΟΧΙ να αποτροπιάζομαι. Sorry.

  3. Δεν είναι ηλίθιο, τόσο άσχετα σχόλια σε τέτοιο ποστ;
    Τόση τύφλα με άσχετα θέματα, που δεν βλέπουμε αυτά που είναι μπροστά μας;

  4. Ε, ναι. Χωρίς να καταφεύγω σε χαρακτηρισμούς, θα έλεγα ότι ΤΟΣΟ άσχετα σχόλια σε ένα ΤΟΣΟ σημαντικό (για μένα) ποστ, ειλικρινά δεν τα περίμενα.

    Ακόμη και το πρώτο σχόλιο, ΤΙ σκοπό είχε? Να εξαπλώσει το… άσχετο με το θέμα βιβλίο, που μπήκε μετά ο άλλος να κυνηγήσει επειδή (λέει) τον ενοχλεί να διαβάσει gay σεξουαλικές πράξεις;

    Κατ’ αρχήν, το δεύτερο σχόλιο δείχνει έμμονη ιδέα. Δηλαδή… σαρώνει ο άλλος τη μπλογκόσφαιρα μόνο και μόνο για να δει ΠΟΥ αναφέρεται αυτό το (άκρως βαρετό για μένα) βιβλίο και για να το στηλιτεύσει? Και δεύτερον, ΤΙ τον ενοχλεί ένα βιβλίο που αναφέρεται σε αυτά τα πράματα? Στοιχειώδεις γνώσεις ψυχολογίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι… όταν φοβάται κανείς κάτι τόσο πολύ (κάτι σεξουαλικό), ή τον αποτροπιάζει ΤΟΟΟΣΟ πολύ, αυτό συμβαίνει επειδή… «το ΕΠΙΘΥΜΕΙ» (κατά βάθος). Αυτό, όσοι είναι μορφωμένοι ανάμεσα στους γκέη συνανθρώπους μας, το ονομάζουν «ομοφοβία» νομίζω. Πιθανώς να έχουν και δίκιο. Πιθανώς όμως και όχι (αν οφείλεται αυτή η έμμονη καταδίωξη σε «ιδεολογικά κολλήματα»).
    Ε, σόρυ, δεν με ενδιαφέρει. Δεν με ενδιαφέρει ΟΥΤΕ και το άλλο, αν ισχύει (που είπα) περί πολύ πιθανής εμπλοκής εγκληματικών θεμάτων, κλπ. στο υλικό του βιβλίου «Erotonomicon». Κι αν ακόμη με αποτροπιάζει, σίγουρα δεν με προσελκύει να δώσω και σημασία…

    Το θέμα είναι, ΚΑΤΑΛΑΒΕ κανείς το ίδιο το ποστ, που είναι μοναδική άποψη (μια ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ανάλυση που δεν νομίζω να υπάρχει άλλη παρόμοια, on line);
    Κατάλαβε κανείς ΓΙΑΤΙ η κατηγορία της «νεκροφιλίας», του «νεκροφιλικού πατριωτισμού», για τον Οδυσσέα Ελύτη αποτελεί συκοφαντία; -ή μήπως… το ΜΟΝΟ που ξέρουν, τόσοι και τόσοι «Ελληνάρες» είναι να «κυνηγάνε προδότες» (σαν τις μάγισσες);

    Ο δε… κύριος Ακης, επικριτής του Οδυσσέα Ελύτη, που πρώτος τον αποκάλεσε «νεκρόφιλο», ΠΟΥ είναι τώρα; Λογομαχεί κι αυτός με… υπερ-πατριώτες (σε άλλα μπλογκ) που τον κατηγορούν σαν ανθέλληνα;
    Ε, λοιπόν… ΧΕΣΤΗΚΑ αν ο Ακης Γαβριηλίδης είναι ή δεν είναι, όντως, «ανθέλληνας». Ο,τι και να’ναι (ο καθένας)… μαγκιά του!🙂 (*)

    Ο ΕΛΥΤΗΣ με ενδιαφέρει.
    -Και η αλήθεια.
    Μόνο.

    —–
    (*) Ενας φίλος μου διηγήθηκε μια ιστορία από εορτή Πάσχα στο στρατό, όταν υπηρετούσε. Ολοι κάνανε τα γνωστά τσουγκρίσματα αυγών κλπ. όπου το «Χριστός Ανέστη» – «Αληθώς Ανέστη» ακουγόταν συνέχεια. Ηταν λέει όμως κι ένας μάγκας, που… κανείς δεν ήξερε ΠΩΣ διάλεγε ενστικτωδώς πιο σκληρά αυγά. Οπότε, ο μάγκας, κάθε φορά που του λέγανε «Χριστός Ανέστη», έσπαγε το αυγό εκείνου που του τόλεγε, απαντώντας ΠΑΝΤΑ… «μαγκιά του».

  5. to erotonomicon sigoyra perigrafei egklhmatikew prajeiw alla den mas sokarei to idio otan to blepoyme sthn bia tvn tainivn thw tv.aytew tiw blepoyne paidia kai efhboi kai kaneiw den enoxleitai.pantvw ayto poy egracew gia thn teletoyrgikh dolofonia thw pornhw apo adelfothta sokarei kai moy uymixei to eyes wide shut toy kioymprik poy to eidame kai sthn thleorash .to na perigrafei kaneis mia dolofonia sto biblio h na deixnei mia skhnh fonoy den shmainei
    oti apotelei kai protypo gia mimhsh prow toyw theates

    εκει διαφωνω μαζι σου ο συγγραφεας η ο σκηνοθετης εχει το δικαιωμω να περιγραφει η να παρουσιαζει σκηνες βιας αν αυτο εξυπηρετει την πλοκη του μυθου
    και πολλοι το κανουν ακομη και νικητες νομπελ λογοτεχνιας.το σοκαριστικο θα ειναι αν το βιβλιο απαγορευθηκε γιατι οι στοες και οι αδελφοτητες που διαπραττουν τετοια εγκληματα δεν θελουν να βγει στο φως μια τετοια αληθοφανη ιστορια για να μην μαθει ο κοσμακης την δραση τους.αυτο θα επρεπε να σε προβληματισει φιλε αν ξαναδιαβασεις αυτο

  6. @ξαννι9σ,
    Ναι, έχεις δίκιο. Στα ίδια συμπεράσματα καταλήξαμε χθες, μια φίλη κι εγώ, πάνω στο ίδιο θέμα, σε διάλογο εκτός μπλογκ.

    Γι’ αυτό και θάπρεπε ΠΡΩΤΑ να πω ότι τάσσομαι κατά ΚΑΘΕ λογοκρισίας. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι θα στήριζα βιβλία που λένε π.χ. «σκοτώστε όλους τους Πακιστανούς». Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, τότε.

    Υπάρχουν (τελικά) «Εγκλήματα της Γραφής» (ή του Λόγου), και πως καθορίζονται; Μεγάλη και γνωστή απορία, έχει απασχολήσει Terrabytes διαλόγων στο νετ (αν συνυπολογίσουμε και video).

    Δεν λέω να μην το συζητήσουμε…

    Απλώς θα ήθελα (να δουλέψω για) μια τεχνική αναβάθμιση, που να μας δίνει ΟΛΑ τα επιχειρήματα ΟΛΩΝ όσων ασχολήθηκαν ποτέ με το θέμα, σε ΜΙΑ και μοναδική hyper-σελίδα. (ένα intelligent Text and Debate Summarizer).🙂

  7. εγω ενα ξερω φιλε arelis και rushdie θα επρεπε να
    κρεμαστουν αναποδα για οσα εχουν γραψει
    καλα του κανανε αυτου του πορνοσυγγραφεα
    και τον εκοψαν οι ελληνικοι εκδοτικοι οικοι
    και ποιος νομιζει οτι ειναι΄΄ειπε τον χριστο γυφτο
    και δεν βρεθηκε ενας να τον δολοφονησει΄΄τα ιδια εκανε
    και ο rushdie που ειπε τον μωαμεθ σατανα
    και υπερασπιζεσαι αυτο το αθλιο υποκειμενο και αυτο το χυδαιο erotonomico εδω ειναι ελλαδα φιλαρακο ελλας ελληνων χριστιανων και αν δεν του αρεσει
    του αρελη η ελλαδα να ξεκουμπισθει απο τηνελλαδα
    και να παει στην ολλανδια και την σουηδια να βριζει τον χριστο.απορω πως εκατσες και ασχοληθηκες με αυτο το πορνογραφημα.ευτυχως που η πνευματικη ηγεσια τουτου του τοπου δεν πηρε το μερος του και σιωπησε.φανταζεσαι να τον βλεπαμε και star στην τv
    αυτο το αθλιο υποκειμενο που αρθρογραφει και στο pass to port τετοια διεφθαρμενα οντα σαν τον εν λογω διοικουν την χωραευτυχως που δεν επιτρεψανε την δημοσιευση του βιβλιου του να διαβαζουν τα παιδια μας για οργια ανδρων και γυναικων να τα διαφθειρει
    και αυτα.το συστημα κατι τετοια αποβρασματα καλά τα κανει και τα αποκλειει οι τοιουτοι θα γινουν προτυπα για τη νεολαια μαςολες οι αδελφες γραφουν και απο ενα βιβλιο και απορω πως δεν παρενεβη η εκκλησια της ελλαδος που τολμησε να παραλληλισει την αγια σοφια με ενα οργιο 3 ανδρων και 1 γυναικας
    και καλο θα ηταν να εσβηνες και τα σχολια γιατι διαφημιση του κανεις

  8. @kapoi,

    καλα του κανανε αυτου του πορνοσυγγραφεα και τον εκοψαν οι ελληνικοι εκδοτικοι οικοι

    Πιθανολογώ ότι απλά δεν του έδωσαν σημασία (και μάλιστα για εντελώς διαφορετικούς λόγους).

    εδω ειναι ειναι ελλαδα φιλαρακο ελλας ελληνων χριστιανων και αν δεν του αρεσει του αρελη η ελλαδα να ξεκουμπισθει απο την ελλαδα και να παει στην ολλανδια και την σουηδια να βριζει τον χριστο.

    Συγνώμη αλλά το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» είναι χουντικό και φασιστικό. Εγώ ρε φίλε ΔΕΝ είμαι Χριστιανός, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να έχω δημιουργικό διάλογο ΚΑΙ με Χριστιανούς, έστω τους λίγους που δεν είναι φανατίλες – π.χ. τον ιστολόγο «Μανιτάρι-του-Βουνού»:
    http://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/09/10/cern-vatopedi-yli-1/#comment-2199

    Αν το «πρόβλημά σου» είναι αυτό, το αν θίγεται ή όχι ο «Ελληνοχριστιανισμός», τότε… ΛΑΘΟΣ άνθρωπο και ΛΑΘΟΣ βιβλίο διάλεξες σαν στόχο. (διότι είναι βαρετό και ΑΣΗΜΑΝΤΟ νομίζω το βιβλίο του – μια φίλη μου διάβασε κι εκείνη αποσπάσματα χθες από περιέργεια και… χασμουριότανε)

    Αν ήταν να τηρήσουμε όσα λες, τότε θα έπρεπε η Ελλάδα να είχε… εξορίσει ΚΑΙ τον Οδυσσέα Ελύτη (το ΚΥΡΙΟ θέμα αυτού του ποστ) σαν βαθύτατα αιρετικό, ΚΑΙ τον Καβάφη ποτέ να μην αναγνωρίσει (επειδή ήτανε γκέη), ΚΑΙ τη συντριπτική πλειοψηφία της Ελληνικής διανόησης (που διέπρεψε και διεθνώς) θα έπρεπε να εξορίσει, ή και να στείλει στη… Λέρο και στη Μακρόνησο. Ε, τότε, θα ΕΙΧΕΣ τη «Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών σου», αλλά… δεν θα υπήρχε ΚΑΝ Ελλάδα. Θα ήταν απλούστατα… (άλλη μια) Τουρκία!

    Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, εξάλλου, το 16% των Ελλήνων δηλώνουν άθεοι, άθρησκοι ή αγνωστικιστές.

    Προσωπικά το βρίσκω παράλογο να βρίσει κανείς το… Χριστό (σε σοβαρό επίπεδο) για πολλούς λόγους (π.χ. ΤΙ έφταιξε ο ίδιος ο Χριστος); Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι μια συνηθισμένη νεοελληνική βρισιά είναι το «γαμώ το Χριστό σου». Σχεδόν όλοι την έχουν πει κατά καιρούς. Μάλλον θα έπρεπε να στείλετε… την πλειοψηφία των Ελλήνων που το είπαν στη Σουηδία και στην Ολλανδία. (και είμαι σίγουρος ότι θα τους άρεσε κιόλας – με τις αιθέριες υπάρξεις του Βορρά -χεχε).

    ΤΙ να πω ρε φίλε, ΤΙ να πω…

  9. ρε φιλε και εγω το διαβασα το ερωτονομικον
    ο εν λογω προκαλει φιλε
    μπορει ο ελυτης να ελαβε το νομπελ λογοτεχνιας για το ποιητικο του εργο αλλα ο arelis για μενα λαμβανει το νομπελ βλακειας και προστυχιας και απορω πως υπερασπιζεσαι αυτο το λογοτεχνικο ανοσιουργημα
    ο ελυτης φιλε ηταν θρησκος και χριστιανος ως τα κοκαλα γιαυτο ελαβε το νομπελ.αυτος εδω ο γελοιος τι ειναι΄΄έβγαλες εσυ κανενα νοημα απο το ρωτονομικο
    ευτυχως φιλε υπαρχουν ακομη στην ελλαδα υγιη κυτταρα που απαγορευουν τετοιου ειδους
    βλασφημα πορνογραφηματα.και ποιος ειναι αυτος που θα μου προσβαλλει τα θεια,τσοντες κατεβαζουμε και απο το ιντερνετ δεν χρειαζομασταν τον αρελη
    του ελυτη που προανεφερες δεν του φθανει ουτε στο μικρο του δακτυλακι.διεπραξες ανοσιουργημα να παραλληλισεις τον αρελη με τον καβαφη
    το ερωτονομικο καλο ειναι για τον σκουπιδοτενεκε
    φιλε και μην ξανακανεις το λαθος να συγκρινεις αυτο το πουστρονι με ιερα τερατα της λογοτεχνιας οπως ο ελυτηςειναι στα χναρια του επισης τρισαθλιου καζαντζακη που δεν ελαβε ποτε νομπελ λογω της αθειας του

  10. @mady

    και απορω πως υπερασπιζεσαι αυτο το λογοτεχνικο ανοσιουργημα

    Μάλλον δεν διαβάζεις καθόλου σωστά όσα γράφτηκαν.
    Είδες πουθενά να λέω… καλό λόγο για το βιβλίο; To έθαψα κανονικά. Για ΑΛΛΟΥΣ λόγους όμως από τους δικούς σου.

    ο ελυτης φιλε ηταν θρησκος και χριστιανος ως τα κοκαλα γιαυτο ελαβε το νομπελ.

    Σόρυ, ΟΛΑ αυτά είναι λάθος, εκτός από το «θρήσκος» (με την εντελώς δική του, εντελώς αιρετική και παγανιστική έννοια).

    Πρώτον, μάλλον… αστείο είναι να λέμε ότι ο Ελύτης πήρε το Νόμπελ για τους λόγους που είπες. Χμ… Χέστηκε η Σουηδική Ακαδημία (που απένειμε το Νόμπελ) για τη Χριστιανικότητά του. Τα περισσότερα Νόμπελ εξάλλου τα πήραν άθεοι.

    ΟΧΙ, ΟΧΙ. Ο πραγματικός λόγος που πήρε ο Ελύτης το Nobel (το 1979) ήταν μάλλον το αντίθετο, η ανθρωπιστική φιλοσοφία του, πέραν θρησκείας ή εθνικισμού. Δες το τέλος του ποστ:

    Η Σουηδική ακαδημία ΔΕΝ απένειμε το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979 στον Οδυσσέα Ελύτη για… εθνικισμό! (και ακόμη λιγότερο για… “πατριωτική νεκροφιλία”). Του το έδωσε για τους εξής λόγους,

    “for his poetry, which, against the background of Greek tradition, depicts with sensuous strength; and intellectual clear-sightedness modern man’s struggle for freedom and creativeness” (προσφώνηση της επιτροπής που απένειμε στον Ελύτη το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979)

    Δεύτερον, «Χριστιανός ως το κόκκαλο». ο Ελύτης;
    -ΟΧΙ, -αντίθετα- βαθύτατα αιρετικός, Μάλιστα πολύ περισσότερο παγανιστής. Ιδού ένα ποστ που το αναλύει:
    https://omadeon.wordpress.com/2007/06/28/elytis_goddess1/

    Επαναμβάνω,
    Τα περισσότερα Νόμπελ τα πήραν άθεοι.

    Μάλλον προβοκάτορας είσαι (χοχοχοχο) και … διαφημίζεις το βιβλίο που «καταδικάζεις». Διότι… εε…. Πρέπει να ξέρεις ότι τον Καζαντζάκη τον σαμποτάρισε η δική μας Εκκλησία, γι’ αυτό δεν πήρε Νόμπελ. Διότι… δεν προτάθηκε καν για Νόμπελ, από την «Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών» (τρομάρα της)

  11. Υ.Γ. Το ήξερα, ότι το θέμα είναι ΠΟΛΥ σοβαρό, αυτό το θέμα της ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗΣ «ορθόδοξης χριστιανικότητας» του Ελύτη, που έχει εξαπλωθεί σαν προπαγάνδα ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗΣ του έργου του.

    Αρκεί να δούμε το συμπυκνωμένο «Πιστεύω» του Ελύτη, στο κεντρικής σημασίας ποίημα «ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ», για να φύγει ΚΑΘΕ αμφιβολία για το θέμα:

    http://soundclick.com/share?songid=5148064
    http://www.omadeon.com/translations/primal_paradise.html
    https://omadeon.wordpress.com/2008/01/31/charts-1-2008/

  12. αφου ολοι οι αθεοι κερδισαν το νομπελ
    φιλε γιατι τοτε δεν το πηρε και ο καζαντζακης που ηταν εξισου αθεος και τον θαυμαζει και η γκορντιμερ
    ξερω πολλους που δεν ειναι αθεοι αλλα χριστιανοι μεχρι το κοκκαλο
    σιμπορσκα,χινευ,μορρισον,μαρκες και πολλοι αλλοι
    καπου χασκει το επιχειρημα σου
    μονο η δημουλα και ο βασιλικος απο την ελλαδα αξιζουν το νομπελ και ας ειναι χριστιανοι και σταυροκοπιουνται ολη την ωρα.ολοι οι αλλοι ειναι για τα μπαζα.οσο για τον αρελη πρεπει να ειναι και πολυ μεγαλο κωλοπαιδο για να σας κανει ανω κατω στο blog
    me τις αηδιες που εγραψεπεσατε στην παγιδα που σας εστησε φιλικα

  13. @παπι,

    αφου ολοι οι αθεοι κερδισαν το νομπελ
    φιλε γιατι τοτε δεν το πηρε και ο καζαντζακης που ηταν εξισου αθεος και τον θαυμαζει και η γκορντιμερ

    Το προηγούμενο απόσπασμα σχολίου έχει ΔΥΟ σοβαρά λάθη.

    Το ένα αποτελεί και σοβαρή παραποίηση λεχθέντων μου:.

    1) ΔΕΝ είπα ότι «ΟΛΟΙ οι άθεοι κέρδισαν το Νόμπελ». Είπα «οι περισσότεροι». Εχει νομίζω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ μεγάλη διαφορά!🙂

    2) Ο Νίκος Καζαντζάκης ΔΕΝ ήταν (έτσι, ξερά και απλά) «άθεος», ήταν όμως (όπως κι ο Ελύτης) βαθύτατα αιρετικός. Συγκεκριμμένα, π.χ. αναφέρεται για τον Ν.Κ. το εξής:

    Η σκέψη του Καζαντζάκη ήταν όντως «αιρετική», όμως κάποιοι που τον χαρακτήρισαν άθεο (επικαλούμενοι και τη σχέση με τον Νίτσε) είχαν άδικο. Η έννοια του Θεού και ο μεταφυσικός προβληματισμός κυριαρχεί στο έργο του, από την «Ασκητική» ώς τον «Τελευταίο Πειρασμό».

    Πρόκειται όμως για μια διαφορετική προσέγγιση του Θείου, βασιζόμενη στην προσωπική εμπειρία, ανεξάρτητη από αντικειμενικά κριτήρια. Ο Καζαντζάκης αποπειράται να αναφερθεί σε μια ανθρώπινη εμπειρία, μια σχέση με τον Θεό ανεξάρτητη από τις θρησκείες και το δόγμα. Ο Θεός δρα ως μέτρο, οριοθετεί τον αγώνα του πνεύματος του ανθρώπου έναντι της ύλης και, υπερβαίνοντας ο άνθρωπος τον φόβο και την ελπίδα, γίνεται ελεύθερος. «Οι άνθρωποι, ο καθένας χωριστά, λυτρώνουν τον Θεό τους, γίνονται Σωτήρες του Θεού» εξηγούσε ο Καζαντζάκης.

    πηγή:
    http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=2282&Itemid=53
    (παρόμοια αναφέρονται και σε ΠΟΛΛΕΣ άλλες πηγές).

    Σε ακριβώς αυτή την «αιρετική παράδοση» βάδισαν και άλλοι, όπως π.χ. Σικελιανός (ΠΟΛΥ αιρετικός) και Ελύτης (το ίδιο).

    Ο δε μεγάλος αριθμός αθέων (και γενικά μη-πιστών) που βραβεύτηκαν με Νόμπελ δεν έχει να κάνει (φυσικά) με… μεροληψία (υπέρ των) αλλά -πιθανότατα- με το στατιστικά μεγάλο αριθμό τους (ΕΙΔΙΚΑ σε ανθρώπους του Πνεύματος και της Επιστήμης).

  14. Υ.Γ. Επιπλέον, είσαι ΟΛΟΙ το ίδιο άτομο ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ, τόσο οι σκορπώντες SPAM για το Erotonomikon, ΟΣΟ και οι ΔΗΘΕΝ πολέμιοί του, οπότε…. ρε φίλε… κάνε μας τη χάρη… Σοβαρέψου!🙂🙂🙂

    (ντάξει, με έπιασες κορόϊδο να… απαντώ στις Τεχνητά Ευφυείς, Τεχνητά Φανατικές ΜΠΟΥΡΔΕΣ σου, και για την… πειστικότητά τους σε ΣΥΓΧΑΙΡΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ενώ… γέλασα αρκετά – όταν πιστοποίησα ΠΟΙΟΣ είσαι με ακρίβεια… αλλά… ρε φίλε, έχουμε και δουλειές να’ούμε, άμα λάχει. Οπότε, ΑΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ αυτό που κάνεις, θα σε βάλω να κάνεις παρέα με το υπόλοιπο spam στη σπαμέστρα!!!!)

    Πάντως, ΚΑΛΗ προσομείωση Ιδεολογίας ΠΟΛΥ καλή, συγχαρητήρια.

  15. η λεξη προσομοιωση γραφεται με οι και οχι με ει
    προσομοιωση οχι προσομειωση
    και θα επρεπε κανεις να πει με ποιον τροπο διαπιστωνει οτι ειναι το ιδιο προσωπο αυτο που στελνει
    τα μηνυματα για να μαθει κανεις και την αληθεια που αποκρυπτετε τεχνηεντως εσεις οι blogades
    ο καζαντζακης φιλαρακο ηταν αθεος
    γι αυτο τον κυνηγησε η ορθοδοξη εκκλησια
    και μπλογκαρε την υποψηφιοτητα του με αυτην του σικελιανου.και μαθε οτι ο ριτσος ηταν υποψηφιος για πολλα χρονια αλλα δεν του το εδωσαν γιατι ηταν κομμουνιστης και προτιμησαν τον ελυτη και τον σεφερη που ηταν φιλοι του καραμανλη και δεξιοι

  16. ΟΥΦΦΦ… δεν πρόλαβα να επιστρέψω και βρήκα αυτό εδώ το
    σχόλιο… ΝΑΤΑ μας πάαααλι…

    @maddy

    η λεξη προσομοιωση γραφεται με οι και οχι με ει
    προσομοιωση οχι προσομειωση

    Ευχαριστώ για τη διόρθωση!🙂 Τις… μισές περίπου φορές το γράφω σωστά, τις άλλες όχι (γενικά). Όταν ήμουν… μικρό παιντί μου είχε ξεφύγει. Η (ετυμολογική) γνώση ήρθε πολύ αργότερα. Η συνήθεια όμως δεν φεύγει εύκολα.

    και θα επρεπε κανεις να πει με ποιον τροπο διαπιστωνει οτι ειναι το ιδιο προσωπο αυτο που στελνει τα μηνυματα

    Πολύ ωραία. No problem.
    Και οι ΚΟΤΕΣ το ξέρουν στο διαδίκτυο, αυτό που λες (αλλά… ΠΟΛΥ πιθανώς εσύ ο ίδιος αγνοούσες, ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ).

    Σε ρωτώ ΕΠΙΣΗΜΑ και ΦΑΝΕΡΑ, λοιπόν:
    -ΠΩΣ δικαιολογείς το ΕΞΑΚΡΙΒΩΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι ΟΛΟΙ οι σχολιαστές (που τα ψευδώνυμά τους παραθέτω παρακάτω) σχολιάζετε ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ «I.P. ADDRESS»?

    Ιδού ΟΛΑ τα ψευδώνυμα με το ΔΙΚΟ ΣΟΥ i.p. address:
    maddy
    παπι
    mady
    kapoi
    ξαννι9σ
    boyband
    kostas

    Μήπως (ΑΝ είστε όντως διαφορετικά πρόσωπα) γράφετε ΟΛΟΙ από κάποιο… μοναστήρι ή εκκλησιαστικό οικοτροφείο;
    (ή και… άσυλο ανιάτων);
    α χα χα χα🙂

    …για να μαθει κανεις και την αληθεια που αποκρυπτετε τεχνηεντως εσεις οι blogades

    «Τεχνηέντως»? Από ΠΟΥ και ΩΣ ΠΟΥ? Από ΠΟΙΟΝ? Σε ΟΛΑ τα μπλογκ το θέμα του I.P. address συζητιέται ΦΑΝΕΡΑ και είναι ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ακόμη και εκτός μπλογκόσφαιρας.

    Το ΓΟΝΙΔΙΟ ΤΗΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ από που το κληρονόμησες, ρε φίλε? ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ το απόκτησες?🙂

    Μάλλον μας δουλεύεις (ή είσαι βλαξ και ισχυρογνώμων).
    (Εγώ ΔΕΝ σου είπα το κοινό μυστικό για να σε… τυραννήσω λίγο, αφού είσαι ΚΑΙ νιούμπης / newbie – ανάμεσα σε άλλα).

    ο καζαντζακης φιλαρακο ηταν αθεος
    γι αυτο τον κυνηγησε η ορθοδοξη εκκλησια

    Την ορθόδοξη εκκλησία, την έχω (επιεικώς) ΧΕΣΜΕΝΗ ρε φίλε. Το αν ζουρλάθηκε και κυνήγησε… σαν μάγισσα τον Καζαντζάκη ΒΑΦΤΙΖΟΝΤΑΣ τον «άθεο». ΠΟΣΩΣ με νοιάζει.

    Aπάντησα ΗΔΗ λεπτομερέστατα στο σχόλιo
    October 3rd, 2008 at 2:47 pm
    https://omadeon.wordpress.com/2008/06/24/elytis-and-laing/#comment-7743

    Τέλος, είπες:

    μαθε οτι ο ριτσος ηταν υποψηφιος για πολλα χρονια αλλα δεν του το εδωσαν γιατι ηταν κομμουνιστης και προτιμησαν τον ελυτη και τον σεφερη που ηταν φιλοι του καραμανλη και δεξιοι

    Φυσικά και ο Ρίτσος σαμποταρίστηκε.
    Μάθε κι εσύ για τον Ελύτη, ότι γνώριζε ΠΟΛΥ κόσμο και ήταν εξίσου αναρχικός στις ιδέες του όσο και αριστοκράτης στην ψυχή. Πολλοί τον έγλυψαν, π.χ. ο Σαμαράς αλλά την εύνοιά του δεν την απέσπασε κανείς. Και η Λιλή Ζωγράφου ασχολήθηκε μαζί του λόγω των επαναστατικών ιδεών του, όπως και ο Θεοδωράκης που μελοποίησε τους στίχους του.

    Και ΜΗΝ ξανάρθεις εδώ με αυτό το ΑΓΟΡΑΙΟ ΣΤΥΛΑΚΙ, του «μάθε κι εσύ», αγαπητέ… ξερόλα του κώλου.🙂
    ΕΣΥ να μάθεις κάτι (από το ποστ) αντί να αφοδεύεις μόνο.

  17. o omadeon ειναι και απειλητικος συν τοις αλλοις
    τον ελυτη τον ψηφισαν γιατι ηταν δεξιος και χριστιανος ως τα οστα και φιλος του καραμανλη.θελεις φιλαρακο να σου απαριθμησω ποσους και ποσους δεν ψηφισαν γιατι ηταν αριστεροι

    ριτσος.εμπειρικος,μπορχες,βαρναλης,καρυωτακης[υουλαχιστον στο πνευμα]ο καζαντζακης ειπε δεν πιστευω τΙποτε δεν ελπιζω τιποτα ειμαι ελευθερος
    χριστιανισμος χωρις πιστη και ελπιδα δε νοειται σε
    παραπεμπω στα λογια του χριστου στην Κ.Δ
    ΣΥΝΕΠΩΣ ΗΤΑΝ ΛΟΓΙΚΟ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΩΞΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
    ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΕΛΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΤΟΝ ΕΚΘΕΙΑΖΕΙς Ως ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΣ ΜΑΘΕΙ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΟΤΙ ΕΝΩ ΕΙΧΕ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΣ ΣΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΞΗΜΕΝΑ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΜΕΝΕ
    ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΗΣ ΥΛΙΣΤΗΣ.ΗΤΑΝ ΛΑΤΡΗΣ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΡΤΡ ΑΝ ΚΑΙ ΑΘΕΟΣ Η ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ
    ΔΕΝ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ.Ο ΕΚΘΕΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ
    ΕΛΥΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΤΕ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ
    Ο ΕΛΥΤΗΣ ΠΙΣΤΕΥΕ ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΛΙΤΙΣΜΟ
    ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΩΝΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΝΟΥ ΜΕ ΚΟΙΝΗ ΨΥΧΗ.ΚΟΙΝΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ
    ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΦΙΛΕ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟ
    ΠΟΙΗΣ Α ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩς 20 ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΤΟΜΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
    ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΠΡΟΣΩΠΑ.ΑΓΝΟΩ ΟΜΩΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
    Α ΚΑΙ Ο ΠΡΟΥΣΤ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΝΟΜΠΕΛ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΔΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ

  18. 🙂
    Sorry, απάντησες,
    ΤΩΡΑ το είδα, γιατί διάβασα τα τελευταία σου ενοχλητικά κεφαλαία αρκετά βιαστικά.

    Για να μην… αδικήσω το… παραλήρημά σου (και κάποιες υποχρεώσεις μου) θα απαντήσω λίγο αργότερα.

  19. @maddy
    Λοιπόν…
    Πραγματικά είναι βαρετό να απαντήσω σε αυτά που λες ρε φίλε.

    Ντάξει, χριστιανός είσαι, ΑΥΤΑ πιστεύεις, ΤΟΣΑ ξέρεις, ΤΟΣΑ λες.

    Ομως…
    Σε αυτό που… τσίριξες «o omadeon είναι απειλητικός» θα μπορούσα κάλλιστα να σου ρίξω κάνα μπινελίκι, ή καμμιά αστεία ατάκα (σε στυλ «δεν μας χέζεις ρε maddy-ara, τάχεις κάνει πια μαντάρα» (χεχε) αλλά… μάλλον έχεις ξεφύγει τελείως οπότε σε προσγειώνω όμορφα και θεραπευτικά.. Ιδού:

    Αν βρε κολλημένε ΔΕΝ εξηγούσες ΕΠΑΡΚΩΣ το θέμα των πολλαπλών ψευδωνύμων με το ίδιο I.P. address, ε, τότε.., ΝΑΙ σε απείλησα ΟΡΘΩΣ να σε πετάξω έξω και σίγουρα θα ΗΤΑΝ δίκαιο, αναφαίρετο δικαίωμά μου, όπως και του ΚΑΘΕ βλόγερ! Διότι θα ήσουν spam – σκέτο, χωρίς σαλάτα.

    Εφόσον όμως το εξήγησες (και ΔΕΝ είμαι βέβαια σίγουρος αλλά το ΔΕΧΟΜΑΙ, σαν πιθανό) θα σου προτείνω τα εξής:

    1) Σκέψου το ενδεχόμενο, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ έχεις δίκιο (στις παπαριές -κατ’ εμέ- που λες) να είναι λιγουλάκι απαράδεκτο ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ από «χριστιανική άποψη», να υπάρχει μια μεροληψία στην αναγνώριση της αξίας των ανθρώπων, των δημιουργών, είτε από Ακαδημίες Νόμπελ είτε γενικότερα.
    Επομένως, ΚΑΘΟΛΟΥ χριστιανικά αυτά που λες.

    2) ΕΞΕΤΑΣΕ το ενδεχόμενο, ΠΑΛΙ ακόμη κι αν έχεις δίκιο (σε όσα πιστεύεις κυρίως) να υπάρχουν και ΑΛΛΟΙ τρόποι να τα πιστεύεις, χωρίς να μας γεμίζεις το χώρο με παρερμηνείες και διαστρεβλώσεις λεχθέντων, ανούσια δόγματα και αφορισμούς κ.ο.κ.

    Οπότε, θα σε συμβούλευα ΠΟΛΥ φιλικά, να κάνεις ΜΙΑ προσπάθεια μπας και αντιληφθείς ότι υπάρχουν και άλλοι, πολύ πιο ανοιχτόμυαλοι Χριστιανοί από σένα (αν και πολύ λίγοι -κατ’ εμέ).

    Π.χ.
    Πήγαινε στο «Μανιτάρι του Βουνού» και θα με θυμηθείς:
    http://manitaritoubounou.wordpress.com/

    Δική μου επιλογή από δικά του ποστ:
    http://delicious.com/omadeon/manitaritoubounou

    Αυτά ρε φίλε.

  20. δηλαδη ο ελυτης και ο σεφερης δεν ελαβαν το νομπελ γιατι ηταν μασονοι
    πιστευω πως το ολο ζητημα παιδια εγκειται στο ποιοα στοα σε στηριζει για το νομπελ λογοτεχνιας
    αν δεν εισαι σε δυνατη στοα νομπελ δεν παιρνεις και αν δεν εισαι σε στοα τοτε νομπελ δεν παιρνεις σιγουρα
    εμενα μου αρεσει ο ελυτης ως ποιητης και δεν πειραζει
    αν ηταν τσιγκουνης και σπαγκος ενω ηταν πλουσιος οπως λεει ο maddy nobel δεν αξιζε και ο zbignew herbert

  21. Θεμιτή, σωστή και ρεαλιστική άποψη. (όχι εκείνη για τη Μασωνία που… συζητιέται, αλλά… η άλλη):
    Αλίμονο αν κρίνουμε τα δημιουργήματα από τα… ανθρώπινα (ή κοινωνικά) ελαττώματα των δημιουργών.

    Ο Ελύτης ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ αστός και αριστοκράτης κοινωνικά. Ως γνωστόν (ιδίως τότε) σχεδόν όλοι οι άξιοι, τίμιοι κλπ. διανοητές και επαγγελματίες της τάξης του, είτε έγιναν Μασώνοι είτε… ΠΟΛΥ θα το ήθελαν. (νομίζω)

    Πάντως, ΔΕΝ μάσησε… όνους (χεχε) αλλά (τους την) είπε πολλά μέσω μιας «κωδικοποίησης» που τον γλύτωσε κι από κακοτοπιές.
    Μασώνος μεν, ΜΗ-μασήσας δε!🙂

    Ελύτης = Ελίτ + Αλήτης (ο ίδιος το επέλεξε γι’ αυτό το λόγο)

  22. telika poiow dinei to nobel logotexnias
    anurvpoi h pneymata h kati allo
    gia grace maw gia thn kvdikopoihsh
    poy ton glitvse apo kakotopiew
    pantvw o elythw eixe pei oti to onoma toy to elabe apo to el poy parapempei sthn ellada kai stoyw ellhnew apo to y poy sta gallika einai to gkraik kai h katalhjh hw poy shmainei ergathw

  23. @boyband
    Δεν αποκλείεται, να ισχύει ΚΑΙ αυτό (περί του ονόματος του Ελύτη). Ενα όνομα – ψευδώνυμο, πολλές φορές συνδυάζει (σε συμπυκνωμένη συμβολική μορφή) ΠΟΛΛΑΠΛΑ νοήματα. Πάντως…
    Θα βρω τις πηγές και σύντομα θα δώσω τεκμηρίωση για το «Ελιτ + αλήτης» (που δεν αποκλείει άλλους, ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥΣ συμβολισμούς).

    Ενας φίλος σχολιαστής, επαγγελματίας δημοσιογράφος, ο μπλόγκερ Zalmoxis, σε άλλο διάλογο, είπε τα εξής για την προέλευση του ψευδωνύμου «Ελύτης»:
    https://omadeon.wordpress.com/2007/06/23/elytis_tran/#comment-1751

    Υπάρχουν 3 διαφορετικές λέξεις οι οποίες μπορούν να αποδώσουν τους ισάριθμους ήλιους των νεοπλατωνικών και ιδίως κατά τη διάκριση του φιλόσοφου – αυτοκράτορα Ιουλιανού στην αγγλική:
    1. Ήλιος ο Φυσικός ή Ήλιος ο Αισθητός: SUN.
    2. Ήλιος ο Νοητός: HELIUS.
    3. Ήλιος ο Νοερός: SOL.

    Ο πρώτος Ήλιος είναι το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος ο οποίος χαρίζει την όραση στα όντα να διακρίνουν την ύλη.

    Ο δεύτερος Ήλιος είναι ο ήλιος ο οποίος φωτίζει το πνεύμα των ανθρώπων (εννοείται όχι όλων…) Είναι η θεότητα Ήλιος (και όχι η θεότητα του ήλιου…) από την οποία και εμπνεύσθηκε ο Ελύτης το όνομά του (ΕΛ-Υ-της).

    Ο τρίτος Ήλιος είναι ο Νοερός, ο ήλιος της έμπνευσης, ανάμεσα στο πνευμτιό και τον φυσικό.
    Και οι 3 αποτελολύν την ηλιακή 3άδα ύλης, πενύματος, ψυχής.

    Γενικά, συνιστώ θερμά τις ΑΝΩΤΕΡΕΣ από τις δικές μου(!) γνώσεις του Zalmoxis για τον Ελύτη, σε πολλά σημαντικά θέματα, που ανάπτυξε στα σχόλια της ανάρτησης:
    https://omadeon.wordpress.com/2007/06/23/elytis_tran/
    (ιδιαίτερα όσον αφορά τις στενές σχέσεις μεταξύ των ιδεών του Ελύτη και Εσωτερισμού, αρχαίας μυθολογίας και θρησκειών. Εγώ επικεντρώνομαι σε άλλες πτυχές του έργου του, ατελέστατα).

    Τέλος, ένας λόγος που ασχολούμαι με τον Ελύτη είναι κι αυτός που περιγράφει το εξής ποστ:
    https://omadeon.wordpress.com/2007/06/23/elytis_brown/

  24. Υ.Γ. Η κωδικοποίηση που γλύτωσε τον Ελύτη από κακοτοπιές» που ανάφερα προηγουμένως, είναι διάσπαρτη στο έργο του, τόσο στο ίδιο το «Αξιον Εστί», όσο και π.χ. στο… σχεδόν κρυπτογραφημένο(!)»ποίημα πολλαπλών αναγνώσεων» με τίτλο «Και με φως και με θάνατον», στο «Μικρό Ναυτίλο»:
    https://omadeon.wordpress.com/2007/11/29/nautilos1/
    «ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (από τον “Μικρό Ναυτίλο”): – “Και με φως και με θάνατο”, ένα ποίημα-χρησμός!)»

    ΤΙ εννοούμε με… «κακοτοπιές»; Π.χ. το ενδεχόμενο να αφοριστεί ΚΑΙ αυτός (ή τέλος πάντων να πολεμηθεί) από την (ΠΑΝΙΣΧΥΡΗ στην εποχή του και ισχυρή ακόμη και τώρα) Ορθόδοξη Εκκλησία. Π.χ. το ΑΚΡΩΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ποίημα «Ρόδο μου αμάραντο» (σόρυ, «Της Αγάπης αίματα») ΦΑΙΝΕΤΑΙ σαν να αφορά την Παναγία, αλλά με προσεκτική ανάγνωση αφορά πολύ περισσότερο τη Θεά-Μούσα, κλπ.:
    https://omadeon.wordpress.com/2007/06/28/elytis_goddess1/
    (The Archetypal Muse – Goddess in the heretical poem “The Blood of Love” (by Odysseus Elytis)

    (Ας σημειωθεί ότι η κ. Ράνια Μουσούλη κάνει μεταπτυχιακό δίπλωμα με θέμα που αφορά τον Ελύτη και… συμφώνησε απόλυτα με τις «αιρετικές αναλύσεις και αναγνώσεις» αυτού του ποστ – όπως θα δείτε εύκολα στη συζήτηση κάτω από το ποστ, που… κάποια στιγμή γίνεται ΚΑΙ στα Ελληνικά)

    Υ.Γ.2 Να προσθέσω και κάτι άλλο. Κανονικά δεν είναι ειδικότητά μου η Λογοτεχνία, ούτε η ποίηση. Σκέτο χόμπυ είναι. Ομως… έφριξα όταν (πριν μερικά χρόνια) άκουσα από ένα παιδί (συγγενή φίλου) ότι στο σχολείο διδάσκονται π.χ. ότι το ποίημα «Της Αγάπης Αίματα» είναι (αποκλειστικά και μόνο) «ύμνος προς την Παναγία». Αυτός ήταν κι ένας επιπλέον σοβαρός λόγος που ΞΕΚΙΝΗΣΑ τα ποστ για τον Ελύτη, αυτού του blog.

    Υ.Γ.3 Για να είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ δίκαιος και ακριβής, αυτή η «κωδικοποίηση» (όπως την ονόμασα) που άλλος μπορεί να ονομάσει «ειδικό τρόπο χρήσης συμβόλων» κλπ… ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟ ένα μέσο για «να αποφύγει κακοτοπιές» ο ποιητής, αλλά είναι ΕΠΙΣΗΣ ένα μέσο για να…. ΜΗΝ προσβάλλει, να ΜΗ θίξει και να μην αφαιρέσει από τον αναγνώστη τις ΘΕΤΙΚΕΣ όψεις της (συνήθως) Χριστιανικής πίστης του. Ο Ελύτης ήθελε να δημιουργήσει μια ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ, όχι μια διαμάχη μεταξύ Χριστιανισμού και Παγανισμού (κλπ). Πίστευε ότι αν ανοίξει το μυαλό του αναγνώστη, θα ξεπεράσει τα «επιφανειακά δόγματα» και θα ΒΙΩΣΕΙ (στην Εμπειρία του ή στο νου του) το βαθύτερο υπόβαθρο πολλαπλών θρησκειών. Ηταν δηλαδή βαθύτατα Ενωτικός, Αιρετικός, και επίσης… Νεο-Εποχιακός (New Age) με έναν εντελώς μοναδικό, δικό του τρόπο. Εναν τρόπο που ΕΝΩΝΕ το θρησκευτικό συναίσθημα με τον… ερωτισμό (όσο κι αν σε μερικούς αυτό φαίνεται απίστευτο ή ακατόρθωτο)!

    Υ.Γ.4 Αυτή η «ενοποίηση θρησκευτικού και ερωτικού συναισθήματος» που κινεί ΟΛΗ την ποίηση του Ελύτη, προσφορά του ποιητή προς τη Μούσα, εντοπίσθηκε και από τον κύριο μεταφραστή του, τον Carson, καθώς και από τον Ηλία Μαγκλίνα, κ.ά. Μπορεί να φτάσει σε σημείο… εξοργιστικό για θρησκόληπτους ή πουριτανούς, ορισμένες φορές. Περιλαμβάνει εικόνες για ένα φιλί σε μια κοπέλλα έξω από εκκλησάκι (σε κάποιο έργο που δεν μούρχεται αυτή τη στιγμή) και πολλά άλλα. Σίγουρα όμως δεν είναι εκχυδαϊσμός αλλά ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ, τόσο του έρωτα, όσο και της θρησκείας. Στόχος του δεν είναι όμως να «πείσει» για κάποιο δόγμα. Είναι -αντίθετα- να φέρει την ΕΜΠΕΙΡΙΑ που όταν ανθίσει πλήρως, όταν ανεβάσει το επίπεδο του αναγνώστη, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ δόγμα…

    Υ.Γ.5 Εννοείται ότι… τα προηγούμενα δεν τα αναφέρω για να… φλομώσω(!) τη συζήτηση στην… πολυλογία μου(hehe), αλλά για να ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ σαν στοιχεία, ιδέες ή προτάσεις, κυρίως για το μέλλον!🙂

  25. file ua mporoysew na moy steileiw sto e mail
    που σου δινω
    γιατι ειναι καλο και χρησιμο να εισαι μασονος
    ποια ειναι τα πλεονεκτηματα και ποια τα αρνητικα
    ευχαριστω

  26. μα τοτε πως ο ελυτης που δεν μασαγε ηταν μασονος
    παντα την ειχα αυτη την απορια

  27. Χμ… εύλογη απορία. (αν και σαφέστατα δεν μάσαγε _μετά_…)

    Πάντως, θα με ενδιέφερε πολύ κι εμένα, να μάθουμε πότε, που και πως (και γιατί) έγινε ο Ελύτης μασώνος. Αυτά τα πράγματα πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω.

    Παρεμπιπτόντως, κι ο δικός μου παππούς (ο ένας) ήταν μασώνος. Παράμεινε όμως στο χαμηλότερο βαθμό (της Μασωνίας) και πολύ γρήγορα απογοητεύτηκε, αποξενώθηκε. Δεν του άρεσε η… μάσα ορισμένων, ως φαίνεται!🙂

    Υ.Γ. Δυστυχώς πέθανε στην Κατοχή και ποτέ δεν έμαθα περισσότερα.

    Υ.Γ.2 Επίσης θα με ενδιέφερε ΠΩΣ αντιμετώπισε η Μασωνία το έργο του Ελύτη, ιδίως τη «Μαρία Νεφέλη» (και μετά). Πιθανολογώ ότι ο Ελύτης είχε ήδη αποστασιοποιηθεί από τον Τεκτονισμό και είχε ξεπεράσει τα μασωνικά δόγματα.
    Αν και δεν μπορώ να παραστήσω τον ειδικό σ’αυτά, χλωμό το βλέπω να άρεσαν γενικά στη Μασωνία οι περίεργες ιδέες του Ελύτη.

  28. Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;
    Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
    κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
    και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
    Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»
    Μια στον αέρα μια στη μουσική,
    εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
    κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
    Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα.
    Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη
    ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
    από παντού, για ‘σένα
    μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
    Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
    σ’ έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
    πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε.»
    Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
    Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
    πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
    Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
    Επειδή σ’ αγαπάω και σ’ αγαπάω.
    Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
    τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
    Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
    δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
    το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από ‘σένα
    και να με χτυπά η φωνή μου
    να μυρίζω από ‘σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι.
    Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
    δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
    Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
    να μιλώ για ‘σένα και για μένα.
    Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς;
    Είμ’ εγώ, μ’ ακούς; Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;
    Πού μ’ αφήνεις, που πας, μ’ ακούς;
    Θα ‘ρθει μέρα, μ’ ακούς; για μας, μ’ ακούς;
    Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς;
    Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς;
    το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς;
    Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
    και δεν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς;
    Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;
    δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
    ο ίδιος, μ’ ακούς;
    και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
    κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς;
    Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς;
    Μες στη μέση της θάλασσας
    από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ ‘ακούς.
    Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς.
    Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
    Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ’ ακούς;
    Σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;
    Για ‘σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
    και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να ‘ρθω.
    Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
    και για ‘σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
    Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
    σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.
    Που κανείς να μην έχει δει για σένα για ‘σένα μόνο εγώ,
    μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
    αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για ‘σένα,
    όλα για ‘σένα, για ‘σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
    Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
    έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
    Να’ χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
    Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
    Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
    Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
    Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
    και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ’ αγαπάω… Μ’ ακούς;

    Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς.

    Οδυσσέας Ελύτης

  29. Υ.Γ. παρόλο που έχω ΠΟΛΛΗ δουλειά σήμερα… δυσκολεύομαι να αφήσω κατά μέρος τον Ελύτη και αυτό το ποστ.

    Εδώ και καιρό είχα μαζέψει κάποια άλλα υλικά, για μελλοντικά ποστ, όπως ένα απόσπασμα του «Αξιον Εστί», το περίφημο «Προφητικόν», το οποίο είναι σαφέστατα… Αναρχικό, μεταξύ άλλων. Π.χ. υποστηρίζει τις «κανονιοφόρους του Ερωτα», και την… «ετήσια κλήρωση των ζευγαριών» – ένα ιδεολόγημα πολύ ρηξικέλευθο που (αν δεν απατώμαι) είναιι όνειρο ή όραμα του ποιητή για μια Μελλοντική Κοινωνία ΤΟΣΟ πολύ ελεύθερη ώστε θα γίνονται κάθε χρόνο… «ΚΛΗΡΩΣΕΙΣ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ» (προφανώς για… περιστασιακά πηδήματα, για όσους είναι ελεύθεροι, υποθέτω – α χα χα χααα).

    Κάνω πέηστ αυτό το απόσπασμα, γιατί έχει ΑΜΕΣΗ σχέση και αυτό εδώ ειδικά το ποστ. Βάζω BOLD σε όλα τα σημεία του κειμένου με Ερωτικό ή με αντι-εξουσιαστικό περιεχόμενο:

    ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ
    ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ
    ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις
    εκκλησίες και την ευλόγησαν.

    Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας
    η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
    Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
    Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη
    μεγάλη του ήλιου.
    Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα
    εκδίκηση.

    Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
    – Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.
    – Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.
    – Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους
    πτωμάτων.

    – Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.
    Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και
    την ευλόγησαν.

    Αλλά πριν, ιδού θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και
    Ροβέρτοι.
    Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε
    Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα
    όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.
    Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει.
    Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα
    που υπηρέτησε πιστά
    , σε μαρτυρία φέρνοντας.
    Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:
    εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
    – Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Αστικού μας Κώδικα.
    – Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρινο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς
    με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια.
    – Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρωση των Ζευγαριών.
    – Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερέχθειο των Πουλιών.
    Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η
    καταιγίδα
    που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
    Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
    Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια
    τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.
    Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
    Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και
    του μαρτυρίου.
    Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
    οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
    Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του,
    κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
    – Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.
    – Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα
    των ουρανών.
    – Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
    – Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.

  30. @E.S.10
    Πάντως… η Μαρία Νεφέλη ξεκινάει με μια ΠΟΛΥ περίεργη και ακατανόητη για πολλούς ρήση, «ΜΗΝ αντισταθείτε στο πονηρό».🙂

  31. E.S.10
    Στους πειρασμούς δεν πρέπει να αντιστεκόμαστε, έλεγε κι ο Oscar Wilde νομίζω (για την ακρίβεια έλεγε ότι ο καλύτερος τρόπος να αντισταθούμε σε ένα πειρασμό είναι η… παράδοση).

    Προφανώς -βέβαια- όταν τα έγραφε αυτά, δεν είχε… Deadline για να παραδώσει software! χεχε

  32. Ίσως έκαμα λάθος στην αποστολή και δεν καταγράφηκε το σχόλιο που έστειλα. Έλεγα λοιπόν ότι εκ παραδρομής βάλατε ένα κολάζ δικό μου (το παιδί με τα δελφίνια) ως κολάζ του Ελύτη. Παρακαλώ, διορθώσατε!

    • π. Παναγιώτη, ευχαρίστως να το διορθώσω αμέσως, τώρα που βρήκα το σχόλιό σας στην ουρά αναμονής. Δυστυχώς πέσατε σε μια σπάνια περίοδο σχετικής αποχής μου από το διαδίκτυο γενικά λόγω φόρτου έκτακτης εργασίας και άργησα δυο μέρες να το κάνω. Εντός ολίγου θα γίνει… Διορθώθηκε ΗΔΗ. Εβαλα υπότιτλο στην εικόνα «κολλάζ του π. Παναγιώτη εμπνευσμένο από τον Ελύτη». Αν θέλετε να βάλω το επίθετό σας ή άλλον υπότιτλο γράψτε το.

      Επ’ ευκαιρία, επειδή το «π.»¨δείχνει ότι είστε ιερέας, ευχαριστώ για την ανεκτικότητά σας στις… αιρετικές απόψεις μου!🙂

  33. Ε τώρα με τον ‘Ακη Γαβριηλίδη θα ασχολούμαστε, που θέλει να κάνει και κριτική στον Ελύτη! Σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι! Υπάρχουν σοβαρές κριτικές στο έργο του όπως π.χ. του Ρένου Αποστολίδη, για όποιον ενδιαφέρεται…

    • Δεν συμφωνώ με τέτοιου είδους «λογικές». Οτι δηλαδή ο ένας είναι «μικρός» κι ο άλλος «μεγάλος».

      Πολλές «μεγάλες μορφές» της ποίησης και της λογοτεχνίας, κλπ. …αποδείχτηκε ότι έκαναν και τραγικά λάθη, ή και απίστευτες μικρότητες. Παράδειγμα σημερινό, η Κική Δημουλά. ΤΙ να το κάνω το «μεγάλη ποιήτρια» όταν λέει (έστω στα γεράματα) ΤΟΣΟ μεγάλες μαλακίες? (και είναι μνημονιακή, επίσης)
      Ιδού: http://m.lifo.gr/now/culture/26729

      Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει κάνει επίσης πολύ σημαντικά λάθη, αλλά δεν παύει να είναι πολύ μεγάλος μουσικός. Από την άλλη πλευρά, ο πολύ νεώτερός του και «ασήμαντος» Ακης Γαβριηλίδης έχει πιάσει σωστά το νόημα ορισμένων παθολογικών ιδεοληψιών που οι «μεγάλοι» δεν κατανόησαν ποτέ και ενίοτε έπεσαν θύμα τους. Το οτι έκανε τεράστια λάθη στην περίπτωση του Ελύτη (και μερικά μικρότερα λάθη σε άλλες περιπτώσεις, όπως στα περί Θεοδωράκη) δεν σημαίνει ότι το βιβλίο του είναι για πέταμα. Οι διαφωνίες μου μαζί του δεν συνιστούν ολοκληρωτική απόρριψη.

      Περί Ακη Γαβριηλίδη (και όχι μόνο) συζήτησα πιο πρόσφατα και εδώ:
      http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/04/09/agtzidis-ios-vietnam/#comment-2756
      (σε μία συζήτηση που θεωρώ πολύ σημαντική και φτάνει σαν έμπνευση για… δεκάδες ποστ, όχι μόνο ένα! -χεχε)

      Υ.Γ. Παραδόξως, ορισμένες ιδέες του Ελύτη είναι… απόλυτα συνεπείς με τον ΠΥΡΗΝΑ των ιδεών του… Ακη Γαβριηλίδη, ο οποίος (τουλάχιστον) είχε την εντιμότητα να παραδεχτεί ότι ΔΕΝ διάβασε μερικά σημαντικά ποιήματά του, ίσως τα πιο σημαντικά (κατ’ εμέ).
      _Και_ οι δύο είναι κατά του «νεκρόφιλου πατριωτισμου», ο καθένας με το δικό του τρόπο (αν και ο Ελύτης είχε ομολογουμένως ΚΑΙ εθνικιστικές τάσεις, αλλά και… τιτάνειο ταλέντο).

  34. Έχεις δίκιο σε αυτά που λες. Ουδής δεν έχει το αλάθητο του Πάπα, για να στέκει υπεράνω κριτικής (παρεπιπτόντως ο σύνδεσμός σου πολύ ενδιαφέρων!). Ωστόσο, βλέποντας και ακούγοντας τις πολιτικές του κρίσεις και τις ιστορικές του αναλύσεις που επιχειρεί κατά καιρούς (ανεξάρτητα από τα ιδεολογικά του πρίσματα), διακρίνω κάποιες φορές μια έλλειψη ορθολογιστικής προσέγγισης εκ μέρους του σχετικά με τα διάφορα θέματα που καταπιάνεται και κυρίως έλλειψη της αναγκαίας σχετικής γνώσης! Ίσως εκεί να ωφείλεται και η αδυναμία του να προσεγγίσει επιτυχώς τον Ελύτη, Παρεπιπτόντως, εδώ είναι ο σύνδεσμος με την κριτική του Ρένου Αποστολίδη στον Ελύτη: https://www.youtube.com/watch?v=XEvGSMPTEEY

  35. Καλησπέρα Ομαδεόν.
    Βασικά η κριτική που κάνεις στο βιβλίο είναι λίγο άσχετη με το περιεχόμενο αυτου. Σε άλλη «νεκροφιλία» αναφέρεται. Σε μια ιδεολογική κατάσταση ή φαντασίωση (πως να την πω;) της ελληνικής μεταπολεμικής αριστεράς. Καλό-κακό συμφωνεις-δεν συμφωνεις (εγώ προσωπικά έχω αμφιβολίες) το βασικό είναι ότι μιλάει για άλλα πράγματα. ‘Η με αφορμή άλλα…
    Τωρα κάτι άλλο: το ίντερνετ δημιουργεί ιδιαίτερα τεταμένες σχέσεις. Αυτό έχει να κάνει με τη φυση του ίδιου του ίντερνετ. Όποιος γράφει ή σχολιαζει μια «αόρατη δυναμη» σαν να τον ωθεί να γίνει επιθετικός προς τον άλλο. Αυτο το προξενεί το ίδιο το μέσο. Μια παρενέργεια ας πουμε που καταλήγει να γίνει η κυρια ενεργεια… Μοιάζει – για να φέρω ένα παραδειγμα – με την «ανυπομονησία» που νιώθουμε όταν κρατάμε το τηλεκοντρόλ. Θέλω να πω ότι και το υφος και το περιεχόμενο της κριτικής θα ήταν διαφορετικά αν πχ τα λέγατε με τον συγγραφέα σε ένα καφέ…
    Η συμβουλή μου είναι να γράφεις το κειμενο σου με το χέρι σε χαρτί να το διορθώνεις στο χαρτί και όταν είναι έτοιμο να το δακτυλογραφείς στον υπολογιστή και να το ποστάρεις. Θα δεις ότι το αποτελεσμα θα είναι εντελώς διαφορετικό.
    Αυτά είχα να πω κι αν σου φάνηκαν πολυ επιθετικά είναι γιατί τα έγραψα κατευθείαν στον υπολογιστή…

    • Δεν είναι λάθος όσα επισημαίνεις Μιχάλη,
      αλλά… τα περί ιντερνετικών «φαινομένων» που περιγράφεις τα ξέρω εδώ και καιρό (και εφαρμόζω όσα προτείνεις, κατά το δυνατόν)
      ενώ και όσα είπες για τη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ειδών (ιδεολογικής) νεκροφιλίας μου είναι επίσης γνωστά.

      Ε, ναι, αλλά…

      1) Το ποστ που σχολίασες είναι αρκετά παλιό και το θέμα του είναι περισσότερο ο Ελύτης, όχι το βιβλίο του Α.Γ.
      Από συγκεκριμμένες κατηγορίες θέλησα να υπερασπιστώ (και να εξηγήσω) τον Ελύτη, όχι από τη γενική ιδεολογική νεκροφιλία όπου αναφέρεσαι.
      2) Αν και εντελώς άλλου είδους αποστροφή προς (διαφορετική) νεκροφιλία εκφράζουν οι Ελύτης και Α.Γ. υπαρχουν ωστόσο και εκπληκτικές ομοιότητες.
      Η λανθασμένη απόδωση «βρυκολακιασμένου» νοήματος στο στίχο «και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους» δείχνει το σημείο αυτό (όπου αποδίδεται στον Ελύτη το ακριβώς αντίθετο όσων εννοούσε ή υπονοούσε).
      3) Με τον Α.Γ. είχα έκτοτε πάρα πολλές ιντερνετικές επικοινωνίες και επήλθε μια αλληλο-κατανόηση πολύ μεγαλύτερη από όση ίσως φαντάζεσαι.

      Οι συμβουλές σου είναι μεν σωστές αλλά παντελώς άσχετες, μάλλον.
      Βαριέμαι να σου εξηγήσω γιατί, εφόσον άλλωστε δεν λες και κάτι λάθος. Ισως θάπρεπε να δεις τα υπόλοιπα παλιά μου ποστ για το βιβλίο του Α.Γ. (λαμβάνοντας υπόψη όμως ότι είναι πολύ παλιά, του 2007, κι ότι πολλά άλλαξαν από τότε, κλπ.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s