Πατριωτισμός και Αριστερά σήμερα: Η εξομολόγηση μιας προσωπικής αναζήτησης αντί σύστασης

Κοντά πενηντάρης, θα λέγαμε ότι ανήκω στη γενιά της μεταπολίτευσης.  Έζησα τον απόηχο του Πολυτεχνείου κοιτάζοντας τα οδοφράγματα και τα συνθήματα στους τοίχους πίσω από τα τζάμια ενός σχολικού λεωφορείου την επομένη της καταστολής της εξέγερσης.  Μετά τη δικτατορία γράφτηκα αρχικά στη ΔΗΜΑΚ (τη μαθητική παράταξη του Ρήγα Φεραίου) και μετά στο Ρήγα προς μεγάλη ευχαρίστηση του αριστερού (όχι όμως και αντιστασιακού πέραν των συνόρων της οικίας και του οικογενειακού περιβάλλοντος) πατέρα μου.  Μετά τη διάσπαση της Β΄ Πανελλαδικής αποχώρησα από το Ρήγα, άρχισα να διαβάζω «Ιδεοδρόμιο» και κάποια αναρχικά δοκίμια, μετά κάποια πράγματα από ψυχανάλυση και ανατολικές φιλοσοφίες.  Συμμετείχα στην πορεία της πρώτης ανεπίσημης επετείου του Πολυτεχνείου κάνοντας κοπάνα από το σχολείο και από τότε για δέκα χρόνια περίπου το θεωρούσα περίπου ως καθήκον μου να κατεβαίνω σε όλες τις πορείες στις επετείους του Πολυτεχνείου.  Κάποια χρονιά η οσμή από τα σουβλάκια και το πανηγυριώτικο κλίμα με έκαναν να μην ξαναπατήσω σε πορεία του Πολυτεχνείου.  Το μόνο που μου ξαναθύμησε τις πορείες εκείνες, το πάθος τις φωνές τις ντουντούκες και την αγωνιστικότητα είναι οι φωνές στα γήπεδα του μπάσκετ του Άρη και της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ τη δεκαετία του 80.  Κατέληξα στο κοινότοπο «πρώτα πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας και μετά τη κοινωνία».  Μετά με παρέσυρε το ρεύμα της ζωής (οικογένεια, δουλεία, ΙΧ, δάνεια, διαζύγιο και νέος κύκλος) και όλες οι φιλοσοφικές μου αναζητήσεις και μελέτες παρέμειναν στα εφηβικά τους σπάργανα.  Ώσπου έρχεται το ΔΝΤ βλέπω τον ΓΑΠ να προωθεί την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη ατζέντα σε αντίθεση με αυτά που έλεγε προεκλογικά, να μην λογαριάζει ούτε Σύνταγμα ούτε εργασιακά δικαιώματα ούτε τίποτε και πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μου!  Και προσπαθώ να ξαναβρώ το νήμα των εφηβικών μου αναζητήσεων φορτωμένος το λίπος 30 χρόνων αδράνειας, πλύσης εγκεφάλου και ενσωμάτωσης.

Δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου πατριώτη πόσο μάλλον εθνικιστή.  Οι πατριδοκάπηλοι και οι Ελληναράδες μου προκαλούσαν πάντα ναυτία.  Παρόλα αυτά αναπόφευκτα μετέχω της νεοελληνικής κουλτούρας και πάμπολλων στερεοτύπων περί Ελλάδας και ελληνικότητας.  Στα παιδικά μου χρόνια, ο πατέρας μου αν και δήλωνε άθεος μας πήγαινε πάντοτε στην εκκλησία Επιτάφιο και Ανάσταση μιλώντας μας για την αναγέννηση της φύσης που συμβολίζει η Ανάσταση.  Η πρώτη μου αντίδραση για την πολιτική κατάσταση όπως διαμορφώνονταν στην αρχή της φετινής χρονιάς ήταν να πω στον εαυτό μου πως τα πράγματα είναι δύσκολα και θα πρέπει όλοι να βοηθήσουμε να διορθωθούν.  Ύστερα, άσχετος ων από οικονομικά, άρχισα να διαβάζω οικονομικές αναλύσεις κυρίως από ξένες εφημερίδες και περιοδικά.  Έμαθα ποια είναι η διαφορά ελλείμματος και δημόσιου χρέους, έμαθα τι είναι spreads, τι είναι swaps κλπ.  Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως μαθηματικά τα νούμερα δεν βγαίνανε, πως δεν είναι μια κρίση από την οποία θα βγαίναμε με κανα δυο χρόνια λιτότητας (όπως παλιότερα).  Στην αρχή καταλαμβάνομαι από εγωκεντρικό πανικό.  Στα επόμενα δέκα χρόνια θα καταφέρνω να πληρώνω τις δόσεις του δανείου για το σπίτι;  Θα έχω λεφτά για τον παιδικό σταθμό των παιδιών;  Μήπως με απολύσουν από τη δουλειά;  Μετά τον πανικό κατάθλιψη.  Τι στο καλό συμβαίνει;  Αρχίζω να ψάχνω κάτω από την επιφάνεια των μακροοικονομικών στοιχείων.  Βλέπω το ντοκιμαντέρ “Money as debt” και μετά μια διάλεξη για τη χρηματοοικονομική κρίση του Richard Wolf, ανακαλύπτω τα ελληνικά blog (cynical, radical desire, greek rider, youpayyourcrisis κ.ά.) βλέπω και στο omadeon τις συνεντεύξεις του Max Kaiser.  Αυτό ήταν!  Ο εαυτός μου 30 χρόνων αδράνειας βρίσκεται νοκ άουτ πεσμένος στο καναβάτσο.  Είναι αρκετά επώδυνο να σηκωθείς μετά το σοκ.  Σηκώνομαι και παραζαλισμένος κατεβαίνω στις πορείες του Μαϊου.  Δεν ξέρω σε ποια πορεία να πάω, με ποιο μπλοκ να συστοιχηθώ.  Το ΠΑΜΕ δεν μου ταιριάζει λόγω των δογματικών του αγκυλώσεων παρόλο που τελευταία έχουν καταρριφθεί μέσα μου αρκετά αρνητικά στερεότυπα σχετικά με το ΚΚΕ.  Να πάω στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές;  Πηγαίνω στο ΣΥΡΙΖΑ στο μπλοκ της ΚΟΕ επειδή είχαν συνθήματα για έξοδο από την ευρωζώνη και στάση πληρωμών.  Νοιώθω λίγο άβολα, οι περισσότεροι με κοιτάνε περίεργα, δεν έχω πια την ηλικία που είχα όταν πήγαινα στις πορείες του Πολυτεχνείου.  Δεν έχω το κουράγιο να φωνάξω συνθήματα, περπατάω σιωπηλός και σκέφτομαι μελαγχολικά εάν έχουν συνειδητοποιήσει τα παιδιά που περπατάνε πλάι μου τι μας περιμένει (είτε στην περίπτωση που κηρύξουμε στάση πληρωμών είτε πολύ χειρότερα στην περίπτωση που συνεχίσουμε τη σημερινή πολιτική).  Λες να με περνάνε για χαφιέ;  Μπα ρε γαμώτο δεν έχω τέτοια φάτσα.  Αυτοπεποίθηση μηδέν.  Ένοιωσα πολύ άβολα με όλα αυτά τα μπλοκ όντας ανένταχτος.  Και τότε σκέφτομαι ρε μπας και η σημερινή κατάσταση είναι κάτι που ξεπερνάει τα όρια δεξιάς – αριστεράς;  Μήπως θα ήταν καλύτερα να κατέβουμε όλοι με ελληνικές σημαίες που να γράφουν επάνω το άρθρο 120 του Συντάγματος «Η τήρηση του συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» και να τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο;  Άλλωστε το ίδιο δεν έκαναν και οι Αργεντίνοι και διώξαν το ΔΝΤ δεν τραγουδούσαν τον εθνικό-εθνικιστικό τους ύμνο;  «Κάθε μέρα σε αγαπώ και περισσότερο.  Είμαι Αργεντίνος.  Είναι ένα συναίσθημα το οποίο δεν μπορώ να ελεγξω»  Τέτοια λές λέω στον εαυτό μου και θα σε περάσουνε για χρυσαυγίτη.  Από τη μια έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ πως πρόκειται για παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και από την άλλη έχω την αίσθηση πως οι καιροί επιτάσσουν μια ευρύτερη λαϊκή ενότητα.  Άλλωστε και στο Πολυτεχνείο τον εθνικό ύμνο δεν τραγουδούσαν την ώρα που έμπαιναν τα τανκς;  Όμως τι σχέση έχει η πατρίδα με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση;  Η εκμετάλλευση του εργάτη δεν έχει πατρίδα λέει ο ημιμαθής μαρξιστής εαυτός μου.  Και από την άλλη γιατί όλοι θάβουν τις απόψεις του Μίκη Θεοδωράκη, δεν έχει αγωνιστεί για την αριστερά και την Ελλάδα ο άνθρωπος; Δεν έχει περάσει εξορίες, φυλακές, εκτοπισμούς;  Γιατί πέρασε απαρατήρητη μια πρόσφατη συνέντευξή του στις 19/7/2010;  Όμως και ο ΓΑΠ τώρα τελευταία δεν ισχυρίζεται πως η εφαρμογή του μνημονίου επιβάλλεται από πατριωτικό καθήκον;  Και το “Patriot Act” του Bush; Τι σχέση ο πατριωτισμός του Μίκη με τον πατριωτισμό του ΓΑΠ και του Μπους;  Μια τόσο ελαστική αφηρημένη έννοια τι περιεχόμενο μπορεί να έχει και τι αξιοπιστία;  Μήπως έχω καταντήσει σαν τους άθεους που σε μια δύσκολη στιγμή κάνουνε από μέσα τους την προσευχή τους;  ΣΥΓΧΥΣΗ!  Δεν έχω ξεκάθαρη άποψη.  Λέω στον εαυτό μου πως πρέπει να το μελετήσω το θέμα.

Και ξεκινάει η έρευνα: τι θα μπορούσε να σημαίνει σήμερα πατριωτική αριστερά;  Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι είναι ο πατριωτισμός.  Η εύκολη λύση είναι να διακρίνουμε τον πατριωτισμό από τον εθνικισμό.  Πατριωτισμός θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η θετική στάσης αγάπης προς την πατρίδα σύμφωνα με την οποία θα μπορούσε κανείς να ασκήσει και κριτική ή ακόμα και ανυπακοή εάν πιστεύει πως αυτό θα ήταν προς το συμφέρον του γενικού καλού.  Επίσης θα μπορούσαμε να πούμε πως ο πατριωτισμός υιοθετεί «αμυντική» στάση έναντι των άλλων πατρίδων και όχι «επιθετική» δηλ. ο πατριώτης δεν επιτρέπει να προκληθεί ζημιά στη χώρα του από άλλες χώρες αλλά δεν προσπαθεί να προκαλέσει ζημιά σε άλλες χώρες ούτε να θεωρήσει τη δική του χώρα ανώτερη από τις άλλες χώρες.  Αντίθετα ο εθνικισμός είναι ο άκριτος, τυφλός, επεκτατικός πατριωτισμός.  (Βλέπε για μια απόπειρα τέτοιου διαχωρισμού το άρθρο «Τwo types of patriotism”).  Μπορεί να συμβιβαστεί ο πατριωτισμός με την αριστερά;  Πολλοί υποστηρίζουν πως ναι, τονίζοντας μάλιστα πως εκχωρώντας την έννοια του πατριωτισμού, μια έννοια με τόσο πλατιά αποδοχή και έντονο συναισθηματικό φορτίο, στη συντηρητική δεξιά, η αριστερά αποκόπηκε από ένα ευρύτερο λαϊκό ακροατήριο.  Ο Tom Soutphommasane στο άρθρο του για την αυστραλιανή νέα αριστερά “The new left-wing patriot” τονίζει:

Το πρόβλημα είναι πως για να έχεις αποτελεσματική άποψη θα πρέπει να συστρατευθούν μαζί σου και άλλοι πολίτες.  Στην πιο δυναμική της μορφή, η πολιτική είναι ένα θεατρικό έργο στο οποίο ηθοποιοί είναι οι πολίτες.  Δεν μπορείς να πετύχεις τίποτε ξεκόβοντας τον εαυτό σου από τη κοινωνία σου και από την εθνική σου κοινότητα

Για τις ΗΠΑ ο Todd Gitlin στο βιβλίο του “The intellectuals and the flag” (Οι διανοούμενοι και η σημαία) το 2006 υποστηρίζει για τον πόλεμο του Βιετνάμ:  «Η τραγωδία της αριστεράς είναι πως ενώ πέτυχε μια χωρίς προηγούμενο νίκη βοηθώντας να σταματήσει ένας φρικτός πόλεμος, αμέσως μετά [εγκαταλείποντας τον πατριωτισμό] αυτοκτόνησε».  Παραμένοντας στις ΗΠΑ η Naomi Wolf συγγραφέας του βιβλίου “The end of America: A letter of warning to a young patriot” (Το τέλος της Αμερικής: Μια προειδοποιητική επιστολή σε έναν νέο πατριώτη), στο οποίο παρομοίαζε τις ΗΠΑ του Μπους με τη ναζιστική Γερμανία του 1930 και 1931, σε μια συνέντευξή της με τίτλο «Επαναδιεκδικώντας τον πατριωτισμό» αναφέρει:

Σήμερα οι νέοι δεν έχουν διδαχθεί να συμμετέχουν ενεργά σε μια δημοκρατία.  Η αριστερά έχει ένα σοβαρό μερίδιο ευθύνης για αυτό.  Η αριστερά έκανε πάρα πολλά λάθη εκχωρώντας το πεδίο του πατριωτισμού στη δεξιά.  Αυτό συνέβηκε κυρίως κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.  Το 1970 επικράτησε ο μαρξιστικός διάλογος.  Οι νέοι δεν διδάχθηκαν πως η δημοκρατία είναι το σημαντικότερο πράγμα.  Σήμερα είναι πολύ απαισιόδοξοι σε μια περίοδο ακριβώς που θα έπρεπε να είναι πολιτικοποιημένοι.  Νέοι άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί είναι εντελώς αποθαρρυμένοι.  Κι ο Derrida έχει να κάνει με αυτό.  Πιστεύω πως το σφάλμα είναι του μαρξιστικού μεταστρουκτουραλισμού που αφαίρεσε το ρομαντισμό από τη δημοκρατική διαδικασία.  Σήμερα στην Αμερική πάσχουμε από αυτό που εγώ αποκαλώ «δημοκρατικό μύθο».  Ο μύθος είναι πως τάχα η δημοκρατία μαγικά αναπληρώνει τα κενά της και πως εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε.

[Παρ’ όλες τις αμερικανιές η τελευταία παρατήρηση μου φέρνει στο μυαλό τους σημερινούς Έλληνες που όλοι λένε πως «δεν πάει άλλο, ο λαός θα αντιδράσει» βγάζοντας τον εαυτό τους από την έννοια λαός].

Τέλος ας μην ξεχνάμε τις προεκλογικές πατριωτικές διακηρύξεις του Ομπάμα που απέφευγε όμως επιμελώς να χρησιμοποιήσει τη λέξη πατριωτισμός: «Έχουμε χάσει την κατανόηση πως σε μια δημοκρατία έχουμε μια αμοιβαία υποχρέωση ο ένας προς τον άλλον.  Πως πρέπει να συμβιβαζόμαστε και να θυσιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον προκειμένου να πετύχουμε κάτι». (http://townhall.com/columnists/JonahGoldberg/2008/03/12/the_lefts_patriotism_gap/)

Αξιοσημείωτο είναι πως στις περισσότερες διακηρύξεις της νέας πατριωτικής αριστεράς γίνεται αναφορά στον Orwell (για τη σχέση το Orwell με τον πατριωτισμό μπορεί κανείς να διαβάσει το:. Orwell and Patriotism του John Rossi).  Στο δοκίμιο του 1940 με τίτλο “The Lion and the Unicorn” (Το λιοντάρι και ο μονόκερως) ο George Orwell ισχυρίζεται:

Ο πατριωτισμός δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με το συντηρητισμό.  Στην πραγματικότητα είναι το αντίθετο του συντηρητισμού, απ’ τη στιγμή που συνιστά μια αφοσίωση σε κάτι που διαρκώς αλλάζει και παρόλα αυτά όλοι μυστηριακά το αισθανόμαστε πάντα το ίδιο.  Είναι η γέφυρα ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν.  Καμιά αληθινή επανάσταση δεν υπήρξε ποτέ διεθνιστική.

Πολύ συχνά αναφορά γίνεται επίσης και στο άρθρο του «My country right or left” (Η χώρα μου δεξιά ή αριστερή).

Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και ο ορισμός της έννοιας του πατριωτισμού στην ακροτελεύτεια διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 120) από τον έγκριτο συνταγματολόγο Γιώργο Κασιμάτη στην «Εποχή» με αφορμή την προσφυγή κατά του μνημονίου:

’Πατριωτισμός’ εδώ σημαίνει: την ύπατη υποχρέωση του πολίτη και του ανθρώπου ως πολιτικού όντος να φρουρεί άγρυπνα και με πλήρη ευαισθησία το συμφέρον της κοινωνίας και του λαού, των οποίων είναι μέλος. Σήμερα ο ατομισμός της καταναλωτικής κοινωνίας και ο ασύδοτος ατομικισμός της θεοποιημένης αγοράς τείνουν να καταλύσουν το μήνυμα του άρθρου 120 του Συντάγματος.

Πηγή: http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/08/blog-post_3118.html

Εξαιρετικός ορισμός που σε πρώτη ανάγνωση δεν έχει να κάνει καθόλου με οποιουδήποτε είδους εθνικισμό.  Όμως γιατί η ανάγκη για κοινωνική ένταξη και αλληλεγγύη να προσδιορίζεται ως πατριωτισμός;  Ποιος είναι ο συνεκτικός ιστός μιας χώρας;  Η γλώσσα και ο πολιτισμός; (Και τι γίνεται με τις μειονότητες και τους μετανάστες σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία;) Ή μήπως τα διοικητικά όρια ενός κράτους; (Και τι συνιστά στην πραγματικότητα ένα κράτος;)  Πως μπορεί να προσδιοριστεί μια κοινή συνισταμένη συμφερόντων σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία;  Μήπως τελικά εθνικισμός και πατριωτισμός δεν είναι δυνατόν να διαχωριστούν;  Μήπως τελικά, όπως και στις ΗΠΑ, πατριωτισμό αποκαλούμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ εθνικισμό και εθνικισμό τον πατριωτισμό ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ;  Σε όλα αυτά τα ερωτήματα μπορούν να προστεθούν και τα παρακάτω:

Γιατί ο πατριωτισμός περιβάλλεται από τόσο έντονο συναισθηματικό και μυστηριακό φορτίο;

Γιατί τα σύμβολα και ιδιαίτερα η σημαία παίζουν τόσο δεσπόζοντα ρόλο στην αναμόχλευση πατριωτικών συναισθημάτων, πεποιθήσεων και πράξεων;

Ποια είναι ακριβώς η σχέση πατριωτισμού και καπιταλισμού;

Γιατί και σε ποιές περιστάσεις προβάλλεται ο πατριωτισμός υπεράνω των συνταγματικών και δημοκρατικών «ελευθεριών»;

Και τέλος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τακτικό όπλο ο «εθνικισμός των καταπιεσμένων» του Λένιν σε αντιδιαστολή με τον «εθνικισμό των καταπιεστών»;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα απαντάει η εξαιρετικά διεισδυτική μαρξιστική ανάλυση του καθηγητή στο New York University και προέδρου του «International Endowment for Democracy» –  I.E.D., Bertell Ollman, με τίτλο:

“What role does patriotism play in capitalist democracy: Particularly ours / particularly now?”

(Ποιο ρόλο παίζει ο πατριωτισμός στην καπιταλιστική δημοκρατία: Ιδιαίτερα στη δική μας / ιδιαίτερα τώρα;)

Οι αγγλομαθείς μπορείτε να απολαύστε το εξαιρετικό αυτό κείμενο στο πρωτότυπο.  Για τους υπόλοιπους υπόσχομαι να επανέλθω προσπαθώντας να μεταφράσω τα σημαντικότερα σημεία του…

Add to DeliciousAdd to DiggAdd to FaceBookAdd to Google BookmarkAdd to MySpaceAdd to NewsvineAdd to RedditAdd to StumbleUponAdd to TechnoratiAdd to Twitter

Enhanced by Zemanta

25 comments

  1. Μερικές σκέψεις επ’ αυτών, αναγκαστικά επιγραμματικές:
    1. Άλλος ο πατριωτισμός που διακινεί το νεωτερικό κράτος και άλλος ο πατριωτισμός της υπό την πολιτική κατοχή του κράτους ευρισκόμενης κοινωνίας, παρά τα κοινά τους στοιχεία.
    2. Ο πατριωτισμός της κοινωνίας, διαφέρει, δυνητικά, από αυτόν του Δεσπότη ή του νεωτερικου κράτους, μόνο στον βαθμό που η κοινωνία βιώνει κατ’ ελάχιστον την ατομική ελευθερία, πόσο μάλλον όταν συγκροτούνταν, μέχρι και πρίν 150 χρόνια, σε βουλευόμενο πολιτικό σώμα. Αυτό γίνονταν για 2500 χρόνια στον Ελλαδικό χώρο (εκκλησία του Δήμου, «κοινά» των πόλεων, από την αρχαϊκή προαντιπροσώπευση και την κλασσική Δημοκρατία, έως και το 1833 που με διάταγμα του Όθωνα καταργούνται τα κοινά) Π.χ. οι ορδές του φεουδάρχη, σκέφτονται με το μυαλό του αφέντη. Και ο Αρχαίος Ελληνας, και ο Πέρσης και ο Κινέζος είχαν ταυτοτική συνείδηση. Αλλά μόνο ο Ελληνας είχε μη αλλοτριωμένη τοιαύτη, γιατί μόνο αυτός βίωνε ατομική (τουλάχιστον) ελευθερία από την Κρητομυκηναϊκή επόχή και θεσμοποιημένα, από την εποχή των διαλακτών (Σόλωνας, Πιττακός, Δράκοντας, Χαρώνδας, Ζάλευκος κλπ)
    4. Ο Ελληνικός κόσμος, ηταν ο ΠΡΩΤΟΣ και ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ (μέχρι την ανάδυση των σύγχρονων εθνών κρατών) που υπήρξε ανθρωποκεντρικός, (κατ’ ελάχιστον βίωνε την ατομική ελευθερία). Όχι γιατί ήταν γενετικά πιο έξυπνος από τους άλλους. Αλλά, γιατι βρέθηκε σε έναν τόπο με νησιωτική και ημιορεινή γεωγραφική κατάτμηση, όπου δεν υπήρχαν μεγάλοι ποταμοι (όπως στην Αίγυπτο και την Μεσοποταμία), άρα δεν υπήρχαν τεράστιες εύφορες γαίες, άρα δεν ευνοήθηκε κοινωνικά και πολιτικά η μεγάλη γεωκτησία. Αντίθετα, πολύ νωρίς εμφανίστηκε η μεταποίηση το εμπόριο και η ναυτιλία, και μαζί με αυτές και το χρήμα, η «χρηματιστική» κατά Αριστοτέλη. Τα αστικά κοινωνικά στρώματα (οι προλετάριοι θήτες και οι αστοί τέως εργοδότες τους)πέτυχαν την πολιτική τους εκπροσώπηση , και καθιέρωσαν την Δημοκρατία της εκκλησίας του Δήμου, όπου για πρώτη φορά στον κόσμο, το πολιτικό σύστημα έπαψε να είναι ιδιοκτησία του ξεκομμένου από την κοινωνία κρατικού μηχανισμού, και περιήλθε στην κοινωνία. Αυτό διαψεύδει τον Μαρξ, που υποστήριξε πώς το κράτος θα μαραθεί όταν εκλείψουν οι ταξικές αντιθέσεις. Στην αστική, αστικότατη (και καθόλου φεουδαρχική, όπως διατείνεται η ανώριμη νεωτερικότητα ) Δημοκρατία των κλασσικών χρόνων, το κράτος είχε μαραθεί, χωρίς καθόλου να εκλείψουν οι τάξεις… Και η πολιτική, ήταν όσο ποτέ άλλοτε παρούσα…
    Όμως, ήδη έχω πλατειάσει. Η συνέχεια, στο «Εθνος και εκσυγχρονιστική νεωτερικότητα» του Γ. Κοντογιώργη, «Εναλλακτικές» εκδόσεις, 2006 και στο «Ελληνικό ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα», του ιδίου, εκδόσεις Πατάκη, 2006.

    • Στην αρχή, επειδή λες πολλά σωστά εδώ… σε γρήγορη ανάγνωση συμφώνησα σε όλα. Σε ΔΕΥΤΕΡΗ ανάγνωση, όμως, έχω κάποιες ενστάσεις (F.W.I.W.)

      Π.χ. ανάμεσα στα σωστά λες και μια… ΜΕΓΚΑ-μπούρδα ολκής (σόρυ):

      Τα αστικά κοινωνικά στρώματα (οι προλετάριοι θήτες και οι αστοί τέως εργοδότες τους) πέτυχαν την πολιτική τους εκπροσώπηση, και καθιέρωσαν την Δημοκρατία της εκκλησίας του Δήμου, όπου για πρώτη φορά στον κόσμο, το πολιτικό σύστημα έπαψε να είναι ιδιοκτησία του ξεκομμένου από την κοινωνία κρατικού μηχανισμού, και περιήλθε στην κοινωνία. Αυτό διαψεύδει τον Μαρξ, που υποστήριξε πώς το κράτος θα μαραθεί όταν εκλείψουν οι ταξικές αντιθέσεις.

      ΑΡΧΙΔΙΑ ΠΑΤΕΡΑ «διαψεύδει τον Μαρξ», αυτή η… ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΣΗ της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας, η οποία ΑΜΕΛΕΙ με κραυγαλέο τρόπο να αναφερθεί π.χ. στους δούλους μέσα στον ΤΑΞΙΚΟ χαρακτήρα της Αθηναϊκής κοινωνίας (ή π.χ. στον άκρατο Ιμπεριαλισμό της – που απομυζούσε υποτελείς άλλες πόλεις).

      UPDATE: Το δεύτερο επιχείρημα… κατά του Μάρξ (!) στο οποίο προχωράς αμέσως μετά, είναι το

      Στην αστική, αστικότατη (και καθόλου φεουδαρχική, όπως διατείνεται η ανώριμη νεωτερικότητα ) Δημοκρατία των κλασσικών χρόνων, το κράτος είχε μαραθεί, χωρίς καθόλου να εκλείψουν οι τάξεις…

      ΔΕΝ νομίζω ότι είχε «εκλείψει το κράτος» στην Αρχαία Αθήνα, ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ. Αλλωστε… ήταν «κράτος – πόλη«, εντελώς διαφορετικού τύπου κράτος από τα σημερινά (και εξάλλου είχε και υποτελείς άλλων πόλεων, τα ορυχεία του Λαυρίου με τους δούλους, κλπ. και… ΕΝΑ ΣΩΡΟ κρατικούς θεσμούς).

      Επιβεβαιώνεται βέβαια η άποψη ότι… είναι ΕΦΙΚΤΟ ένα «αμεσοδημοκρατικό ΤΑΞΙΚΟ σύστημα», όπως αυτό που προτείνουν οι σημερινοί… «αναρχο-νεοναζί» της «Τρίτης Θέσης»:
      http://en.wikipedia.org/wiki/National_Anarchism

      Αλλά.. ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ παρά θα μπορούσε ποτέ να οδεύσει η Αθήνα προς
      «κατάργηση του κράτους», αφού ήταν κοινωνία με ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ.
      Διάβασε καλύτερα το σχετικό βιβλίο του Καστοριάδη.
      (Οσο για τη Σπάρτη, ΟΥΤΕ ΚΑΝ συζητιέται)
      ___________
      Υ.Γ. Για Αρχαία Σπάρτη, συνιστώ ΑΥΤΟ το σχόλιο:
      https://omadeon.wordpress.com/2010/07/27/the-myth-of-socialism-as-statism/#comment-40472

      Για Καστοριάδη και Αρχαία Ελλην. Δημοκρατία, αυτό:
      http://xamogelo.wordpress.com/2008/05/19/castoriadis-ancient-greek-democracy/
      (αν δεν τόχεις το βιβλίο, που… χλωμό το βλέπω να ΜΗΝ τόχεις)

      ______________

      Η συνέχεια, στο «Εθνος και εκσυγχρονιστική νεωτερικότητα» του Γ. Κοντογιώργη, «Εναλλακτικές» εκδόσεις, 2006 και στο «Ελληνικό ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα», του ιδίου, εκδόσεις Πατάκη, 2006.

      Αν θυμάμαι καλά, το ΠΡΩΤΟ βιβλίο είναι πολύ μικρό σε μέγεθος και μου… το χάρισε ο ΙΔΙΟΣ ο Μίκης Θεοδωράκης (με αφιέρωση μάλιστα) το 2007, όταν τον επισκεφτήκαμε (για θέματα μουσικής). Το έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά ΔΕΝ μου είπε τίποτα σπουδαίο, τελικά. Ετσι… ΞΕΧΑΣΑ αν είναι ΑΥΤΟΣ ο τίτλος του (αλλά είμαι 95% αίγουρος – θα το ελέγξω).

  2. Από τους «Πέρσες» του Αισχύλου
    Η μητέρα του Ξέρξη, βασσίλισα Άτ τοσσα, ρωτάει τον Χορό για τούς Ελληνες:

    Άτ τοσσα: Τίς δε ποιμάνωρ έπεστι κ’απιδεσπόζει στρατού;

    Χορός : Ούτινος δούλοι κέκληνται φωτός ουδ’ υπήκοοι.

    Μετάφραση:

    Άτ τοσσα: Ποιός είν’ αυτός που τούς ορίζει κι’ ο στρατός ποιόν έχει απο πάνω;

    Χορός: Σέ κανέναν άνθρωπο δούλους δεν τούς λένε ούτ’ υποταγμένους…

    • Γειά σου Γιώργο Πολυχρονίδη / Vripol.

      Βλέπω ότι… σε Ιστορικά θέματα είσαι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ διαβασμένος, έχεις φάει με το ΚΟΥΤΑΛΙ την Ιστορία… ΜΟΝΟ και ΜΟΝΟ για να ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ότι οι Αρχαίοι Ελληνες ήταν «καλύτεροι»
      (δημοκρατικότεροι άλλων, ανθρωποκεντρικότεροι, πιο…. υγιώς πατριωτικότεροι, και… καλυτερότεροι πολλαπλώς).

      Ε, (μούρχεται να πω) ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ αν ήταν καλύτεροι !!!

      …ΑΝ όντως ήταν καλύτεροι ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ να ΑΠΑΓΚΙΣΤΡΩΘΟΥΜΕ από την ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ, σε αυτή την (ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ πλέον)… «καλυτερότητα», ΣΗΜΕΡΑ.😛

      ΑΥΤΗ είναι η δική μου προσέγγιση, σόρυ.

      Στα υπόλοιπα που λες, έχεις σε όλα ΠΟΛΛΑ δίκιο !!
      (UPDATE: Σε δεύτερη ανάγνωση εντόπισα σημεία λαθών ή διαφωνίας. Δες την απάντηση στο πρώτο σου σχόλιο)

      Και λοιπόν… ΤΙ? (So what?):mrgreen:
      ******************************

  3. Αγαπητέ Ζώη Σταθερέ
    Σε καλωσορίζω στο μπλογκ δεύτερη φορά, αυτή τη φορά με… θερμά συγχαρητήρια για το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ αυτό ποστ, που η ειλικρίνεια του είναι πρόδηλη και ο τρόπος προσέγγισης στο θέμα είναι ασυνήθιστος, ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικός από τις Ιστορικές καταδύσεις, στις οποίες επιδίδονται κατά κόρον διάφοροι της «Πατριωτικής Αριστεράς», με μοναδικό σκοπό συνήθως να… ΔΙΚΑΙΩΣΟΥΝ τις ήδη διαμορφωμένες ιδέες τους, ενώ το δικό σου κείμενο ερευνά και προτείνει ΑΝΟΙΧΤΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ σκέψης.

  4. Omadeon, μη βιάζεσαι. Δεν μπορώ να τα πώ όλα, σε ενα σχόλιο.
    Απαντώ λοιπόν:

    Η αναφορά στην Δημοκρατία των αρχαίων, δεν γίνεται για να ισχυριστώ ότι είναι η καλύτερη δυνατή κοινωνία. Δεν είμαι φονταμενταλιστής, για να εξιδανικεύω το παρελθόν.Δεν θέλω να γυρίσω σέ αυτό.
    Η παρατήρηση των εξελικτικών φάσεων της αρχαίας Ελληνικής κοινωνίας και των πολιτειακών της καθεστώτων, έχει ΠΟΛΥ ΜΑΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ. Καί εξηγούμαι:
    Η κοινωνιολογία της νεωτερικότητας, όρισε αυθαίρετα, ότι το νεωτερικό κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, είναι ενώτερο όλων των προηγουμένων, διότι αποτελεί την εξελικτική κορύφωση μιας πορείας. Κριτήριο αυτής της πορείας, ορίζεται η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

    Αν ως κριτήριο κρίσης των κοινωνιών αναγορέυσουμε την ελευθερία, ως αυτονομία, ως το «μή άρχεσθαι υπό μηδενός» του Αριστοτέλη , τότε, διαμορφώνεται μια άλλη εικόνα της ιστορίας: Οι κοινωνίες διακρίνονται σε ανθρωποκεντρικές, (αυτές που κατοχυρώνουν τουλάχιστον την ατομική ελευθερία για τους πολίτες τους), και σε Δεσποτικές, εκεί δηλαδή που οι άνθρωποι, ως δουλοπάροικοι του φεουδάρχη, στερούνται και την ατομική ακόμα ελευθερία.
    Μέ αυτό το κριτήριο, διακρίνουμε τα εξής: Το σύνολο των πόλεων του Ελληνικού κόσμου, σύντομα πέρασε απο την απλή ανταλλαγή, στην εισαγωγή του χρήματος, ως γενικού εισοδύναμου της ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, επομένως και στη δυνατότητα συσσώρευσης του κεφάλαιου (Η «χρηματιστική» του Αριστοτέλη, σε αντιδιαστολή με την οικο-νομία, δηλαδή την περιορισμένη διαχείρηση των πόρων του οίκου).
    Με δεδομένη την ανυπαρξία κολοσσιαίας γεωκτησίας, βλέπυμε επί 500 χρόνια, απο το 1200(τέλος Τρωικού πολέμου), μέχρι τους κλασσικούς χρόνους, πολιτειακά καθεστώτα που εκφράζουν την πάλη και την ασταθή ισορροπία των νέων τάξεων που γεννα η βιοτεχνία το εμπόριο και η ναυτηλία, καθώς και των αγροτών που δεν έχουν ιδιόκτητη γή, αφ’ ενός, και της γεωκτητικής «ευγένειας», και των ολιγαρχικών αστών, αφ’ ετέρου.
    Αυτό είχε σαν συνέπεια, μία πλήρη εξελικτική διαδρομή πολιτειακών καθεστώτων, απο την εκλεγμένη μοναρχια των διαλακτών, ή αλλοιώς ΑΙΣΥΜΝΗΤΙΑ (Σόλων), που καλούνται να διαιτητεύσουν στίς κοινωνικές αντιθέσεις, και να κατοχυρώσουν την ατομική ελευθερία (συσάχθεια), στην ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ, (όπου η εκκλησία του Δήμου, έχει δικαίωμα ανάκλησης και παραπομπής σε δίκη για αθέτηση της εντολής, των εντολοδόχων πολιτικών)και στο τέλος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, όπου οι προλετάριοι της εποχής (Θήτες), εξωθούμενοι στην αναγκαστική αεργία απο τούς φθηνότερους για τους εργοδότες, δούλους και μέτοικους, καταφέρνουν να αντιρροπήσουν την χαμένη τους πρόσβαση στα αγαθα, με το να περάσουν στην Σχόλη: Φεύγουν δηλαδή απο το καθεστώς της μισθωτής εργασίας, και περνουν στο καθεστώς της πολιτικής μισθοδοσίας: Δηλαδή, ενδύονται την βουλευτική, την δικαστική και την εκτελεστική πολιτική λειτουργία.
    Το κράτος, περιορίζεται σε ελάχιστες, καθαρά διαχειριστικές λειτουργίες. Αρα ατροφεί. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Δήμος, δεν ανέχεται κανενός είδους εξουσιαστικό μηχανισμό, αυτόνομο απο αυτόν. Γι αυτό δεν υπάρχει θρησκευτικό ιερατείο.
    Για τους δούλους: Αλλο οι δούλοι του Δεσπότη φεουδάρχη (δουλοπάροικοι) και άλλο οι δούλοι της αρχαίας Αθήνας: Οι τελευταίοι, ήσαν κυρίως οι οικονομικοι μετανάστες απο την Δεσποτική περιφέρεια, που ήσαν ώνιοι εργάτες, δηλαδή μισθωτοί δούλοι. Η διαφορά ήταν, ότι ανήκαν στον εργοδότη τους. Δηλαδή, εφαρμοζόταν η …οδηγία Μπολγκεστάιν: Υπάγονταν σέ παρόμοια εργασιακή σχέση, με αυτην που ίσχυε στην πατρίδα τους….
    Ο Ψευδοξενοφών, που γράφει τον 4ο π.χ. αιώνα, λεει,πώς στην αγορά των Αθηνώ ν, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον δούλο απο τον πολίτη, και γι αυτό ψηφίστηκε νόμος που απαγόρευε τον ξυλοδαρμό των δούλων, για να μην δαρεί κατα λάθος πολίτης. Αυτό απηχεί το γεγονός, ότι σταδιακά, οι ώνιοι εργάτες (μέτοικοι και δούλοι), καταχτούσαν τα δικαιώματα που είχαν άλλοτε οι θήτες ως ώνιοι εργάτες, πρίν περάσουν στην σχόλη, στην πολιτική δηλαδή μισθοφορία.
    Επομένως, οι πολίτες, τονίζω, μόνον οι πολίτες, είχαν ατομική ελευθερία, κοινωνική ελευθερία, διότι δεν ήταν μισθωτοί κανενός, και πολιτική ελευθερία, διότι το πολιτικό σύστημα δεν ήταν ιδιοκτησία κανενος δεσπότη ή κρατικού μηχανισμού. Αυτά μέσα στην Πόλη. Πρός τα έξω, δεν υπήρχε διακανονισμός: Εκεί ίσχυε ο νόμος της βίας, της δύναμης, όπως ισχύει και σήμερα μεταξύ των Εθνών κρατων. Αυτής της πραγματικότητας η κορύφωση, ήταν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος: Εκεί, η Αθήνα, για να μπορέσει να διατηρήσει τις προσόδους που διασφάλιζαν την Δημοκρατία των πολιτων στο εσωτερικό της, επιτίθεται κατα της οικονομικής δύναμης, που έλεγχε την Δυτική Ελλάδα και την Ιταλία: Κατα της αστικής, ολιγαρχικής Κορίνθου. Οι ολιγαρχικοί Κορίνθιοι, που δεν εξόπλιζαν τους πολίτες, φοβούμενοι την επανάσταση, παρασύρουν στην σύγκρουσή τους την πολεμική μηχανή της Σπάρτης, που ήταν ανύπαρκτη οικονομικά, και βασιζόταν στην εργασία των ειλώτων (Των κατακτημένων Μεσσηνίων).
    Με τον Πελοπονησιακό πόλεμο, καταδεικνύεται και συνειδητοποιείται το αδιέξοδο της κρατοκεντρικής φάσης του Ελληνικού κοσμοσυστήματος. Το επόμενο, είναι η Οικουμένη..

    Αν, κατ’ αναλογίαν, δούμε το νεωτερικό κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, είναι ομοθετικό με το καθεστώς του Σόλωνα (590 π.Χ.): Τό αίτημα είναι η ατομική Ελευθερία. Η αποδεσμευση απο τον φεουδάρχη. Το πολιτικό σύστημα, που πρίν ήταν ιδιοκτησία του φεουδάρχη, τώρα γίνεται ιδιοκτησία του θεσμού του κράτους. Το οικονομικό σύστημα, είναι ιδιοκτησία είτε του ιδιώτη κεφαλαιούχου (φιλελεύθερη νεωτερικότητα), είτε του κράτους και του κόμματος (σοσιαλιστική νεωτερικότητα). Δηλαδή, αυτομάτως, ο ιδιοκτήτης του κεφάλαιου, αποφασίζει τα πάντα γύρω απο την διαδικασία της παραγωγής. Πάντως, όχι κάποια βουλευόμενη, σε πολιτικό σώμα, σε Δήμο, κοινωνία. Οι πολίτες, εκλέγουν ανα τετραετία το πολιτικό προωπικό που θα εφιππεύεσει το κρατος, και δι αυτού την κοινωνία, με απεριόριστες ενδιάμεσα πολιτικές διακαιοδοσίες. Αρα, δεν είναι πολιτικά ελεύθεροι=αυτόνομοι. Ειναι ετερόνομοι. Μπορούν να καταναλώνουν και να παράγουν ως ιδιώτες, άντε και να διαδηλώνουν έξω απο τον περίβολο του κράτους, αλλά μέχρις εκεί. Το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό (διότι δεν υπάρχει δυνατότητα ανάκλησης του πολιτικού αν δεν εκτελεί αυτα για τα οποία δεσμέυτηκε, ούτε δικαίωμα παραπομπής σε δίκη για αθέτηση της πολιτικής εντολής), ούτε φυσικά και Δημοκρατία.

    Τι μπορούμε να πουμε για το μέλλον: Να καταστήσουμε τους πολιτικούς εντολοδόχους της κοινωνίας, διαδασκόμενοι απο τα στάδια εξέλιξης της Αρχαιοελληνικής πολιτείας: (όχι να τα ακολουθήσουμε, κατα ανάγκην, αλλα δεν είναι κακό να τα γνωρίζουμε.. Πάντως, πρός το παρόν, έχουν να μας διδάξουν, γιατι έπονται εξελικτικά, απο πλευράς ελευθερίας, των πολιτων επαναλαμβάνω, για να μην απρεξηγούμαι):

    * Τό πολιτικό προσωπικό να είναι υπόλογο στην δικαιοσύνη για τίς πολιτικές του και τις βλάβες πού αυτές προκαλούν στην κοινωνία. Καί φυσικά κατάργηση καθε βουλευτικής ασυλίας.
    * Σώμα 1000 πολιτών, κάθε εκλογικής περιφέρειας, πού θα προέρχεται απο κλήρωση, ανά εξάμηνο, να ελέγχει τους βουλευτές της περιφέρειας, με δικαίωμα παραπομπής στην δικαιοσύνη και ανάκλησης του βουλευτικού αξιώματος, εφ’ όσον κριθεί ότι βλάπτουν την κοινωνία.
    * Τεχνοδυκτιακό κοινωνικό σώμα ελέγχου των ΜΜΕ, με δικαίωμα ανάκλησης της άδειας του μέσου, εφ’ όσον κριθεί ότι παραβιάζει κανόνες μη ανάμιξης στην πολιτική ζωή.
    * Τεχνοδυκτικός «Δήμος», που θα βουλεύεται και θα απαιτείται συμφωνία του προκειμένου να ισχύσει κοινοβουλευτική ή κυβερνητική απόφαση.
    * Τά ίδια να ισχύσουν σε κάθε επίπεδο οργάνωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης.

    Μας διδάσκει ή όχι η Αρχαιότητα αδελφέ Omadeon;

    • Βριπολ, ρωτάς (εν κατακλείδι)

      «Μας διδάσκει ή όχι η Αρχαιότητα αδελφέ Omadeon;»

      Ω ναι, η Ιστορία (ΚΑΙ η Αρχαιότητα)… διδάσκει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ,
      αλλά… και ταυτόχρονα,
      Η Ιστορία διδάσκει ένα πράμα, το ότι… ΔΕΝ δίδαξε κανέναν, τίποτα. 😉

      Το πολύ ενδιαφέρον σχόλιό σου το διάβασα πολύ γρήγορα και εντόπισα πολλά σωστά (και κανένα λάθος – κατά την αντίληψή μου)… μόνο που…
      το βρίσκω _κάπως_ ΑΣΧΕΤΟ με το ποστ!🙂

      Το ποστ ΔΕΝ αφορά ΚΑΝ την Ιστορία (πόσω μάλλον την Ελληνική).
      Και το… ΠΩΣ κατάφερες να χώσεις σχόλια,
      με ΑΥΤΕΣ τις… εμμονές σου, εδώ, με… εντυπωσιάζει ΑΡΝΗΤΙΚΑ, φίλτατε!🙂

      Μερικές φορές η Ιστορία δρα και σαν ΣΚΛΗΡΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ.

      Δηλαδή… (ορισμένοι) όποτε σας γυαλίσει στο μάτι ή κάνει «μπηπ», το buzzword «πατριωτισμός», θα αρχίσετε να μιλάτε πάααααλι για την Αρχαία Ελλάδα?
      ΠΩΣ την… «είδατε» έτσι?

      Εν πάσει περιπτώσει, δεν απάντησε ακόμη ο συγγραφέας του ποστ (ο Ζώης Σταθερός) και… ας μου επιτρέψει να του προτείνω (μια κι είναι καινούργιος, σχετικά) να ΜΗΝ παρασυρθεί και… ξεφύγει (κι αυτός) από την ΟΥΣΙΑ, δηλαδή από το ΘΕΜΑ του.

      • Υ.Γ. Για να μην μείνει αμφιβολία ή ασάφεια…

        Αυτό το ποστ του Ζώη Σταθερού (αν και ΔΕΝ αφορά την Ιστορία καθόλου, αυτή-καθ-εαυτή)… αφορά τον προβληματισμό (του) γύρω από το ΤΙ σημαίνει πατριωτισμός ΣΗΜΕΡΑ και ΕΙΔΙΚΑ μέσα στη συγκεκριμμένη συγκυρία (στιγμή Κρίσης)…
        …όπου (ας υπενθυμίσω ότι) ακόμη και ο Δημήτρης Καζάκης, αν και 100% αριστερός (και επίσης διεθνιστής στις αρχές του) κατηγορήθηκε από το γνωστό… βρυκόλακα των μπλογκ (Νοσφεράτο) ότι είναι «εθνολαϊκιστής», αγαπητέ Vripol.

        Αντί λοιπόν να… ΣΟΛΑΡΕΙΣ γύρω από το «ΤΙ μας διδάσκει η Αρχαία (Ελληνική) Ιστορία» (και τα… αρχίδια του Καράμπελα) θα μπορούσες ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ να είχες ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ τη ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ κατά του Δημήτρη Καζάκη ΜΕΣΑ στο μπλογκ όπου συχνάζεις, το «Πόντος και Αριστερά» (για να πω το… παράπονό μου -χεχε)

    • Anyway..
      Σε όσα είπες Vripol, αναγνωρίζω τη ΣΩΣΤΟΤΗΤΑ των εξής ιδεών ή προτάσεών σου για την ΠΑΡΟΥΣΑ κοινωνική κατάσταση:

      * Σώμα 1000 πολιτών, κάθε εκλογικής περιφέρειας, πού θα προέρχεται απο κλήρωση, ανά εξάμηνο, να ελέγχει τους βουλευτές της περιφέρειας, με δικαίωμα παραπομπής στην δικαιοσύνη και ανάκλησης του βουλευτικού αξιώματος, εφ’ όσον κριθεί ότι βλάπτουν την κοινωνία.
      * Τεχνοδικτυακό κοινωνικό σώμα ελέγχου των ΜΜΕ, με δικαίωμα ανάκλησης της άδειας του μέσου, εφ’ όσον κριθεί ότι παραβιάζει κανόνες μη ανάμιξης στην πολιτική ζωή.
      * Τεχνοδικτυακός “Δήμος”, που θα βουλεύεται και θα απαιτείται συμφωνία του προκειμένου να ισχύσει κοινοβουλευτική ή κυβερνητική απόφαση.
      * Τά ίδια να ισχύσουν σε κάθε επίπεδο οργάνωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης.

      Τώρα… βέβαια, ΤΙ σχέση έχουν αυτά με ΑΥΤΟ το ποστ? Σχεδόν καμμία….
      Πάντως ΣΩΣΤΑ πράματα είναι (ανάμεσα σε ΠΟΛΛΑ που μπορούν να προταθούν – κι έχουμε κι εμείς προτάσεις με το τσουβάλι, που θα αναλυθούν προσεχώς)…
      π.χ. προς το παρόν (επειδή δεν περιμένω ΤΙΠΟΤΕ από την…. κατοχική μας κυβέρνηση και την υποκριτική αντιπολίτευση)…
      …θα ήθελα να δω να υλοποιείται ένα είδος «Ψηφιακής Βουλής των blog», όπου μια «Ομοσπονδία μπλόγκερ» συνεδριάζει με δικαίωμα ΜΙΑΣ ψήφου για κάθε μέλος blog. Ειδικό software πρέπει να φτιαχτεί γι’ αυτό.

  5. «…Ο λαός επίσης είναι από τήν φύση του πατριώτης.Αγαπά τή γή όπου γεννήθηκε,τό κλίμα μέσα στό οποίο αναπτύχθηκε.Αυτή η αγάπη,όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες,είναι στή βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό,ζωώδες.Δέν είναι καθόλου αρετή,ούτε καθήκον,ούτε θεωρία.Είναι φυσικό γεγονός,αρχικά πολύ περιορισμένο,πού δέν ξεπερνά καθόλου τά στενά όρια τής κοινότητας.
    Ο πραγματικός,ζωντανός,ισχυρός,φυσικός πατριωτισμός τού λαού,δέν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός,ούτε κάν τοπικός,αλλά στό μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός.Αλλά αγαπά ακόμα τή γλώσσα πού μιλά ή μάλλον δέν γνωρίζει άλλη καί μόνο μέ τήν δική του μπορεί νά εκφράσει ότι σκέφτεται,ότι αισθάνεται καί νά ζήσει κοινωνικά,ανθρώπινα.
    Ταυτίζεται επίσης μέ τά έθιμα καί τίς αληθινές καί λαθεμένες αντιλήψεις τής χώρας του.
    Αν αυτά τά έθιμα,αυτές οι ιδέες καί αυτή η γλώσσα καλύπτουν μιά περιοχή,τότε αρχίζει νά γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης.
    Αν καλύπτουν ένα έθνος,τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης.Μέ τήν έννοια αυτή,κανείς δέν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός.Αλλά γιά μιά φορά ακόμα,αυτός ο πατριωτισμός,έστω καί άν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος,δέν είναι αρετή,καθήκον ή δόγμα,είναι γεγονός μοιραίο,φυσικό,πού πρέπει νά τό δούμε,νά τό αναγνωρίσουμε,νά τό σεβαστούμε όπως πρέπει νά παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι πού υπάρχει καί όπως πρέπει νά σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή τής ανθρώπινης ελευθερίας…»

    Μιχαήλ Μπακούνιν(εκδόσεις Πλέθρον,1984)

    • Καλώς όρισες Αχινέ της wordpress (που σε μπερδεύω με τον Axinosp)…
      (και ξέχασα να σε βάλω στο blogroll… μπαίνεις σε 1 λεπτό -χεχε)

      ΠΟΛΥ καλό απόσπασμα παράθεσες,
      κι είμαι σύμφωνος μαζί του, ιδιαίτερα με το εξής (στο τέλος):

      «…Αλλά γιά μιά φορά ακόμα, αυτός ο πατριωτισμός, έστω καί αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι πού υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας…

      (με την εξαίρεση της φράσης «όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι πού υπάρχει», που… παραπέμπει σε μια απλοϊκή φετιχοποίηση του «υπαρκτού» ή και της «φύσης». Ο Μπακούνιν σε κάποια άλλα που έγραψε έχει κάνει ΚΑΙ σημαντικά λάθη, π.χ. στον αντισημιτισμό του, όπου… εφάρμοσε αυτή την αρχή σε κάτι υπαρκτό που ΔΕΝ δικαιούται σεβασμού)

  6. Αγαπητέ Omadeon, έχεις δίκιο, αλλα για να γίνω κατανοητός ξανοίχτηκα, και στον δρόμο μπορεί να χάθηκα.
    Γιά το θέμα:
    Πατριωτισμός σήμερα, σημαίνει να αγωνιστούμε για να περιέλθει στην κοινωνία, η θεσμοποιημένη δυνατότητα να δεσμεύσει τους πολιτικούς και να τους καταστήσει εντολοδόχους κατα τα ανωτέρω. Νά μην αφήσουμε τα της πατρίδας και της κοινωνίας στην αποκλειστική τους αρμοδιότητα. Να μην περιοριστούμε, απλώς, στο δικαίωμα να τους βρίζουμε, η να εκτονονώμαστε κατα καιρούς σε διαδηλώσεις.
    Πατριωτισμός σήμερα, σημαίνει την άρνηση του σωτηριολογικού γιακοβινισμού της αριστεράς, που γνωρίζει πρίν απο την κοινωνία, και γι΄αυτήν.
    Αρνηση των δυνάμεων της διαμεσολάβησης (κόμματα, ΜΚΟ, συνδικάτα) να συναλάσσονται με το κράτος, στο όνομά μας και ερήμην μας. Απαίτηση, η οποιαδήποτε απόφαση γύρω απο προτεινόμενες πολιτικές, να παρθεί απο την αφαλκίδευτα ενημερωμένη κοινωνία. Να διεκδικήσουμε διαρκείς θεσμούς αποφασιστικής κοινωνικής διαβούλευσης, όπως πρότεινα προηγουμένως.
    Πατριωτισμός, σήμερα, σημαίνει Αντίσταση στις επιλογές της Τρόικας, παγκόσμιος συντονισμός της αντίστασης στις ανεξέλεγκτες νεοφιλελέυθερες πολιτικές των G20.
    Πατριωτισμός, σήμερα σημαίνει, την διαφύλαξη του κοινωνικού πλούτου, την άρνηση της εκποίησης του, αντι πινακίου φακής, την απαίτηση κοινωνικού ελέγχου, σε αντίθεση με τον κρατικο και τον ιδιωτικό.
    Πατριωτισμός, σήμερα, σημαίνει, την διαφύλαξη της κοινωνικής συνοχής της χώρας, την κατανόηση και αντιμετώπηση των προβλημάτων που γεννα η ανεξέλεγκτη μετανάστευση στις πιό ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, παράλληλα με την αποδοχή του διαφορετικού, και την ανθρωπιστική κατανόηση και συμπαράσταση πρός τον απόκληρο μετανάστη.
    Πατριωτισμός, σημερα, σημαίνει την υποστήριξη τής Πατρίδας μας απέναντι στους επεκτατισμούς των διπλανων κρατων εθνών, ως προϋπόθεση της μελλοντικής μετάβασης σε οικουμενικότερα πολιτειακα σχήματα…
    Πατριωτισμός, σημερα σημαίνει, να πάρουμε επάνω μας, την υπόθεση της ανασυγκρότησης της χώρας. Να αναλάβουμε την ευθύνη, ως άτομα και ως βουλευόμενος Δήμος, να περιγράψουμε το τι θα σήμαινε ανθρώπινη ανάπτυξη, με υπέρτατες αξίες την ατομική, κοινωνική και πολιτική ελευθερία. Να μην τα αφήσουμε γι΄αυτούς που δήθεν ξέρουν…

    Κοίταξε, για τον Νοσφεράτο, τον πατέρα μου στην μπλογκόσφαιρα:Μερικούς ανθρώπους, απλώς , τους αγαπώ, με ότι θεωρω διαφωνίες μας ή αδυναμίες τους. Ξέρω τις διαφορές μου, και δεν θέλω να χαλάω τις καρδιές μας…Απλώς, τον αγαπώ, γιατι ενω είναι πείσμων και εμμονικός σε ορισμένα πράγματα, είναι ψυχούλα. Πώς να το κανουμε…
    Τωρα, μην το πάρεις σαν κολάκία, αλλά το ίδιο αισθάνομαι και για σένα. Βλέπω την καλοπιστία σου, την προσπάθεια να καταλάβεις τον άλλον, την ζέση με την οποία υποστηρίζεις την άποψή σου, αλλά όταν τα παίρνεις στο κρανίο, ποιός είδε τον Omadeon και δεν τον φοβήθηκε…
    Με αγάπη και εκτίμηση και για τους δυό σας, Γ.Π.

    • Αγαπητέ vripol
      χαίρομαι που απαντάς… όχι μόνο με σεμνότητα, αυτο-κριτική διάθεση και επιθυμία καλύτερης επικοινωνίας, αλλά και… λέγοντας ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ σωστά πράματα, αυτή τη φορά ΜΕΣΑ στο θέμα 100%. Συμφωνώ γύρω στο…. 99% (το 1% το αφήνω μπας και μου ξέφυγε κάτι διότι -ως γνωστόν- είμαι βιαστικός, σχολαστικός ΚΑΙ επιπόλαιος, ΟΛΑ μαζί -χεχε)….

      (αυτά ως προς το πρώτο ήμισυ του σχολίου σου όμως…)

      Στα υπόλοιπα απλώς σε ακούω και σέβομαι την άποψή σου. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απαραίτητο να συμφωνούμε και σε όλα, ίσα-ίσα είναι η στιγμή τέτοια που απαιτεί να βάλουμε στην άκρη τις μικρο-διαφορές απόψεων και να ΕΝΩΣΟΥΜΕ τις δυνάμεις μας (όπως σίγουρα συμφωνείς κι εσύ…)

      Εδώ, στο θέμα του ποστ, σηκώνει και πολλή ιδιοσυγκρατικότητα, πως το λένε… προσωπική οπτική γωνία του καθενός μας, όχι απόλυτη και 100% αντικειμενική αλήθεια (που δεν υπάρχει έτσι κι αλλιώς…)

      Σε υπερ-ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αν και… ας μου επιτραπεί να πω ότι ΔΕΝ τάσσομαι υπέρ του… μπλογκοπατερισμού, και εμμένω στο ότι ΟΥΔΕΙΣ υπήρξε «πατέρας σου» στη μπλογκόσφαιρα. Βεβαίως θα ήταν άδικο να επιμείνω στην άποψή μου, οπότε δεν το κάνω. θα σου επιστήσω μόνο την προσοχή στην ανάγκη να διαβάζεις όλο και πιο προσεκτικά τα πάντα, ώστε η δική σου άποψη να είναι ακόμη πιο ανεξάρτητη από τυχαίες εντυπώσεις ή επιρροές και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αυτόνομη. Οπότε… δεν θα χρειάζεσαι ΟΥΤΕ εμένα (το… γκρινιάρη) ΟΥΤΕ κανέναν άλλον !🙂

      Ε, μια που κι εσύ σχολίασες ΜΕΣΑ στο πνεύμα του ποστ, ας πω δυό λόγια και για το ΠΩΣ βλέπω τον πατριωτισμό κι εγώ. Ξεκινάω από μια λίγο διαφορετική βάση, φτάνοντας σε περίπου παρόμοια συμπεράσματα. Για μένα πρώτιστης σημασίας είναι η δικαιοσύνη και ο αγώνας κατά της αδικίας. Οταν ένα σύνολο ανθρώπων, μια χώρα (ή κάτι άλλο) αδικείται ή τίθεται κάτω από εκμετάλλευση, το θεωρώ αυτονόητο πως πρέπει ένας αριστερός να στηρίξει αυτό το σύνολο. ΑΝ ΔΕΝ υπήρχε η τρέχουσα Κρίση, θα μπορούσα να είμαι ο… πρώτος γκρινιάρης «ανθέλληνας» στην πιάτσα, να μαστιγώνω συνέχεια τα κακώς κείμενα των Ελλήνων, κ.ο.κ.
      Ομως δυστυχώς ΥΠΑΡΧΕΙ η κρίση.
      Η συλλογικότητα που λέμε λαό (ή έθνος ή ο,τιδήποτε προτιμάμε να το λέμε) ΕΙΝΑΙ κάτω από απειλή αυτή τη στιγμή να χάσει πάρα πολλά πράματα χωρίς λόγο (παρά μόνο τα κέρδη κάποιων άλλων). Οπότε… το βρίσκω αυτονόητο νάμαι πατριώτης με τον ίδιο τρόπο που θα υπερασπιζόμουν τον ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ βλέπω να αδικείται.

      Για μένα η αγάπη ή το ενδιαφέρον για τη χώρα μας είναι κάτι αυτονόητο, αλλά όταν αυτό αξίζει τον κόπο. Σε κάθε άλλη περίπτωση… ισχύει αυτό που ισχύει και για το… σόϊ μας. Δηλαδή ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να βρίζουμε τις… θείες μας, αλλά ΔΕΝ επιτρέπεται στον καθένα (με κακόβουλο κίνητρο) να τις βρίσει μπροστά μας!🙂

      • Αγαπητέ Omadeon,
        Μέχρι χτες θα έτεινα να συμφωνούσα στα όσα γράφεις στο τελευταίο σου σχόλιο. Όμως διαβάζοντας το κείμενο του Ollman, μια από τις ελάχιστες διεισδυτικότατες, μη δογματικές και πρωτότυπες μαρξιστικές αναλύσεις για το θέμα του πατριωτισμού, μου αποσαφηνίστηκαν πολλά πράγματα. Η πρόθεσή μου για αυτό το post ήταν να συζητάμε για τις ιδέες του Ollman και όχι για τη δική μου σύγχυση. Φαίνεται ότι δεν το κατάφερα γιατί θέλοντας να δώσω, εν είδει σύστασης, τη δική μου προσωπική αναζήτηση για το θέμα, έχασα την εστίαση. Δεν πειράζει θα επανέλθω με νέο post για το κείμενο του Ollman.
        Ένα σημείο μόνο να θίξω εδώ. Μιλάς και εσύ για «αγάπη και ενδιαφέρον για τη χώρα». Ναι σίγουρα ο πατριωτισμός είναι κυρίως συναίσθημα και προκαλεί και ευφορία γιατί προέρχεται από τη βαθιά αρχέγονη μας ανάγκη για κοινωνική αλληλεπίδραση και αλληλεγγύη. Όμως υπάρχει ένας μηχανισμός που εκτρέπει αυτό το αρχέγονο συναίσθημα σε κενές έννοιες και σύμβολα. Ποιά έννοια έχει η ‘χώρα’; Τι μένει από τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της χώρας της δικής σου, της δικής μου, του μετανάστη, του πομάκου του Έβρου, του ΓΑΠ, των ελλήνων εφοπλιστών, τραπεζιτών; Ελάχιστα πράγματα: ένα αδειανό πουκάμισο για το οποίο είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε. Είναι ακριβώς επειδή έχουμε αλλοτριώσει την εργασία μας, την ανάγκη μας για αγάπη και δημιουργικότητα και την ανάγκη μας για κοινωνική συμμετοχή και αλληλεγγύη που οι αντίστοιχες έννοιες χρήμα, θεός και πατρίδα περιβάλλονται με τόσο έντονο συναισθηματικό φορτίο και φανατισμό. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματη απόρριψη και αντίδραση σε όλα αυτά. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μεγάλα αρνητικά αντανακλαστικά. Αλλά το να παίζεις με νομισματικά, θρησκευτικά και πατριωτικά σύμβολα είναι παιχνίδι με τη φωτιά και θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή. Ο κλασσικός παραλληλισμός της οικογένειας με την πατρίδα δείχνουν ακριβώς πόσο βαθιά στο βιολογικό και κοινωνικό DNA μας βρίσκονται τέτοιες ιδέες και πόσο δύσκολο είναι να τις εκλογικεύσουμε.

        • Ζώη επιτέλους σχολίασες !

          Κοίτα, καταλαβαίνω πολύ καλά τις ενστάσεις σου (και τις υιοθετώ κιόλας, δεν υπάρχει πρόβλημα) διότι… (πίστεψέ το ή όχι) εγώ από πατρίδες βαθειά μέσα μου ΔΕΝ καταλαβαίνω. Εζησα καμμια εικοσαριά χρόνια -συνολικά- σε άλλες χώρες, πέρασα από φάση όπου νόμιζα πως είχα γίνει… Αγγλος (τηνέητζερ) και από άλλες φάσεις… εξίσου πολύπλοκες με εκείνες που περιγράφεις, αλλά… ΕΞΩ από την Ελλάδα.

          Η αλήθεια είναι ότι παρεκτράπηκα (προκειμένου να επικοινωνήσω καλύτερα με τον vripol ή παρόμοια σκεπτόμενους) να χρησιμοποιήσω μια γλώσσα και μια ορολογία που ξέρω καλά ότι ΔΕΝ ισχύει, όπως και ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ (κάτι που ξέχασα προς στιγμήν) κανένας απολύτως παραλληλισμός μεταξύ της προσωπικής μας οικογένειας και της έννοιας της πατρίδας.

          Η αλήθεια είναι ότι οι μάχες στο διαδίκτυο με έχουν κουράσει, εκείνες μεταξύ «πατριωτών» από τη μία και «αντι-εθνικιστών» από την άλλη και ότι προτιμώ να θεωρώ τον εαυτό μου αντιεθνικιστή αλλά αυτό είναι παρεξηγήσιμο σήμερα.
          Μην ξεκινάς από την αρχή τον ίδιο πόλεμο, είναι βαρετός (αν μη τι άλλο). Δεν έχει και νόημα αυτή τη στιγμή και… θα σου πω γιατί. Διότι… από τη στιγμή που όλοι οι πολίτες της χώρας μας ανεξαιρέτως βιώνουν την ίδια πολιτική μοίρα, πλην ελαχίστων (φραγκάτων) ο λαός ο ίδιος είναι που αδικείται, ο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΟΣ λαός της χώρας μας (μαζί με άλλους). Εντός των συγκεκριμμένων συνόρων θα συμβούν οι όποιες λαμογιές ή αγοραπωλησίες, εντός του συγκεκριμμένου πληθυσμού βιώνονται τα μέτρα λιτότητας, κ.ο.κ.

          Είναι σαν να είσαι μέσα σε ένα λεωφορείο, καθ΄οδόν, να πας κάπου, με συνεπιβάτες που ΔΕΝ τους ΞΕΡΕΙΣ, αλλά ξαφνικά το λεωφορείο δέχεται επίθεση από οπλοφόρους απ’ έξω. Η εξωτερική επίθεση και η ανάγκη επιβίωσης του λεωφορείου καθίσταται -θέλοντας και μη- υπόθεση ΟΛΩΝ των επιβατών του, ακόμη και ξένων μεταξύ τους. Ελπίζω ότι το παράδειγμα αυτό είναι πιο κατάλληλο από το (λανθασμένο) της οικογένειας, για τις… θείες.

          ________
          Υ.Γ. Ζώη από σήμερα το μεσημέρι έχεις δικαιώματα χρήσης του blog σαν «editor» (ΠΛΗΡΗ και ΙΣΑ δικαιώματα όπως όλοι οι άλλοι). Είχες καταγραφτεί λανθασμένα σαν «contributor» (με αρχική μου πρόθεση να γινεις «author») αλλά… παρακάμφθηκε και το «author», χάριν ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΟΛΩΝ.

  7. Φίλε Omadeon,
    Δεν έχω καμμιά όρεξη να ανοίξω κανέναν πόλεμο ούτε καμμια στείρα θεωρητική αντιπαράθεση (απεναντίας κάτι τέτοιο ιδιαίτερα στη τωρινή συγκυρία θα με τρόμαζε). Αυτό που θέλω να πω είναι πως προβλέπω πως στη σημερινή συγκυρία (έχοντας η πολιτική και η δικαστική εξουσία χάσει μεγάλο τμήμα της νομιμοποιητικής τους βάσης επειδή έχει ξεσκεπαστεί εν πολλοίς η φιλοκαπιταλιστική τους πολιτική) η πολιτική εξουσία θα παίξει πολύ με τα πατριωτικά συναισθήματα των Ελλήνων και τα διάφορα εθνικιστικά φετίχ. Από την άλλη πλευρά αν η αντίστασή μας στηριχθεί σε πατριωτική εθνικιστική βάση (εθνικισμός των καταπιεσμένων κατά Λενιν) είναι πολύ εύκολο να μανιπουλαριστεί (αν όχι από την αρχή ίσως σε κάποια μεταγενέστερη φάση) από την εξουσία. Υπάρχουν πολλές ιστορικές περιστάσεις που όταν πατριωτικά μέτωπα επέτυχαν τους στόχους τους κατόπιν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στράφηκαν εναντίον των αριστερών. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις; Δεν λέω όχι εξαρχής σε ένα πατριωτικό μέτωπο. Αρκεί να έχουμε συνείδηση πως αυτό είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Η εξουσία έχει τα μέσα να νοηματοδοτεί την πατριωτική ιδεολογία ιδιαίτερα σε κρίσιμες περιστάσεις και ο λαός να παρασύρεται από τη δύναμη των εθνικιστικών φετίχ. Είδες με τι ευκολία υιοθέτησε ο Σαμαράς το «θέλουμε πίσω την Ελλάδα μας»; Το ίδιο έμμεσα λέει και ο ΓΑΠ (θα βγούμε από τη στενωπό, δεν θα ξαναχρειαστούμε το ΔΝΤ κλπ.). Να με θυμηθείς: σε λίγο το ΠΑΣΟΚ θα έχει υπερπατριωτικό λόγο και ο ΓΑΠ θα παρουσιαστεί σε μια επόμενη κρίσιμη στιγμή (πχ. ελαφρό κούρεμα του χρέους) ως ο Σωτήρας του Έθνους. Ναι το δικό μας λεωφορείο έχει δεχτεί επίθεση και αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε πως έχουμε κοινή μοίρα με τους συνεπιβάτες μας. Όμως σήμερα πια ξέρουμε πως δεν είναι μόνο το δικό μας λεωφορείο που δέχεται επίθεση είναι όλα τα λεωφορεία. Και οι ‘φραγκάτοι’ δεν βρίσκονται μέσα στα λεωφορεία. Είναι αυτοί που εισέπραξαν τα λεφτά για τα εισητήρια και κυκλοφορούν με ΙΧ. Είναι αυτοί που μας επιτίθενται και κάποιοι πληρωμένοι από αυτούς ελεύθεροι σκοπευτές. Και δυστυχώς είναι αυτοί που θα έρθουν για να μας ‘σώσουν’ και μεις από το σοκ της επίθεσης δεν θα μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε!

    • Φίλε Ζώη

      Οι κίνδυνοι που επισημαίνεις είναι απολύτως υπαρκτοί. Δύσκολη ισορροπία απαιτείται σήμερα…

      Πολύ σωστά τα παραδείγματά σου με το πόσο γρήγορα οικειοποιήθηκε ο Σαμαράς το σύνθημα «θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω» (που προήλθε κι από το γνωστό σχετικό βίντεο, και το site http://getgreeceback.com/ ). Επίσης είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάποιον να γράφει σε σχόλιο μπλογκ την πρόβλεψη που κάνεις για τον ΓΑΠ, ότι με ένα απλό κούρεμα χρέους θα το παίξει και «εθνικός σωτήρας» αύριο… (ειδικά αυτό είναι ΠΟΛΥ πιθανό).
      Παρόμοια πρόβλεψη και ανησυχία είχα εκφράσει κι εγώ τις τελευταίες βδομάδες (νομίζω και στην KnowDame) αλλά -ακόμη- όχι εδώ στο blog.

      Ενας λόγος που θεωρώ τον ερχομό σου σαν μέλος του blog ιδιαίτερα θετικό είναι η ισορροπία απόψεων, γιατί κανένας άλλος δεν έχει εκφράσει μέχρι τώρα όσα είπες προ ολίγου (ίσως κάτι παρόμοιο, κάποτε, η Πιγκουίνα…)

      Το κατά πόσον η αλληλεγγύη με το λαό «παίζει με τη φωτιά» του εθνικισμού είναι μεγάλο θέμα για εγρήγορση, που θα δούμε στο μέλλον πιο έντονα…

      Ομως σε όσα λες υπάρχει ίσως μια πρώτη απάντηση – σε δύο σκέλη:

      1) Οι άλλοι λαοί βιώνουν περίπου τα ίδια και η πραγματική σύγκρουση αυτή τη στιγμή είναι παγκόσμια, δηλαδή «Λαοί εναντίον Τραπεζιτών».
      2) Υπάρχει αυτό που λέει ο Ζίζεκ «καθολική αλήθεια» ή «universality». Αν τα βίντεο του Μax Keiser κατάφεραν να προσελκύσουν 410 χιλιάδες θεάσεις το ένα και 72 χιλιάδες το άλλο, αυτό ΕΚΕΙ οφείλεται, νομίζω. Κι εσένα όπως είπες, αυτά σε τράνταξαν. Γιατί? Διότι με λίγα λόγια είπαν την αλήθεια για το Universality που αντιμετωπίζει η χώρα μας σαν σύνολο….

      Το να «παίζει» κανείς με Μαζική Ψυχολογία, προκειμένου να προκαλέσει λαϊκή συνειδητοποίηση μοιάζει πολύ με ακροβασία ώρες-ώρες. Ομως εκεί βρίσκονται και οι ευκαιρίες για απελευθέρωση του κόσμου ή του λαού. Οταν… μέσα σε συγκλονιστικές στιγμές μαζικής συνειδητοποίησης μπορέσει (ο λαός) να καταλάβει κάποια πράματα….

  8. Καλημέρα,
    Ε, μια και μιλάμε για «πατριωτισμό και αριστερά»… ας ΜΗ ξεχνάμε και τον… Ελληνικό καπιταλισμό. Εξαιρετικό ποστ στο «Αφορμή» του Δημήτρη Λιβιεράτου
    http://aformi.wordpress.com/2010/08/05/πώς-το-σύστημα-με-την-ευγενική-χορηγία/
    …πραγματικά ανοίγει τα μάτια, με την πιο καυτή -ίσως- παράγραφο:

    Ένας …αόρατος καπιταλισμός

    Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει καταφέρει να είναι σχεδόν …αόρατος. Σαν να μην υπάρχει! Για τα δύο μεγάλα κόμματα και το ΛΑΟΣ εξηγείται γιατί τον καλύπτουν: η …εξαφάνιση του ελληνικού καπιταλισμού βολεύει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας, τη συνέχιση της άδικης αναδιανομής του πλούτου. Όμως πώς να εξηγήσει κανείς ότι και τα αριστερά κόμματα διστάζουν να μιλήσουν για τον ελληνικό καπιταλισμό, να αποκαλύψουν τις διαστάσεις του και τη δυναμική του; Τα πάντα συζητιούνται σ’ αυτή τη χώρα, αλλά οι λέξεις ελληνικός καπιταλισμός και πολύ περισσότερο η αποκάλυψη και αποτύπωση της πραγματικότητάς του είναι πράγματα που σπανίως θα συναντήσει κανείς ακόμη και στις δημόσιες τοποθετήσεις της Αριστεράς. Συνήθως μιλάνε με άλλες εκφράσεις, όπως “οι 200 οικογένειες”, “η ολιγαρχία”, “η πλουτοκρατία” κ.λπ. Μάλιστα, εφευρίσκουν διάφορα επίθετα για να τον χαρακτηρίσουν: καθυστερημένος, εξαρτημένος, μεταπρατικός κ.λπ. είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχει εφεύρει η Αριστερά για να …συσκοτίσει την πραγματικότητα ενός από τους πιο δραστήριους, σύγχρονους αλλά και σκληρούς καπιταλισμούς του κόσμου. Με αυτό τον τρόπο, ο ελληνικός καπιταλισμός, εκτός από τις μεγάλες οικονομικές του επιτυχίες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο σχεδόν προπέτασμα καπνού που τον καλύπτει. Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής διανόησης και μάλιστα της Αριστερής έχει αποδεχτεί τη θεωρία της “Ψωροκώσταινας”. Με μια τέτοια κακομοίρικη ανατομία του ελληνικού καπιταλισμού, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου καταφέρνουν να πείθουν την ελληνική εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό ότι δεν πρέπει να έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από έναν καθυστερημένο και εξαρτημένο καπιταλισμό. Αντί να διεκδικούν απ’ αυτόν δικαιώματα, καλά θα κάνουν να αγωνιστούν εναντίον των ξένων “αφεντικών” του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν τον αφήνουν να προοδεύσει και να ανοίξει τα φτερά του… Όλο αυτό βέβαια επιτρέπει επίσης σε μια αριστερούτσικη ελίτ να συμπαρίσταται ή και να εντάσσεται στην “καλή κοινωνία”, διεκδικώντας και κατέχοντας ρόλους στην καλλιτεχνία, τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και άλλους τομείς και εκδηλώσεις, που φτιασιδώνουν με άλλοθι “προοδευτικότητας” και “ελευθερίας” τον ελληνικό καπιταλισμό. Ποιος διακινδυνεύει αυτά τα προνόμια και τους ρόλους με το να τα βάλει ευθέως με τον ελληνικό καπιταλισμό; Γι’ αυτό, το να μιλάς ευθέως γι’ αυτόν είναι γραφικότητα, είναι tres banal

    E, αν το διαβάσατε, δείτε οπωσδήποτε και το «διαλεκτικό συμπλήρωμα» που δίνει ο Greek Rider σε σχόλιό του
    http://aformi.wordpress.com/2010/08/05/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B1/#comment-904

  9. Καλησπέρα, συμφωνώ ότι οι αρχαίοι Έλληνες κάθε άλλο παρά πρότυπο θα μπορούσαν να είναι. Στον Οικονομικό ο Ξενοφώντας μιλάει για τους δούλους όπως θα μιλούσε σήμερα ένα διευθυντικό στέλεχος για τους υπαλλήλους του ή ένας θεωρητικός του management σε ένα άρθρο του στο Harvard Business Review….

    Η θέση των περισσοτέρων ανθρώπων σήμερα είναι αυτή που είχαν οι δούλοι στην αρχαιότητα. Και μη νομίζετε, και τότε έδιναν μπόνους στους δούλους, όταν δούλευαν καλά τους αγόραζαν καινούργια παπούτσια, τους έδιναν όσο φαί και κρασί ήθελαν, τους έβαζαν να μένουν μόνοι τους και να εποπτεύουν άλλους δούλους κτλ. Βεβαίως τότε ήταν πιο εύκολο να κακοποιηθούν οι δούλοι, ή μήπως σήμερα είναι πιο εύκολο που όλα μπορούν να αγορασθούν; Ιδίως σε περιόδους φτώχειας.

    Συνεπώς νομίζω ότι πιο σωστή θα ήταν μια θεώρηση όπως του Καστοριάδη όταν αναφέρει ότι ο αρχαίος ελληνικός κόσμος θα μπορούσε να χρησιμεύσει μόνο ως γονιμοποιητικό σπέρμα στην εποχή μας και όχι ως συνολικό μοντέλο (Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για εμάς σήμερα).

    Για παράδειγμα η αυτοθέσμιση ή οι κοινότητες μικρών παραγωγών (σε αντίθεση με τις σημερινές πολυεθνικές εταιρείες), η άμεση δημοκρατία, οι συζητήσεις στην αγορά (όπως σήμερα στα blogs). Οι δικαστές στην αρχαία Ελλάδα ήταν κληρωτοί και όχι επαγγελματίες, οι άνθρωποι δεν άφηναν την μοίρα τους σε άλλους δήθεν ειδικούς.

    Μα αυτό δεν κάνει και η google όπου κάθε link είναι μια θετική ψήφος πάνω στην αριστοτέλεια λογική του ότι οι πολλοί έχουν πάντα πιο αποτελεσματική-σωστή γνώμη από τους λίγους ειδικούς; Λέμε τώρα…

    Αυτό που πιστεύω ότι χρειαζόμαστε σήμερα είναι περισσότερη ελευθερία για να πάρουν τα πράγματα το δρόμο τους πάνω σε ένα παγκόσμιο μοντέλο άμεσης δημοκρατίας που απρογραμμάτιστα αρχίζει να ξεπροβάλει με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες και την αλληλεπίδρασή τους με την χρήση των νέων τεχνολογιών και των κοινωνικών δικτύων. Οι απαγορεύσεις τύπου πνευματικών διαιωμάτων π.χ. δεν νομίζω ότι σκοπεύουν στην προστασία των καλλιτεχνών (αυτό είναι πρόφαση) αλλά στοχεύουν στο «πνίξιμο του μωρού» τώρα που είναι μικρό ακόμη για να μην επεκταθεί το δήθεν κακό και σε άλλους τομείς της κοινωνίας-οικονομίας.

    Οι ειδικοί ήταν μια Βεμπεριανή εφεύρεση επειδή τότε δεν υπήρχε η δυνατότητα για άμεση δημοκρατία, σήμερα όμως υπάρχει. Σε αυτό το πλαίσιο το κράτος δεν θα είχε καμία ουσιαστική χρησιμότητα και θα αρκούσαν υπερεθνικές ενώσεις που ακολουθούσαν τους κανόνες που ψηφίζουν άμεσα οι λαοί.

    Νομίζω ότι μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να δει κανείς τον δήθεν πατριωτισμό. Δηλαδή πατριώτης για μένα είναι αυτός που γράφει ένα άρθρο στην wikipedia ή σηκώνει ένα βίντεο στο youtube ή γράφει ένα άρθρο στο blog του. Αυτά οδηγούν εκεί που πρέπει και στηρίζουν την νέα μας παγκόσμια διαδικτυακή χώρα.

    Έτσι, αισθάνομαι πολύ πιο οικεία με το πειρατικό κόμμα των Σουηδών, ή με την ελευθερία ανωνυμίας της Ισλανδίας, ή κτλ από ότι με ένα αριστερό κόμμα που προσπαθεί ακόμη να βρει και πατριωτικά νοήματα μέσα σε έναν αισχρό καπιταλισμό του χτες.

    • Greek Rider καλώς ήλθες !

      Συμφωνώ σε όλα αυτά που λες, και ιδιαίτερα εκτιμώ τη σημασία που δίνεις στο διαδίκτυο και στη στενή σχέση μεταξύ νέων τεχνολογιών και άμεσης δημοκρατίας, κάτι που είναι καινούργιο και πολύς κόσμος το υποτιμά…

      Σήμερα διάβασα κάπου αλλού ένα σχόλιο που χλεύαζε αυτές τις ιδέες, διακωμωδώντας τον όρο «επαναστάτες μπλόγκερ» λες κι είναι αυτονόητα λανθασμένος και… βαρέθηκα να απαντήσω, αλλά… ΑΝ είχα απαντήσει θα έλεγα παρόμοια πράματα με όσα είπες εσύ ΤΩΡΑ.

      Το βιβλιαράκι του Καστοριάδη για την Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία μου φάνηκε πάρα πολύ σημαντικο όταν το πρωτο-διάβασα και βλέπω με χαρά ότι εκτιμάς κι εσύ τις ιδέες του, χρησιμοποιώντας τους όρους του (π.χ. η Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία ως «γονιμοποητικό σπέρμα» που όμως δεν μπορεί να ακολουθηθεί σαν πρότυπο, κλπ.)

      Υ.Γ. Ο συγγραφέας του ποστ Ζώης Σταθερός ελπίζω να τα διαβάσει αυτά αύριο, γιατί σήμερα μάλλον είχε κάποιες υποχρεώσεις που τον κράτησαν μακρυά μας.

    • Είναι μεγάλη μου χαρά που μου δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσω με τον Greek Rider. Έχω απολαύσει πολλά post και εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι δεν τον έχει καταπλακώσει το βαρύ κλίμα της εποχής και συνεχίζει να έχει τις κεραίες του ανοιχτές και σε πεδία εκτός της οικονομίας και πολιτικής. Τα post του για τις νευροεπιστήμες-νόηση είναι ένα κι ένα! Δυστυχώς όμως δε συμμερίζομαι ούτε την αισιοδοξία του Greek Rider για τη «νέα παγκόσμια διαδικτυακή χώρα» ούτε την υπεραισιοδοξία του Omadeon όπως εκφράστηκε και στην απάντηση στον Greek Rider αλλά και στα σχόλια στο buzz με αφορμή το άρθρο στον Αγγελιοφόρο του Πάνου Θεοδωρίδη «Μην ασχολείστε με τα μπλογκ!«. Ο Greek Rider διατηρεί βέβαια κάποιες επιφυλάξεις μιλώντας για «πνίξιμο του μωρού». Το θέμα του copyright είναι τεράστιο. Αρκεί να σκεφτούμε πως ο πρώτος νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα στην Αγγλία έγινε για να διαφυλάξει τους συγγραφείς έναντι των αυθαιρεσιών των εκδοτών και έχει καταντήσει να στηρίζει τα δικαιώματα των εκδοτών. Σχετικά με την ελευθερία του λόγου στο internet θα σύστηνα το βιβλίο της Dawn C. Nunziato «Virtual Freedom: Net Neutrality and Free Speech in the Internet Age». Ευτυχώς εκτενή αποσπάσματα υπάρχουν στο Amazon. H Dawn C. Nunziato είναι καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του George Washinghton University. Επι τη ευκαιρία θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στον όρο «ελευθερία στο Internet» ή «Internet Freedom» γιατί υπάρχουν πολλές οργανώσεις που με τον όρο αυτό προωθούν την ασυδοσία των εταιριών παροχής πρόσβασης και όλων των εταιριών που σχετίζονται με το Internet εις βάρος της ελευθερίας του λόγου στο Ιnternet. Θα μεταφέρω τις πρώτες παραγράφους της εισαγωγής του βιβλίου (δυστυχώς δεν έχω το κουράγιο τώρα να τις μεταφράσω):

      The Internet provides the greatest forum for communication and expression that the world has ever seen. At the same time, however, it ultimately is subject to the control of a handful of dominant, private entities that are unregulated under the First Amendment in their duty to facilitate expression and communication. That paradox lies at the center of this book. More than at any time in our history, a small number of private entities enjoy unfettered control over what speech to facilitate -and what speech to restrict or disfavor- within our most important medium for expression. Although the Internet is seen as a forum for free expression, in reality speech on the Internet is subject to censorship and discrimination at a variety of checkpoints. Internet speech conduits -such as broadband service providers- are now responsible for facilitating a vast amount of expression. Unlike telephone companies or the postal service -which have long been legally required not to discriminate against the content they are charged with carrying- these Internet speech conduits are not similarly regulated. While many individuals may be content to entrust to the market their ability to communicate, recent developments suggest that such trust is misplaced and may very well lead to the «END OF THE INTERNET AS WE KNOW IT».

      Πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ έχει θεωρήσει το Internet ως ιδιωτικό (που ανήκει στις εταιρείες που σχετίζονται με το Internet) και όχι δημόσιο χώρο. Έτσι οι εταιρείες έχουν κάθε δικαίωμα να επιβάλλουν περιορισμούς στο περιεχόμενο και στην πρόσβαση. Η απόφαση αυτή στηρίχτηκε σε ανάλογη απόφαση του 1977 που έδινε το δικαίωμα στους σεκιουριτάδες των μολ να απομακρύνουν διαδηλωτές ή ακόμα και όσους μοίραζαν προκηρύξεις (θεωρώντας πως τα μολ δεν είναι δημόσιος χώρος και δεν ισχύει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου). Τι κι αν το συγκεκριμένο τεράστιο μολ είχε χτιστεί με παραχώρηση δημοτικής περιουσίας; Σας θυμίζει μήπως σε κάτι το Βοτανικό;
      Για τους παραπάνω λόγους είμαι εξαιρετικά απαισιόδοξος και συμφωνώ απόλυτα με τον Πετεφρή:

      Πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου, η ψευδαίσθηση έγινε τόσο επίφοβη, απωθητική και επικερδής. Στην επόμενη δεκαετία, προβλέπω να διαγωνιζόμαστε για το ποιος εξαφανίζει καλύτερα απ’ όλους τα ψηφιακά του ίχνη…

      Βλέπω το internet σαν ένα τεράστιο δίχτυ που αν τα πράγματα δεν πάνε καλά για αυτούς που το κατέχουν ανά πάσα στιγμή μπορούν να το τραβήξουν. Και τότε οι μαριδούλες «επαναστάτες μπλόγκερ» θα σπαρταρούν στην ακροθαλασσιά!

      • Ζώη άνοιξες μεγάλο θέμα εδώ… άσχετο και με το ποστ σου (χεχε) πάντως έχει πολλές όψεις αυτό το θέμα, όχι μόνο μία.

        Το διαδίκτυο φτιάχτηκε για να επιβιώσει ακόμη και το ενδεχόμενο καταστροφής των περισσότερων κόμβων του (π.χ. σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου). Ισχύει πάντα το ενδεχόμενο να περιοριστεί (κι από πέρυσι έχει αποκτήσει το δικαίωμα να το περιορίσει εντελώς ο… Αμερικανός πρόεδρος) αλλά… δεν είναι τόσο εύκολο (ή συμφέρον) να γίνει αυτό.

        Εξάλλου υπάρχουν και τα ιδιωτικά ασύρματα δίκτυα όπως το «AWMN» στην Αττική με δεκάδες χιλιάδες μέλη,
        http://en.wikipedia.org/wiki/Athens_Wireless_Metropolitan_Network

        http://wind.awmn.net/?

        http://wind.awmn.net/?page=nodes

        …και αυτά τα δίκτυα ουσιαστικά αποτελούν «παράλληλα διαδίκτυα» που είναι εντελώς ανεξάρτητα από το ίδιο το διαδίκτυο. Αν το τελευταίο «πέσει» ξαφνικά, δια παντός, τα άλλα θα συνεχίσουν να υπάρχουν σαν να μη συνέβη τίποτα !!!

        Τέλος, για όσο διάστημα κάποιοι βγάζουν ΠΟΛΛΑ λεφτά λόγω της ύπαρξης του διαδικτύου (ή είναι απαραίτητο σε κάποιες εξουσίες), για τόσο διάστημα ειναι πολύ χλωμό να σταματήσει να υπάρχει, κ.ο.κ.

        • Δεν λέω ότι θα «πέσει» το διαδίκτυο. Λέω κάτι πολύ πιο εφιαλτικό: ότι δεν υπάρχει καμμία έστω και στοιχειώδης νομική διασφάλιση της ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο! Ότι οποιοσδήποτε και σε οποιαδήποτε περίσταση, παροκολουθεί το περιεχόμενο π.χ. ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, κόβει επιλεκτικά την πρόσβαση σε κάποιον, χειραγωγεί τα αποτελέσματα αναζήτησης των μηχανών αναζήτησης, ασκεί ακόμα και προληπτική λογοκρισία δεν παρανομεί!
          Νά ‘ξερες πόσο θά ‘θελα να συμμεριζόμουνα την αισιοδοξία σου!!!!!

          • Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας αλλά… τεχνογνωσίας.
            ΟΛΑ αυτά θα γίνουν σύντομα νέο ποστ. Σε ΟΛΑ υπάρχουν απτές απαντήσεις. Π.χ.

            1) «νομική διασφάλιση ελευθερίας»
            Στην πραγματικότητα… ΔΕΝ είναι αναγκαία. Απλώς συμπληρώνει την (εκ των πραγμάτων) ΤΕΧΝΙΚΗ διασφάλιση ελευθερίας…

            2) Η «παρακολούθηση» εξαρθρώνεται πλήρως (όπως έγινε _ήδη_ π.χ. στο Ιράν) και μόνο… ατζαμήδες ή απρόσεκτοι… την πατάνε.
            Υπάρχουν τρόποι να διασφαλιστεί κανείς πλήρως από κάθε παρακολούθηση και κάθε είδους αστυνόμευση. Απλά… δεν κάναμε μέχρι τώρα (όλοι) τον κόπο να θωρακιστούμε. Π.χ. να χρησιμοποιησουμε το «tor»
            https://www.torproject.org/

            3) «Επιλεκτική πρόσβαση» ΔΕΝ ισχύει, τουλάχιστον στη Δύση βάσει των κανόνων _λειτουργίας_ που θέσπισε το consortium
            http://www.w3.org/
            αλλά και σε περίπτωση υλοποίησης επιλεκτικής πρόσβασης (όπως σε Κίνα ή Τουρκία κλπ) υπάρχουν ΠΑΝΤΑ τεχνικά αντίδοτα, αρκεί να τα ξέρει κανείς…

            4) Σε περίπτωση που το γκουγκλ αχρηστεύεται ή χειραγωγείται θα κάνουμε μετάβαση σε peer-2-peer search technology,
            http://delicious.com/omadeon/p2p+search
            …που είναι από πολλές απόψεις… καλύτερη (και με την αύξηση του αριθμού χρηστών ΑΚΟΜΗ πιο πολύ).

            5) Το ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ενδεχόμενο, της ΑΠΟΛΥΤΗΣ κατάργησης του (σημερινού) διαδικτύου από τις Εξουσίες, πολύ απλά… ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ. ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ ήδη, τεχνολογικά. Γιατί? Διότι… θα αναδυθούν άλλα δίκτυα, ιδιωτικά, που σιγά-σιγά θα ενωθούν κι αυτά παγκοσμίως, σαν… ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ !
            Φυσικά, τότε, ορισμένες εταιρείες θα ΘΗΣΑΥΡΙΣΟΥΝ, όπως οι… ΕΜΠΟΡΟΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ σήμερα !🙂 (δίνοντας ΑΣΥΡΜΑΤΟ 100% νετ)
            Η αγορά ειναι ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ. Tα αλκοολούχα ποτά έγιναν ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΑ, ακριβώς την περίοδο της… ποτο-απαγόρευσης (και ο νοών νοείτω).
            Το ΜΟΝΟ μειονέκτημα είναι ότι θα πέσει η ΤΑΧΥΤΗΤΑ (λόγω λιγότερων συνδέσεων και αναπλήρωσης οπτικών ινών με ασύρματα), αλλά… για αντίσταση στις Εξουσίες ΔΕΝ χρειάζεται ταχύτητα! Η ταχύτητα είναι για… Infotainment / tittytainment / downloading all kinds of… shit!🙂

  10. Εκ μέρους του Ζώη Σταθερού (που λείπει σε διακοπές) και εκ μέρους του blog γενικά… ευχαριστούμε το blog «διακυβέρνηση» για την έντιμη αναπαραγωγή αυτού του ποστ:
    http://diakyvernisi.blogspot.com/2010/08/blog-post_7002.html
    και επίσης του άλλου ποστ (του Ζώη)
    http://diakyvernisi.blogspot.com/2010/08/blog-post_07.html

    ______________
    Επίσης ευχαριστούμε για το μόνιμο σύνδεσμο (προς το δικό μας blog) που ανάρτησε (εδώ και πολλές μέρες) το νέο ομαδικό μπλογκ «Σπαρτιάτες«, στο οποίο προ ολίγου άφησα και το εξής σχόλιο:
    http://spartiatai.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282129667109#c1664692481872913463

    OMADEON είπε…

    Παρακολουθώ το μπλογκ σας και συμφωνώ με το μανιφέστο σας. Αν και… προσωπικά δεν το θεωρώ απαραίτητο να ορίσω κάποια «αναγέννηση Ελληνικής ταυτότητας» (και δεν πολυ-συμπαθώ… πολέμους ταυτοτήτων, identity politics – γκουγκλίσιμος όρος)… συμφωνώ με τα περισσότερα που λέτε (σχεδόν όλα!!!) και… θάθελα να σας ευχαριστήσω για το σύνδεσμο που βάλατε στο κύριο ομαδικό μπλογκ μας, το https://omadeon.wordpress.com

    Επίσης… με χαρά βλέπω ανάμεσα στα μέλη σας και τον e-φίλο μου Polsemannen, κ.ά.

    Τέλος, αν μου επιτραπεί μια καλοπροαίρετη και φιλική κριτική, ενώ… ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ εθνικιστικό μπλογκ, χάνετε τον πόλεμο των εντυπώσεων με τις… περικεφαλαίες που έχετε ως διακόσμηση.
    Είναι τόσοι πολλοί οι… «ηλίθιοι με περικεφαλαία» στη χώρα μας, ώστε ειλικρινά δεν θα χρησιμοποιούσα το σύμβολο. Πάντως δεν το άφησα να με επηρεάσει προσωπικά!🙂

    Συναγωνιστικά,
    Ο ιδρυτής (και ισότιμο μέλος) του ομαδικού μπλογκ «omadeon»
    (σας γράφω από το προσωπικό μου μπλογκ στη blogspot).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s