Κυβερνητικοί Σύμβουλοι σε Νευρική Κρίση με τη Χούντα που επέβαλλαν οι Κροίσοι – Paul Krugman’s «America goes Dark»

Paul Krugman, Laureate of the Sveriges Riksban...
Image via Wikipedia

O Paul Krugman «τα χώνει» στο Νεοφιλελευθερισμό (και στις πολιτικές λιτότητας) ολοένα και περισσότερο, αν και  ο ίδιος είναι σύμβουλος της κυβέρνησης των Η.Π.Α, δηλαδή ένας (λίγο-πολύ) «στυλοβάτης του Συστήματος» (το οποίο επικρίνει).

In English: Click here

Το τελευταίο άρθρο του Κρούγκμαν είναι κόλαφος. Θα μπορούσε να είχε γραφτεί από πραγματικό ριζοσπάστη αριστερό! Στην αρχή  του άρθρου («Η Αμερική στο Σκοτάδι») ο Κρούγκμαν αναφέρει τη νέα τάση κάποιων Αμερικανικών πολιτειών να παραμελούν ή να καταστρέφουν αυτοκινητοδρόμους (λες και… ετοιμάζονται για το PeakOil θα συμπλήρωνα εγώ) ή να κάνουν περικοπές στο δημόσιο φωτισμό τη νύχτα, για να μειώσουν έξοδα

Αλλά η κριτική του δεν σταματάει σε τέτοια… ψιλοπράματα. Επεκτείνεται και σε θέματα αρχών, όπου καθόλου δεν κρύβεται η βαθειά απογοήτευση (μέχρι και απόγνωση) του Νομπελίστα οικονομολόγου από το Νεοφιλελευθερισμό, τον οποίο πιστά υπηρέτησε, μέχρι που… τάπαιξε (προφανώς):

Οι νέες δραματικές κρατικές περικοπές στον τομέα της Παιδείας, έναν τομέα που… πριν ελάχιστα χρόνια  έχαιρε μεγάλης εκτίμησης (και υψηλής προτεραιότητας  χρηματοδότησης στις  Η.Π.Α.) γίνονται τώρα με την αιτίααφορμή) της έλλειψης κονδυλίων αλλά -όπως λέεει ο Κρούγκμαν- αυτή η (δήθεν) έλλειψη χρήματος οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ότι το κατεστημένο στις Η.Π.Α. θεωρεί αδιανόητη οποιαδήποτε αύξηση φορολογίας στους (πολύ-) πλούσιους! Η  συνεχιζόμενη προνομιακή φορολογική τους μεταχείριση  θα προκαλέσει απώλεια… 700 δις δολλαρίων (την επόμενη δεκαετία) στο κράτος, φυσικά και  σε βάρος της Παιδείας ή άλλων κοινωνικών παροχών, οι οποίες (όπως καταγγέλλει με στοιχεία ο Κρούγκμαν) περιορίζονται τώρα, αποκλειστικά και μόνο στα πολύ στοιχειώδη για  ανέργους και  πολύ φτωχούς -που ολοένα και αυξάνουν.

  • Κοντολογίς, για κάθε πρακτικό σκοπό, ξεχάστε την Αμερική που ξέρατε, που ήταν -βέβαια- καπιταλιστική, αλλά τουλάχιστον φρόντιζε (που-και-που) τον εαυτό της, σαν κοινωνία καλο-ταϊσμένων εργατικών υπερ-καταναλωτών.

  • Τώρα η Αμερική (ουσιαστικά) κυβερνιέται από  μία αφανή… ψυχοπαθική Τραπεζό-δουλη Νεοφιλελεύθερη Χούντα (με τον Ομπάμια σαν μαριονέτα), που δεν νοιάζεται καν αν θα καταστραφεί η Αμερική σαν χώρα… (τα ίδια σκατά εκεί, όπως κι εδώ, ή και… σχεδόν παντού).

  • Για τα όσα… αφορούν εμάς, σε παλαιότερο σημαντικό άρθρο του (το «Τι προκάλεσε το ευρω-χάος» – «Βήμα» 17-2-2010) ο Πωλ Κρούγκμαν είχε υποστηρίξει ότι «Η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν είναι η πηγή των δεινών ούτε της Ευρώπης ούτε της Ελλάδας»! Αντίθετα, είπε κάτι που (αν ισχύει) αποδεικνύει το πολύ μεγάλο φταίξιμο του… Σημίτη, για την πρόωρη είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη (μέσω της γνωστής απάτης σε συνεργασία με τη Goldman Sachs):

«…Η αλήθεια είναι ότι η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν είναι η μεγαλύτερη ούτε καν η κύρια πηγή των δεινών της Ευρώπης- ούτε καν στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της οποίας υπήρξε πράγματι ανεύθυνη και έκρυψε την ανευθυνότητά της με δημιουργική λογιστική.
Οχι, η πραγματική ιστορία πίσω από το «ευρω-χάος» δεν έγκειται στην ασωτία των πολιτικών αλλά στην υπεροψία των ελίτ- ειδικά των ελίτ της πολιτικής- που πίεσαν την Ευρώπη να υιοθετήσει ένα κοινό νόμισμα, αν και η ήπειρος δεν ήταν ακόμη έτοιμη για ένα τέτοιο πείραμα…»

Ακολουθεί όλο το (τελευταίο) άρθρο του Krugman (σε μετάφραση του «Βήματος», 10/8/2010).

Η Αμερική Βυθίζεται στο Σκοτάδι

______________________

Μεταφραστικές Σημειώσεις (δικές μου):

[1] Ο όρος «αντικυβερνητική» (ρητορεία, εκστρατεία, κλπ.) αποδίδεται σωστότερα σαν «προπαγάνδα κατά του ρόλου του κράτους» ή «κατά του Δημόσιου τομέα«. Οπωσδήποτε… δεν αναφέρεται στη συγκεκριμμένη (Αμερικανική) κυβέρνηση αλλά στο Δόγμα του Νεοφιλελευθερισμού «όσο το δυνατόν λιγότερο κράτος«.

_________________________________________

Τα φώτα σβήνουν στην Αμερική- κυριολεκτικά. Το Κολοράντο Σπρινγκς βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων λόγω της απεγνωσμένης προσπάθειάς του να κάνει οικονομία σβήνοντας το ένα τρίτο των δημόσιων φώτων, ενώ παρόμοιες ενέργειες είτε σημειώνονται είτε βρίσκονται υπό συζήτηση σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη Φιλαδέλφεια ως το Φρέσνο της Καλιφόρνιας.

Την ίδια ώρα, μια χώρα που κάποτε κατέπλησσε τον κόσμο με τις πρωτοφανείς επενδύσεις της στις μεταφορές, βρίσκεται τώρα στη διαδικασία να καταστρέφει τους δρόμους της: σε κάποιες Πολιτείες οι Αρχές χαλάνε τους δρόμους τους οποίους δεν είναι σε θέση πλέον να συντηρούν κάνοντάς τους και πάλι χαλικόδρομους!

Και ένα κράτος που κάποτε εξήρε την εκπαίδευση- ήταν ένα από τα πρώτα που παρείχε τη βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά-, κάνει τώρα περικοπές. Καθηγητές απολύονται, προγράμματα ακυρώνονται, ενώ στη Χαβάη η ίδια η σχολική χρονιά μειώνεται δραστικά. Και όλα δείχνουν ότι και άλλες περικοπές έρχονται οσονούπω.

Μας λένε ότι δεν υπάρχει επιλογή, ότι σημαντικές υπηρεσίες που παρείχαν οι κυβερνήσεις επί γενεές κοστίζουν πλέον πολύ ακριβά. Και είναι αλήθεια ότι οι ομοσπονδιακές όπως και οι πολιτειακές Αρχές υποφέρουν οικονομικά λόγω της ύφεσης. Αλλά δεν θα υπέφεραν τόσο αν οι πολιτικοί τους ήταν πρόθυμοι να σκεφτούν το ενδεχόμενο ορισμένων τουλάχιστον αυξήσεων στη φορολογία.

Εφόσον η κυβέρνηση της Ουάσιγκτον μπορεί να πουλάει μακροπρόθεσμα ομόλογα με επιτόκιο μόνο 1,04%, σε απόσταση ασφαλείας από τον πληθωρισμό, δεν υποφέρει και τόσο από έλλειψη ρευστότητας. Θα μπορούσε και θα έπρεπε να προσφέρει βοήθεια στις τοπικές Αρχές για να προστατεύσουν το μέλλον των υποδομών μας και των παιδιών μας. Αλλά η Ουάσιγκτον βοηθάει με το σταγονόμετρο. Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η μείωση του ελλείμματος, λένε τόσο οι Ρεπουμπλικανοί όσο και οι Δημοκρατικοί. Και δηλώνουν ότι πρέπει να διατηρήσουμε τις μειώσεις των φόρων για τους εύπορους με κόστος για τον προϋπολογισμό τουλάχιστον 530 δισ. ευρώ την επόμενη δεκαετία.

Πράγματι, ένα μεγάλο τμήμα της πολιτικής μας ελίτ φανερώνει τις προτεραιότητές του: ανάμεσα στο να ζητήσει από το 2% των πλούσιων Αμερικανών να πληρώνει ξανά όσα πλήρωνε στην εφορία επί Μπιλ Κλίντον και στο να αφήσει τα θεμέλια του κράτους να καταρρεύσουν- κυριολεκτικά στην περίπτωση των δρόμων, μεταφορικά στην περίπτωση της εκπαίδευσης- επιλέγει το δεύτερο.

Πρόκειται για μια καταστροφική επιλογή τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Βραχυπρόθεσμα, αυτές οι κρατικές και τοπικές περικοπές αποτελούν μεγάλο εμπόδιο για την οικονομία διαιωνίζοντας την καταστροφικά υψηλή ανεργία.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση όντως ξοδεύει περισσότερο από τις κρατικές και τις τοπικές Αρχές, οι οποίες κάνουν περικοπές. Και αν τα βάλουμε όλα μαζί, βλέπουμε ότι οι μοναδικές σημαντικές αυξήσεις στις δαπάνες έγιναν σε προγράμματα όπως η ασφάλιση των ανέργων, το κόστος των οποίων ανήρθε στα ύψη λόγω της δριμύτητας της ύφεσης.

Κάνουμε λόγο για αποτυχημένο κίνητρο, αλλά αν κοιτάξει κανείς τις δαπάνες της κυβέρνησης στο σύνολό τους δύσκολα μπορεί να εντοπίσει την ύπαρξη αυτή καθαυτή ενός κινήτρου. Και με τα ομοσπονδιακά έξοδα να μειώνονται, ενώ οι μεγάλες εθνικές και τοπικές περικοπές συνεχίζονται, παίρνουμε την κάτω βόλτα.

Κάποιοι αναρωτιούνται: η διατήρηση των φόρων σε χαμηλά επίπεδα για τους εύπορους δεν είναι μια μορφή κινήτρου; Οχι ακριβώς. Οταν σώζουμε τη δουλειά ενός δασκάλου, αναμφίβολα βοηθάμε την αγορά εργασίας. Οταν όμως αντ΄ αυτού δίνουμε περισσότερα χρήματα στους εκατομμυριούχους, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα τα περισσότερα από αυτά να παραμείνουν αχρησιμοποίητα.

Και τι γίνεται με το μέλλον της οικονομίας; Αυτό που ξέρουμε για την οικονομική ανάπτυξη είναι ότι για να υπάρξει, χρειάζονται αφενός μορφωμένος λαός και αφετέρου καλές υποδομές. Τα αναδυόμενα κράτη καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για να βελτιώσουν τους δρόμους τους, τα λιμάνια τους και τα σχολεία τους. Στην Αμερική όμως πάμε προς τα πίσω.

Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Πρόκειται για τη λογική συνέπεια τριών δεκαετιών αντικυβερνητικής ρητορικής[1], η οποία έχει πείσει τους ψηφοφόρους ότι τα χρήματα που εισπράττονται από φόρους πάνε πάντα χαμένα, ότι ο δημόσιος τομέας δεν μπορεί να κάνει τίποτε σωστά.

Η αντικυβερνητική εκστρατεία[1] εκφραζόταν πάντα μέσω της αντίθεσής της στη σπατάλη και στην απάτη. Ποτέ όμως δεν υπήρχαν τόσες δαπάνες και απάτες όσες ισχυριζόταν η Αριστερά. Και τώρα που η εκστρατεία φέρνει καρπούς, βλέπουμε τι πραγματικά βρισκόταν στο στόχαστρο: οι υπηρεσίες που όλοι εκτός από τους πλούσιους χρειάζονται, οι υπηρεσίες που πρέπει να παρέχει η κυβέρνηση, αλλιώς δεν θα το κάνει κανείς, όπως δρόμοι που φωτίζονται και είναι στρωμένοι με άσφαλτο, όπως αξιοπρεπής εκπαίδευση για όλους.

Ετσι το αποτέλεσμα της μεγάλης αντικυβερνητικής εκστρατείας είναι ότι έχουμε πάρει λάθος κατεύθυνση. Η Αμερική πορεύεται στον σκοτεινό και κατεστραμμένο δρόμο προς το πουθενά.

______________

Paul Krugman, «America Goes Dark» (N.Y. Times):

And a nation that once prized education — that was among the first to provide basic schooling to all its children — is now cutting back. Teachers are being laid off; programs are being canceled; in Hawaii, the school year itself is being drastically shortened. And all signs point to even more cuts ahead.

We’re told that we have no choice, that basic government functions — essential services that have been provided for generations — are no longer affordable. And it’s true that state and local governments, hit hard by the recession, are cash-strapped. But they wouldn’t be quite as cash-strapped if their politicians were willing to consider at least some tax increases.

[…….]

But Washington is providing only a trickle of help, and even that grudgingly. We must place priority on reducing the deficit, say Republicans and “centrist” Democrats. And then, virtually in the next breath, they declare that we must preserve tax cuts for the very affluent, at a budget cost of $700 billion over the next decade.

In effect, a large part of our political class is showing its priorities: given the choice between asking the richest 2 percent or so of Americans to go back to paying the tax rates they paid during the Clinton-era boom, or allowing the nation’s foundations to crumble literally in the case of roads, figuratively in the case of education they’re choosing the latter.

It’s a disastrous choice in both the short run and the long run

[read the entire article here].

Add to DeliciousAdd to DiggAdd to FaceBookAdd to Google BookmarkAdd to MySpaceAdd to NewsvineAdd to RedditAdd to StumbleUponAdd to TechnoratiAdd to Twitter

Enhanced by Zemanta

51 comments

    • Ευχαριστώ θερμά Αχινέ,
      εισαι και ανάμεσα στους ελάχιστους Ελληνες μπλόγκερ που ασχολούνται με το πηκοιλ….

  1. το κατεστημένο στις Η.Π.Α. θεωρεί αδιανόητη οποιαδήποτε αύξηση φορολογίας στους (πολύ-) πλούσιους!

    Oι οποίοι πλούσιοι τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, εν μέσω κρίσης αυξάνουν συνέχεια τα κέρδη και τα πλούτη τους

    Οι πλούσιοι έσονται πλουσιότεροι εν μέσω κρίσης
    Αυξημένος κατά 17,1% εμφανίζεται ο αριθμός των πλουσίων (με επενδύσεις άνω του ενός εκατομμυρίου δολάρια) στον κόσμο το 2009 σύμφωνα με την 14η ετήσια έκθεση της Bank of America Corp.’s και του Capgemini Group. Η συνολική περιουσία των πλουσιότερων ανθρώπων αυξήθηκε κατά 18,9%.
    Η έρευνα υπολογίζει τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν περιουσία άνω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 17,1% στα δέκα εκατομμύρια παγκοσμίως, με την αξία των επενδύσεων τους να αυξάνει 18,9% στα 39 τρισ. δολάρια.
    Όσον φορά των αριθμό των υπερ-πλούσιων, αυτών με επενδύσεις άνω των 30 εκατ. δολαρίων, αυξήθηκε κατά 21,5% το 2009 στους 90.000 παγκοσμίως.Η αξία των επενδύσεων τους αυξήθηκε στα 13,85 τρισ. δολάρια.
    Γεωγραφικά, το 53,5% των πλουσίων συγκεντρώνεται στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη Γερμανία. Περίπου τρία εκατομμύρια βρίσκονται στην Ασία, ακόμα τρία στην Ευρώπη και 3,1 εκατομμύρια στη Βόρεια Αμερική.

    φυσικά και σε βάρος της Παιδείας ή άλλων κοινωνικών παροχών

    Ειδικά για το θέμα της Παιδείας, δεν πρόκειται για μια «παράπλευρη απώλεια» αλλά για συνειδητό στόχο. Επιφυλάσσομαι σε επόμενο ποστ να δώσω περισσότερα στοιχεία.

    Κοντολογίς, για κάθε πρακτικό σκοπό, ξεχάστε την Αμερική που ξέρατε, που ήταν -βέβαια- καπιταλιστική, αλλά τουλάχιστον φρόντιζε (που-και-που) τον εαυτό της, σαν κοινωνία καλο-ταϊσμένων εργατικών υπερ-καταναλωτών.

    Τώρα η Αμερική (ουσιαστικά) κυβερνιέται από μία αφανή… ψυχοπαθική Τραπεζό-δουλη Νεοφιλελεύθερη Χούντα…

    Όπου στη θέση της λέξης «Αμερική» οποιαδήποτε χώρα της δύσης και αν βάλεις, μέσα είσαι

    • Αγαπητή Know Dame αυτήν ακριβώς την έκθεση (World Wealth Report) σχολιάζει στην ιστοσελίδα του ο καθηγητής Richard Wolff (και μπορεί οι έλληνες οικονομολόγοι να μην θέλουν να τον ξέρουν γιατί δεν τον θεωρούν οικονομολόγο αλλά πολιτικό επιστήμονα -άκουσον άκουσον!) αλλά εμείς ας δούμε λίγο τι λέει σε πρόσφατη ανάρτηση (30/7/2010) με τίτλο Economic Recovery for the Few:
      1. Αυτή η έκθεση συντάσσεται με βάση ερωτηματολόγια στους πελάτες δύο εταιριών: α) της Capgemini και β) της Merrill Lynch.
      2. Τα αποτελέσματα ως αριθμούς τα ανέφερες ήδη. Αλλά ο Wolff τους δίνει την πραγματική, σοκαριστική τους διάσταση. Αρχικά μια διευκρίνηση τι μετράνε ως πλούτο. Ως πλούτο μετράνε την επενδύσιμη ακίνητη περιουσία ΜΟΝΟ (δηλ. δεν περιλαμβάνουν κινητές αξίες, πρώτη κατοικία, έργα τέχνης κλπ.). Ο αθροιστικός πλούτος μόνον των υπερπλούσιων (αυτών δηλ. που έχουν επενδύσιμη ακίνητη περιουσία άνω των 30 εκατομμυρίων δολαρίων) ξεπερνά τα 39 τρισεκατομμύρια δολλάρια σε επενδύσιμη ακίνητη περιουσία. Τι σημαίνεια αυτό το νούμερο; Ότι αν προσθέσεις το ΑΕΠ των 9 πλουσιότερων χωρών του κόσμου (ΗΠΑ, Ιαπωνίας, Κίνας, Γερμανίας, Γαλλίας, ΗΒ, Ιταλίας, Ρωσίας, και Ισπανίας) το ποσό που θα βγάλεις θα είναι μικρότερο των 39 τρισ. $. Τι αντιπροσωπεύουν στο σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού αυτοί οι υπερπλούσιοι; Μόλις το 0,14%.
      3. Τι θα σήμαινε μια ελάχιστη έκτακτη φορολόγηση (της τάξης του 15%) της επενδύσιμης ακίνητης περιουσίας αυτού του 0,14% του παγκόσμιου πληθυσμού (που σημειωτέον ότι ακόμα και στις ΗΠΑ είναι πολύ μικρότερο του 1% και επίσης έχουν συσσωρεύσει τρελλά κέρδη την τελευταία 25ετία και ήδη από το 2009 υπερκάλυψαν τη χασούρα του 2008); Θα σήμαινε αυτόματα μηδενισμό του ελλείματος των ΗΠΑ και όλων των χωρών της Ευρώπης. Θα εξαφάνιζε επίσης κάθε κρίση δημόσιου χρέους στις χώρες της νότιας Ευρώπης.
      4. Τί μας λένε οι κυβερνήσεις όλων των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου σήμερα; Θα υπάρξει ένα μακρόχρονο πρόγραμμα λιτότητας γιά όλους τους λαούς του κόσμου προκειμένου να συνεχίσει να ανακάμπτει αυτό το 0,14% του παγκόσμιου πληθυσμού.
      Αυτός είναι ο καπιταλισμός!

      • Αυτός είναι ο καπιταλισμός!

        Έτσι και χειρότερα. Και είναι ενδεικτικό ότι κάθε φορά που επιχειρείται με οποιονδήποτε τρόπο κάποια υποτυπώδης φορολόγηση σε αυτή την κατηγορία των πλουσίων (όπου αναμεσά τους είμαι σίγουρη ότι βρίσκονται όλοι οι διεθνείς τραπεζίτες) και η θεσμοθέτηση κάποιου στοιχειώδους ελέγχου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, έρχονται ως οργανωμένη μαφία, όλοι οι υπερεθνικοί οργανισμοί να ανακόψουν και να ακυρώσουν όλες τις προσπάθειες

      • Ζώη Σταθερέ,
        ΠΟΛΥ δυνατό το σχόλιο, ΠΟΛΥ σημαντικό το άρθρο του Γουλφ.
        http://www.rdwolff.com/content/economic-recovery-few
        Κανονικά θα έκανα το άρθρο του Γουλφ ποστ (με τις γκρίνιες του Κρούγκμαν σαν ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ). Αν θες κι έχεις χρόνο, κάντο εσύ. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά (και ο Γουλφ τα αποκαθιστά στις πραγματικές τους διαστάσεις).

        Σημείωση: Ο… «απελπισμένος» Κρούγκμαν δεν κατανοεί γιατί ο («δημοκρατικός») Ο-Μπάμιας κάνει την… πάπια και δεν… επαναφέρει το ποσοστό φορολογίας των πλουσίων επί εποχής Κλίντον (ψίχουλα δηλαδή μπροστά στο πολύ πιο δίκαιο και δραστικό 15% που προτείνει ο Γουλφ). Επομένως… κλαψ κλαψ λυγμ ο Κρούγκμαν αλλά παραμένει… ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ «λίγος»….

        • Έτσι είναι φίλε Omadeon. Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Απλώς να επισημάνω δύο πράγματα:
          1) Ο Krugman μιλάει για φορολογία εισοδήματος ενώ ο Wolff για κάτι αντίστοιχο με τον ελληνικό Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας.
          2) Ο Wolff δεν θεωρεί καθόλου δραστικό το 15%, το θεωρεί ένα απλό χάδι φορολογίας.
          Α να προσθέσω κάτι. Μόνο σε ένα πράγμα διαφωνώ: Κατά τη γνώμη μου καλύτερα που έβαλες ως post τις απόψεις του Krugman. Ο Κrugman είναι ευρύτερα αποδεκτός. Και κανείς δεν τολμάει να τον χαρακτηρίσει πολιτικό επιστήμονα και όχι οικονομολόγο😉

      • @Ζώη, το άρθρο αυτό του Γουλφ μεταφράστηκε και προβλήθηκε στο tvxs, και μετά το αναπαρήγαγε και το YouPayYourCrisis
        http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/08/rick-wolff.html
        (θυμάσαι που σκεφτόμασταν να μεταφραστεί από εμάς? χεχε
        Λες να μας διαβάζει το… tvxs?🙂 )

        Θα ελέγξω τη μετάφραση και… σκέπτομαι να το κάνω ποστ. Υπάρχει βέβαια κι ένα άλλο… πιο καυτό πρόσφατο ποστ στο zerohedge, που θα σούχει πει γι’ αυτό η KnowDame.
        (αναγκάζομαι και δεν δίνω λινκ προς το παρόν, ώστε… αν το μεταφράσουμε να ΜΗΝ κάνουμε τζάμπα κόπο!!!😉 )

        (αν δεν δω απάντηση… ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ !!!)

  2. Τι αλλο μπορει να νιωσει κανεις παρα απεχθεια κ αηδια για τη τραπεζοκινητη ολιγαρχια,
    διαβαζοντας ολα αυτα που παραθετει ο omadeon κ η knowdame?
    Eιναι δυνατον να υπαρχουν καποια ξεφτιλισμενα κοπροσκυλα που ακομα κ εν μεσω κρισης,πολλαπλασιαζουν τη περιουσια τους,εις βαρος της φτωχολογιας αλλα κ της μεσοαστικης ταξης ,η οποια εξολοθρευεται σαδιστικα?
    Ειναι δυνατον διαβαζοντας καποιος για αυτο που συμβαινει στην Αμερικη,να πιστεψει οτι υπαρχει προοπτικη καλυτερευσης των πραγματων κ αξιοπρεπεστερης διαβιωσης για τους πολλους?
    Φυσικα κ οχι.Γιατι η Αμερικη βαραει το ταμπουρλο.Κ οι υπολοιποι χορευουν στους ρυθμους της,οπως οι αρκουδες στον αρκουδιαρη.
    Κ αν η Αμερικη εντεινει τις ανισοτητες κ υποτιμα συνειδητα τη Παιδεια της,
    τοτε δε χρειαζεται να εισαι γνωστης των παγκοσμιων πολιτικοοικονομικων μπραντεφερ,για να καταλαβεις που το παει η ολιγαρχια.

    Πραγματικα,δε με ενδιαφερουν αυτη τη στιγμη τα λαθη,τα μικροφεουδα κ οι μεγαλομανιες της Αριστερας.Στηριξη με καθε τροπο στη ριζοσπαστικη αριστερα,ειναι θεμα ζωης κ θανατου.Κριτικη θα συνεχισει να γινεται κ ετσι πρεπει,αλλα μου φαινονται πια τα πραγματα οτι ειναι ασπρο/μαυρο.
    Κ ας κατηγορηθω για μανιχαιστικη οπτικη.
    Τελειωνουν σιγα σιγα τα ναι μεν αλλα
    Η θα εισαι εναντιον της τραπεζοκινητης ολιγαρχιας
    η θα τη στηριζεις με μισολογα,με ναι μεν αλλα κ με αποψεις του στυλ «ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙ ΟΛΟΙ,ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ,ΔΕ ΨΗΦΙΖΩ ΚΑΝΕΝΑΝ»

    Εγω δε θελω να προπαγανδισω υπερ καποιου συγκεκριμενου κομματος,μολονοτι σα να εχω ψιλοκαταληξει.Απλα θελω να τονισω την επιτακτικη αναγκη του να τσακιστουμε ολοι στις δημοτικες εκλογες κ να ψηφισουμε ριζοσπαστικη,αντικαπιταλιστικη αριστερα.Τωρα Συριζα,κκε η ανταρσυα η κ οποιο αλλο κομμα θελει ο καθενας,ας διαλεξει ο καθενας το προτιμοτερο για αυτον.

    • Celin καλώς όρισες,
      θέτεις σημαντικό θέμα, εδώ, με το οποίο θα ξανα-ασχοληθούμε, αν και… είναι κάπως δυσάρεστο. Το μεγάλο ερώτημα του ΤΙ να ψηφίσει κανείς στις δημοτικές εκλογές.
      Πολύ περιληπτικά (αν και δεν έχουμε ενιαία θέση ή γραμμή στο μπλογκ) εγώ προσωπικά συμφωνώ μαζί σου. Οχι γιατί… εκτιμώ ιδιαίτερα τα σημερινά υπαρκτά αριστερά κόμματα, αλλά γιατί… ρε παιδί μου… αν στο σπίτι σου τρέχει το καζανάκι, και δεν μπορείς να το φτιάξεις μόνος σου, ΔΕΝ θα φωνάξεις κάποιον εντελώς άσχετο, αλλά… τον πιο σχετικό με το θέμα… υδραυλικό.

      Το πρόβλημά μας σαν κοινωνία είναι η πλουτοκρατία, το μεγάλο κεφάλαιο, οι τράπεζες, το ΔΝΤ που τους υπηρετεί, η ξεπουλημένη κυβέρνηση….
      …κι ΑΥΤΟ είναι το «καζανάκι που τρέχει».
      Τώρα… αν δεν αρέσει ο τάδε ή ο δείνα υδραυλικός (=αριστερά) αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν ξέρει κι από καζανάκια. !!!! χαχαχα

      Το κινητό θέλει το Γερμανό του
      κι η χούντα των τραπεζιτών τον… αριστερό της!🙂

      Μόνο… ΠΡΟΣΟΧΗ στα ΠΡΟΣΩΠΑ. Αν ΞΕΡΕΙΣ κάναν καλύτερο υδραυλικό, προτίμησέ τον. Αν ΔΕΝ ξέρεις, τότε πάρε τηλέφωνο υδραυλικό. ΜΗΝ πάρεις… οδοντίατρο (ή κάποιον άσχετο)!!! Και ο νοών νοείτω !

  3. Τωρα Συριζα,κκε η ανταρσυα η κ οποιο αλλο κομμα θελει ο καθενας,ας διαλεξει ο καθενας το προτιμοτερο για αυτον.

    Διαφωνώ Celin, γιατί είχαν όλο τον χρόνο να δουν τα λάθη τους και παρόλα αυτά έμειναν απολιθώματα, χωρίς επαφή με τον λαό, χωρίς προτάσεις. Δεν υποτιμώ καθόλου τον σημαντικό ρόλο μεμονωμένων πολιτικών αυτών των κομμάτων. Πιο πολύ προσδοκώ να υπάρξει κάτι νέο που θα προκύψει από την γενικευμένη κρίση, παρά να πριμοδοτήσω τους έτερους πυλώνες του συστήματος, είτε αυτός λέγεται ΚΚΕ είτε ΣΥΡΙΖΑ.

    Ξέρω είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί αν δεν στηρίξουμε αυτά τα κόμματα, τότε υποστηρίζουμε έστω και έμμεσα τους κύριους υπεύθυνους για το ξεπούλημα μας δηλ. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Προτιμώ να ελπίζω στην ανάδυση του καινούργιου, γιατί με τους εκβιασμούς (έστω και τους έμμεσους) δεν τα πήγαινα ποτέ καλά

    Διάβασε και αυτό το εξαιρετικό άρθρο http://axinos.wordpress.com/2010/08/08/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B7%CF%84%CF%84%CE%B7%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%BF/

    υγ. Για να πω την αλήθεια δεν ξέρω τι θα αποφασίσω έως τις δημοτικές εκλογές, αλλά προς το παρόν αυτές είναι οι σκέψεις μου

  4. Σε συνέχεια προηγούμενου σχολίου μου, παραθέτω ένα άρθρο που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο και είχα σκοπό κάποια στιγμή να το κάνω ποστ γιατί κάνει συγκεκριμένες προτάσεις

    Επείγει μια δυναμική αντίδραση στο σοκ της οικονομικής κρίσης
    Εξέγερση ή εκτόνωση από τα θεσμικά συνδικάτα;

    Του FREDERIC LORDON*

    Από την κρίση των subprimes έως τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στην Ευρώπη και από τον τραπεζικό πανικό μέχρι την ύφεση, οι απότομες εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία σηματοδοτούνται από ιστορίες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.

    Η ιστορία ενός αμερικανικού νοικοκυριού που έχει οδηγηθεί στην πτώχευση εξαιτίας των χαμηλών μισθών, καθώς και του χρηματομεσίτη που προτείνει στην ίδια οικογένεια να χρεωθεί για να αγοράσει ένα σπίτι. Η ιστορία ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος που καταρρέει κάτω από το βάρος των επισφαλών δανείων που έχει χορηγήσει, αλλά και του κράτους που αναλαμβάνει τη διάσωσή του δαπανώντας χρήματα των φορολογούμενων. Τέλος, η ιστορία ενός ριψοκίνδυνου επενδυτή που ποντάρει στη χρεοκοπία μιας χώρας, κι από την άλλη μεριά, της φοβισμένης κυβέρνησης της ίδιας χώρας, η οποία χρεώνει στους πολίτες τον λογαριασμό των σχεδίων λιτότητας.

    Ολες αυτές οι ιστορίες συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Από τη μια, υπάρχουν οι ντεσπεράντο του χρηματοοικονομικού τομέα που φορτώνουν τα χρέη τους στα κράτη και ανακτούν τα μέσα που θα τους επιτρέψουν να γεμίσουν και πάλι τα θησαυροφυλάκιά τους. Κι από την άλλη, υπάρχει το Ντουμπάι που διώχνει τους μετανάστες εργαζόμενους πίσω στην πατρίδα τους· η Ελλάδα που επιβάλλει λιτότητα στους δημόσιους υπαλλήλους της· οι τεράστιες περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες. Και, όπως εξήγησε ένας οικονομολόγος της Deutsche Bank στους «Financial Times» της 10ης Φεβρουαρίου 2010, «εάν οι «περιφερειακές» ευρωπαϊκές χώρες επέλεγαν μια κεϊνσιανή προσέγγιση, οι αγορές θα τις κατακρεουργούσαν». Σπάνια η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία έχει πάρει μια τόσο ξεκάθαρη μορφή.

    Εύλογα δυσπιστούν πολλοί στη θεωρία της Ναόμι Κλάιν περί «στρατηγικής του σοκ»(1). Βέβαια, χωρίς αμφιβολία, η θεωρία ισχύει απόλυτα σε πλήθος περιπτώσεων, κυρίως όσον αφορά τις χώρες του Νότου και τις οικονομίες που βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο. Ωστόσο, δεν αποτελεί πανάκεια, όπως η ίδια υποστηρίζει έμμεσα, ενώ είναι αρκετά προφανές πως η εγκατάσταση του νεοφιλελευθερισμού στις λεγόμενες «ανεπτυγμένες» οικονομίες δεν ανταποκρίνεται στο περιγραφόμενο μοντέλο του «σοκ».

    Αντίθετα, πρόκειται, μάλλον, για τη σταδιακή και «εν ψυχρώ» εφαρμογή ενός προγράμματος που συστηματοποιήθηκε και απέκτησε βάθος, στον βαθμό ακριβώς που προχωρούσε η υλοποίησή του. Πρέπει, εντούτοις, να αναγνωρίσουμε ότι, πρώτη φορά, η ανάλυση της Κλάιν μπορεί να επαληθευθεί με θεαματικό τρόπο ακόμα και στην καρδιά του «ανεπτυγμένου» καπιταλισμού.

    Με τον αδυσώπητο ντετερμινισμό ενός ωρολογιακού μηχανισμού, η ιδιωτική χρηματοοικονομική κρίση εξελίχθηκε σε κρίση των δημόσιων οικονομικών. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναπόφευκτη για δύο, τουλάχιστον, λόγους. Κατ’ αρχάς, ήταν εντελώς αδύνατον να αδιαφορήσουν οι δημόσιες αρχές μπροστά στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής κατάρρευσης του τραπεζικού τομέα.

    Δίκαιη οργή

    Η οργή που δίκαια ξεχείλισε από τους φορολογούμενους, που επωμίστηκαν τις δαπάνες χάρη στις οποίες ο χρηματοοικονομικός κόσμος ξαναβρήκε τον πλούτο και τη χαμένη του λαμπρότητα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η διάσωση του κλάδου αποτελούσε μονόδρομο. Αναμφισβήτητα, η σωτηρία των τραπεζών επιτεύχθηκε από έναν συνδυασμό ταξικής αλληλεγγύης, «ξελασπώματος των κολλητών»(2) και ζωτικής σημασίας ενεργειών με εξαιρετικά επείγοντα χαρακτήρα, και είναι εντελώς ανώφελο να αρνούμαστε τα επιμέρους χαρακτηριστικά του παραπάνω μείγματος, κυρίως δε το τελευταίο.

    Οι κυβερνήσεις, αν και δεν μπορεί να είναι τόσο ικανοποιημένες με το έργο τους -όχι τόσο επειδή αναγκάστηκαν να σώσουν τον χρηματοοικονομικό τομέα, αλλά επειδή αποδείχθηκαν ανίκανες να του επιβάλουν το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα σε αντιστάθμισμα της σωτηρίας του, κι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα που πρέπει να συζητηθεί- θριαμβολογούν και προσπαθούν να εξηγήσουν στην κοινή γνώμη ότι, σε τελική ανάλυση, όταν ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα έχει ανακάμψει και θα έχει εξοφλήσει τα χρέη του, θα αποδειχθεί ότι όχι μόνο τα σχέδια διάσωσης δεν είχαν κανένα κόστος αλλά και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις «έφεραν χρήματα στους φορολογούμενους».

    Αντικειμενικά, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν πρόκειται ακριβώς για καυχησιολογία ή για τη συνηθισμένη πλαστογράφηση της πραγματικότητας. Τα ποσά με τα οποία πραγματικά επιβαρύνθηκε η γαλλική κυβέρνηση, για παράδειγμα, αποδείχθηκαν τελικά πολύ μικρά, δεδομένου ότι η γενικευμένη ανάκαμψη του χρηματοοικονομικού τομέα απέτρεψε το ενδεχόμενο να καταπέσουν οι κρατικές εγγυήσεις, ενώ η επείγουσα αναχρηματοδότηση των τραπεζικών υποχρεώσεων αποπληρώθηκε κανονικά, με αποτέλεσμα να υπάρξει κέρδος για τον κρατικό προϋπολογισμό(3).

    Φαινομενικά, η εντυπωσιακή αυτή μείωση του κόστους που απαιτήθηκε για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι ακόμα πιο θεαματική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για παρόμοιους λόγους, το κόστος του Trouble Asset Relief Program (TARP: πρόγραμμα βοήθειας στο προβληματικό ενεργητικό -εκπληκτικός ευφημισμός… ), το οποίο ξεκίνησε με έναν προϋπολογισμό 700 δισ. δολαρίων, θα περιοριστεί σε λιγότερα από 100 δισ., τα οποία, εξάλλου, η κυβέρνηση Ομπάμα σκοπεύει να εξασφαλίσει επιβάλλοντας έναν ειδικό φόρο στις τράπεζες επί μία δεκαετία.

    «Παρακυβερνητικές» τράπεζες

    Ωστόσο, στην εξωραϊσμένη παρουσίαση της αίσιας έκβασης που είχε όλη αυτή η ιστορία αποσιωπούνται ορισμένες άχαρες λεπτομέρειες, κυρίως ο αποφασιστικός ρόλος που έπαιξαν παρακυβερνητικές οντότητες, όπως η Fannie Mae, η Freddie Mac και η Federal Housing Agency (FHA), από τις οποίες ζητήθηκε να καταβάλουν σημαντικές προσπάθειες για να ανακοπεί η πορεία ολοκληρωτικής κατάρρευσης της κτηματαγοράς και του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας.

    Στον απολογισμό αυτό, όμως -τον εξωραϊσμένο όπως είπαμε παραπάνω- απέφυγαν να εντάξουν το ιδιαίτερο κόστος της επιχείρησης διάσωσης, για δύο λόγους. Αφ’ ενός, το κόστος ανέρχεται στα 400 δισ. δολάρια και, αφ’ ετέρου, είναι ελάχιστα βέβαιο ότι το ποσό αυτό θα ανακτηθεί. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας διασώθηκε και η ύφεση της οικονομίας ανακόπηκε· εντούτοις, το μέσο που χρησιμοποιήθηκε ήταν η συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους των εντάσεων σε έναν περιορισμένο χώρο, χωρίς καμία εγγύηση, όμως, ότι από αυτόν ακριβώς τον χώρο δεν θα πυροδοτηθεί σύντομα μια νέα ισχυρή έκρηξη(4).

    Επιπλέον, παραγνωρίζεται και το εξής στοιχείο: Περιορίζοντας το κόστος που επωμίστηκαν οι κρατικές αρχές μονάχα στην παρέμβασή τους για τη διάσωση των χρηματοοικονομικών θεσμών, οι κολακευτικοί απολογισμοί αγνοούν το βασικότερο, δηλαδή το τι κοστίζει στους δημόσιους προϋπολογισμούς το γεγονός ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά απότομη επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας και με τις αβυσσαλέες απώλειες φορολογικών εσόδων που αυτή συνεπάγεται. Επομένως, η εκτίναξη των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους οφείλεται λιγότερο στα ίδια τα «σχέδια διάσωσης» και περισσότερο στις ευρύτερες επιπτώσεις της μακροοικονομίας. Και, σε αυτήν την περίπτωση, δεν χωρούν υπεκφυγές, ούτε αναμένεται θαυματουργή ανάκαμψη.

    Δεδομένου ότι η επιμήκυνση της αλυσίδας που οδηγεί από τα αίτια έως το τελικό αποτέλεσμα αποτελεί το πλέον σίγουρο μέσο για να χάνουμε από τα μάτια μας τη συνολική εικόνα και τις επιμέρους αιτιώδεις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες, ο χρηματοοικονομικός τομέας διατηρεί την εντύπωση ότι μπορεί να φέρεται σαν να έχει ξεπληρώσει τη ζημιά που προκάλεσαν οι μικροπαρεκτροπές του και θεωρεί ότι μπορεί να αποδώσει όλα τα υπόλοιπα (ανεργία, ύφεση, ελλείμματα) στα μακρινά και πολύπλοκα φαινόμενα της μακροοικονομίας: πρόκειται για εξαιρετικά λυπηρές εξελίξεις, για τις οποίες, όμως -υποτίθεται ότι- αυτός δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη.

    Κι όπως η ντροπή είναι μια λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του, παίρνει και πάλι επάνω του και δεν διστάζει, πλέον -όπως και στο παρελθόν- να παριστάνει τον αυστηρό δάσκαλο στα κράτη, κατηγορώντας τα ως εντελώς ανεύθυνα και υπεύθυνα για την έλλειψη κεφαλαίων που αντιμετωπίζουν. Και οι διαχειριστές των τμημάτων «fixed income»(5), οι οποίοι σώθηκαν την τελευταία στιγμή χάρη στα χρήματα των φορολογούμενων, επαναλαμβάνουν στραβομουτσουνιάζοντας ότι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους αποτελεί πρόβλημα…

    Οι τράπεζες, χάρη στη μαζική στήριξη των δημόσιων αρχών στην πραγματική οικονομία, ακμάζουν και πάλι και γλιτώνουν δεύτερη φορά την κατάρρευση -αυτή τη φορά εξαιτίας της έκρηξης των «κακών» χρεών, τα οποία κάτω από άλλες περιστάσεις θα τις είχαν οδηγήσει στον αφανισμό. Ετσι, δεν έχουν, πλέον, τον παραμικρό ενδοιασμό να κερδοσκοπούν εναντίον των κρατών που τις έσωσαν τη στιγμή που βρίσκονταν στο χείλος του γκρεμού. Ανεβάζουν το κόστος του δημόσιου δανεισμού και, συνεπώς, επιδεινώνουν τα ελλείμματα… για τα οποία οι ίδιες είναι υπεύθυνες.

    Και τώρα φτάνουμε στο σημείο όπου αρχίζει να προκαλείται το «σοκ». Οι μισθωτοί υποφέρουν από την ύφεση; Ε, λοιπόν, ως φορολογούμενοι θα πληρώσουν επιπλέον και την αποκατάσταση των δημοσιονομικών ισορροπιών! Πρόκειται για μια πραγματικά διπλή ποινή. Με αξιοθαύμαστη επιδεξιότητα -κι αυτό πρέπει να της το αναγνωρίσουμε- η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία πραγματοποιεί, αυτή τη στιγμή, προς όφελός της, τη ριζική αναστροφή ενός γεγονότος το οποίο κανονικά έπρεπε να αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου της. Αντί να αρκεστεί στις μόνιμες επωδούς της για «λιτότητα», εξαγγέλλει ένα πρόγραμμα που επιφέρει πρωτοφανή διάλυση του κράτους. Ουσιαστικά, η διάλυση πρέπει να είναι ανάλογη της εκρηκτικής αύξησης των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους που οφείλονται στα «επιτεύγματα» αυτής ακριβώς της ιδεολογίας. Καλύτερα χτυπήματα δεν θα είχε καταφέρει ούτε ένας αθλητής του τζούντο.

    Ενώ τα «συνήθη» σοκ, στα οποία αναφέρεται η Ναόμι Κλάιν, έρχονταν συνήθως «απ’ έξω» (πραξικοπήματα, αντεπαναστάσεις, φυσικές καταστροφές), δημιουργώντας μια κατάσταση αταξίας εξαιτίας της οποίας -και μόνο τότε- άρχιζε να εφαρμόζεται η νεοφιλελεύθερη ατζέντα, το σοκ με το οποίο βρισκόμαστε, σήμερα, αντιμέτωποι δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου στο «εσωτερικό» και το εκμεταλλεύονται οι δυνάμεις οι οποίες κανονικά έπρεπε να είχαν οδηγηθεί στην πλήρη ανυποληψία εξαιτίας του.

    Είχαν, ωστόσο, το θράσος να επωφεληθούν και να αποκομίσουν ακόμα περισσότερα πλεονεκτήματα. Βρισκόμαστε μπροστά στο εξής παράδοξο: Η έκταση της πανωλεθρίας του νεοφιλελευθερισμού δημιουργεί -εξαιτίας των επιπτώσεών της- τη δικαιολογία και το πρόσχημα για να εφαρμοστούν και πάλι τα δόγματά του, και, μάλιστα, σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα!

    Γιατί είναι αυτονόητο ότι, για να επιστρέψουμε από τα σχεδόν διψήφια ή και διψήφια ελλείμματα (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στο 3% που προβλέπεται από το Σύμφωνο Σταθερότητας, πρέπει να γίνουν αιματηρές περικοπές με μια άνευ προηγουμένου αγριότητα. Συνεπώς, εγκαταλείπουμε το επίπεδο των σταδιακών «μεταρρυθμίσεων» μικρής κλίμακας που εφαρμόζεται κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, για να περάσουμε σε ένα ανεπανάληπτο καθεστώς ταχύτατων ανατροπών. Πράγματι, εάν, στις «αναδιαρθρώσεις» ξεπεραστούν ορισμένα όρια, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε, πλέον, για αλλαγή του ρυθμού εφαρμογής τους, αλλά για αληθινή μετάλλαξη του υπάρχοντος μοντέλου.

    Και, ενώ ο χρηματοοικονομικός τομέας αρκείται σε μια τεχνική ορολογία περί αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και περί εντάσεων στα επιτόκια μακροχρόνιου δανεισμού, ένας διευρυμένος ιδεολογικός μηχανισμός έχει ήδη αρχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του: «Ειδικοί» που ξαναστάθηκαν στα πόδια τους μετά το στραπάτσο που υπέστησαν, μέσα ενημέρωσης αφοσιωμένα στο σύστημα εδώ και πολύν καιρό… Είναι αδύνατον να περάσει έστω και μία ημέρα χωρίς να ακουστεί μια προφητική φωνή, η οποία προειδοποιεί για την επερχόμενη καταστροφή και καλεί σε περαιτέρω προσπάθειες.

    Το σφυροκόπημα για το «δημόσιο χρέος» έχει μετατραπεί σε μόνιμη επωδό· πολύ δύσκολα θα εντοπίσουμε στο πρόσφατο παρελθόν παρόμοια περίπτωση «χειραγώγησης» της κοινής γνώμης με τόσο επίμονο τρόπο. Εξάλλου, σε αυτό, ακριβώς, το γεγονός μπορεί κανείς να διακρίνει και μια ένδειξη για το εύρος των αλλαγών που επιχειρούνται.

    Ο «Economist», ο οποίος παρουσιάζει πλέον εξαιρετικό δυναμισμό μετά από μια χρονιά ατονίας και θλίψης, όταν ακόμα κι αυτός είχε πιστέψει ότι ο αγαπημένος του καπιταλισμός είχε φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, δεν εννοεί να αφήσει σε κανέναν την πρωτοκαθεδρία της «reconquista» (6). Να τος λοιπόν, εδώ κι ένα τρίμηνο, να πολλαπλασιάζει με μεθοδικότητα τα λεπτομερέστατα ειδικά αφιερώματα για τα «δημόσια οικονομικά»: του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών και φυσικά, των πλέον γαργαλιστικών περιπτώσεων, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας. Μάλιστα, τις τρεις τελευταίες περιπτώσεις ούτε που θα μπορούσε καν να τις φανταστεί στο παρελθόν, τόσο ιδανικές του φαίνονται για τους σκοπούς που επιδιώκει.

    Το πάθος της «μείωσης»

    Δεν χάνει την παραμικρή ευκαιρία να επαναλάβει την προσταγή που τον ενθουσιάζει: «μείωση». Για να πεισθεί κανείς ότι οι σημαντικότερες μορφές του νεοφιλελευθερισμού δεν κρύβονται πια απ’ την ντροπή τους και έχουν περάσει ξανά στην επίθεση, αρκεί να προσέξει το επιτακτικό ύφος με το οποίο το έντυπο που «αποτελεί σημείο αναφοράς των αγορών» παρουσιάζει τις συμβουλές του: «Στον κόσμο των επιχειρήσεων, η μείωση του προσωπικού κατά 10% αποτελεί ένα εξαιρετικά συνηθισμένο φαινόμενο. Δεν υπάρχει λόγος να μην υιοθετήσουν αυτό το μέτρο και οι κυβερνήσεις. (…) Οι μισθοί του δημόσιου τομέα μπορούν να μειωθούν, δεδομένης της εργασιακής ασφάλειας που αυτός παρέχει. (…) Οι συντάξεις του δημόσιου τομέα είναι υπερβολικά γενναιόδωρες (…)(7)».

    Κι όλα αυτά, σε ένα κεντρικό άρθρο της εφημερίδας με τίτλο «Στοπ», το οποίο καταλήγει σε μια προειδοποίηση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: «Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, ο «Economist» θα επανέλθει σε όλα αυτά τα ζητήματα». Οσο γι’ αυτό, είμαστε σίγουροι.

    Βέβαια, μπορούμε να μην υποκύψουμε μοιρολατρικά στην πορεία που μας προδιαγράφουν και να μην αφεθούμε να κατακρεουργηθούμε από τα μαζικά ιδεολογικά πυρά και, πόσω μάλλον, από τις υλικές συνέπειες του «σοκ». Γι’ αυτόν, ακριβώς, τον λόγο, είναι χρήσιμο να συγκεντρώσουμε σε έναν πίνακα που θα διαθέτει συνοχή όλα τα -σκόρπια, για την ώρα- προειδοποιητικά σημάδια, έτσι ώστε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα του προγράμματος που καταστρώνεται σήμερα.

    Οι μισθωτοί του ιρλανδικού δημόσιου τομέα, στους οποίους «προτάθηκαν» μειώσεις του μισθού τους 10%, γνωρίζουν καλά περί τίνος πρόκειται. Για τους ίδιους λόγους έχουν τάξει στους έλληνες ομόλογούς τους την ίδια ακριβώς τιμωρία (και μάλιστα, με την ένθερμη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής). Οσο για τους Γάλλους, θα αποκτήσουν μια καλύτερη εικόνα της καταστροφής του κοινωνικού κράτους που τους περιμένει, όταν πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι ταυτόχρονα με τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, με το πρόγραμμα απόλυσης δημόσιων υπαλλήλων και με την (παράλογη) ιδέα της αναγωγής της δημοσιονομικής ισορροπίας σε συνταγματικό κανόνα.

    Ενδεχομένως, αυτή τη φορά, η συμπυκνωμένη βιαιότητα που είναι συνυφασμένη με το «σοκ» και η οποία σηματοδοτεί μια ρήξη με τη συνετή σταδιακή εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων» θα πυροδοτήσει την αντίδραση του κοινωνικού σώματος στις εν λόγω χώρες.

    Γι’ αυτόν τον λόγο, απέναντι στο συγκεκριμένο ενδεχόμενο, όσο κι αν είναι δύσκολο να αρνηθούμε την πραγματικότητα του δημοσιονομικού προβλήματος, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρούμε τις άγριες περικοπές μόνη λύση.

    Αξίζει να υπενθυμιστούν ορισμένες ενδιαφέρουσες εναλλακτικές, οι οποίες συστηματικά αποσιωπούνται από τον δημόσιο διάλογο.

    Εάν έπρεπε να αρκεστούμε στην εξέταση μονάχα μιας από αυτές, θα εστιάζαμε την προσοχή μας στην αύξηση της φορολογίας, υπό τον όρο, βέβαια, ότι θα υπάρχει η σωστή στόχευση, έτσι ώστε οι φόροι να μην πνίξουν την ανάπτυξη, αλλά και να μη φορτώσουν το κόστος της κρίσης σε εκείνους που δεν έχουν καμία ευθύνη για το ξέσπασμά της.

    Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι αυτή η προϋπόθεση περιορίζει δραστικά τον αριθμό των φορολογούμενων στους οποίους θα επιβληθεί η φορολογία. Αυτό είναι αλήθεια, όσον αφορά τον αριθμό τους, όμως -ευτυχώς- κάτι τέτοιο δεν ισχύει διόλου όσον αφορά τη φορολογητέα ύλη. Στην πραγματικότητα, η φορολόγηση μπορεί να στραφεί σε μια αρκετά μεγάλη ποικιλία κατηγοριών υπόχρεων για καταβολή φόρου, με τους ανάλογους, για κάθε μία από αυτές, τρόπους φορολόγησης, που υπόσχονται σημαντικά φορολογικά έσοδα.

    Ο φόρος Τόμπιν

    Οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τα «χρηματοοικονομικά νομικά και φυσικά πρόσωπα» θα είναι οι υποψήφιοι φορολογούμενοι που θα κληθούν να επανορθώσουν τις ζημίες που προκάλεσαν, καθώς -όπως εύκολα κατανοεί κανείς- η μοναδική αποδεκτή γενική αρχή της προτεινόμενης φορολογικής αναδιάρθρωσης μπορεί να συνοψιστεί στο ότι ο χρηματοοικονομικός τομέας είναι ο μοναδικός υπεύθυνος ο οποίος και οφείλει να πληρώσει ολόκληρο το κόστος της παρούσας κρίσης.

    Οσο κι αν αμφιβάλλουμε για τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει ο φόρος Τόμπιν ως εργαλείο για τη ριζική αλλαγή στη διεθνή χρηματοοικονομική κερδοσκοπία -δεδομένου ότι δεν μπορεί να επιφέρει θεμελιώδεις αλλαγές στη δομή της- δεν πρέπει, ωστόσο, να ξεχνάμε ότι, ακριβώς επειδή πρόκειται για φόρο, εξακολουθεί να διατηρεί το σημαντικότερο πλεονέκτημά του: αποφέρει έσοδα(8)! Εχει, μάλιστα, τη δυνατότητα, να αποφέρει σημαντικά φορολογικά έσοδα, εφόσον, όπως έχει ήδη επισημανθεί πολλές φορές, ο αστρονομικός όγκος των συναλλαγών αποτελεί έναν καταπληκτικό μοχλό που καθιστά εξαιρετικά προσοδοφόρο ακόμα και την πλέον χαμηλή, σχεδόν ασήμαντη, κλίμακα φόρου.

    Εστω κι αν ο φόρος επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών θα καταβληθεί κατά κύριο λόγο από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία καταλαμβάνουν επίσης την αμέσως επόμενη θέση των υποψήφιων φορολογούμενων, αυτή τη φορά με περισσότερο άμεσο τρόπο. Από τη στιγμή που ακόμα και η κυβέρνηση του προέδρου Ομπάμα στρέφεται προς αυτήν την κατεύθυνση, πολύ δύσκολα θα υποστήριζε κανείς ότι ένας φόρος στις τράπεζες (και στα κερδοσκοπικά κεφάλαια) αποτελεί οικονομικό παραλογισμό στον οποίο θα κατέφευγαν μονάχα οι ανεύθυνοι επαναστάτες.

    Συνεπώς, ανοίγει ένα ευρύτατο πεδίο για τη φορολογική φαντασία, έτσι ώστε να καθοριστούν οι λεπτομέρειες του τρόπου εφαρμογής της φορολογίας: φόρος στα κέρδη, στο σύνολο του ενεργητικού, στα πιο επικίνδυνα στοιχεία του ενεργητικού (έτσι ώστε να αποθαρρύνεται η αύξησή τους), στο σύνολο της μισθοδοσίας του υψηλότερα αμειβόμενου προσωπικού τους… Επίσης, τα έσοδα που θα προκύψουν από τη φορολογία μπορούν να διατεθούν, είτε για την κάλυψη της παρούσας «τρύπας» στα δημόσια ταμεία, είτε για τη δημιουργία ενός μελλοντικού εγγυητικού ταμείου.

    Κι ύστερα, δεδομένου ότι οι μέτοχοι είναι ιδιοκτήτες και, συνεπώς, ευθύνονται κι αυτοί, δεν βλέπουμε γιατί θα έπρεπε να απαλλαγούν από την προσπάθεια να συμμαζευτεί η κατάσταση που προκάλεσαν οι τράπεζές τους. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, όλης αυτής της περιόδου, θα ήταν απόλυτα λογικό να απαγορευθεί στις τράπεζες να τους διανέμουν ακόμα και το παραμικρό μέρισμα.

    Στη συνέχεια, σειρά έχουν τα φυσικά πρόσωπα: διευθυντικά στελέχη των τραπεζών, μέλη των διοικητικών συμβουλίων τους -έχουμε συχνά την τάση να ξεχνάμε αυτήν την κατηγορία- και οι «trader», στους οποίους πρέπει, εξάλλου, να προσθέσουμε και τους ομόλογούς τους που περιλαμβάνονται στο πρώτο εκατοστημόριο(9).

    Λίγοι, αλλά με πολλά

    Χωρίς αμφιβολία, θα ακουστούν φωνές διαμαρτυρίας, οι οποίες θα υποστηρίζουν ότι η επιβολή φορολογίας σε έναν τόσο μικρό αριθμό ατόμων είναι καταδικασμένη να αποφέρει ελάχιστα έσοδα, και, τελικά, θα έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και θα αποτελεί απλώς μια εκδικητική πράξη. Θα ξεχνούν, όμως, ότι αυτή η -ολιγάριθμη, είναι αλήθεια- ομάδα φορολογούμενων συγκέντρωσε στα χέρια της, την τελευταία δεκαπενταετία, ένα διαρκώς αυξανόμενο μερίδιο του συνολικού μισθολογικού κόστους που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις, καθώς και ότι τα εισοδήματά τους αποτελούν από μόνα τους μια φορολογική ύλη η οποία αντιστοιχεί σε αρκετές ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ.

    Επίσης, είναι χρήσιμο να επαναλάβουμε ότι, αν και το ζήτημα των μπόνους και των υπέρογκων αμοιβών στον τραπεζικό τομέα παραμένει δευτερεύον μέσα στην ευρύτερη συγκυρία της οικονομικής κρίσης, δεν παύει να αποτελεί καίριο ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, όπως και πρώτης τάξης πολιτικό ζήτημα, και εξελίσσεται, τώρα, σε μια ευκαιρία για να αποκομίσουμε φορολογικά έσοδα.

    Δεδομένου, δε, ότι τα επιχειρήματα του χρηματοοικονομικού τομέα και των συνεργατών του είναι εξαιρετικά προβλέψιμα -θ’ αρχίσουν αναπόφευκτα να επισείουν τον κίνδυνο της «φυγής των εγκεφάλων»- καλό θα είναι να προειδοποιήσουμε ευθύς εξαρχής τον κλάδο ότι στο εξής εισέρχεται σε μια περίοδο φθίνουσας απόδοσης, ότι δεν έχει, πλέον, τη δυνατότητα να τρομοκρατεί κανέναν, ενώ έχει αρχίσει να προκαλεί εκνευρισμό στην κοινωνία. Επιπλέον, τα επιχειρήματά του αποδεικνύονται σαθρά μόλις βρεθούν αντιμέτωπα με ορισμένες σοβαρές ενστάσεις(10).

    Κι ύστερα, μια που αρχίσαμε τις προειδοποιήσεις, ας πούμε τα πράγματα με πιο ευθύ και σκληρό τρόπο. Η διαδικασία που οδήγησε στη μετάλλαξη της κρίσης του ιδιωτικού χρηματοοικονομικού τομέα σε κρίση των δημόσιων οικονομικών, δεν θα σταματήσει τόσο εύκολα καταμεσής του δρόμου: το επόμενο στάδιό της θα είναι το πέρασμα από την κρίση των δημόσιων οικονομικών στην πολιτική κρίση. Μέσα στο «σύστημα», ορισμένοι έχουν αρχίσει να καταλαμβάνονται από μεγάλο τρόμο.

    Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι πασίγνωστοι εχθροί του χρηματοοικονομικού τομέα, όπως ο Ντομινίκ Στρος-Καν και ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, εξέφρασαν δημόσια την ανησυχία τους ότι το κοινωνικό σώμα θα αντιδράσει, κατά πάσαν πιθανότητα, πολύ έντονα, εάν του ζητηθεί να πληρώσει και πάλι τα σπασμένα μιας νέας χρηματοοικονομικής κρίσης. Το πιο αστείο -αν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την έκφραση- δεν είναι μόνο ότι διόλου αποκλείεται το σύντομο ξέσπασμα μιας νέας κρίσης αλλά και το ότι είναι πολύ πιθανόν ότι θα πυροδοτηθεί στον τομέα των δημόσιων χρεών, ως άμεση συνέπεια του τρόπου με τον οποίο έγινε η διαχείριση της προηγούμενης κρίσης.

    Στοιχηματίζουμε ότι, για να καλμάρουν λιγάκι τον δυσαρεστημένο λαουτζίκο, τα θεσμικά συνδικάτα -τα οποία, πλέον, συμμετέχουν στο πλευρό της δεξιάς και της «αριστερής» σοσιαλδημοκρατίας σε ένα ενιαίο μπλοκ εξουσίας, παρά τις επιμέρους διαφορές και διαιρέσεις τους- θα οργανώσουν μερικές αθώες πορείες -κατά προτίμηση μια ημέρα με ωραία λιακάδα- από την πλατεία της Ρεπουμπλίκ προς τη Νασιόν, μαζί ίσως μ’ ένα πικ νικ(11). Εντούτοις, είναι πιθανόν ότι η επιλογή της «βόλτας στους δρόμους της πόλης» δεν θα θεωρείται πλέον αρκετή και ότι ο εν λόγω λαουτζίκος θα καταλήξει να εξαγριωθεί, τόσο επειδή βαρέθηκε αυτές τις άσκοπες βόλτες, όσο κι επειδή βαρέθηκε να τον κοροϊδεύουν.

    Χωρίς να προδικάζουμε τι θα μπορούσε να συμβεί σε αυτήν περίπτωση -κι ίσως οι Ελληνες μας δώσουν σύντομα μια πρόγευση αυτών των εξελίξεων- οφείλουμε να θυμόμαστε ότι μια ομάδα η οποία, από τη φύση της, δεν χαρακτηρίζεται από κακία και επιθετικότητα, μπορεί να οδηγηθεί σε πρωτοφανή επίπεδα εξαγρίωσης όταν υφίσταται διαρκή κακομεταχείριση και, κυρίως, όταν της επαναλαμβάνουν διαρκώς ότι δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος πέρα από την κακομεταχείριση που υφίσταται. Ωστόσο, εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν(12). Κι αν παρουσιαστούν με κάπως δυναμικό τρόπο, θα μπορούσαν ακόμα και να λάβουν τη μορφή ενός «αντισόκ».

    (1) Στο «Δόγμα του σοκ. Η ανάδυση του καπιταλισμού της καταστροφής», η Ναόμι Κλάιν υποστηρίζει ότι το σοκ που προκαλείται από τις καταστροφές επιτρέπει την επιβολή άκρατων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Βλ. http://www.naomiklein.org/shock-doctrine.

    (2) Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η διάσωση της American International Group (AIG), η οποία ουσιαστικά μετατράπηκε σε διάσωση όλων όσων είχαν συναλλαγές με την AIG -και κυρίως της Goldman Sachs, αλλά όχι μόνο- θα άξιζε να τύχουν μιας λεπτομερέστατης συζήτησης.

    (3) Δεδομένου ότι η Εταιρεία Χρηματοδότησης της Γαλλικής Οικονομίας (SFEP) δάνεισε στις τράπεζες με επιτόκιο μεγαλύτερο κατά τετρακόσιες μονάδες βάσης από εκείνο με το οποίο εξασφάλισε τη δική της χρηματοδότηση.

    (4) Οπως επιβεβαιώνεται και από την κατάργηση του ανώτατου ορίου για την παροχή κρατικών ενισχύσεων (δύο φορές από 200 δισ. δολάρια για τις Fannie-Freddie), αλλά και από την παράταση, μέχρι το 2012, της κρατικής εγγύησης για τις ζημίες τους.

    (5) Τμήματα που δραστηριοποιούνται στα χρηματοοικονομικά προϊόντα που στηρίζονται στα επιτόκια. Μεγάλο μέρος των τελευταίων αποτελείται από συναλλαγές σε τίτλους δημόσιου χρέους.

    (6) (Στμ) Μεγάλης εμβέλειας εκστρατεία για την ανακατάληψη πολύτιμου εδάφους. Με αυτόν τον όρο οι ιστορικοί αναφέρονται στην ανακατάληψη της Ιβηρικής Χερσονήσου από τους Ισπανούς και στην εκδίωξη των Αράβων από το έδαφος της Ευρώπης, που ολοκληρώθηκαν με την κατάληψη της Γρανάδας, το 1492.

    (7) «The Economist», Λονδίνο, 23 Ιανουαρίου 2010.

    (8) Andre Orlean, «Beaucoup mieux qu’ une taxe Tobin», «Challenges», Παρίσι, 29 Οκτωβρίου 2009.

    (9) Δηλαδή, το 1% του πληθυσμού με τα υψηλότερα εισοδήματα.

    (10) Βλέπε, για παράδειγμα, «Bonus et primes: le (resistible) chantage des «competents»» και «Bonus: les faux-semblants de la regulation Potemkine», La pompe a phynances, blog.mondediplo.net, 26 Μαρτίου και 21 Αυγούστου 2009.

    (11) (Στε) Κλασική διαδρομή μιας πορείας στο Παρίσι. Από την πλατεία Ρεπουμπλίκ καταλήγει στην πλατεία Νασιόν, περνώντας από τη Βαστίλη.

    (12) Βλέπε «Si le G20 voulait…» και «Au-dela de la Grece: deficit, dettes et monnaie», La pompe a phynances, blog.mondediplo. net, 18 Σεπτεμβρίου 2009 και 17 Φεβρουαρίου 2010.

    * Οικονομολόγος, συγγραφέας του «La Crise de trop. Reconstruction d’ un monde failli», «Fayard», Παρίσι, 2009.
    ————————————————————————————–

    ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
    Αριθμητική ή πολιτική;

    * ΓΗΡΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ: Υποτίθεται ότι αυτό το κοκτέιλ οφείλει επιτακτικά να οδηγήσει στην επιμήκυνση των ορίων συνταξιοδότησης για όλους τους Ευρωπαίους. «Είναι ζήτημα μαθηματικών», μας εξηγούν, για να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι, στην πραγματικότητα, «πρόκειται για πολιτικό ζήτημα».

    * 0,054% ΕΤΗΣΙΩΣ; Ο γάλλος πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι, μέχρι το 2050, η χώρα πρέπει να έχει εξασφαλίσει 100 δισ. ευρώ. Αριθμός φάντασμα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την οποία πολύ δύσκολα μπορεί να κατηγορήσει κανείς για χαλαρότητα στα κοινωνικά ζητήματα, αποδεικνύει ότι η αύξηση του κόστους που προκύπτει από τη γήρανση του πληθυσμού (συντάξεις, νοσήλια, επιπλέον κόστος για την αντιμετώπιση της απώλειας της αυτονομίας των ηλικιωμένων, οι οποίοι δεν μπορούν πλέον να αυτοεξυπηρετηθούν…) θα ανέλθει, μέχρι το 2060, στο 2,7% του ΑΕΠ της χώρας (βλ. «Dechiffrages», του Jean-Francois Couvrat, στο http://dechiffrages. blog.lemonde.fr). Συνεπώς, μέσα στα επόμενα 50 χρόνια, πρέπει να διαθέσουμε το 2,7% του ΑΕΠ, δηλαδή 0,054% του ΑΕΠ κάθε χρόνο. Ε, δεν είναι ανάγκη να είσαι μάγος.

    * ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΕΜΑΤΟ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ: Ολα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι πρέπει να αφήσουμε το σύστημα στη σημερινή του κατάσταση, καθώς οι ανισότητες αυξάνουν -μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ εργατών και στελεχών επιχειρήσεων…- ενώ το πλήθος των ασφαλιστικών καθεστώτων και των ασφαλιστικών ταμείων δημιουργεί μια αδιαφάνεια όσον αφορά τα δικαιώματα, τη στιγμή, ακριβώς, που οι ασφαλισμένοι περνάνε ολοένα συχνότερα από το ένα καθεστώς στο άλλο (μισθωτός του ιδιωτικού τομέα, αυτοαπασχολούμενος…), ενώ το ποσοστό αναπλήρωσης των συντάξεων (ύψος της σύνταξης σε σχέση με το μισθό που λάμβανε ο εργαζόμενος) έχει μειωθεί κατά 10%… Επιβάλλεται η πραγματοποίηση αλλαγών, στις οποίες θα περιλαμβάνεται το εργατικό δίκαιο, η φορολογία και η κοινωνική ασφάλιση, έτσι ώστε η χρηματοδότηση της κοινωνικής προστασίας να προέρχεται από τις εισφορές που θα επιβάλλονται στη δημιουργία πλούτου.

    * ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ. Μπορούμε να προβούμε σε άμεση εξοικονόμηση, καταργώντας: τα 30,7 δισ. ευρώ που δόθηκαν, το 2008, στους εργοδότες ως απαλλαγές από τις εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση – χωρίς, βέβαια, το μέτρο να αποδειχθεί αποτελεσματικό και να συμβάλει στη διατήρηση της απασχόλησης, των μισθών ή των επενδύσεων· τα 12 έως 15 δισ. ευρώ που αντιστοιχούσαν στις απώλειες φορολογικών εσόδων που προκάλεσε η «φορολογική ασπίδα»(1)· τα 22 δισ. απώλειας φορολογικών εσόδων μέσα σε τρία χρόνια, που προκάλεσε η απαλλαγή από το φόρο υπεραξίας της μεταβίβασης τίτλων συμμετοχής σε επιχειρήσεις -με την πώληση θυγατρικών τους, οι όμιλοι εισέπραξαν αφορολόγητο χρήμα. Δεν πρόκειται, βέβαια, για κρυμμένο θησαυρό, αλλά για ποσά διόλου αμελητέα. Δεδομένου, δε, ότι η φορολογική και η κοινωνική μειοδοσία έχει μετατραπεί στο αγαπημένο παιχνίδι των ευρωπαϊκών χωρών, αυτό που ισχύει για τη Γαλλία πρέπει να ισχύει και στην περίπτωση αρκετών άλλων χωρών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

    * ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΣΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ. Αλλο μέτρο που μπορεί να υιοθετηθεί άμεσα: Να επιβληθούν εισφορές κοινωνικής ασφάλισης στις περιπτώσεις όπου προβλέπεται συμμετοχή των εργαζόμενων στα κέρδη της επιχείρησης ή η δημιουργία μακροπρόθεσμου αποταμιευτικού μετοχικού προγράμματος για τους εργαζόμενους. Κάτι τέτοιο θα εξασφαλίσει στο άμεσο μέλλον την εισροή χρημάτων και θα αποθαρρύνει αυτόν τον τύπο αμοιβής που δεν είναι ευνοϊκός για τους μισθωτούς.

    Αυτές οι λύσεις θα οδηγήσουν, στο άμεσο μέλλον, στη χαλάρωση των πιέσεων που μας πνίγουν και θα μας δώσουν χρόνο για να προχωρήσουμε σε μια δίκαιη μεταρρύθμιση ολόκληρου του συστήματος, από την είσοδο του εργαζόμενου στην ενεργό ζωή μέχρι τη συνταξιοδότηση.

    (1) Σ.τ.Μ.: Ανώτατο όριο στη φορολογική επιβάρυνση των πλουσιότερων Γάλλων.

    • KnowDame,
      Είναι πολύ σημαντικό αυτό το άρθρο, θα άξιζε να γίνει και ποστ…
      Προς το παρόν προσθέτω μόνο κάποια στοιχεία για το συγγραφέα,

      http://en.wikipedia.org/wiki/Frédéric_Lordon
      (νέο λήμμα, δεν λέει και πολλά πράματα, αλλά… τουλάχιστον βλέπει κανείς ότι _είναι_ γνωστός οικονομολόγος, αν και… αριστερός! -χεχε)
      Γράφει στο Monde Diplomatique
      http://mondediplo.com/_Frederic-Lordon_
      π.χ. το άρθρο εδώ (σε αγγλ. μετάφραση):
      http://mondediplo.com/2010/03/02financialreforms

      Next financial crisis is in public services
      How do we get 
out of here?
      Austerity is not the only way to make up for massive government debt and lack of revenue following self‑induced disasters in private finance. There are fairer ways to balance the books – by Frédéric Lordon

      Naomi Klein’s “shock doctrine” – her idea that natural and man-made disasters have been used as pretexts to impose free market policies on countries whose people would normally reject them – didn’t convince completely until recently. “Disaster capitalism” did apply in some cases, especially in southern hemisphere and transition economies. But it was not as universally valid as Klein believed, and the establishment of neoliberalism in developed economies was more a calculated implementation of a systematic and far-reaching agenda. But now Klein may see her analysis confirmed, and spectacularly, by events at the heart of developed capitalism

      Εμφανίζεται και σε YouTube videos, π.χ. αυτό εδώ (στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους)

  5. Φιλοι knowdame κ omadeon.
    Σιγουρα το αρθρο του Αχινου ειναι πολυ ενδιαφερον κ σηκωνει συζητηση.Διαβασα το μισο,θα το διαβασω ολοκληρο κ θα το ξαναδιαβασω παλι.
    Παντως νομιζω οτι καποιες προτασεις του για εθνικοποιηση τραπεζων,φορολογηση της Εκκλησιας κτλ,δεν τις διαβαζω για πρωτη φορα.Τα εχω διαβασει αυτα κ απο αριστερα κομματα,σιγουρα απο το ΚΚΕ,νομιζω κ απο τη ΚΟΕ του Συριζα
    (αλλα κ απο το ΕΚΚΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)
    Θελω να πω οτι η Αριστερα εχει μιλησει.Αλλα που να ακουστει απο τα κυβερνητικα φερεφωνα των ηλεκτρονικων ΜΜΕ?
    KNOWDAME,καθολου δε θα διαφωνησω στα περι απολιθωματων κ απομακρυσμενων απο τον λαο.
    Ο Αλαν Μπαντιου,στη ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ λεει κ κατι αλλο,
    λεει οτι δε νοειται αριστερο κομμα που να συμμετεχει σε εκλογες,στη Βουλη
    κ να λαμβανει εκλογικη-τακτικη χρηματοδοτηση.
    Προφανως πιστευει οτι συμμετεχοντας σε ολα αυτα,κατα καποιο τροπο,το αριστερο κομμα γινεται μερος του κατεστημενου,με αποτελεσμα να μη πειθει οτι ειναι φορεας ριζοσπαστισμου.

    Ανεξαρτητως της ορθοτητας των αποψεων του Μπαντιου,σιγουρα δεν υπαρχουν κ λιγα να καταλογισουμε στην Αριστερα.
    Απλα εγω εδω συμφωνω με τον ομαντεον,»Το πρόβλημά μας σαν κοινωνία είναι η πλουτοκρατία, το μεγάλο κεφάλαιο, οι τράπεζες, το ΔΝΤ που τους υπηρετεί, η ξεπουλημένη κυβέρνηση….»
    πως αντιμετωπιζονται ολα αυτα?
    μακαρι να εβλεπα ενα νεο κομμα,μη κρατικοδιαιτο,φορεα του καινουριου κ της ανανεωσης,θα το ψηφιζα κ με τα 2 μου χερια κ δε θα δισταζα να το «προπαγανδισω» οσο μπορω,ακομα κ μελος του να γινομουν,μολονοτι ποτε δεν ασχοληθηκα με κομματα,ρουσφετια κτλ

    Μεχρι να δω ομως αυτο το κομμα,κ με τα 2 μου χερια,θα ριξω τη ψηφο μου σε ενα εκ των ΚΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
    Παντως knowdame,συμμεριζομαι τον προβληματισμο σου.

    ΥΓ Κατι για το «ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ»
    Απο οικονομικα ειμαι παντελως ασχετος κ η γνωμη μου δεν εχει τη παραμικρη σημασια.Κ να δεχτουμε ομως το νεοφιλελευθερο ληστροκαπιταλιστικο πλαισιο,
    αν υπηρχε Πρωθυπουργος που αγαπαει τη χωρα του,θα μπορουσε να παει κ να πει στους Σαρκοζομερκελ
    ¨ΚΟΙΤΑΞΤΕ,ΔΕ ΠΑΙΖΕΙ ΦΡΑΓΚΟ.ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΗΡΥΞΩ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ Κ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ Κ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ,ΚΑΝΟΝΙΣΤΕ ΝΑ ΜΕ ΔΑΝΕΙΣΕΤΕ ΜΕ ΕΠΙΤΟΚΙΟ 1%.ΑΛΛΙΩΣ,IF I GO DOWN,YOU GO DOWN.K ΣΑΝ ΤΗ LEHMANN BROTHERS,ΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ»
    Θα μπορουσε λοιπον να εκβιασει τους ξενους εταιρους μας,για ευνοικοτερους ορους η δε ξερω κ εγω τι αλλο,αλλωστε το χρεος μας ηταν τοσο τεραστιο που θα μπορουσε να αποτελεσει ισχυροτατο διαπραγματευτικο ατου.
    Αλλα το απεμπολησε.
    Ακομα κ τα παραπανω να αποτελουν ασχετες μπουρδες,ενα ειναι το σιγουρο,οι ανθρωποι ειναι προσκυνημενοι κ παραδωσαν τη χωρα με τα κλειδια μαζι.
    Αυτο κ μονο φτανει απο μονο του για να με κανει φανατικο υποστηρικτη καθε αριστερης φωνης που τους εναντιωνεται.
    «Το κινητό θέλει το Γερμανό του
    κι η χούντα των τραπεζιτών τον… αριστερό της! »

    φιλε omadeon,κατι τελευταιο,λες «ΜΗΝ πάρεις… οδοντίατρο (ή κάποιον άσχετο)!!! Και ο νοών νοείτω !»
    Επειδη δεν σε καταλαβα,θες να μου πεις οτι καποιο απο αυτα τα κομματα που ανεφερα ειναι σαν «οδοντιατρος»,επομενως απορριπτεο?
    αν δε βαριεσαι,θα ηθελα να μου πεις ποιο θεωρεις απορριπτεο,αλλωστε η γνωμη σου εχει παντα σημασια για μενα ακομα κ αν διαφωνω(βασικα,ως τωρα σε ολα αυτα που εχω διαβασει,δεν εχω διαφωνησει παντως ποτε!)

    • @Celin
      Οχι… οδοντίατρος είναι ο ΜΗ-αριστερός
      (στην… υδραυλληγορία μου)!🙂

      ΚΑΘΕ αριστερός είναι… σαν υδραυλικός.
      (Δεν πά νάναι και κακος υδραυλικός… )
      ΑΜΑ δεν βρίσκεις καλόν υδραυλικό, πάρε οποιονδήποτε…

      (κατά τα άλλα συμφωνώ μαζί σου…)

  6. Μήπως πρέπει στην επόμενη διαδήλωση (και όχι μόνο) να αρχίσουμε να φωνάζουμε τα αυτονόητα; Δηλαδή φορολογείστε όλους αυτούς που τους φοροαπαλλάσατε τόσα χρόνια με τη δικαιολογία ότι έτσι θα κάνουν επενδύσεις. Και αν απειλήσουν ότι θα φύγουν από την χώρα (που το κάνουν έτσι κι αλλιώς εδώ και 20 χρόνια) να σηκωθούν να φύγουν αφού φορολογηθούν πρώτα για όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αν δεν αρκούν οι υπάρχοντες νόμοι για να πιαστούν όλοι αυτοί με τις off shore εταιρείες να γίνουν νέοι νόμοι που να τους πιάνουν όλους αυτούς και αν δεν τους αρέσει τον μπούλο. Ο ελληνικός λαός έτσι κι αλλιώς δεν είχε κανένα κέρδος, το αντίθετο μάλιστα.

    Μας κήρυξαν τον πόλεμο και πρέπει να απαντήσουμε πριν είναι αργά για όλους μας

  7. Ο Paul Krugman από παλαιότερα πάντοτε ήταν κρυφοριζοσπάστης και το έκρυβε με νύχια και με δόντια γιατί αν έλεγε πάντοτε ό,τι πιστεύει θα τον είχαν βάλει στην άκρη. Έτσι παλαιότερα έκανε αναλύσεις που στον επίλογό τους άφηνε ριζοσπαστικές υπόνοιες ή πετούσε κάποια ριζοσπαστικά υπονοούμενα (όχι κεντροφιλελεύθερα αλλά ριζοσπαστικά). Τώρα που πήρε το νόμπελ νομίζω ότι μπορεί να μιλήσει πιο ανοιχτά και το κάνει συχνότερα.

    Μην ξεχνάμε τους περιορισμούς στις ΗΠΑ που τους δημοκρατικούς πολλοί τους θεωρούν κρυφοκομμουνιστές ή κρυφοαριστερούς ενώ ασφαλώς δεν είναι.

    Επίσης να προσθέσω ότι την ώρα που στην Ελλάδα κάνουμε νεοφιλελεύθερα ανοίγματα στις ΗΠΑ συζητάνε ανοιχτά το μέλλον του καπιταλισμού και ξαναδιαβάζουν τον Μάρξ (!). Πάλι στην Ελλάδα πίσω είμαστε.

  8. @Greek Rider
    Πολύ σωστή η περιγραφή που δίνεις για την πορεία και τις τάσεις του Κρούγκμαν (πέρα από αστεία, ας είμαστε και αντικειμενικοί…)

    @Ζώη Σταθερέ
    Για λόγους… ευρυχωρίας σου απαντώ εδώ, αλλά αναφέρομαι στο προηγούμενο σχόλιό σου,
    https://omadeon.wordpress.com/2010/08/10/krugman-america-goes-dark/#comment-40746
    Ολα όσα επισημαίνεις δεκτά και σωστά. Απλώς θα συμπληρώσω όσα είπες με ένα βίντεο, όπου ο Michael Hudson…
    http://delicious.com/omadeon/michael_hudson
    …μιλάει για ένα καυτό παρεμφερές θέμα, το «Economic Rent»
    http://en.wikipedia.org/wiki/Economic_Rent
    …που συνδέεται με τη φορολόγηση ακίνητης περιουσίας, την οποία θεωρεί (όπως και ο Γουλφ) ΚΛΕΙΔΙ για την επίλυση της Κρίσης (ΚΑΙ της φτώχειας κλπ).

    @KnowDame σου θυμίζω ότι η ακίνητη περιουσία είναι ορατή, υλικά υπαρκτή, οπότε _μπορεί_ να βρεθεί και να φορολογηθεί (ας σκεφτούμε π.χ. τον… μεγαλύτερο ιδιοκτήτη της, στην Ελλάδα -χεχε)
    …και σίγουρα ΔΕΝ μπορεί να κρυφτεί σε θυρίδες Ελβετικών Τραπεζών (αυτό αφορά και τους εφοπλισταράδες που είναι _αφορολόγητοι_ σήμερα)

    Ιδού λοιπόν, ο Michael Hudson («on Economic Rent»)

    • @Omadeon
      «η ακίνητη περιουσία είναι ορατή, υλικά υπαρκτή, οπότε _μπορεί_ να βρεθεί και να φορολογηθεί (ας σκεφτούμε π.χ. τον… μεγαλύτερο ιδιοκτήτη της, στην Ελλάδα -χεχε)
      …και σίγουρα ΔΕΝ μπορεί να κρυφτεί σε θυρίδες Ελβετικών Τραπεζών (αυτό αφορά και τους εφοπλισταράδες που είναι _αφορολόγητοι_ σήμερα)»
      Στις 5/5/2010 (την ημέρα της πορείας, μια μέρα πριν τη ψήφιση του μνημονίου στη Βουλή) είχε δημοσιεύσει το Bloomberg μια είδηση που εμένα με είχει συγκλονίσει αλλά κανείς στην Ελλάδα δεν έκανε τον παραμικρό λόγο. Η είδηση είχε τίτλο London Luxury Home Prices Climb as Rich Greeks Seek Haven for Investments
      Σύμφωνα με αυτήν την είδηση οι τιμές των ακινήτων πολυτελείας στο Λονδίνο είχαν αυξηθεί λόγω της αυξημένης ζήτησης από πλούσιους Έλληνες.
      Όπως όλοι θυμόμαστε το ΠΑΣΟΚ στην αρχή της κυβερνητικής του θητείας όταν επρόκειτο να πάρει κανένα μέτρο που θα έθιγε τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας το ανακοίνωνε αρκετά νωρίτερα με σκοπό αυτοί να πάρουν τα μέτρα τους. Έτσι όλοι οι Έλληνες μεγαλοκαρχαρίες φρόντισαν από το τέλος του 2009 να κάνουν γονικές παροχές για τη μεγάλη ακίνητη περιουσία τους και κυρίως να επενδύσουν σε ακριβά ακίνητα στο εξωτερικό. Έτσι τα μέτρα για την αύξηση της φορολογίας της μεγάλης ακίνητης περιουσίας που περιλαμβάνονται και στο μνημόνιο δεν αγγίζουν στην πραγματικότητα τους πολύ πλούσιους στην Ελλάδα. Στοχεύουν στους μεσαίους και μικρούς με στόχο στην ουσία να τους αφαιρέσουν την ακίνητη περιουσία και να τη συγκεντρώσουν σε λίγους.
      ΥΓ: Θα ήθελα πολύ να φτιάξω ένα post με τίτλο «Σκληρή λιτότητα για το 99,86% του πληθυσμού προκειμένου να ανακάμψει οικονομικά το 0,14%» όπου να αναφέρονται αναλυτικά τα στοιχεία του Wolff και να αναφέρονται κάποια στοιχεία και για τους αόρατους έλληνες πλούσιους. Αλλά δυστυχώς δεν έχω καθόλου χρόνο πλέον. Καταχρηστικά γράφω και αυτό το σχόλιο.

    • Ευχαριστούμε dudu, που έφερες μάλιστα το _πρωτότυπο_ άρθρο.

      (το πολύ σημαντικό άρθρο του Λιβιεράτου το είχα δει στο μπλογκ «Αφορμή» και στο YouPayYourCrisis, αλλά όχι στο αξιόλογο περιοδικό «Κόκκινο», http://www.kokkino.org, που προσφέρει και ΟΛΟΚΛΗΡΑ δωρεάν τεύχη σε pdf -και μπράβο του).

    • Ειρωνικά χρησιμοποίησα τον όρο. Ακριβώς το ίδιο υπαινισσόμουνα. Σ’ ευχαριστώ πολύ που παραπέμπεις στην αρχική πηγή των πληροφοριών. Ήταν παράλειψή μου!

      • Ζώη καλημέρα,
        όπως (μάλλον) θα είδες…
        σήμερα αναβαθμίστηκε αυτό το ποστ με την _πλήρη_ ελληνική μετάφραση του άρθρου του Κρούγκαν (από το Βήμα, 10/8/2010).

        Ομως… χλωμό το βλέπω να δούμε και μετάφραση του άρθρου του Γουλφ (που έφερες), οπότε… εντός των ημερών (αν δεν την βρούμε) θα την κάνω εγώ (ευτυχώς δεν είναι μακροσκελές κείμενο)…

  9. Από το άρθρο του Λιβιεράτου με υπογραμμίσεις δικές μου

    Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει καταφέρει να είναι σχεδόν …αόρατος. Σαν να μην υπάρχει! Για τα δύο μεγάλα κόμματα και το ΛΑΟΣ εξηγείται γιατί τον καλύπτουν: η …εξαφάνιση του ελληνικού καπιταλισμού βολεύει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας, τη συνέχιση της άδικης αναδιανομής του πλούτου. Όμως πώς να εξηγήσει κανείς ότι και τα αριστρερά κόμματα διστάζουν να μιλήσουν για τον ελληνικό καπιταλισμό, να αποκαλύψουν τις διαστάσεις του και τη δυναμική του; Τα πάντα συζητιούνται σ’ αυτή τη χώρα, αλλά οι λέξεις ελληνικός καπιταλισμός και πολύ περισσότερο η αποκάλυψη και αποτύπωση της πραγματικότητάς του είναι πράγματα που σπανίως θα συναντήσει κανείς ακόμη και στις δημόσιες τοποθετήσεις της Αριστεράς. Συνήθως μιλάνε με άλλες εκφράσεις, όπως «οι 200 οικογένειες», «η ολιγαρχία», «η πλουτοκρατία» κ.λπ. Μάλιστα, εφευρίσκουν διάφορα επίθετα για να τον χαρακτηρίσουν: καθυστερημένος, εξαρτημένος, μεταπρατικός κ.λπ. είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχει εφεύρει η Αριστερά για να …συσκοτίσει την πραγματικότητα ενός από τους πιο δραστήριους, σύγχρονους αλλά και σκληρούς καπιταλισμούς του κόσμου. Με αυτό τον τρόπο, ο ελληνικός καπιταλισμός, εκτός από τις μεγάλες οικονομικές του επιτυχίες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο σχεδόν προπέτασμα καπνού που τον καλύπτει. Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής διανόησης και μάλιστα της Αριστερής έχει αποδεχτεί τη θεωρία της «Ψωροκώσταινας». Με μια τέτοια κακομοίρικη ανατομία του ελληνικού καπιταλισμού, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου καταφέρνουν να πείθουν την ελληνική εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό ότι δεν πρέπει να έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από έναν καθυστερημένο και εξαρτημένο καπιταλισμό. Αντί να διεκδικούν απ’ αυτόν δικαιώματα, καλά θα κάνουν να αγωνιστούν εναντίον των ξένων «αφεντικών» του ελληνικού καπιυταλισμού, που δεν τον αφήνουν να προοδεύσει και να ανοίξει τα φτερά του… Όλο αυτό βέβαια επιτρέπει επίσης σε μια αριστερούτσικη ελίτ να συμπαρίσταται ή και να εντάσσεται στην «καλή κοινωνία», διεκδικώντας και κατέχοντας ρόλους στην καλλιτεχνία, τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και άλλους τομείς και εκδηλώσεις, που φτιασιδώνουν με άλλοθι «προοδευτικότητας» και «ελευθερίας» τον ελληνικό καπιταλισμό. Ποιος διακινδυνεύει αυτά τα προνόμια και τους ρόλους με το να τα βάλει ευθέως με τον ελληνικό καπιταλισμό; Γι’ αυτό, το να μιλάς ευθέως γι’ αυτόν είναι γραφικότητα, είναι tres banal…
    Φυσικά, στην προέκταση μιας τέτοιας στάσης έρχεται και η συνεχής αναζήτηση για τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση, με προγράμματα «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας, η οποία βρίσκεται όχι από το 2008 αλλά …γενικώς σε διαρκή κρίση. Βέβαια ο ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει ανοιχτά αυτιά για να ακούσει τέτοιες προτάσεις για συμμετοχή στη διακυβέρνηση. Δεν θέλουν καμιά Αριστερά. Καλό είναι να στέκεται στο περιθώριο, πολλές φορές και σαν μια σεβαστή γραφικότητα. Μόνο σε επικίνδυνες για το καθεστώς στιγμές καλείται να βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρίση του. Όπως ήταν η «οικουμενική» κυβέρνηση του 1989, με τη συμμετοχή και των δύο μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς. Για λίγο, μέχρι να περάσει η άμεση κρίση, κι ύστερα ξανά από την αρχή.
    Τελικά, η σε μεγάλο βαθμό ενσωμάτωση της αριστερής διανόησης, ο κυβερνητισμός στην Αριστερά, η έλλειψη ταξικής προσέγγισης κ.λπ. έχουν ευθεία σχέση με την άρνηση της Αριστεράς να αναγνωρίσει τον αντίπαλό της, τον ελληνικό καπιταλισμό, και να τον στοχοποιήσει χωρίς περιστροφές. Γιατί αν κάνεις κάτι τέτοιο, οι συνέπειες είναι προφανείς: δεν μπορείς να συναγελάζεσαι με την «καλή κοινωνία», δεν μπορείς να είσαι «χρήσιμος» στη «διακυβέρνηση του τόπου», δεν είσαι αξοσέβαστο μέλος του επίσημου πολιτικού συτήματος, δεν έχεις ασυλία από τον ελληνικό καπιταλισμό, τους μηχανισμούς του και τα κόμματά του.

    Κατάλαβες τώρα Celin γιατί είναι ουτοπία να θεωρούμε ΑΥΤΑ τα κόμματα της αριστεράς σαν κάτι διαφορετικό από έτερους πυλώνες του συστήματος και ότι δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ περίπτωση να υπερασπιστεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα συμφέροντα του ελληνικού λαού; Η διαφθορά τους μπορεί να μην είναι τόσο εμφανής όσο των υπόλοιπων κομμάτων, αλλά αν αναλογιστεί κανείς το ρόλο τους στη διάρκεια όλων των χρόνων της μεταπολίτευσης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη τους λειτουργεί μόνο σαν άλλοθι. Οπότε μήπως η αγκύλωσή τους και η έλλεψη επαφής με το λαό δεν είναι και τόσο τυχαία; Μήπως αυτά τα χαρακτηριστικά τους είναι ηθελημένα; Μήπως είναι καιρός ο τόσο μεγάλος αριθμών ανένταχτων ή μη αριστερών (και όχι μόνο) να διεκδικήσουν τη δημιουργία ενός κόμματος που να εκπροσωπεί πραγματικά τα συμφέροντα του ελληνικού λαού;

    • KnowDame, πολύ σωστά
      (και ΠΟΛΥ κρίσιμα όσα τόνισες από το άρθρο)….

      …και μακροπρόθεσμα (ή σε βάθος χρόνου) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ άλλος σωστός τρόπος προσέγγισης, από την ίδρυση νέων πολιτικών συλλογικοτήτων, που θα αχρηστεύσουν τα παλιά αριστερά κόμματα, ή θα τα εξαναγκάσουν σε ΠΟΛΥ μεγάλες αναστατώσεις, όπου… μπορεί και να δούμε (στο μέλλον)… θαύματα, όπως π.χ. τον (εξαιρετικό) πανεπιστημιακό μαρξιστή Γιώργο Ρούση στη θέση του νέου Γενικού Γραμματέα του… ΚΚΕ (σε… 20 χρόνια, ίσως!🙂 )

      …αλλά στην προσωπική επιλογή μας ΤΩΡΑ, στις επόμενες δημοτικές εκλογές κλπ. εξήγησα ΤΙ θεωρώ βέλτιστη προσέγγιση.
      (εξού και ο λόγος που συμφωνώ πιο πολύ με τον Celin. Χρειαζόμαστε ΤΩΡΑ «υδραυλικό» πανεπειγόντως ! χεχε)
      ______
      Υ.Γ. Κάτι ακόμη… (όσον αφορά ψήφους, εκλογές, κόμματα…)

      Ενας πολύ σοβαρός λόγος που αξίζει να ψηφίσουμε αριστερά κόμματα παντού, είναι ότι είναι ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ και ΑΤΟΠΟ να φοβόμαστε ότι… θα καταχραστούν την Εξουσία, όταν τα ποσοστά τους ΤΩΡΑ είναι κάτω του 15% συνολικά.Ο δικομματισμός πρέπει να φύγει από τη μέση, όπως και η δουλική στο Κεφάλαιο πολιτική, κι έτσι ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ αν τα αριστερά κόμματα έχουν ένα ποσοστό διαφθοράς, ή ανάξιους υποψήφιους, κ.ο.κ. …σαφέστατα το ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ κακό ειναι να εκλεγούν δικοί τους υποψήφιοι αντί άλλων. Δεν θεωρώ απλή αυτή την επιλογή, έχει και παραλλαγές (π.χ. αν ΔΕΝ βρίσκει κανείς σωστό υποψήφιο, να ψηφίσει ένα άλλο, ανώδυνο, μικρό κόμμα…)
      _______
      Υ.Γ.2 Επίσης ΚnowDame είναι υπερβολικό να χρεώνουμε π.χ. διαφθορά σε συνδικαλιστές που ΜΑΧΟΝΤΑΙ, αντί να υποκύπτουν στις ξεπουλημένες ηγεσίες τους. Νομίζω ότι πολλοί που μάχονται με ειλικρίνεια, είναι του ΚΚΕ (το σωστό να λέγεται).
      (Οχι ΟΛΟΙ, αλλά αρκετοί…)

    • knowdame,
      οσα λεει ο Λιβιερατος σιγουρα αξιζουν να προσεχθουν κ να διαβαστουν.Αλλα νομιζω οτι ειναι υπερβολικος,δηλαδη το οτι στο λεξιλογιο τους
      «Συνήθως μιλάνε με άλλες εκφράσεις, όπως “οι 200 οικογένειες”, “η ολιγαρχία”, “η πλουτοκρατία” κ.λπ,»

      σημαινει αυτο μια υπορρητη στηριξη του Ελληνικου καπιταλισμου?Εγω μονο κ μονο που βλεπω τα χουντικα καναλια η τους Παγκαλους να στρεφονται με τοσο μενος εναντιον του ΚΚΕ,εκει καταλαβαινω οτι το ΚΚΕ τους φοβιζει,επομενως κανει καλα τη δουλεια του.
      Ανα περιοδους μαλιστα η επιθεση στρεφεται κ εναντιον του Τσιπρα,επομενως προκυπτουν τα αναλογα συμπερασματα.

      Τωρα οσον αφορα αυτα που λες εδω
      «Κατάλαβες τώρα Celin γιατί είναι ουτοπία να θεωρούμε ΑΥΤΑ τα κόμματα της αριστεράς σαν κάτι διαφορετικό από έτερους πυλώνες του συστήματος και ότι δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ περίπτωση να υπερασπιστεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα συμφέροντα του ελληνικού λαού; Η διαφθορά τους μπορεί να μην είναι τόσο εμφανής όσο των υπόλοιπων κομμάτων, αλλά αν αναλογιστεί κανείς το ρόλο τους στη διάρκεια όλων των χρόνων της μεταπολίτευσης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη τους λειτουργεί μόνο σαν άλλοθι. Οπότε μήπως η αγκύλωσή τους και η έλλεψη επαφής με το λαό δεν είναι και τόσο τυχαία; Μήπως αυτά τα χαρακτηριστικά τους είναι ηθελημένα;»

      …ειναι πολυ βαριες κατηγοριες.Αν ισχυει κατι τετοιο,η πολεμικη μας θα πρεπει να στραφει ΕΞΙΣΟΥ κ σε αυτα τα κομματα,τα οποια θα ειναι εξισου Φιλιππινεζες κ προσκυνημενοι.
      Αυτο που θελω να πω ειναι οτι δε μπορουμε εν προκειμενω να κανουμε εδω συνθεση αποψεων.
      Ειτε τα κομματα αυτα πολεμανε οσο μπορουνε-εστω κ αναποτελεσματικα το Συστημα-,επομενως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΟΥΝ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ
      Ειτε τα κομματα αυτα ειναι » έτεροι πυλώνες του συστήματος »
      οποτε ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΘΟΥΝ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ.

      Κ τα 2 μαζι δε γινεται να συμβαινουν.Για αυτο λεω οτι η συνθεση αποψεων εδω ειναι ανεφικτη.
      Εγω δεν εχω στοιχεια που να τεκμηριωνουν 100% τη θετικη μου σταση απεναντι στην Ελληνικη Αριστερα.Για αυτο διαβαζω ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ οσα γραφεις κ θα τα εχω υποψη μου,αλλωστε,στα τοσα αρνητικα μου δε συμπεριλαμβανεται ο δογματισμος.
      Προς το παρον ομως,ανηκω στους θιασωτες της πρωτης αποψης
      «Ειτε τα κομματα αυτα πολεμανε οσο μπορουνε-εστω κ αναποτελεσματικα το Συστημα-,επομενως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΟΥΝ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ»
      Κ θα συμφωνησω με τον omadeon σε αυτο εδω
      «…και μακροπρόθεσμα (ή σε βάθος χρόνου) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ άλλος σωστός τρόπος προσέγγισης, από την ίδρυση νέων πολιτικών συλλογικοτήτων, που θα αχρηστεύσουν τα παλιά αριστερά κόμματα, ή θα τα εξαναγκάσουν σε ΠΟΛΥ μεγάλες αναστατώσεις, όπου… μπορεί και να δούμε (στο μέλλον)… θαύματα, όπως π.χ. τον (εξαιρετικό) πανεπιστημιακό μαρξιστή Γιώργο Ρούση στη θέση του νέου Γενικού Γραμματέα του… ΚΚΕ (σε… 20 χρόνια, ίσως!🙂 )»

      Διατηρωντας βεβαια το δικαιωμα αναθεωρησης αν διαπιστωσω οτι εχεις δικιο!!

      • @Celin
        Τα μόνα στοιχεία (κατά… Αριστεράς) που είναι σοβαρά και _έχω_ υπ’ όψη μου αφορούν
        1) κάτι «θέματα» εργαζομένων στην ΤυποΕκδοτική του ΚΚΕ (που ειλικρινά ΔΕΝ καταλαβαίνω ΠΩΣ το ΚΚΕ τόσα χρόνια… δεν έφτιαξε κοοπερατίβα αλλά ΕΝΤΕΛΩΣ «κλασσική» καπιταλιστική εταιρεία)…
        2) κάτι νέα στοιχεία σε βάρος (ορισμένων) συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ ότι έκαναν «τα στραβά μάτια» σε μεθοδεύσεις που είναι προς όφελος του Κεφαλαίου αντί των εργαζόμενων
        3) κάτι… πιο παλιά μουρμουρίσματα του Περικλή Κοροβέση για τη… γενναιοδωρία της Siemens στην αριστερά, κλπ.
        4) κάτι θέματα δογματισμού ή στενοκεφαλιάς (πολύ γνωστά)
        5) κάτι άλλα παρόμοια (που όμως δεν είναι καν χειρότερα)…

        (ψιλοπράματα, σχετικά με ΝΔ / ΠΑΣΟΚ / ΛΑΟΣ)…
        Αλλά γενικά -όπως είπα- συμφωνώ μαζί σου.

        Ειδικά όμως αυτό που είπε η KnowDame το θεωρώ… ΜΕΓΑΛΗ και ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ αδικία (ακόμη και… λάσπη -σόρυ):

        “Κατάλαβες τώρα Celin γιατί είναι ουτοπία να θεωρούμε ΑΥΤΑ τα κόμματα της αριστεράς σαν κάτι διαφορετικό από έτερους πυλώνες του συστήματος και ότι δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ περίπτωση να υπερασπιστεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα συμφέροντα του ελληνικού λαού;… (κλπ)

        Sorry, μαλακίες. Μπορεί να κάνουν πολλά λάθη ή και να αποδειχτούν άχρηστα στην πράξη, τα αριστερά κόμματα, αλλά σίγουρα ΟΥΤΕ «πυλώνες του συστήματος» είναι, ούτε υπάρχει περίπτωση να ΜΗΝ υπερασπιστούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα συμφέροντα του λαού.
        Απλώς μπορεί να κάνουν κι αρκετές μαλακίες.

        π.χ. Πιο παλιά λέγανε για το ΣυΡιΖΑ ότι είναι το «αριστερό χέρι του ΠΑΣΟΚ» κλπ. ΤΙ αποδείχτηκε? Οτι είναι ένα κόμμα που αντιστάθηκε σθεναρά σε τέτοιους… πειρασμούς στην ΠΡΑΞΗ. (Αν και προσωπικά τον Τσίπρα δεν τον γουστάρω, ούτε και τον πολυ-εμπιστεύομαι…)

        (Εξάλλου… ΠΟΛΥ ΠΙΟ επικίνδυνο θα θεωρούσα π.χ. το να έπαιρνε εξουσίες πάνω του ο… Καραμπελιάς! χαχα)

    • «Κατάλαβες τώρα Celin γιατί είναι ουτοπία να θεωρούμε ΑΥΤΑ τα κόμματα της αριστεράς σαν κάτι διαφορετικό από έτερους πυλώνες του συστήματος και ότι δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ περίπτωση να υπερασπιστεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα συμφέροντα του ελληνικού λαού; Η διαφθορά τους μπορεί να μην είναι τόσο εμφανής όσο των υπόλοιπων κομμάτων, αλλά αν αναλογιστεί κανείς το ρόλο τους στη διάρκεια όλων των χρόνων της μεταπολίτευσης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη τους λειτουργεί μόνο σαν άλλοθι.»

      knowDame δεν θα μπορούσα να το έχω εκφράσει καλύτερα!

      Η ελληνική αριστερά πλέον δεν έχει να πει το παραμικρό για τα προβλήματα που καίνε την κοινωνία. Το όραμα που την ενέπνεε, ο κομμουνισμός, είναι πια νεκρό, και δεν εμπνέει παρα ελάχιστους μέσα στο κοινωνικό σώμα. Εχει περιορίσει την πολιτική δράση της σε ένα λόγο καταγγελτικό, και ενίοτε καταστροφολογικό. Αναμενόμενο βέβαια εφόσον πλέον έχει πάψει να εμπνέει τον κόσμο το όραμά της.

      Το μόνο που έχει απομείνει στα στελέχη της ελληνικής αριστεράς, και για το οποίο δίνουνε μία ασθμαίνουσα μάχη οπισθοφυλακών, είναι να περισώσουν, σε μία μικρή μερίδα του εκλογικού σώματος, κάποια επιρροή προκειμένου έτσι να εξασφαλίζουν την είσοδό τους στο κοινοβούλιο και από εκεί να παίζουν ένα ρόλο ως τριτοκλασάτοι ρυθμιστές κάποιων εξελίξεων στο κοινωνικό πεδίο.

      Ο κόσμος δεν έχει να περιμένει τίποτα από αυτούς οπότε καλά θα κάνει να τους στρέψει την πλάτη και να τους αφήσει να βυθιστούν οριστικά στην ασημαντότητα και την λήθη.

      • Κατ’ αρχήν καλως-όρισες Δ.Π. από τις διακοπές ! Χάρηκα που σε είδα εδώ (γράφοντας από λαπτοπ, καθώς είμαι εκτός έδρας)…

        χμμ….
        Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε μετά από όοολα αυτά (τα μαστιγώματα στην πλάτη της αριστεράς) είναι ίσως το εξής καινούργιο:
        «Υπάρχει (αριστερή) ζωή… μετά το θάνατο της (κομματικής) αριστεράς«?:mrgreen:🙂

        Ε, η απάντηση είναι «ναι»! Κι όσο για το ΤΙ είναι αριστερά, σίγουρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ η κομματική αριστερά (που ξέραμε).

        Η ελληνική αριστερά πλέον δεν έχει να πει το παραμικρό για τα προβλήματα που καίνε την κοινωνία. Το όραμα που την ενέπνεε, ο κομμουνισμός, είναι πια νεκρό, και δεν εμπνέει παρα ελάχιστους μέσα στο κοινωνικό σώμα…

        Χμμμ…. Ελληνική Αριστερά, ΑΥΤΗ τη στιγμή που γράφουμε, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Τσίπρας ή η Παπαρήγα, ή διάφορα… κομματόσκυλα, αλλά είναι π.χ. ο Καζάκης, ο Λαπαβίτσας, ο Βατικιώτης, ο Βαρουφάκης, ο Κώστας Ντουζίνας κι ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΛΛΟΙ….

        ΤΙ το θέλουμε το μαστίγιο που δέρνει… νεκρά άλογα? χεχε
        («beating dead horses»…)
        Μπορεί να χάνουν αυτά στον ιππόδρομο (των βλακών, που ίσως είναι κι η πλειοψηφία των… ψηφοφόρων) αλλά στην κούρσα των Ιδεών και των προτάσεων, τα «καινούργια άλογα» σπάνε ΗΔΗ ρεκόρ (ΚΑΙ παγκοσμίως).
        _____________
        Υ.Γ. το μάθαμε πια το ποίημα «πέθανε ο κομμουνισμός». χμ…
        Ο κρατικός καπιταλισμός (της ΕΣΣΔ) ΣΙΓΟΥΡΑ πέθανε. Ομως… το ΤΙ είναι κομμουνισμός ΤΩΡΑ άρχισε να επαν-ορίζεται διεθνώς, π.χ. από τον Richard Wolff:
        http://www.delicious.com/omadeon/wolff

      • Tωρα θα φανω ως υπερασπιστης του ΚΚΕ κ του Συριζα,η κανας αριστερος κομματικος φανατισμενος.
        Αλλα ειλικρινα,δεν ειμαι.
        Μπορει να καταλογισει καποιος παρα πολλα στην Ελληνικη Αριστερα.
        Αλλα ουτε δωσιλογοι ειναι,ουτε ανοιξαν τα ποδια στο ΔΝΤ,ουτε ξεπουλησαν τη χωρα,ουτε τη κατακλεψαν,οπως οι γαλαζοπρασινοι απατεωνες.
        Οι προαναφερθεντες λογοι μου ειναι υπεραρκετοι τουλαχιστον να τους στηριξω στις δημοτικες εκλογες,οι οποιες ειναι κομβικης σημασιας,
        αν επικρατησουν οι γαλαζοπρασινοι θα αποκτησουν ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΑΣΗ για να συνεχισουν να μας ξεσκιζουν.
        Φανταστειτε να μη παμε να ψηφισουμε,να πα να ψηφισουν μονο τα γαλαζοπρασινα κομματοσκυλα κ να γαλαζοπρασινισει ολη η χωρα.
        Τελειωσε μετα.Κουβεντα δε θα μπορουμε να πουμε.
        Θεωρω για αυτους τους λογους εγκλημα την αποχη απο τις εκλογες,με την ελπιδα να τελειωσουν οι υπαρχοντες κομματικοι σχηματισμοι κ να αναδυθουν αλλοι.
        Αυτες οι διεργασιες θελουν χρονια για να γινουν.
        Οχι παιδια,δεν εχουμε καιρο για χασιμο.
        Πανστρατια για την ενισχυση της ριζοσπαστικης αριστερας,κ επειδη δεν ειμαι κομματοσκυλο,δε θα υποδειξω συγκεκριμενο κομμα.

        κ δε διαφωνω καθολου με τον omadeon οταν λεει οτι
        «Χμμμ…. Ελληνική Αριστερά, ΑΥΤΗ τη στιγμή που γράφουμε, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Τσίπρας ή η Παπαρήγα, ή διάφορα… κομματόσκυλα, αλλά είναι π.χ. ο Καζάκης, ο Λαπαβίτσας, ο Βατικιώτης, ο Βαρουφάκης, ο Κώστας Ντουζίνας κι ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΛΛΟΙ….»

        να μαζευτουν να κανουν κ ενα νεο κομμα να τους στηριξουμε.Αλλα προς το παρον,ταρακουνηστε το Καθεστως με ενα γκρεμισμα του δικομματισμου στις δημοτικες

        • Celin κι εγώ συμφωνώ μαζί σου.

          Στην παρούσα συγκυρία το βρίσκω ΑΤΟΠΟ και ίσως και βλαβερό, το να δέρνουμε την (κομματική) αριστερά για τα στραβά της. Καλύτερη είναι η τακτική που λες. ΕΦΟΣΟΝ υπάρχουν αριστεροί υποψήφιοι, να τους προτιμήσουμε (αφού προσπαθήσουμε να μάθουμε και όσο το δυνατόν περισσότερα για τους συγκεκριμμένους που θα ψηφίσουμε).
          Εξάλλου…
          Η αριστερά δεν είναι κίνδυνος να καταχραστεί την εξουσία, απλούστατα διότι…. ΟΥΤΕ τώρα δεν θα την πάρει στα χέρια της (ακόμη)….

          (βγαίνω από το διαδίκτυο τώρα και γυρίζω σπίτι)¨

          ——–
          Υ.Γ.
          Υπάρχει και ο εξής… ΚΙΝΔΥΝΟΣ
          http://antistachef.wordpress.com/2010/08/20/1-59/
          …και (ΙΔΙΩΣ) η πρώτη εικόνα εκεί, αυτή εδώ:
          :mrgreen:
          Παπανδρέου... προσευχόμενος

  10. Ας θυμηθούμε κι ένα παλαιότερο άρθρο του Κρούγκμαν (αρχές Μαϊου 2010) στο οποίο είχε αναφερθεί εκτενώς κι ο «prezatv»
    http://prezatv.blogspot.com/2010/05/blog-post_08.html
    («ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΕΚΤΙΜΑ Ο ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ»)

    Το original άρθρο του Krugman ήταν αυτό εδώ
    http://www.nytimes.com/2010/05/07/opinion/07krugman.html
    «A Money Too Far» By PAUL KRUGMAN. Published: May 6, 2010

    Το ποστ του «πρεζατβ» που _σχολίαζε_ το προηγούμενο, ήταν το εξής (όπου βάζω τονισμό στα πιο σημαντικά):

    Την εκτίμηση ότι η Ελλάδα οδεύει προς χρεοκοπία, την οποία θα συνοδεύσει ή θα ακολουθήσει μια έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη διατυπώνει ο Πολ Κρούγκμαν.
    Σε νέο του σχόλιο που δημοσιεύεται στο blog των New York Times ο Αμερικανός νομπελίστας σημειώνει πως η Ελλάδα δεν πρέπει να συγκρίνεται με την Lehman, η χρεοκοπία της οποίας προκάλεσε το ντόμινο της οικονομικής κρίσης του 2008. Η Ελλάδα «δεν είναι ούτε τόσο μεγάλη [όσο η Lehman Brothers] ούτε τόσο διασυνδεδεμένη για να προκαλέσει το ‘πάγωμα’ των διεθνών αγορών» σημειώνει και συνεχίζει.
    «Τα άσχημα νέα είναι ότι τα προβλήματα της Ελλάδας είναι βαθύτερα απ’ ό,τι οι Ευρωπαίοι ηγέτες προτίθενται να αναγνωρίσουν ακόμα και σήμερα… Πολλοί παρατηρητές σήμερα περιμένουν ότι η ελληνική τραγωδία θα καταλήξει σε χρεοκοπία. Σταδιακά πείθομαι ολοένα και περισσότερο ότι είναι πολύ αισιόδοξοι, αυτή η χρεοκοπία θα συνοδεύεται ή θα ακολουθείται από την έξοδο από το ευρώ«.
    [………]
    Ο Πολ Κρούγκμαν θεωρεί πως μια αναδιάρθρωση του χρέους, ένας ευγενικός όπως σημειώνει τρόπος για να περιγράψει κανείς τη μερική χρεοκοπία, δεν θα βοηθήσει στη βελτίωση των οικονομικών της Ελλάδας. «Οι καταβολές της Ελλάδας για την αποπληρωμή των τόκων είναι μόνο ένα μέρος του ελλείμματος… Ακόμα και αν σταματήσει εντελώς την εξυπηρέτηση του χρέους της, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αποδεσμεύσει αρκετά χρήματα για να αποφύγει άγριες περικοπές στον προϋπολογισμό«.
    Ο ίδιος βλέπει τρεις λύσεις που θα διασφάλιζαν την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη.
    «Πρώτον, οι Ελληνες εργαζόμενοι θα πρέπει να εξιλεωθούν υποφέροντας και δεχόμενοι μεγάλες περικοπές στις αποδοχές τους που θα έκαναν την Ελλάδα ανταγωνιστική ώστε να δημιουργήσει ξανά θέσεις εργασίας. Δεύτερον, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα έπρεπε να δεσμευθεί σε μια πιο επεκτατική πολιτική, αγοράζοντας μεταξύ άλλων μεγάλο μέρος κρατικού χρέους και να δέχεται -στην πραγματικότητα με ενθουσιασμό- τον πληθωρισμό που θα δημιουργείται. Αυτό θα έκανε την προσαρμογή στην Ελλάδα και σε άλλες προβληματικές χώρες της ευρωζώνης ευκολότερη. ‘Η, τέλος, το Βερολίνο να γίνονταν για την Αθήνα ό,τι είναι η Ουάσιγκτον για το Σακραμέντο…». Ο Πολ Κρούγκμαν αναφέρεται στην οικονομική κρίση που έχει πλήξει την Καλιφόρνια πρωτεύουσα της οποίας είναι το Σακραμέντο.

    «Tο πρόβλημα είναι» συνεχίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος, «ότι καμία από τις ανωτέρω εναλλακτικές δεν είναι πολιτικά εφικτή. Αυτό που μένει στο τέλος φαίνεται αδιανόητο – Η Ελλάδα εγκαταλείπει το ευρώ. Οταν όμως έχεις αποκλείσει ο,τιδήποτε άλλο, αυτό είναι που μένει«. Στο σημείο αυτό ο Πολ Κρούγκμαν αναφέρεται στην περιπέτεια της Αργεντινής το 2001 όταν η κυβέρνηση της χώρας επέβαλε περιορισμούς στα ποσά των αναλήψεων. «Αυτό άνοιξε την πόρτα στην υποτίμηση και τελικά η Αργεντινή διέβη αυτή την πόρτα».
    «Αν κάτι παρόμοιο συμβεί στην Ελλάδα, θα στείλει ωστικά κύματα στην Ευρώπη, πιθανόν ενεργοποιώντας κρίσεις σε άλλες χώρες. Εκεί ακριβώς οδεύουμε, εκτός και αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούν και επιθυμούν να ενεργήσουν με μεγαλύτερη τόλμη από αυτή που έχουμε δει ως τώρα…» καταλήγει ο αρθρογράφος.

    ΠΡΕΖΑ TV
    8-5-2010

  11. Και άλλο ένα άρθρο από την Κ. Ε. το οποίο έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων σχολίων μου για την ανάγκη δυναμικής απαίτησης από μέρους μας, της φορολόγησης του χρηματοπιστωτικού τομέα (το οποίο ταιριάζει εν μέρει και με το προηγούμενο ποστ «Οι αναμορφωτές του μπουρδέλου»)

    Ποιος φοβάται τις απλές ιδέες;

    Του LAURENT CORDONNIER

    Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, ανήγγειλε στις 2 Ιουλίου ενώπιον της Μπούντεσταγκ (του γερμανικού Κοινοβουλίου) ότι θα ζητούσε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μαζί με την Κριστίν Λαγκάρντ, τη γαλλίδα ομόλογό του, να κάνει προτάσεις για τη θέσπιση ενός φόρου στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές στην Ευρώπη.

    Πώς να το κάνουμε! Κάτι τέτοιο θα ήταν επιτέλους ένα καλό νέο, καθώς μετά την υποχώρηση που σημειώθηκε στη διάσκεψη κορυφής της G20 στο Τορόντο, αυτό θα σήμαινε ότι η Ευρώπη θα αποφάσιζε να δράσει χωρίς να περιμένει τους εταίρους της. Γιατί η G20, η οποία όφειλε να είχε επιληφθεί αυτής της πρότασης, «δεν έδειξε ιδιαίτερο ενθουσιασμό» γι’ αυτό το ζήτημα σύμφωνα με τα λόγια του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πρέπει επίσης να πούμε ότι το ΔΝΤ, στο οποίο ωστόσο είχε αναθέσει η G20 την εκπόνηση προτάσεων, απέρριψε αυτήν την ιδέα για επιβολή φόρου στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές με τη δικαιολογία ότι η υλοποίησή του θα αποδεικνυόταν περίπλοκη. Εξάλλου, ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο πρόεδρος του ΔΝΤ, είχε ήδη εξαρχής αφήσει ελάχιστες ελπίδες για την υιοθέτηση αυτής της ιδέας, επικαλούμενος το επιχείρημα ότι «είναι εντελώς απλοϊκή» και ότι «οι υπόχρεοι για την καταβολή του φόρου θα κατόρθωναν μάλλον εύκολα να τον αποφύγουν».

    Εύκολα θα υπέκυπτε κανείς στον πειρασμό να τον πιστέψει. Εξάλλου, δεν πρέπει, άραγε, να έχουμε εμπιστοσύνη στους ειδικούς, καθώς -όπως είπε ο Κέινς- «αν και κανείς δεν είναι πρόθυμος να το πιστέψει – η οικονομία είναι μια περίπλοκη και δύσκολη επιστήμη»; Ομως, σε αυτήν την περίπτωση θα αποδεχόμασταν για ακόμα μία φορά την αντιστροφή της υποχρέωσης να αποδείξουμε έναν ισχυρισμό. Μας είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ένας πολιτισμός ο οποίος είναι σε θέση να κατασκευάζει πυρηνικούς σταθμούς για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ή να στέλνει ανθρώπους στη Σελήνη θα αποδεικνυόταν ανίκανος να επιβάλει έναν φόρο σε κάθε χρηματοοικονομική συναλλαγή (δηλαδή σε κάθε συναλλαγή που αφορά ομόλογα, μετοχές, συνάλλαγμα και παράγωγα ή δομημένα χρηματοοικονομικά προϊόντα), τη στιγμή που ο διακανονισμός τους αφήνει παντού ίχνη, κατά κύριο λόγο στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στους οποίους καταγράφονται αυτές οι συναλλαγές. Αντίθετα, το μόνο ενδιαφέρον ερώτημα που απομένει ύστερα από όλα αυτά είναι το γιατί θα πρέπει να δυσπιστούμε συστηματικά απέναντι στις απλές ιδέες που διατυπώνονται για τα ζητήματα της οικονομίας και να τις αποκαλούμε αμέσως «απλοϊκές» για να τις βυθίσουμε στην ανυποληψία.

    Γιατί, όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα πράγματα φαίνονται αρκετά απλά και όπου τα οικονομικά προβλήματα -όσο σοβαρά κι επίμονα κι αν είναι- αφήνουν να διαφανούν λύσεις οι οποίες είναι στο χέρι μας, λύσεις που χάρη σε αυτές θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις με τις οποίες βρισκόμαστε αντιμέτωποι, λύσεις που θα μπορούσαν να αποδειχθούν διαβολεμένα αποτελεσματικές…

    Πράγματι, υπάρχει μια ευρύτατη συμφωνία ανάμεσα σε όσους έχουν μελετήσει το συγκεκριμένο ζήτημα (πολύ συχνά πρόκειται για οικονομολόγους που αφιερώνουν το ταλέντο τους στο να τεκμηριωθούν απόψεις και πραγματογνωμοσύνες αντίθετες από εκείνες των ειδικών που ασπάζονται την κυρίαρχη ιδεολογία, απόψεις οι οποίες να βρίσκονται στην υπηρεσία των πολιτών, με τη βοήθεια ή για λογαριασμό των κινημάτων της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης) πάνω στο γεγονός ότι ένας φόρος, έστω και μηδαμινός, ο οποίος θα επιβαλλόταν σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλες τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, θα είχε τη δυνατότητα όχι μόνο να φρενάρει την κερδοσκοπία, αλλά και να αποφέρει σημαντικά ποσά. Ακόμα κι αν η κλίμακα αυτής της φορολογίας οριζόταν σε ένα γελοία χαμηλό επίπεδο -για παράδειγμα ύψους 0,05% για κάθε συναλλαγή, δηλαδή στο μισό ευρώ για κάθε συναλλαγή των 1.000 ευρώ- τα ποσά που θα συγκεντρώνονταν σε παγκόσμιο επίπεδο κάθε χρόνο θα μπορούσαν να φτάνουν τα 600 δισεκατομμύρια δολάρια, και μάλιστα λαμβάνοντας επίσης υπόψη το γεγονός ότι η επιβολή αυτού του φόρου θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του όγκου αυτών των συναλλαγών. Ιδού πού θα μπορούσε να βρεθεί μαζεμένη όλη η χρηματοδότηση που απαιτείται για την επίτευξη των Στόχων της Χιλιετίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών(1), για την πρόληψη αλλά και την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής και της υπερθέρμανσης του πλανήτη, καθώς και για την ανακούφιση ενός μέρους των δημόσιων ελλειμμάτων που αυξήθηκαν εντυπωσιακά εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

    Ωστόσο, όλοι εσείς οφείλετε να δυσπιστείτε απέναντι στις απλές ιδέες οι οποίες εγκυμονούν τον κίνδυνο να… λύσουν ένα σωρό προβλήματα, επειδή η υλοποίηση αυτών των απλών ιδεών είναι δύσκολη. Ιδού το ηθικό δίδαγμα που προτείνεται στον απλό λαό.

    Για ποιον όμως λόγο -πέρα από την κακή πίστη- είναι όντως δύσκολη η υλοποίησή τους; Σίγουρα, η σωστή απάντηση δεν συνίσταται στην τεμπελιά των πολιτικών. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι, μερικές φορές, οι πολιτικοί ξεχειλίζουν από ενεργητικότητα και αποφασιστικότητα. Αδιάψευστος μάρτυρας αυτού του γεγονότος είναι η αγριότητα των σχεδίων λιτότητας που επιβάλλονται στους λαούς της Ευρώπης.

    Μερικές φορές, μπορούμε να διακρίνουμε με σαφήνεια μερικές άλλες, πολύ πιο εύστοχες απαντήσεις: τη συντριπτική δύναμη που διαθέτουν τα λόμπι, τις ιδεολογικές αγκυλώσεις, τη συμπαιγνία των ελίτ, τη δικτατορία των χρηματαγορών (την οποία άφησαν να εδραιωθεί αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί), την πραγματική ανικανότητα ορισμένων ιθυνόντων.

    Θα έπρεπε ωστόσο να προσθέσουμε σε αυτόν τον κατάλογο και έναν παράγοντα που αφορά το επίπεδο της λειτουργίας των δημοκρατιών μας: τον εξαιρετικά επιζήμιο ρόλο που παίζει στις εκλογικές αναμετρήσεις που γίνονται με πλειοψηφικό σύστημα ο ψηφοφόρος, ο οποίος βρίσκεται στο απόλυτο κέντρο του πολιτικού φάσματος. Αυτό το άπιαστο ον, το οποίο ωστόσο είναι αναγκαίο για να επιτευχθεί το 50% των ψήφων (συν τη δικιά του), κατέχει την εξωφρενική εξουσία να κάνει τις εκλογικές πλειοψηφίες να κλίνουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Ομως, αυτό ακριβώς το γεγονός ότι βρίσκεται σε ίση απόσταση από την κεντροδεξιά και την κεντροαριστερά, στο απόλυτο κέντρο της πολιτικής σκηνής, έτοιμος σαν το βραχίονα μιας καλοζυγισμένης πλάστιγγας να γείρει προς τη μια ή προς την άλλη πλευρά με την παραμικρή -ακόμα κι ασήμαντη- αφορμή, ίσως αυτό απλούστατα να σημαίνει ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα για όλα όσα διακυβεύονται στην πολιτική αναμέτρηση. Συνεπώς, η θέση του στο απόλυτο κέντρο καθορίζεται από το γεγονός ότι απαξίωσε να σχηματίσει γνώμη και πεποιθήσεις για ένα σωρό πράγματα, στα οποία συγκαταλέγονται και οι λύσεις για τα προβλήματα της οικονομίας. Βέβαια, ανάμεσα στη δικτατορία των χρηματαγορών και των τραπεζών από τη μια πλευρά, και από την άλλη στη δικτατορία του ατόμου που στριφογυρίζει σαν σβούρα στο κέντρο της πολιτικής σκηνής ανάμεσα σε διαφορετικές απόψεις, δεν είναι εύκολο να διαμορφωθούν οι πεποιθήσεις κι οι αντιλήψεις που είναι αναγκαίες για τη διακυβέρνηση.

    Και απομένει ο ρόλος των οικονομολόγων. Γιατί δεν υπερασπίζονται με μεγαλύτερο σθένος αυτό το είδος των απλών λύσεων; Υπάρχει πλήθος λόγων γι’ αυτό. Ομως, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους λόγους, ο πλέον πιθανός είναι ο εξής: ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς σίγουρα φοβάται ότι δεν θα τον πάρουν στα σοβαρά εάν προτείνει λύσεις οι οποίες θα ρύθμιζαν με υπερβολικά απλό τρόπο ορισμένα σημαντικά -και εκ πρώτης όψεως πολύπλοκα- προβλήματα. Φοβούνται μήπως τους κατηγορήσουν ότι παριστάνουν τους μάγους. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς το πόσο φοβούνται μήπως θεωρηθούν ηλίθιοι! Ωστόσο, θα έπρεπε να ξαναρχίσουμε να ελπίζουμε, γιατί η χρεοκοπία των κυρίαρχων οικονομικών ιδεών υπήρξε τόσο παταγώδης -τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της κρίσης- ώστε δεν πρέπει πλέον να τους φοβίζει ένα παρόμοιο ενδεχόμενο.

    (1) (ΣτΜ): φιλόδοξο πρόγραμμα για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

  12. Φίλε omadeon πολύ καλή δουλειά!!!
    Ομως πιστεύω οτι πλέον στην Ελλάδα μπαίνει το Ζήτημα της Δημοκρατίας.Δεν έχουμε Δημοκρατία στην χώρα αλλά μια τραπεζική χούντα που κυβερνάει μέσω του πολιτικου προσωπικου που ελέγχει απόλυτα και η οποια αποτελεί την ουρά της παγκόσμιας τραπεζικής χούντας. Το λεγόμενο πολιτικό προσωπικό αποτελείται απο τους γιάππις του Λονδίνου οι οποίοι υπηρέτησαν και υπηρετούν πιστα το αφεντικό τους ητοι τον «φιλάνθρωπο» Ρότσιλντ.
    Στόχος είναι η φτωχοποίηση του πληθυσμού της χώρας και της Ευρώπής και όχι πλέον η κοινωνία των δύο τρίτων.Η ισοπέδωση των εισοδημάτων προς τα κάτω αποτελεί την περίτρανη απόδειξη οτι πλέον 10 οικογενειες θα έχουν το χρήμα και όλοι οι υπόλοιποι μια αλυσσίδα στο πόδι και έναν ψυχίατρο για να τους βοηθάει να τελειώσουν την ζωή τους.
    Εδω λοιπόν μπαινει και το ζήτημα:ποιά ειναι σήμερα η πρωτοπορία του λαού που θα τον οδηγήσει στην πάλη για την ανατροπή των σχεδίων της παγκόσμιας τραπεζικής χούντας???
    Πέρα απο αυτά διαβαστε και την συνέντευξη του μεγάλου τιμονιερη γαπ
    Prime minister of Greece: ‘There is real danger in global austerity’
    http://news.yahoo.com/s/csm/20100810/cm_csm/319040
    και θα καταλάβετε το παιγνιδάκι που παιζει ο εντολοδόχος της τραπεζικης χούντας.

    • Σατυρικέ, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια (και το χρήσιμο λινκ).

      Πάντως, το πρόβλημα που αναφέρεις είναι πολύ μεγάλο.
      Κυρίως διότι… τα άπειρα λεφτά που έχουν οι… άπειρα πλούσιοι… εξαγοράζουν και (σχεδόν) άπειρες συνειδήσεις. Και δεν είναι _μόνο_ τα λεφτά, είναι και οι θέσεις, η υπόγεια «βοήθεια», πολλά άλλα.

      Δεν πιστεύω σε καμμιά «συνομωσία Νέας Τάξης», αλλά πιστεύω ότι τα παρανοϊκά και πλουτοκρατικά «κλαμπ πριβέ» διαφόρων… μπιλντερμπεργκ (και παρατρεχάμενων… μπόντι-μπίλντερ -χεχε) έχουν κάνει το ΠΑΝ για να εξαγοράσουν περισσότερους πολιτικούς από όσους φαντάζεται ο κόσμος, ή να «επηρεάσουν» (π.χ. να εκβιάσουν) κ.ο.κ.
      …ώστε θα πρέπει με το λυχνάρι να ψάχνουμε τις (επισφαλείς) εξαιρέσεις (Κι αυτό δεν αξίζει καν τον κόπο. Χρειάζεται το κουμπί «reset», όπως λέει κι ο Ζίζεκ με άλλον τρόπο).

  13. COLLAPSE
    http://axinosp.blogspot.com/2010/06/collapse_29.html
    Αυτή η ταινία έχει περάσει απαρατήρητη, ένας από τους λόγους είναι ότι δεν κολάει με την ιδεολογία της αριστεράς.
    Το peak oil δυστυχώς είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό !!
    Οταν μιλάς σε αριστερό για το τέλος του πετρελαίου και μαζική κατάρρευση του Καπιταλισμού σε κοιτάζει λές και είσαι αρειανός.
    Του δείχνεις άρθρα ακόμα και του Guardian οπου μιλάνε Αμερικάνοι στρατιωτικοί για έλλειμμα 10 εκατομμυρίων βαρελιών στα 80 εκατομμύρια καθημερινής κατανάλωσης από το 2011 και μετά και υπάρχει απόλυτη σιωπή από την αριστερά .
    Το ντοκυμαντέρ Collapse όμως δεν λέει μόνο για την παγκόσμια κατάρρευση του Καπταλισμού μιλάει για το πως μια κοινωνία , δηλαδή εμείς οι ίδιοι, μπορεί να επιβιώσει.
    Η ταινία φέρνει σαν φωτεινό παράδειγμα επιβίωσης την Κούβα, από την δική της έλλειψη πετρελαίου στα 1992 όταν κατέρρευσαν οι εισαγωγές από την ΕΣΣΔ που ονομάστηκε και ειδική περίοδος.
    Την συνιστώ ανεπιφύλακτα και μπορείς να την κατεβάσεις μέσω rapidshare.
    Οταν επιστρέψω από τις διακοπές θα ανεβάσω ένα ανάλογο ντοκυμαντέρ για την ειδική περίοδο αυτή της Κούβας με Ελληνικούς υπότιτλους.

    • Αχινέ σε υπερ-ευχαριστώ…

      Με… δογματικούς αριστερούς είχα ψιλο-τσακωθεί, αρκετές φορές στο παρελθόν, π.χ. για αυτό που λες (πολύ σωστά) εδώ:

      Το peak oil δυστυχώς είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό !!

      XAXAXA….🙂

      Οταν μιλάς σε αριστερό για το τέλος του πετρελαίου και μαζική κατάρρευση του Καπιταλισμού σε κοιτάζει λές και είσαι αρειανός.
      Του δείχνεις άρθρα ακόμα και του Guardian οπου μιλάνε Αμερικάνοι στρατιωτικοί για έλλειμμα 10 εκατομμυρίων βαρελιών στα 80 εκατομμύρια καθημερινής κατανάλωσης από το 2011 και μετά και υπάρχει απόλυτη σιωπή από την αριστερά.

      Φίλε Αχινέ, έτσι είναι, ΑΚΡΙΒΩΣ.
      Μόνο που… κάθε άλλο παρά «αντι-αριστερό» είναι το «Collapse». Το έχω δει, και μάλιστα 3 φορές σε διαφορετικές αναλύσεις οθόνης! 🙂

      Η ταινία φέρνει σαν φωτεινό παράδειγμα επιβίωσης την Κούβα, από την δική της έλλειψη πετρελαίου στα 1992 όταν κατέρρευσαν οι εισαγωγές από την ΕΣΣΔ που ονομάστηκε και ειδική περίοδος.

      Κατά τα άλλα… δεν αρέσει σε «αριστερούς», ε? χαχαχα:mrgreen:
      (Κακό δικό τους, σε… πιστεύω απόλυτα)

      Την συνιστώ ανεπιφύλακτα και μπορείς να την κατεβάσεις μέσω rapidshare.
      Οταν επιστρέψω από τις διακοπές θα ανεβάσω ένα ανάλογο ντοκυμαντέρ για την ειδική περίοδο αυτή της Κούβας με Ελληνικούς υπότιτλους.

      Θενκς και… θα δω τη δική σου έκδοση, μπας κι έχει… ΑΚΟΜΗ καλύτερη ανάλυση οθόνης!🙂
      (και ΠΟΛΥ καλές διακοπές αν δεν τα ξαναπούμε)

  14. Ας διαβάσουμε προσεκτικά τη συνέντευξη ΓΑΠ στο Christian Science Monitor με τίτλο «There is a real danger in global austerity»
    http://www.csmonitor.com/Commentary/Global-Viewpoint/2010/0810/Prime-minister-of-Greece-There-is-real-danger-in-global-austerity
    Το εννοώ να τη διαβάσουμε προσεκτικά γιατί έχουμε μπερδέψει λίγο τα μπούτια μας. Πρόχειρα συμπεράσματα:
    1) Krugman, Stiglitz, GAP το ίδιο συνάφι -από διαφορετικές θέσεις εννοείται και με διαφορετικό πνευματικό επίπεδο- (Όλοι εναντίον της παγκόσμιας λιτότητας από κευνσιανή σκοπιά παρόλα αυτά όλοι συμφωνούν πως η Ελλάδα είναι εξαίρεση και εκεί δε σηκώνει τίποτε άλλο) που αγωνίζονται να περισώσουν από την κατάρρευση το καπιταλιστικό σύστημα προσθέτοντας κάποιες πινελιές ρύθμισης στο άκρατο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που κινούνται.
    2) Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να υιοθετήσουν προτάσεις για την επιβολή φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και φόρου άνθρακα αφού δεν πρόκειται για προτάσεις δομικών αλλαγών
    3) Το ΠΑΣΟΚ λεηλάτησε τη δεκαετία τα συνθήματα και την ορολογία των αριστερών και τώρα κάνει το ίδιο με μεγάλη ομολογουμένως επιτυχία στους συντηρητικούς νεοφιλελεύθερους. Προσέξτε πως χρησιμοποιεί τις λέξεις ‘υπευθυνότητα’, ‘αποτελεσματικότερο και βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα΄, ‘εκσυγχρονισμό της παιδείας και των υπηρεσιών υγείας’. Προσέξτε πως ενώ μιλάει ανοιχτά για παγκόσμια διακυβέρνηση (με φορείς κατά σειρά προτερεότητας το G20 και μετά τον OHE) προσπαθεί ταυτόχρονα να προκαλέσει τα εθνικιστικά αισθήματα χρησιμοποιώντας την κλασική -για αντίστοιχες περιπτώσεις στις ΗΠΑ- φράση του Κένεντυ «μη ρωτάς τι θα κάνει η πατρίδα για σένα, αναρωτήσου τι πρέπει να κάνεις εσύ για την πατρίδα’. Προσέξτε πως δεν διστάζει να λέει πως σοσιαλιστής είναι αυτός που πολέμησε εξίσου τους συνταγματάρχες αλλά και τους κομμουνιστές.
    4) Το ΠΑΣΟΚ κατέφαγε και κατασυκοφάντησε αρχικά το όραμα της αριστεράς. Το ΚΚΕ συνεχίζει να προβάλλει ως όραμα το αυταρχικό συγκεντρωτικό σοβιετικό μοντέλο, ο Συριζα δεν μπόρεσε να προβάλλει καποια αξιόπιστη εναλλακτική λύση εκχωρώντας στην ουσία την μαρξιστική ανάλυση και ιδεολογία στο ΚΚΕ. Τώρα το ΠΑΣΟΚ αφήνει άστεγους ιδεολογικά και τους ΝΔκράτες οι οποίοι τρέχουν και δεν προλαβαίνουν να κρυφτούν σε λαϊκές και πατριωτικές ψευτοιδεολογίες.
    5) Συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες οικειοποιήθηκαν τις βαθιά αριστερές έννοιες: δημοκρατία, ισότητα, ισοπολιτεία, δικαιοσύνη, προοδευτισμός, αλληλεγγύη, ορθολογισμός, υπευθυνότητα και χίλιες δυο άλλες και μας άφησαν γυμνούς με το σοβιετικό ζουρλομανδύα στα μάτια του κόσμου
    6) Το πιο επικίνδυνο απ’ όσα λέει ο ΓΑΠ για μένα δεν είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση αλλά η «πολιτιστική παγκοσμιοποίηση» που παρόλο το ιντερνετ και την ποπ μουσική δεν έχει ακόμα επικρατήσει. (Ας είναι καλά τα new social media (facebook και τα τοιαύτα) που κάνουν τώρα πολύ καλή δουλειά).
    7) Τέλος ας μελετήσουμε καλά τον ‘τέταρτο δρόμο’ προς το σοσιαλισμό των γιάπηδων ‘οικολόγων’ και ας δούμε πως ταυτίζεται με αυτόν των νεοφιλελεύθερων τάχα μου σοσιαλιστών ή ακόμα και κομμουνιστών. Παραπέμπω στον S. Zizek «Nobody has to be vile: Who are these Liberal Communists?» http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/08/nobody-has-to-be-vile-who-are-these.html

    ΥΓ: Επειδή το καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει θεαματικά και επειδή σοσιαλισμό δεν βλέπω, ας ετοιμαστούμε για χρόνια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ! (Τόλμησε και το έκανε και προεκλογικό σύνθημα αυτός ο απίστευτος ΓΑΠ)

  15. έλλειψης κονδυλίων για την παιδεία, δηλαδή και του συναφιού του!

    Τουλάχιστον εμείς τα είπαμε πριν απ όλους, ότι για την κρίση δεν ευθυνεται η Ελλάδα, σε αντιθεση με τα παιδάκια του δδ που συχτηριζαν τους τεμπεληδες ελληνάρες.

  16. «Αναθεωρεί προς τα πάνω τις προβλέψεις για το πετρέλαιο ο OPEC»
    Ο Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (OPEC) αναθεώρησε προς τα πάνω τις προβλέψεις του για την παγκόσμια ζήτηση πετρελαίου για το 2010 κατά 100.000 βαρέλια σε σχέση με την προηγούμενη πρόβλεψη.
    Ο OPEC κάνει αναφορά για αύξηση ενός εκατ. βαρελιών ημερησίως ή 1,2%. Για την επόμενη χρονιά η ζήτηση εκτιμάται ότι θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο και θα φτάσει τα 86,56 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

    Στην αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν οι Κίνα, Ινδία, Μέση Ανατολή και Λατινική Αμερική.

    http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=193079
    Σημ.axinosp: Η ζήτηση θα αυξηθεί στα 86,56 εκατομμύρια, αλλά η παραγωγή θα μειωθεί κατά 6.7% το λιγότερο !!!
    Αν αυτό δεν είναι το σημείο μετά το peak-oil τότε ποιό είναι ;
    Την έκατσε την βάρκα ο καπιταλισμός και η πτώση θα είναι βίαιη πολύ περισσότερη από όταν ήλθε το τέλος του κάρβουνου και της ηγεμονίας της Βρετανικής αυτοκρατορίας.

  17. Αχινέ καλησπέρα,

    Την έκατσε την βάρκα ο καπιταλισμός και η πτώση θα είναι βίαιη πολύ περισσότερη από όταν ήλθε το τέλος του κάρβουνου και της ηγεμονίας της Βρετανικής αυτοκρατορίας.

    Πράγματι, αν και δεν είναι πολύ γνωστό, το τέλος της εποχής του κάρβουνου έπαιξε κεντρικό ρόλο στην παρακμή της Βρεταν. αυτοκρατορίας. Μόνο που… μέχρι να χάσει εντελώς την αυτοκρατορική δύναμή της πέρασαν δεκαετίες (και η χαριστική βολή της κόπωσης από τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο).

    Μερικοί άνθρωποι που ξέρω δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ αισιόδοξοι για τη δική μας κατάληξη λόγω πηκ-οιλ. Ο πιο βαθύς γνώστης τέτοιων θεμάτων που ξέρω είναι κι ο πιο απαισιόδοξος (για την κοινωνία γενικά).

    • Αχινέ ευχαριστώ πολύ (και εκ μέρους των αναγνωστών που… δεν είναι καθόλου απαραίτητο να έχουν ΗΔΗ δει την ταινία, όπως… εγώ -χεχε).

      ΚΑΙ σε αυτή την περίπτωση θα το κατεβάσω, μπας κι έχει καλύτερη ανάλυση από την έκδοση που έχω.

      Υ.Γ. (όσον αφορά προηγούμενο σχόλιό σου)… Μην είσαι τόσο σίγουρος ότι η κλιματική αλλαγή οφείλεται σε ανθρώπινη υπαιτιότητα. Το θεωρώ τουλάχιστον αμφίβολο ή αμφιλεγόμενο. Υπήρξαν και μερικά ποστ για το θέμα αυτό, π.χ.
      https://omadeon.wordpress.com/2009/12/23/climategate-and-greek-ecogreen-ignorance/

    • Πολύ καλή δουλειά axinosp
      Μπαίνω τακτικά στο μπλογκ σου, άσχετα αν δεν σχολιάζω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s