Ο ωμός τσελεμεντές του ΔΝΤ για συντριβή υπόδουλων λαών (Christian Morrisson’s «The Political Feasibility of Adjustment»)

Αυτές οι οδηγίες επιβολής αντιλαϊκών μέτρων γράφτηκαν πριν μερικά χρόνια από τον Christian Morrison (στέλεχος του ΟΟΣΑ).  Αυτό το εγχειρίδιο του καλού… δικτάτορα περιέχει λεπτομερείς οδηγίες για τη συντριβή ολόκληρων λαών, με το πρόσχημα των (λεγόμενων) «διαρθρωτικών αλλαγών« στις οικονομίες των χωρών τους. Το έγγραφο είναι του ΟΟΣΑ,  αλλά προορίστηκε για χρήση από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα , καθώς και από υποτελείς (σε αυτούς)… κατοχικές κυβερνήσεις (όπως η δική μας)!

English section: click here.

Αυτή την ανάρτηση, ήθελα να την κάνω εδώ και πολύν καιρό, αλλά… όχι χωρίς κάποια έρευνα για περισσότερα στοιχεία (και διασταυρώσεις τους). Ο «τσελεμεντές» περιέχει και οδηγίες… παράκαμψης της αντι-συνταγματικότητας (των αντι-λαϊκών μέτρων του ΔΝΤ) σε ορισμένες χώρες, καθώς και «ευγενικά διατυπωμένες» συστάσεις προς τις (κατοχικές) κυβερνήσεις να πετσοκόψουν το δικαίωμα της απεργίας και να επιμηκύνουν τη διάρκεια της παραμονής τους στην εξουσία (π.χ. 5 αντί για 4 χρόνια) έτσι ώστε να μπορέσουν να εφαρμόσουν τα αντι-λαϊκά μέτρα.  Ειδικά για το θέμα των… υπερβολικά δημοκρατικών (!) Εθνικών Συνταγμάτων, όταν αυτά  εμποδίζουν τις (νεοφιλελεύθερες)  μεταρρυθμίσεις, ο συγγραφέας ανάφερε σαν παράδειγμα το Εκουαντόρ, στο οποίο (δήθεν) «δεν εφαρμόστηκαν» οι «σωστές πολιτικές» λόγω του συντάγματός του. Ομως… αν κρίνω από τα στοιχεία που βρήκα για το Εκουαντόρ, όχι μόνο εφαρμόστηκαν οι ίδιες (αισχρές) πολιτικές (του ΔΝΤ) αλλά οι εξαιρετικά αρνητικές συνέπειές τους και οι διάτρητοι (αρπαχτικοί) στόχοι τους, άφησαν εποχήΗ «βοήθεια» του ΔΝΤ προς το Ecuador είχε κύριο σκοπό να βοηθήσει τις Τράπεζες και όχι το λαό, σύμφωνα με δημοσίευμα της διεθνούς οικολογικής οργάνωσης «Φίλοι της Γης» (το 1999, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του παρόντος «τσελεμεντέ»):

...The IMF loans will increase Ecuador’s debt by 15 percent. It is extremely unclear how the country will be able to service this higher debt, particularly since the government has already cut social programmes to zero. What is clear is that these loans will not benefit Ecuadorians, but are simply a way to keep the international banking system afloat. The IMF requirement on the free flow of investments is indicative of its strategy for the implementation of MAI-type agreements, even in the absence of an overarching international accord

Πιο πρόσφατο (2006) ειναι το εξής αποκαλυπτικό άρθρο:

…όπου ο υπουργός οικονομικών του Εκουαντόρ κατηγόρησε ανοιχτά τους αξιωματούχους του ΔΝΤ ότι προσπάθησαν να του… υπαγορεύσουν το ΤΙ να κρύψει και το ΤΙ να φανερώσει (από τις πολιτικές τους) στο λαό της χώρας του!

UPDATE: Στον ‘Τσελεμεντέ’ είχε αναφερθεί συνοπτικά και ο Herr. K (Η μετατροπή της Ευρώπης σε τρίτο κόσμο αρχίζει από την Ελλάδα) στο δεύτερο blog του, βασιζόμενος σε ένα κείμενο του Γάλλου πανεπιστημιακού B. Conte (γαλλικά).

Αντιγράφω τώρα εδώ, την εξαιρετική ανάρτηση του blog cornelsen, που δυστυχώς αδικήθηκε πολύ (με μόνο 768 αναγνώστες μέχρι τώρα):

«Οδηγίες εφαρμογής των μέτρων τού Μνημονίου»

(Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010, cornelsen)

Συνεχίζω το άρθρο τού ΗΡΑΚΛΗ http://irasot.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=25821&blid=25 από ένα άλλο σημείο. Πριν μερικά χρόνια γράφτηκε από τον κ. Christian Morrisson, Υπάλληλο του ΟΟΣΑ, έκθεση-οδηγία για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο «εχθρός λαός» από κυβερνήσεις που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Το κείμενό του έχει τίτλο The Political Feasibility of Adjustment.

Το ΔΝΤ κάνει καλό

Από την μια, η αντιπολίτευση θα ρίξει όλα τα βάρη των μέτρων στην κυβέρνηση, ενώ από την άλλη, αν η κυβέρνηση περιμένει να ξεσπάσει η κρίση πριν πάρει τα μέτρα, θα έχει ελάχιστο χώρο για να ελιχθεί σε μια ενδεχόμενη πολιτική κρίση. […] Τελικά, μια ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ μπορεί να κάνει καλό σε μια κυβέρνηση, μιας και θα μπορέσει να απαντήσει στους επικριτές της ότι η συμφωνία με το ΔΝΤ της επιβλήθηκε, δεν το ήθελε.

Διακομματική υποστήριξη

Αν μια κυβέρνηση πρόκειται να χρειαστεί επαρκή χώρο για πολιτικές μανούβρες για την προσαρμογή, πρέπει να υποστηριχθεί από ένα ή δύο μεγάλα κόμματα κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, και όχι από έναν συνασπισμό μικρών κομμάτων, που σημαίνει ότι ένα ευθέως πλειοψηφικό σύστημα για κοινοβουλευτικές εκλογές προτιμάται από απλή αναλογική αντιπροσώπευση (ή τουλάχιστον έναν συνδυασμό των δύο). Υπάρχουν και άλλες μέθοδοι ενδυνάμωσης της εκτελεστικής εξουσίας, όπως η πιθανότητα προσωρινών έκτακτων/ειδικών εξουσιών ή η θέσπιση εκ των υστέρων ελέγχου από τη δικαστική εξουσία, ώστε να αποφευχθεί πιθανό εκ των προτέρων μπλοκάρισμα του προγράμματος από το δικαστικό σώμα. Ένα δημοψήφισμα μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματικό όπλο για μια κυβέρνηση, υπό την προϋπόθεση ότι μόνο η κυβέρνηση μπορεί να το καλέσει.

Περί συνδικάτων

Αν οι εργαζόμενοι σε εταιρίες του δημοσίου τομέα είναι οργανωμένοι σε δυνατά συνδικάτα, μπορεί να αναδειχτούν πολύ αποτελεσματική αντιπολίτευση ενάντια στις κυβερνητικές αποφάσεις (χιλιάδες απολύσεις ή ιδιωτικοποιήσεις). Κάθε πολιτική που αποδυναμώνει αυτόν το συντεχνιασμό είναι επιθυμητή: από οικονομικής σκοπιάς, αυτό θα εξαφάνιζε οποιαδήποτε εμπόδια για ανάπτυξη, ενώ από πολιτική σκοπιά η κυβέρνηση θα αποκτούσε ελευθερία κινήσεων σε περίοδο προσαρμογής. Μπορεί να πει κανείς ότι τέτοια πολιτική θα ξεσηκώσει αντιδράσεις, αλλά είναι σαφώς προτιμότερο να δοθεί αυτή η μάχη όταν η οικονομική κατάσταση είναι ικανοποιητική, από το να δοθεί σε περίοδο κρίσης και αδυναμίας. Τέτοιες πολιτικές μπορούν να λάβουν πολλές μορφές: εγγυήσεις μίνιμουμ υπηρεσιών, εκπαίδευση επιπλέον ειδικευμένων εργαζόμενων, ιδιωτικοποιήσεις ή κατάτμηση σε πολλές επιχειρήσεις που θα ανταγωνίζονται η μία την άλλη, όπου είναι εφικτό.

Το κατάλληλο τάιμινγκ

Παρατηρούμε μια σχέση, μια καθυστέρηση τριών με έξι μηνών, ανάμεσα στην ανακοίνωση των μέτρων σταθεροποίησης και τις κοινωνικές αντιδράσεις, απεργίες ή διαδηλώσεις. Αυτό είναι ενδιαφέρον, γιατί αποδεικνύει ότι, σε αντίθεση με την θεωρία των «αναλογικών προσδοκιών», οι πολιτικές αντιδράσεις εμφανίζονται όχι τη στιγμή που ανακοινώνονται, αλλά τη στιγμή που εφαρμόζονται.

Περικοπές μισθών

Επιδόματα μπορούν να περικοπούν σε συγκεκριμένους τομείς, χρησιμοποιώντας μια πολιτική διακρίσεων, έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να ενωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι σε ένα κοινό μέτωπο. Προφανώς δεν συμβουλεύουμε να κοπούν τα επιδόματα των δυνάμεων ασφαλείας σε δύσκολες πολιτικές καταστάσεις, όπου η κυβέρνηση μπορεί να τους χρεαστεί.

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να λαμβάνονται καθολικά οικονομικά μέτρα για να λυθεί ένα μακροοικονομικό πρόβλημα. Για παράδειγμα, αν η κυβέρνηση θέλει να μειώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους κόψει σε έναν τομέα, να τους παγώσει σε άλλον, και ακόμα και τους αυξήσει σε έναν πολιτικά ευαίσθητο τομέα.

Τα πιο εφαρμόσιμα μέτρα

Μπορούμε να προτείνουμε σειρά μέτρων που μπορούν να παρθούν χωρίς ιδιαίτερη πολιτική δυσκολία. Για να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα, υπάρχουν πολύ ουσιαστικές περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις ή συμμάζεμα των λειτουργικών εξόδων που δεν εμπεριέχουν πολιτικό ρίσκο. Όταν κόβουμε τα λειτουργικά έξοδα, δεν το κάνουμε μειώνοντας την ποσότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας, ακόμα και αν αυτό γίνει σε βάρος της ποιότητας. Για παράδειγμα, μπορούμε να κόψουμε τα λειτουργικά έξοδα σε σχολεία ή πανεπιστήμια, αλλά θα ήταν επικίνδυνο να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών/φοιτητών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια αν τα παιδιά τους δεν μπορούν να σπουδάσουν, αλλά θα δεχτούν με ήπιες αντιδράσεις μια σταδιακή μείωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ενώ τα σχολεία μπορούν προοδευτικά και για συγκεκριμένους σκοπούς να ζητήσουν -και να πάρουν- συνεισφορές από τις οικογένειες, ή να παύσουν κάποια συγκεκριμένη δραστηριότητα. Αυτό δεν πρέπει να γίνει παντού ταυτόχρονα, πρέπει να γίνει αρχικά σε ένα σχολείο αλλά όχι κατευθείαν σε όλα τα σχολεία μιας γειτονιάς, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη δυσαρέσκεια.

Απεργίες δασκάλων

Οι απεργίες των καθηγητών-δασκάλων δεν προκαλούν από μόνες τους ιδιαίτερο πρόβλημα για μια κυβέρνηση, αλλά είναι εμμέσως επικίνδυνες, όπως έχουμε πολλές φορές δει, μιας και αφήνουν ελεύθερους τους μαθητές να διαδηλώνουν.

Μέτρα προς αποφυγήν

Πολλοί κάτοικοι φτωχών περιφερειών νιώθουν απελπισμένοι και αποκλεισμένοι σε σύγκριση με τον υπόλοιπο αστικό πληθυσμό. Βανδαλισμοί και λεηλασίες σε πιο εύπορες περιοχές είναι λοιπόν μια διέξοδος γι’ αυτούς. Αν ένα σταθεροποιητικό μέτρο -παύση επιδοτήσεων, για παράδειγμα- προκαλέσει ραγδαία άνοδο στις τιμές των βασικών αγαθών, αυτοί οι πληθυσμοί θα αντιδράσουν βίαια πάνω στην απελπισία τους. Τέτοια μέτρα χαμηλώνουν βίαια το ήδη χαμηλό επίπεδο της ζωής τους, και όταν φτάσουν σε αυτό το σημείο, οι φτωχοί δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν.

Το πρώτο μέτρο που πρέπει να επισημανθεί είναι η αποφυγή μέτρων «χαλάρωσης» σε περιόδους ευημερίας, μιας και δημιουργεί «κεκτημένα δικαιώματα», που μετά είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν.

Αν δεν μπορεί να αποφευχθεί αύξηση τιμών, πρέπει να ληφθούν κάποιες προφυλάξεις. Είναι αναγκαίο να αυξηθούν πρώτα οι τιμές στα «ενδιάμεσα» αγαθά, και όχι στα προϊόντα βασικής ανάγκης στα οποία στηρίζονται τα φτωχά νοικοκυριά. Αν σκοπεύουμε να αυξήσουμε κατόπιν και τις τιμές των βασικών αγαθών, πρέπει να δώσουμε για ένα χρονικό διάστημα πριν μετριοπαθείς αυξήσεις μισθών.

Στιβαρή διακυβέρνηση

Σε περιόδους πραγματικών αναμετρήσεων, το ειδικό πολιτικό βάρος ενός επικεφαλής του κράτους μπορεί να αναδειχτεί σε καθοριστικό παράγοντα για την επιτυχία της αναδιάρθρωσης. Οι κυβερνήσεις πάντα έχουν μια πραγματική δυνατότητα να αντισταθούν, βέβαια, χάρη στο στρατό και την αστυνομία. Σε κάποιες περιπτώσεις π.χ. στο Εκουαδόρ, η κυβέρνηση δεν έδρασε όταν ξέσπασαν απεργίες. Όταν οι αναταραχές μπορεί να απειλούν το καθεστώς, παρ’ όλα αυτά, η ειδική παρουσία τού αρχηγού τού κράτους είναι εξαιρετικά ισχυρός παράγοντας. Έτσι έγινε στο Μαρόκο, την Ακτή Ελεφαντοστού και τη Βενεζουέλα, όπου ο πρόεδρος είχε αυτή την εξουσία επειδή το κόμμα έλεγχε την προεδρία, το Κοινοβούλιο και το μεγαλύτερο συνδικάτο.

Παλιός ο «τσελεμεντές». Για να δούμε αν οι δικοί μας είναι ικανοί στην εφαρμογή του!

____________

Δείτε επίσης (στα Ελληνικά):

_______________________

Το πρωτότυπο έγγραφο αυτής εδώ της ανάρτησης (στα αγγλικά) είναι εδώ, αλλά… (για παν ενδεχόμενο) το ανέβασα και στα αρχεία αυτού του blog (και ακολουθούν μερικά αποσπάσματα του εγγράφου):

English section:

[…]

How to Adapt the Constitution to Facilitate Adjustment

It is normal to reason in terms of the political feasibility of the adjustment “other things being equal”, taking the institutional framework as an exogenous parameter. It is entirely democratic, however, to change this framework with the agreement of the population. Experience shows in fact that certain provisions of the constitution may be real obstacles to adjustment. This is the case in Ecuador, for example, where the short terms of office and the absence of a stable parliamentary coalition due to proportional representation prevented successive presidents during the 1980s from implementing the essential stabilization programmes. In addition, two studies (Roubini and Sachs, 1989; Grilli, Masciandaro and Tabellini, 1991) have shown that countries where the parliament is elected by a first-past-the-post system control their debt better than those with proportional representation.

Certain constitutional reforms, such as those concerning the length of terms of office, the voting system, the referendum or the right to strike, may facilitate the adjustment. The length of terms of office is an important variable, because adjustment is characterised by negative short-term effects and positive medium to long-term effects. If the terms of office of the parliament or the executive are too short, it will be very difficult to implement a stabilization programme because the next elections will arrive before the benefits of the adjustment are really felt.

It is therefore important that terms of office last at least five years, it being understood that the new government uses the first months — the period when the resistance of the status quo is weakest to introduce unpopular measures. In addition, elections to different bodies should be held at the same time, to avoid turning a series of elections into a series of referendums on adjustment….

[…to be continued…]

English language links:

…Along with most post-Soviet economies, the nation has become burdened with a debt overhead far beyond its ability to pay – mortgage debts denominated in foreign currency, so that it cannot avail its of the time-honored policy of inflating its way out of debt. Nor will it help for the government to borrow from the IMF and EU to pay debts owed by insolvent real estate mortgagees to Swedish and other foreign banks. Public borrowing to bail out bad private debts would involve squeezing the money out of the domestic population by even higher taxes on labor. This is the strategy that Latvia’s creditors have proposed – to slash its already low living standards. But the nation’s high flat tax already has priced its labor and industry out of world markets, leaving it unable to earn enough to cover its import dependency and scheduled debt service.
This logic was reflected in the now infamous official letter that Joaquin Almunia of the European Commission presented to Latvia’s Prime Minister and Finance Minister in January 2009, spelling out that Latvia must not use EC loans to develop export capacities for its economy. Latvia’s must use the funds it is borrowing primarily to pay off debts to its creditors in the West and bail out banks. Indeed, both the specifics and tenor of Almunia’s comments are worth noting:

external assistance is to be used to avoid a balance of payments crisis….  Also, if the banking sector were to experience adverse events, part of the assistance would be used for targeted capital infusions…. Worryingly, we have witnessed some recent evidence in Latvian public debate of calls for part of the financial assistance to be used inter alia for promoting export industries or to stimulate the economy through increased spending at large.  It is important to stem these misperceptions.

This “conditionality” leaves Latvia  in much the position of a nation defeated in war paying reparations. It is not what the nation expected when it sought to join the EU and turned to Western Europe for assistance in making the economy more like the West…

Lula’s base considers the IMF the prime policy apparatus behind economic failures in Brazil and neighboring Argentina. They’re not alone in this assessment. [….] While the IMF asserts that Brazilian poverty decreased in the mid-’90s by 10 percent, according to the World Bank more than one-third of Brazilians—183 million people—live in wooden or brick shacks on less than $2 a day. Socioeconomic realities such as these have discredited the IMF throughout Latin America, where many consider the Fund the kingpin of a financier cartel oblivious to development and social needs.

  • […]

Enhanced by Zemanta

24 comments

  1. Την γαμ…με!
    Όπως το καταλαβαίων εγώ, βρισκόμαστε στο σημαίο που λέει τα πιο εφαρμόσιμα μέτρα, κλάδος παιδείας, μείωση παρεχόμενων υπηρεσιών-μείωση προσλήψεων στην παρούσα φάση.
    Θα ακολουθήσει η παράγραφος περί συνδικάτων, ετοιμαστείτε ν ακούσετε λάσπη, πόλεμο και γω δεν ξέρω τι άλλο, υπάρχουν αρκετές δυνάμεις δόξα τω θεώ.
    ΔΕΠΑ, ΟΣΕ, ΔΕΗ…θα απαξιωθούν τόσο οι εργαζόμενοι σ αυτές τις ΔΕΚΟ, βάλτε και την λογική ζήλεια των ήδη εξαθλιωμένων άλλων (μόνο εγώ θα την πληρώσω; καιρός είναι να πατώσουν κι αυτοί…τέτοια) και το βλέπω παιχνίδι το ξεπούλημα και τις απολύσεις…
    Πραγματικά ενδιαφέρουσα η διαπίστωση του τύπου, πως οι αντιδράσεις ξεκινούν απ την ώρα της εφαρμογής τους, 3-6 μήνες μετά.
    Μ άλλα λόγια, τα βόδια αγρόν αγοράζουν, χάνουν πολύτιμο χρόνο, ξεσκίστε τους!
    Μαύρα τα βλέπω…

    • Χωρίς αμφιβολία, κάπως έτσι είναι τα πράματα…

      Nothing special, just… wild capitalism !:mrgreen:

      Χρήσιμη ενημέρωση υπάρχει και εδώ
      http://en.wikipedia.org/wiki/Structural_adjustment
      (για τις περιβόητες «διαρθρωτικές αλλαγές» που διαλαλεί και ο ΓΑΠ…)

      Και ΠΟΛΥ σημαντικός είναι ο αντίλογος σ’ αυτή την πολιτική, εδώ
      http://www.essentialaction.org/imf/saps.htm

      Here’s how various structural adjustment policies increase poverty:

      * Privatization — Structural adjustment policies call for the sell off of government-owned enterprises to private owners, often foreign investors. Privatization is typically associated with layoffs and pay cuts for workers in the privatized enterprises.
      * Cuts in government spending — Reductions in government spending frequently reduce the services available to the poor, including health and education services (though the IMF and World Bank now say they preserve health and education spending).
      * Imposition of user fees — Many IMF and World Bank loans call for the imposition of «user fees» — charges for the use of government-provided services like schools, health clinics and clean drinking water. For very poor people, even modest charges may result in the denial of access to services.
      * Promotion of exports — Under structural adjustment programs, countries undertake a variety of measures to promote exports, at the expense of production for domestic needs. In the rural sector, the export orientation is often associated with the displacement of poor people who grow food for their own consumption, as their land is taken over by large plantations growing crops for foreign markets.
      * Higher interest rates — Higher interest rates exert a recessionary effect on national economies, leading to higher rates of joblessness. Small businesses, often operated by women, find it more difficult to gain access to affordable credit, and often are unable to survive.
      * Trade Liberalization — The elimination of tariff protections for industries in developing countries often leads to mass layoffs. In Mozambique, for example, the IMF and World Bank ordered the removal of an export tax on cashew nuts. The result: 10,000 adults, mostly women, lost their jobs in cashew nut-processing factories. Most of the processing work shifted to India, where child laborers shell the nuts at home.

      Επίσης σημαντικό είναι κι αυτό εδώ
      http://www.globalissues.org/article/3/structural-adjustment-a-major-cause-of-poverty
      «Structural Adjustment—a Major Cause of Poverty»
      by Anup Shah (Last Updated Saturday, February 20, 2010)

      …Following an ideology known as neoliberalism, and spearheaded by these and other institutions known as the “Washington Consensus” (for being based in Washington D.C.), Structural Adjustment Policies (SAPs) have been imposed to ensure debt repayment and economic restructuring. But the way it has happened has required poor countries to reduce spending on things like health, education and development, while debt repayment and other economic policies have been made the priority. In effect, the IMF and World Bank have demanded that poor nations lower the standard of living of their people.

      Υπάρχουν επίσης μελέτες για την επιδείνωση της κοινωνικής θέσης ΚΑΙ των γυναικών, λόγω των πολιτικών του ΔΝΤ, π.χ.
      http://www.entrepreneur.com/tradejournals/article/180564341.html

    • Γειά σου Κλείτωρ,
      long time, no see (sea)….🙂
      Καλά, ο καθένας στην κοσμάρα του είναι.

      Δεν δέχομαι ότι ήταν λάθος η ΧΡΗΣΗ της λέξης «κυνικός».
      Οπως δεν δέχτηκα προ ημερών ότι ο… φασιστικός χαιρετισμός ήταν… αρχαίος ελληνικός.

      ΑΛΛΟ η κυνική φιλοσοφία, ΑΛΛΟ η σημασία του επιθέτου κυνικός ΣΗΜΕΡΑ.

      Πάντως επειδή σκεφτόμουν έτσι κι αλλιώς πως είναι αταίριαστη η λέξη, την άλλαξα προ ολίγου κι έβαλα στη θέση της «ωμός»!:mrgreen:
      I hope this makes you happy!🙂

      Παρεμπιπτόντως, έψαξα ΚΑΛΑ το μπλογκ σου και… ΔΕΝ ΒΡΗΚΑ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για την κρίση, το ΔΝΤ, τον ΓΑΠ, και όλα τα συναφή.
      ΠΩΣ κι έτσι? Μήπως έχεις… πεθερά ΠΑΣΟΚτζού (και καραδοκεί στη γωνία με κάνα ξύλινο ρολό, απ’ αυτά για το ζύμωμα)? χαχαχα🙂

      Υ.Γ. Κλείτωρ, πολύ καλό βρήκα και το εξής ποστ σου
      http://kleitor.blogspot.com/2010/08/homo-politicus-oeconomicus.html
      Ιδίως από εκεί που λέει για «παραγωγούς» στην αρχαιότητα και μετά:

      Ο παραγωγός

      Στην ελληνική αρχαιότητα, η έννοια του παραγωγού σχετίζεται ευθέως με την έννοια της ελευθερίας. Ελεύθερος θεωρείται μόνο όποιος παράγει για προσωπικό του όφελος. Όποιος ασκεί οποιουδήποτε είδους εξαρτημένη εργασία (μισθωτή, δουλική, δουλοπάροικη, ή άλλη), όποιος πουλά την εργασία του για να επιβιώσει, δεν μπορεί να λέγεται ελεύθερος(4).

      Ο παραγωγός με τη μορφή του ανεξάρτητου αγρότη ή τεχνίτη και όχι η δουλεία, αποτέλεσε την βάση της αρχαίας ελληνικής οικονομίας. Αυτή είναι μια ιστορική διαπίστωση, στην οποία έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση η μαρξιστική και η αναρχική οικονομική σκέψη του 19ου αιώνα και οι επίγονοί τους(5). Παρά την εντέχνως διαδεδομένη (ειδικά στη Νεοελλάδα) φημολογία, η δουλεία αποτέλεσε ένα περιορισμένο φαινόμενο στην αρχαία ελληνική ζωή: μόνο σε κάποιες μεγάλες οικονομικές μονάδες κάποιων μεγάλων πόλεων γινόταν χρήση δούλων (π.χ. στα μεταλλεία).
      […]

      Στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα (κεφαλαιοκρατικό) η εξαρτημένη εργασία αποτελεί τη βάση της παραγωγικής διαδικασίας. Η εξαρτημένη εργασία ως βάση της οικονομίας, αποτελεί και την κυριότερη αιτία για την εξάρτηση της οικονομίας (και, συνακόλουθα, της κοινωνίας και της πολιτικής) από τούς «ειδικούς» και για την άνευ ιστορικού προηγουμένου υπερσυγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας (βλ. την διάλεξη του Κορνήλιου Καστοριάδη, Προβλήματα δημοκρατίας σήμερα)…

  2. Περνάω καλά γι αυτό χάθηκα αλλά μην νομίζεις σε διαβάζω τακτικά όμως όπως με γνωρίζεις αν συμφωνώ και δεν έχω τίποτα να πω σωπαίνω. :))
    Το «ωμός» ταιριάζει γάντι!!!!
    Έχεις δίκιο δεν έχω δημοσιευσει ακόμα τίποτα για το θέμα ΔΝΤ ΓΑΠ και τα λοιπά συναφή, περιμένω να κάτσει πρώτα ο κουρνιαχτός διότι δεν ξεχνώ πως πρόκειται για εκλεγμένους και η όποια κριτική μου αφορά κατ’ αρχήν τους ψηφοφόρους, τα θύματα δηλαδή του ΓΑΠ του ΔΝΤ και των συναφών τους. Αν ψάξεις κι αλλο θα διαπιστώσεις πως και για τον Καραμανλή αλογοσκούφη και τα συναφή τους ένα δημοσίευμα έκανα μόνο κι αυτό όταν πια καταστάλαξε στο πως θα μας καταστρέψει. Παραπάνω δεν αξίζει να ασχοληθώ με δαυτους, αν μπορούσα μόνο να δώσω στον απλό ψηφοφόρο να καταλάβει το μέγεθος της βλακείας του…

    • Κλείτωρ τα διάβασα όλα αυτά και για το πρώτο έδωσα το λινκ δεύτερη φορά σε σχετικό ποστ του co-editor Ζώη Σταθερού, στο σχόλιο εδώ
      https://omadeon.wordpress.com/2010/08/06/what-role-does-patriotism-play/#comment-41332

      Συμφωνώ με όλα αυτά που γράφεις, αλλά… εδώ ασχολούμαστε επίσης με τα διεθνή λαμόγια και τους τραπεζίτες. Ενας λόγος παραπάνω να την πέσουν άσχημα ΚΑΙ σε αυτή τη μικρή χώρα όταν έχει τα χάλια που περιγράφεις.

      • καλά κάνετε και ασχολείστε με τα διεθνή λαμόγια. Πολύ καλά κάνετε. Είναι κοράκια που όταν βρίσκουν πτώμα πέφτουν και το τρώνε. Αν δεν είμασταν ως χώρα στα χάλια που είμαστε δεν θα μας πλησίαζαν καν τα κοράκια αλλά και πάλι ξαναλέω, πολύ καλά κάνετε κι εγώ μαζί σας.

  3. ο τσελεμεντες αυτος (της εσωτερικης υπονομευσης) απευθυνεται στα μελη της 5ης φαλαγγας…

    το πιο ενδιαφερον ειναι να προσδιορισουμε ονομαστικα τα μελη αυτης της 5ης φαλαγγας!
    😉

    • Αιώνιε φοιτητή,
      οι περισσότεροι είναι _μάλλον_ ήδη γνωστοί (δηλαδή οι πιο σημαντικοί).

      Κάτι Πρετεντέρηδες και Σία στον τύπο, κάτι Βουρλούμηδες στον ΟΤΕ (και γενικά το ΕΛΙΑΜΕΠ), κάτι Υφαντήδες (αλλά και… μικγοί Σωτηγάκηδες -χεχε)

      Το θέμα ειναι μάλλον να προβούμε και σε… συστηματικό «λαϊκό φακέλλωμά τους», στο διαδίκτυο, φτιάχνοντας κάτι σαν…
      Encyclopedia Sfongokolarica
      (κατά τα πρότυπα της «Εncyclopedia Dramatica«)

  4. «Οικονομία αυτάρκειας
    Πρόκειται για την σημαντικότερη ίσως πτυχή της οικονομικής ζωής των αρχαίων Ελλήνων. Η αρχή της αυτάρκειας σφράγισε όλη τη δημόσια και ιδιωτική οικονομική δραστηριότητά τους. Ένα νοικοκυριό, ακόμα και μέσα στην πόλη, έπρεπε να φτιάχνει το ψωμί του, να έχει το περιβόλι του, να διαθέτει κάποια υποτυπώδη κτηνοτροφική υποδομή κ.λπ.. Σε επίπεδο πόλης θεωρείτο, ότι μια κοινωνία πρέπει να επιδιώκει να παράγει όλα όσα της χρειάζονταν και να αποφεύγει να εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες. »
    Κλείτορ με πέθανες με το άρθρο σου, το έκανα άμεσα ανάρτηση.Μπράβο και πάλι μπράβο τέτοια μυαλά χρειαζόμαστε για να φτιάξουμε το νέο που όλοι ψάχνουν !!

    • Τι μας λες…δηλαδή σήμερα δεν έχουμε αυτάρκεια?
      Δεύτερο κινητό μπας και μείνει απο μπαταρία το πρώτο, δεύτερο αυτοκίνητο γιατί το 4Χ4 μας βγήκε δύσκολο στην πολη, δεύτερη γκόμενα μιας και μπορούμε νάχουμε…
      Δεύτερη δουλειά, δεύτερα βιβλία, δεύτερο κόμμα, αν τύχει και μας πουλήσει το πρώτο…
      Έχω μπεί σε σπίτι που, ρε παιδιά, είχε 2 ψυγεία (όχι κάποιο απ αυτά καταψύκτης). Τετραμελής οικογένεια κι ήταν γεμάτα μπύρες και νερά.
      Αν πείς δε και για τις πιστωτικές, εκεί να δείς αυτάρκεια.
      Ανοίγουμε το πορτοφόλι και ξεδιπλώνονται σαν τραπουλόχαρτα.
      Τι λες, δεν εξελιχθήκαμε σχετικά?

      • ε, αμα σου κατεβασει ο γενοπ-δεη τους διακοπτες τοτε θα δεις αυταρκεια!

        και το μεν 4χ4 εξαρταται απο την τυχουσα απεργια των βενζιναδικων – η δε δευτερη γκομενα απο την επαρκεια την φαρμακαγορας σε viagra!

        ω ναι! εξελιχθηκαμε!😆

      • Καλησπέρα, μόλις ήρθα, έλειπα όλη μέρα.
        mbiker
        Δυστυχώς όλα αυτά που απαριθμείς είναι περισσότερο… μορφές εξάρτησης, παρά αυτάρκειας, ΑΝ τα σκεφτεί κανείς καλά. (κάτι μας θυμίζει και ο αιώνιος φοιτητής…)

    • @mbiker

      μερικές φορές χρειάζεται και λίγη… εικονογράφηση για να γίνονται πιο σαφή τα σχόλια 🙂

      επιπλέον τόσο αργά οι περισσότεροι είμαστε αρκετά κουρασμένοι και άρα με μικρότερη ικανότητα να κατανοήσουμε κείμενα, γι’ αυτό μην παρεξηγείς 😉

      btw εδώ μπορείς να βρεις πως φτιάχνονται οι φατσούλες

  5. Έκανε τον κόπο κάποιος από εσάς τους Τσε Πουτσέ να διαβάσει ολόκληρη τη μελέτη και να καταλάβει τι θέλει να πει;

    • @j95

      Έκανε τον κόπο κάποιος από εσάς τους Τσε Πουτσέ να διαβάσει ολόκληρη τη μελέτη και να καταλάβει τι θέλει να πει;

      ΑΛΛΟΥ αυτά.
      «Της πούτσας», είσαι και φαίνεσαι, εσύ που πιάνεσαι από λεπτομέρειες για να αποδείξεις ότι 1+1=1=(πάντα)εθνικισμός, ο πανταχού εχθρός (σου).

      Ε, τυχαίνει να έχω διαβάσει όλη τη μελέτη, αν και με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Το έκανα ΟΧΙ γιατί με ενδιέφερε, αλλά γιατί ήθελα να αλιεύσω κι άλλα απαράδεκτα πράματα, και στην πορεία κατάλαβα και ακριβώς ΠΟΥ το πάει και ΓΙΑΤΙ.

      Εσύ, ΣΚΑΜΠΑΖΕΙΣ τίποτα από «structural adjustment«? (που είναι κι ο βασικός οικονομικός στόχος τέτοιων μελετών)?
      ή πετάς σχόλια της ΠΟΥΤΣΑΣ και μόνο,
      κι «άδεια για να πιάσεις γεμάτα»?

      ____
      Υ.Γ. Τέτοιο ΒΡΩΜΕΡΟ φέρσιμο από σένα βάτραχε ΔΕΝ περίμενα, αν και έχεις πάρει ΕΝΤΕΛΩΣ τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΤΗΦΟΡΟ τελευταία.
      Είσαι ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ εις το ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΝ.

  6. […] λαών (Christian Morrissonʼs “The Political Feasibility of Adjustment”) Posted on 30/08/2010 by OMADEON i13 Votes Αυτές οι οδηγίες επιβολής αντιλαϊκών […]

  7. Αυτή την ανάρτηση, την είχα βάλει ο ίδιος και στο indymedia
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=1207325

    Από πολύ πρόχειρη έρευνα βρήκα και αναδημοσιεύσεις (που δεν ήξερα).
    http://m4trix87.wordpress.com/2010/09/16/know-your-enemy-%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B4%CE%B5/

    Από εκεί κάποιοι το αναδημοσίευσαν και εδώ
    http://parentsfight.betterschool.net/?p=63121

    …και κάποιοι άλλοι σε φόρουμ
    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=77&t=189900

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s