Πάγκαλοι παντού – Κάγκελα παντού: Eleutheria i Thanatos

Όσοι υποτιμάμε το φαινόμενο Πάγκαλου ή το θεωρούμε μια τοπική ιδιαιτερότητα πλανόμαστε πλάνην οικτράν.  Η παγκόσμια πολιτική σκηνή έχει γεμίσει Πάγκαλους.  Πάγκαλους σοσιαλδημοκράτες και Πάγκαλους δεξιούς.  Πάγκαλους δημοκράτες και Πάγκαλους ρεπουμπλικανούς.  Πάγκαλους χοντρούς και χοντροκομμένους και Πάγκαλους κομψούς με αγγλοαμερικάνικο αέρα (κάτι σαν ΓΑΠ ή σαν Παπακωνσταντίνου).

Ο Shamus Cooke με ένα άρθρο του στο CounterPunch The bi-partisan attack on public workers: The new normal (Η δικομματική επίθεση στους δημόσιους υπαλλήλους: Η νέα κανονικότητα) μας ενημερώνει για το τι γίνεται προεκλογικά (κυβερνητικές πολιτειακές εκλογές) στις ΗΠΑ:

Πολιτείες σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ έρχονται αντιμέτωπες με έναν κοινό εχθρό: τα ακραία ελλείμματα των προϋπολογισμών τους.  Πολλές πολιτείες έχουν ελλείμματα που ανέρχονται σε πολλά δισεκατομμύρια δολάρια και οι κρίσεις του προϋπολογισμού κυριαρχούν στις προεκλογικές συζητήσεις μεταξύ των υποψηφίων.  Σε αυτές τις συζητήσεις ρεπουμπλικάνοι και δημοκράτες υποψήφιοι δυσκολεύονται να διαφωνήσουν στα βασικότερα ζητήματα που αφορούν τη κρίση των ελλειμματικών προϋπολογισμών.  Η πιο κρίσιμη ερώτηση σε κάθε υποψήφιο κυβερνήτη είναι: Πώς θα αντιμετωπίσετε την κρίση του προϋπολογισμού.  Η απάντηση που αντηχεί από τα στόματα των υποψηφίων και των δύο κομμάτων είναι: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι και όσοι εξαρτώνται από τις υπηρεσίες τους πρέπει να πληρώσουν για την κρίση» (με περικοπές μισθών, μείωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και άρση προνομίων).

Δεδομένου ότι τα δημοσιονομικά ελλείμματα θα χειροτερεύουν διαρκώς οι εργαζόμενοι πρέπει να αντλήσουν τα σχετικά διδάγματα.  Το κύριο δίδαγμα είναι πως ο εργαζόμενος λαός πρέπει να οργανωθεί ανεξάρτητα από τα κόμματα των Δημοκρατικών & των Ρεπουμπλικάνων και να αγωνιστεί ενάντια στην εθνική επίθεση εναντίον των θέσεων εργασίας και του βιοτικού του επιπέδου.  «Φορολογείστε τους Πλούσιους!» πρέπει να είναι το σύνθημα που θα συσπειρώσει τον εργαζόμενο λαό στην υπεράσπιση της εκπαίδευσης, των κοινωνικών υπηρεσιών και των δημοσίων υπαλλήλων έναντι των δημοσιονομικών κρίσεων.

Η συνταγή Πάγκαλου δεν είναι συνταγή μεσογειακής διατροφής που προωθεί ανά τον κόσμο ο Γιωργάκης είναι ήδη μια κοσμοπολίτικη συνταγή.  Πρέπει να ξεπεράσουμε τα συμπλέγματά μας και την επιμελώς καλλιεργημένη συλλογική ενοχή μας και να καταλάβουμε πως αυτό που παίζεται στην Ελλάδα δεν οφείλεται σε κάποιους βολεψάκηδες, κακομαθημένους, λαμόγια, μπουρδελιάρηδες Έλληνες.  Αφορά κάτι πολύ ευρύτερο που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με φαντασιώσεις περί ελικοπτέρων ως αποτέλεσμα μιας λαϊκής αυθόρμητης εξέγερσης.  Τέτοιες ανοργάνωτες παραπονιάρικες ‘εξεγέρσεις’ τύπου 5ης Μαϊου 2010 εξουδετερώνονται πανεύκολα από το οπλοστάσιο της εξουσίας (βλ. Marfin).  Διαφωτιστική είναι και η απάντηση του Γ. Χουρμουζιάδη σε σχετικό ερώτημα του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στα πλαίσια μιας ειλικρινούς και διαφωτιστικής συνέντευξης που δημοσιεύθηκε πολύ πρόσφατα στο Αριστερό Βήμα:

Τι φταίει και τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι κοινωνικές αντιδράσεις καθηλώνονται πολύ χαμηλότερα από το ύψος της πρόκλησης;

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που παράγουν τις προκλήσεις στο ύψος που λέτε, κατάφεραν ταυτόχρονα και να τις εξατομικεύσουν στο πεδίο της εφαρμογής τους. Κατά την άποψή μου αυτό είναι μια νίκη ενός «μεταμοντέρνου διαφωτισμού» που επιδιώκει την επιβολή του απομονωμένου ατόμου σε βάρος της συλλογικότητας. Έτσι η αντίδραση στις προκλήσεις αποκτά τη μορφή και την ένταση του προσωπικού «παράπονου» και όχι της κοινωνικής «επανάστασης».

Η παγκοσμιοποίηση γίνεται μέσα από την οικονομική κρίση ολοένα και φανερότερο πως είναι ήδη εδώ.  Δεν χρειάζεται να κοπιάσει πολύ ο ΓΑΠ.  Ποια παγκοσμιοποίηση όμως εκπροσωπεί και διατυμπανίζει ο ΓΑΠ; Την παγκοσμιοποίηση των ραντιέρηδων όπως καταδεικνύει ο Michael Hudson σε μια πρόσφατη ομιλία του σε συνέδριο που διοργάνωσε η Επιτροπή Οικονομικών Συμβούλων του Προέδρου της Βραζιλίας με θέμα την παγκόσμια διακυβέρνηση.  Τι τραγική ειρωνεία της ιστορίας: ο γιός να γίνεται εκφραστής των ραντιέρηδων που οι Έλληνες πρωτομάθανε για αυτούς από τον «καταγγελτικό» λόγο του πατέρα!  Η επέλαση των ραντιέρηδων (βλ. σχετικό post στο Techie Chan) έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα απ’ότι φανταζόμαστε και έχει αλώσει ολόκληρο τον πλανήτη.

Αφού λοιπόν συνειδητοποιήσουμε πως η ελληνική οικονομική κρίση είναι απλώς μέρος μιας παγκόσμιας οικονομικής (και όχι μόνο) κρίσης, θα πρέπει να αναρωτηθούμε:

Ποια ιδεολογία υποκρύπτεται πίσω από τη στρατηγική της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ;  Πού οδηγούμαστε;  Τι μπορούμε να κάνουμε;

Το Zerohedge παρουσίασε χτες (το πρώτο μέρος από 7 συνέχειες) το βιβλίο του David DeGraw The Road through 2012: Revolution or World War III? (Ο δρόμος για το 2012: Επανάσταση ή Γ Παγκόσμιος Πόλεμος;):

Όταν αναλύουμε την παρούσα κρίση, εστιάζοντας στα πρόσφατα χρόνια οικονομικής δραστηριότητας χάνουμε από το οπτικό πεδίο μας την ιστορία και το πλαίσιο που είναι ζωτικής σημασίας για να αντιληφθούμε τις βαθύτερες αιτίες.  Ότι βιώνουμε δεν είναι το αποτέλεσμα ενός απρόβλεπτου οικονομικού κραχ που εμφανίστηκε από το πουθενά με την κατάρρευση της στεγαστικής αγοράς.  Το να περιορίζουμε τη συζήτηση για την κρίση γύρω από μια θεωρητική οικονομική διαμάχη δεν βοηθάει στη βαθύτερη κατανόησή της.  Ακόμα και το να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άπληστους τραπεζίτες, παρόλο που κατ’ουσίαν είναι ακριβές, δεν μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα τα πράγματα.

Αυτή η κρίση είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας στρατηγικής οικονομικής επίθεσης στην ύπαρξη μιας μεσαίας τάξης και στη δημοκρατία σε όλο τον κόσμο.  Η χρηματιστηριακή αγορά και η οικονομία έχουν καταστεί όπλα μαζικής καταπίεσης που χειραγωγούνται από ένα αυτοκρατορικό τραπεζικό καρτέλ προκειμένου να επιβάλει τάξη και να εκμεταλλευτεί τις μάζες.  Αυτή η κρίση αντιπροσωπεύει την προφανή εξέλιξη του φασιστικού πνεύματος που επαναβεβαιώνεται ως κυρίαρχη ιδεολογία.

Ο οικονομικός ιμπεριαλισμός έχει εξελιχθεί για δεκαετίες και οι ρίζες του ανάγονται στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, στη γέννηση της CIA, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Μπορεί η παραπάνω αφήγηση να έχει μια συνωμοσιολογική επιφάνεια όμως τα βασικά συμπεράσματα δεν θα απείχαν πολύ από τα συμπεράσματα μιας αντίστοιχης μαρξιστικής ανάλυσης.  Μην ξεχνάμε ότι ο συγγραφέας του βιβλίου είναι ένας ανεξάρτητος αμερικάνος δημοσιογράφος.

Όσον αφορά τον τρόπο αντίστασης στην νέα αυτή παγκόσμια πραγματικότητα, ο πρόλογος του βιβλίου του DeGraw είναι αποκαλυπτικός:

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.  Αν συνεχίσουμε στην ίδια πορεία οδηγούμαστε κατευθείαν σε έναν δρόμο που έχουμε ξαναπάρει στο παρελθόν δύο φορές: στον παγκόσμιο πόλεμο.

Η μόνη εναλλακτική πορεία μας οδηγεί στην επανάσταση.

Το να παρουσιάζει κανείς τα πράγματα με τόσο απόλυτους όρους –λέγοντας πως πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στην μιαν κατεύθυνση ή στην άλλη –σπάνια αποτελεί μια ειλικρινή ερμηνεία μιας κατάστασης.  Στη ζωή, τα περισσότερα πράγματα δεν είναι έτσι άσπρα ή μαύρα.  Συνήθως υπάρχουν πολλές γκρίζες σκιές.  Πολύ θα προτιμούσα να αποφύγω μια τέτοια δυιστική μανιχαϊστική προοπτική.  Όμως, μετά από πολύ σκέψη, δεν βλέπω καμιά μέση οδό.  Όπως θα σας αποδείξω, βρισκόμαστε σε μια σαφή πορεία προς τον πόλεμο, το θάνατο και την καταστροφή και, στην παρούσα συγκυρία, ο μόνος τρόπος για να αλλάξουμε αυτήν την προδιαγεγραμμένη πορεία είναι η επανάσταση.  Το τρέχον σύστημα ελέγχου δεν μπορεί να επιδεχθεί επιμέρους προσαρμογές πλέον.  Ο καιρός για ήσσονος σημασίας μεταρρυθμίσεις έχει περάσει.  Ημίμετρα δεν επαρκούν πλέον.  Ο κόσμος βρίσκεται ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση και η κατάσταση αυτή μόνον με επανάσταση ανατρέπεται.  Πιθανόν αυτοί οι δύο δρόμοι (του πολέμου και της επανάστασης) να συγκλίνουν ή να συγκρουστούν, και θα τους βιώσουμε και τους δύο για κάποιο χρονικό διάστημα, όμως ποιος από τους δύο θα επικρατήσει;

Η οικονομική ελίτ μας έχει στριμώξει στη γωνία εξαναγκάζοντάς μας σε αυτές τις δύο εναλλακτικές δραστικές επιλογές.

Για την αυτοσυντήρησή μας είναι καιρός να ενεργοποιήσουμε το ένστικτο επιβίωσης.

Θα σας εξηγήσω πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο και στη συνέχεια μπορείτε να αποφασίσετε μόνοι σας ποια θα είναι η επόμενή σας κίνηση

Και καταλήγει στον πρόλογό του ο συγγραφέας και το σημείο αυτό το αφήνω εσκεμμένα αμετάφραστο:

Ultimately, the choice is yours…

Eleutheria i Thanatos

Παγκοσμιοποιημένος Πάγκαλος, παγκοσμιοποιημένο και το σύνθημα που κάποτε ήταν γραμμένο στη σημαία μας!

Εκπληκτικά παρόμοια συμπεράσματα με τα παραπάνω βρίσκουμε και στο χθεσινό post του Radical Desire Η έκλειψη του ρεφορμισμού: Το τραύμα του πραγματικού.

Τα πράγματα είναι πολύ δυσοίωνα.  Τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει με την αυθόρμητη αγανάκτηση και μόνον.  Ούτε θα δούμε ξαφνικά τα ελικόπτερα να παίρνουν τον ΓΑΠ από το Μέγαρο Μαξίμου κατεβαίνοντας σε μια μαζική πορεία.  Η επανάσταση χρειάζεται οργάνωση, μεθοδικότητα και διάθεση για μακροχρόνια στράτευση.

Ή όπως πολύ καλύτερα λέει ο Αντώνης στο Radical Desire:

Εν συνόψει, επομένως, η έκλειψη του ρεφορμισμού ως οψιόν που αφήνει τις συστημικές διαστάσεις αδιατάρακτες αφόπλισε σημαντικό κομμάτι της μετα-μαρξικής αριστεράς της περιόδου 1989-2008 –αν δεν το όπλισε στο στρατόπεδο του αντιπάλου– και, αντίστροφα, επιστράτευσε στο αντίπαλο στρατόπεδο κομμάτια του πληθυσμού χωρίς ταξική εκπαίδευση, χωρίς πλάνο μάχης, χωρίς πεπειραμένη τοπική και εθνική ηγεσία, χωρίς στρατηγική, και χωρίς πειθαρχία και ενδιαφέρον για μακροπρόθεσμους στόχους. Είναι σ’ αυτόν το άτακτο και ανεκπαίδευτο στρατό που η «υπαρκτή αριστερά» είναι αναγκασμένη, σε μεγάλο βαθμό, να βασιστεί σήμερα. Με όσες συνέπειες έχει αυτό για την τραυματική ανακατασκευή συμμαχιών, συγκρούσεων, οπτικών, προτεραιοτήτων, και υποκειμενικής πολιτικής συγκρότησης. Οι πιθανότητες επιτυχίας μας είναι απειροελάχιστες. Όμως η ιστορία δεν μας ρωτά ποτέ αν είμαστε ή όχι έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας πριν μας τις επιβάλλει.



25 comments

  1. Ευχαριστώ για την αναφορά. Είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα που έγραψα στο τελευταίο τρίμηνο για την δική μου αυτο-αξιολόγηση και θα ήθελα να διαβαστεί περισσότερο και πιο προσεκτικά από ό,τι διαβάστηκε.

    • Αντώνη, καλώς ήλθες.

      Οπως βλέπεις… όχι μόνο εγώ αλλά και _άλλα_ μέλη / co-editors του blog μας, διαβάζουν ΚΑΙ εκτιμούν την πολύ σημαντική δουλειά σου…
      (χθεσινό post του Radical Desire, http://radicaldesire.blogspot.com/2010/09/blog-post_27.html )

      (από τώρα και στο εξής, τυχόν επόμενα σχόλιά σου θα εμφανίζονται ΧΩΡΙΣ καθυστέρηση – αυτό είναι μια αυτόματη τεχνική ρύθμιση του blog).

  2. Το ωραίο της Ελληνοφρένειας στον Σκάι.
    Ο Πάγκαλος έχει απίθανο λόγο γιατί έχει σπουδάσει σε σχολή που απονέμει Paccalaureate!

  3. Συμφωνω με τα πολυ ενδιαφεροντα πραγματα που διαβασα εδω,τα συμπερασματα του αρθρογραφου Ζωη Σταθερου,του φιλου Αντωνη κ των Αμερικανων δημοσιογραφων
    (μονο μια διαφωνια,δεν ειναι ακλονητο το διλημμα παγκοσμιος πολεμος η επανασταση.Εγω πιστευω οτι αν δε γινει η επανασταση,απλα θα συνεχιστει το ιδιο σκηνικο.Κ οι τραπεζομαφιοζοι θα εξακολουθησουν να πινουν το αιμα του λαου.Τοπικοι πολεμοι μπορει να πραγματοποιηθουν,παγκοσμιοι δε τους συμφερει,και δε βλεπω να γινονται)

    Η συνεισφορα μου στη συζητηση ειναι η εξης,
    2 πολυ απλα εως απλοικα πραγματακια.
    Ποσοι ειναι οι Αριστεροι στην Ελλαδα;αντε το πολυ ενα 15%.
    Με 15% δε κανουμε τιποτα.Επομενως πρεπει να σκεφτουμε ποιους μπορουμε να προσεγγισουμε.
    Εξω τα γαλαζοπρασινα κομματοσκυλα,εξω η αρχουσα ταξη,εξω οι φασιστες.
    Ξερετε τι μενει;ο ψηφοφορος του Κανενα.Αυτοι ειναι περιπου στο 40%
    (εννοειται βεβαια οτι τα ποσοστα που δινω ειναι τελειως αυθαιρετα.Απλα,καπου εκει τα υπολογιζω)
    Μια περιγραφη του Ψ.τ.Κ δινω εδω
    http://celinathens.blogspot.com/2010/07/blog-post_26.html
    Δε ξερω με ποιον τροπο μπορουμε να τον προσεταιριστουμε,
    δε ξερω καν αν αυτο ειναι εφικτο,
    ξερω παντως 2 πραγματα,
    1)για να τα βρουμε χρειαζονται αμοιβαιοι συμβιβασμοι γιατι ο Ψ.τ.Κ εχει διαφορετικη σκεψη απτη δικη μας.Δεν ειμαι βεβαιος οτι οι συμβιβασμοι δε θα αλλοιωσουν τη φυσιογνωμια μας.Δε ξερω τι υποχωρησεις μπορουν να γινουν.
    2)Και το δευτερο που ξερω σιγουρα,
    ειναι οτι χωρις αυτον,χωρις το κοινο μετωπο με τον Ψ.τ.Κ,οι τραπεζομαφιοζοι θα εξακολουθουν να μας πινουν το αιμα.

  4. Στο άρθρο
    «The Road to World War III – The Global Banking Cartel Has One Card Left to Play»
    http://ampedstatus.com/the-road-to-world-war-iii-the-global-banking-cartel-has-one-card-left-to-play
    Αναφέρει ανατριχιαστικά στοιχεία (τα ανέφερα χτες στο μπλογκ μου), όπως το 77% των Αμερικανών 239 εκατομμύρια από τα 310 ζουν σε συνθήκες φτώχιας ( 239 million people now living paycheck to paycheck) και συνεχίζει το άρθρο το Πεντάγωνο ετοιμάζεται για «βίαιη, στρατηγική αποσάθρωση μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες» και «ευρεία αστική βία(the Pentagon is preparing for “violent, strategic dislocation inside the United States” and “widespread civil violence” due to “purposeful domestic resistance.).
    Αν δούμε και την ανακοίνωση του υπουργού ενέργειας Chris Huhne για το σοκ πετρελαίου
    http://axinosp.blogspot.com/2010/09/uk-governments-oil-shock-warning.html
    τότε να ετοιμαζόμαστε για ένα ώραίο και χαρούμενο χειμώνα !!

  5. Θα μιλήσω λίγο για το θέμα των μεταφορών και θα αναφέρω κάτι για το οποίο ΟΛΕΣ οι φυλλάδες και ΟΛΑ τα ΜΜΕ της συμμορίας τρεμοπρετεντεροδεσυμμαζεύεται βγάζουν προκλητικά το ΣΚΑΣΜΟ:

    Ήδη από προχθές έχει καταγγελθεί από τους μεταφορείς στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Λάρισας ότι:

    1. Η ρύθμιση υπέρ των ιδιωτικής χρήσης μεταφορέων νομιμοποιεί την κομπίνα που γίνεται από πολλές εταιρείες με Ι.Χ. οχήματα (ακόμη και επιβατηγά), τα οποία μεταφέρουν, χωρίς κανένα έγγραφο και χωρίς κανένα παραστατικό, εμπορεύματα, για τα οποία μετά πάνε και εκδίδουν έγγραφο ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ώστε να… πάρουν επιστροφή φόρου (τον οποίο δεν πλήρωσαν ποτέ)!

    2. Σε ό,τι αφορά τους «καημένους» τους Βούλγαρους φορτηγατζήδες, οι μεταφορείς καταγγέλλουν ότι αποτελούν μέρος ενός τεράστιου προβλήματος φοροδιαφυγής στον κλάδο των μεταφορών.

    Βεβαίως, αυτά δεν θα μας τα πει ούτε ο Πρετεντέρης ούτε ο Πάγκαλος ούτε καμιά από τις παγκαλίτσες που λιβανίζουν όλο αυτό το κύκλωμα…

    • Μανώλη σε υπερ-ευχαριστώ για το «εύγε omadeon», ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ επειδή εμείς οι δύο είχαμε κάποτε τσουγκρίσει, αλλά ΑΠΟΔΕΙΞΑΜΕ στους άλλους ΚΑΙ στους εαυτούς μας ότι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αλληλεγγύη και συμφιλίωση ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ…

      Μόνο που… ΟΛΑ τα «εύγε» ανήκουν στον ΠΟΛΥ καλό αρθρογράφο μας Ζώη Σταθερό.

  6. Με ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο. Κατά ένα «διαβολικό τρόπο» και εγώ σήμερα (30/09) κατά το μεσημέρι έγραψα μια ανάλυση στο θέμα που θα χαρώ αν δω σχόλια.
    Ευχαριστώ.
    Γ.Β

  7. Επειδή το debate για τον Καζάκη έχει ιδιαίτερη σημασία για την διαύγαση ορισμένων διαστάσεων της «ενδο-αριστερής», ας την πούμε σύγκρουσης, πέρα από προσωπικούς μπλογκικούς διαξιφισμούς (που ελάχιστα νομίζω ότι ενδιαφέρουν την μάζα του κόσμου), σας προσκαλώ στη συζήτηση που προσπαθώ να κάνω κάτω απ΄την νεότερη ανάρτηση Καζάκη στο RD για να μιλήσουμε πολιτικά.

    Να δούμε, αν μπορούμε, πιο είναι το πραγματικό επίδικο και τα πραγματικά διακυβεύματα της διαμάχης των αριστερών οικονομολόγων σε ό,τι αφορά πολιτικές αποφάσεις.

    • Αγαπητέ Αντώνη σε… υπερ-ευχαριστώ.

      Μιλάς βεβαίως για τη νέα σας ανάρτηση (που ήδη διάβασα)

      http://radicaldesire.blogspot.com/2010/09/blog-post_2289.html
      Δημήτρης Καζάκης, «Περί λάθους, αξιοπιστίας, και άλλων αλχημειών»

      …που τη βρήκα ήδη ΤΟΣΟ σημαντική, ώστε προβληματιζόμουν αν θα πρέπει (με τη δική σας άδεια) να την ανα-δημοσιεύσω και εδώ.

      Υπάρχουν ωστόσο 2 μικρά… προβληματάκια
      1) θεωρώ ΥΨΙΣΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ τώρα, την ΕΝΙΣΧΥΣΗ της αναγνωσιμότητας του δικού σας μπλογκ, γι’ αυτό και -τελικά- ΔΕΝ σας ζήτησα άδεια, ΔΕΝ θα αναδημοσιεύσω τίποτε παρά μόνο «ορεκτικά αποσπάσματα» με λινκ για να έρθει κόσμος στο δικό σας μπλογκ πρώτα.
      2) ΔΕΝ κατανοώ 100% όλα τα νούμερα και τα στοιχεία που δώσατε (δηλαδή ο Καζάκης) παρά μόνο εν μέρει (έχοντας ΗΔΗ διαβάσει και το άρθρο του Καλλινιώτη).

      Οπότε… καλώς ήλθες (και ίσως αναδημοσιευτεί το δικό σας ποστ με δική σας άδεια ΠΟΛΥ καιρό αργότερα, όταν θα έχει φύγει από την «επικαιρότητα»).

  8. Κατ’ αρχάς, το κείμενο είναι ήδη αναδημοσίευση από το youpayyourcrisis, και μάλιστα αναδημοσίευση για την οποία εγώ δεν ζήτησα άδεια. Συνεπώς, δεν υπάρχει απολύτως κανένα κώλυμα από εμάς στο να δημοσιεύσετε και εσείς το κείμενο Καζάκη ή να οργανώσετε την δική σας συζήτηση. Αλλίμονο.

    Απλά σας έγραψα γιατί προσπαθώ να βοηθήσω να γίνει μια κατά το δυνατόν σοβαρή συζήτηση πάνω στο θέμα, παράλληλα με αυτή που εξελίσσεται στο youpayyourcrisis. Δυστυχώς, ως τώρα θα πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν έχω καταφέρει να βρω ανταπόκριση σ’ αυτή την κατεύθυνση. Μακάρι να μπορέσει αυτή η συζήτηση να γίνει ΚΑΠΟΥ, αδιάφορο για μένα πού.

    • Αντώνη σε ευχαριστώ και για τις διευκρινίσεις.
      Ατυχώς… μου διαφεύγουν πολλά, αυτές τις μέρες, καθώς… αναλώθηκα πολύ σε δευτερεύοντα θέματα (π.χ. πολιτικής ανάλυσης… μπλογκο-συγκρούσεων)🙂
      …οπότε ελάχιστα blog παρακολουθώ τελευταία. Το δικό σας όμως δεν το αμελώ, οπότε έμαθα το άρθρο του Καζάκη από εκεί.

      Οσον αφορά τη συζήτηση, γνωρίζοντας κάποια πραματάκια τώρα για σένα και το Radical Desire… θα ήθελα κι εγώ «με χίλια» να γίνει συζήτηση ΕΚΕΙ, σε εσάς, και ΟΧΙ εδώ (αν και… μας ωφελεί το δεύτερο).

  9. Well, let’s hope so. Η συζήτηση αυτή είναι, κατά πώς φαίνεται, πολύ επίπονη. Είναι μια συζήτηση που προκαλεί αλλεργία. Και όχι σε ένα «στρατόπεδο» αλλά σε πολλά, ίσως και σε όλα εξίσου.

    Έλα όμως που για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι σημαντική. Επειδή δεν «βολεύει» κανένα. Αυτό που «βολεύει», αντιθέτως, όταν ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο και μας κοιτάει, είναι να κάνουμε το συνηθισμένο, να αρχίσουμε δηλαδή τις αμοιβαίες αποκηρύξεις (-«δοσίλογοι!» -«εξτρεμιστές!», -«νενέκοι!» -«σταλινικοί!») και τις επακόλουθες τσιριμόνιες («εγώ με σας δεν μιλάω») για να ΜΗΝ μιλήσουμε, κανείς από μας, για την ταμπακιέρα.

    Και η ταμπακιέρα, στη βάση της, είναι σχετικά απλή νομίζω.

    1. ΕΧΕΙ Η ΔΕΝ ΕΧΕΙ δίκαιο ο Καζάκης για τα νούμερα; Είμαστε ή δεν είμαστε σε απελπιστικά στενή κατάτασταση ανεξάρτητα από το αν αναδιαρθρωθεί το χρέος ή όχι;
    2. Και αν έχει δίκαιο, τι είναι εφικτό να γίνει σε μια Ευρώπη που καμμία συμπάθεια δεν πρόκειται να δείξει απέναντι σε μονομερή παύση πληρωμών και μια Ελλάδα που τρέμει στην ιδέα των συνεπειών αν μείνει μόνη της και δίνει, μετά βίας, ένα 2-3% σε απόψεις όπως αυτή του Καζάκη;

    Αλλιώς, και με τα λόγια του Jack Nicholson: We want truth? Really, can we handle the truth?

    Για να δούμε τι θα δούμε.

    • …Αυτό που “βολεύει”, αντιθέτως, όταν ο ελέφαντας είναι στο δωμάτιο και μας κοιτάει, είναι να κάνουμε το συνηθισμένο, να αρχίσουμε δηλαδή τις αμοιβαίες αποκηρύξεις (-”δοσίλογοι!” -”εξτρεμιστές!”, -”νενέκοι!” -”σταλινικοί!”) και τις επακόλουθες τσιριμόνιες (“εγώ με σας δεν μιλάω”) για να ΜΗΝ μιλήσουμε, κανείς από μας, για την ταμπακιέρα…

      Αυτό είναι πράγματι το συνηθισμένο (κι έχουμε κι εμείς απηυδήσει εδώ, Αντώνη). Ο ίδιος «αριστερός φίλος» που εκτιμά κάποιον π.χ. σαν «αντιδογματικό» και «ανοιχτόμυαλο» μεθαύριο αν τσακωθεί μαζί του μπορεί να τον πει π.χ. «ιδεοληπτικό».

      Σαν ειδικός που είσαι -μεταξύ άλλων- στη λογοτεχνία θα ήθελα τη γνώμη σου για τον όρο «ιδεοληψία», που κατάντησε… μόδα τελευταία!🙂 (και πιο γενικά τις ταμπέλες αλληλο-δαιμονοποίησης)_
      Η ανάλωση της αριστεράς όχι σε αναδιανομή πλούτου αλλά σε διανομή… ετικετών, ίσως επιφέρει egalitarian living in hell.:mrgreen:

      Πάντως… έχω και μια φαεινή ιδέα:
      Να κάνουμε ποστ εδώ στο «omadeon» με… κλειστά τα σχόλια, για το θέμα του Καζάκη, που να είναι ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σε ΣΥΖΗΤΗΣΗ που θα γίνει στο Radical Desire!🙂

    • Επίσης Αντώνη… μια και μίλησες για αυτό εδώ:

      2. Και αν έχει δίκαιο, τι είναι εφικτό να γίνει σε μια Ευρώπη που καμμία συμπάθεια δεν πρόκειται να δείξει απέναντι σε μονομερή παύση πληρωμών και μια Ελλάδα που τρέμει στην ιδέα των συνεπειών αν μείνει μόνη της και δίνει, μετά βίας, ένα 2-3% σε απόψεις όπως αυτή του Καζάκη;

      …θα ήθελα πολύ να δώ ένα συνδυασμό τέτοιων προβληματισμών με τον προβληματισμό για το Peak Oil (κλπ.) που είχε εκφράσει και ο Αχινός στο σχόλιο εδώ (λίγο πιο πάνω)
      https://omadeon.wordpress.com/2010/09/28/pagaloi-pantou-kagela-pantou/#comment-42201

      O Αχινός είναι διαδικτυακός φίλος και ανένταχτος αριστερός που έχει απηυδήσει με τη δογματική… σιωπή της αριστεράς γύρω από το peak oil
      (επικείμενη παγκόσμια κρίση πετρελαίου, που θα προκαλέσει αλυσίδα άλλων κρίσεων)

      • Δεν γνωρίζω προσωπικά αρκετά για να τοποθετηθώ για το θέμα, πέρα από το να πω το κοινότοπο: δηλαδή ότι η κρίση σε ότι αφορά φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές απειλεί με δραστική επιδείνωση την οικονομική κρίση.

        Απ’ την άλλη, σίγουρα δεν είναι ο μόνος τρόπος περαιτέρω επιδείνωσης της κατάστασης σε ό,τι αφορά την παγκόσμια κλίμακα. Η ισορροπία τρόμου που δημιουργείται από την σχέση Κίνας με τις ΗΠΑ (η Κίνα δανείζει διαρκώς στις ΗΠΑ για να κρατηθεί το δολάριο και να μην υποτιμηθούν δραστικά τα αποθέματά της σε χρήμα, δηλαδή πληρώνει την Αμερική μόνο και μόνο για να μην χάσει αυτά που έχει σε χρηματικά αποθέματα), το γεγονός ότι μια υπερ-παραγωγική χώρα με χαμηλά ακόμα επίπεδα ικανότητας κατανάλωσης, έχει ανάγκη να κρατάει ζωντανή μια υπερκαταναλωτική χώρα σε παραγωγική παρακμή για να έχει αγορά να πουλήσει τις εξαγωγές της) είναι επίσης άκρως ανησυχητικό για το μέλλον. Τα πάντα ισορροπούν σε ένα λεπτό σκοινί. Αν καταρρεύσει το αναπτυξιακό πλάνο της Κίνας, θα καταρρεύσουν όλα. Αλλά όσο δεν καταρρέει, τόσο βοηθάει στην διαιώνιση του προβλήματος.

  10. Επειδή έχω ήδη γράψει για το ζήτημα με τη λέξη «ιδεοληψία», παραπέμπω απλώς στο αντίστοιχο ποστ. Ελπίζω να σου (σας) φανεί χρήσιμο: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/08/blog-post_9854.html

    Πραγματικά, όπως αγαπάτε για την κουβέντα για Καζάκη. Απλά να γίνει ρε παιδί μου μια γερή, στιβαρή και συγκεντρωμένη κουβέντα για αυτά τα θέματα επιτέλους.

    • Un-πιστέβ-able !!!!
      ΑΚΟΜΗ και για την «Ιδεοληψία» έχετε ΕΙΔΙΚΟ ποστ!
      Thanks very much!🙂

      Το ποστ «για Πρόσκληση Συζήτησης περί των θέσεων Καζάκη» θα γίνει αργότερα σήμερα (ελπίζω). Θα το αναλάβω εγώ ο ίδιος.

  11. Τείνω να αντιλαμβάνομαι την τάση κάποιων όρων να μετατρέπονται σε ναρκοπέδια σχετικά γρήγορα. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες, αλλά στο «τραύμα του πραγματικού» έγραψα για το πρόβλημα του διαλόγου, το θέμα ότι ο διάλογος έχει καταστεί εξόχως προβληματικός ως βάση σκέψης για την πολιτική, πριν ο Καζάκης καταλήξει στην ίδια ιδέα στο χθεσινό του άρθρο.

    Και βέβαια αυτό το «τραύμα του πραγματικού» είναι αυτό που νομίζω ότι θέτει επί τάπητος το άρθρο Καζάκη: Η ευρωμυθολογία της αριστεράς, η ιδέα ότι θα μας στηρίξει μια κάποια φαντασματική ευρωαριστερά ώστε να μην αναγκαστούμε να φτάσουμε στην έσχατη λύση απλά δεν δουλεύει πλέον, για αυτό και αναγκαζόμαστε να φάμε τα μουστάκια μας με φαινομενικά ομοϊδεάτες μας.

    • Αντώνη βεβαίως και το πρόσεξα, το περί «προβλήματος του διαλόγου», στο ποστ και συζήτηση εδώ
      http://radicaldesire.blogspot.com/2010/09/blog-post_35.html
      …όπου ήμουν «νιουμπης» στο χώρο σας και… πολυλογάς, αλλά μέσα από τη συζήτηση εκείνη έμαθα πολλά (και αργότερα έψαξα πολλά).

      Νομίζω ότι αξίζει να μελετηθούν ιδιαίτερα και… θετικά παραδείγματα (ή πρότυπα ή patterns) διαλόγου, που οδηγούν σε θετική δράση ή μάθηση, κλπ.

      Σαν να μου φαίνεται π.χ. ότι ο γραπτός διάλογος στο διαδίκτυο έχει ΚΑΙ πολύ θετικές δυνατότητες που δεν αξιοποιήθηκαν πλήρως μέχρι τώρα (και εγγενή πλεονεκτήματα π.χ. απέναντι στον προφορικό λόγο συνεδρίων). Εχει… αυτόματα «πρακτικά συνεδριάσεων» -τουλάχιστον- και δυνατότητα άπειρων νέων συνδέσεων με links, _μέσα_ στο διάλογο. Το πρόβλημα είναι ότι κατέστη συχνά χώρος μαχών ή παρεξηγήσεων αντί χώρος θετικής συνεννόησης.

      Αλλά… ΔΕΝ σε κρατάω άλλο εδώ. Θα μπορούσα (με τόσα ερωτήματα που έχω) να (σου) φάω όλο το βράδυ. Αντί αυτού,
      τα λέμε !🙂
      …και προχωράω στο ποστ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s