Welcome to the Desert of the Euro, Slavoj Zizek! The Euro as more-real-than-the-Real Symbolic Fetish for a United Europe!

Trichet,JC illustration artlibre jn
Jean-Claude Trichet, via Wikipedia

Alain Badiou identified as the key feature of the XXth century the «passion of the Real / la passion du reel/»1: in contrast to the XIXth century of the utopian or «scientific» projects and ideals, plans about the future, the XXth century aimed at delivering the thing itself, at directly realizing the longed-for New Order.

Alain Badiou
Alain Badiou

The ultimate and defining experience of the XXth century was the direct experience of the Real as opposed to the everyday social reality — the Real in its extreme violence as the price to be paid for peeling off the deceiving layers of reality.[SZ]


Ακολουθεί Video με ελληνικούς υπότιτλους:

Το Ευρώ σαν Φετίχ ή Σύμβολο ανύπαρκτης Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης

Note (by Omadeon): It is in this light, today, that we can best elucidate Jean-Claude Trichet‘s speech, three years ago, when he praised and defended the Euro as the ultimate epitome of European Unity, not seeing the Euro for what it really is (as we know today) -A market instrument of profitable convenience for European Capitalists, European Banks and North European -particularly German- economic hegemony. In that speech. Trichet presented the Euro as an (almost magical) ultra-powerful ideological symbol, capable of defending the highest European cultural values, ever since Greek antiquity – for which Trichet did not hesitate to boast of cultivating within himself a very deep admiration: He even asked an assistant -before his speech- to collect quotes from ancient Greek philosophers (among other European cultural fathers); quotes that were subsequently used generously within his passionate banker’s speech, defending and praising the «cultural» Euro…


Zizek, thinking in toilet
Zizek, thinking in toilet

As Badiou demonstrated apropos of the Stalinist show trials, this violent effort to distill the pure Real from the elusive reality necessarily ends up in its opposite, in the obsession with pure appearance: in the Stalinist universe, the passion of the Real (ruthless enforcement of the Socialist development) thus culminates in ritualistic stagings of a theatrical spectacle in the truth of which no one believes. The key to this reversal resides in the ultimate impossibility to draw a clear distinction between deceptive reality and some firm positive kernel of the Real: every positive bit of reality is a priori suspicious, since (as we know from Lacan) the Real Thing is ultimately another name for the Void. The pursuit of the Real thus equals total annihilation, a (self)destructive fury within which the only way to trace the distinction between the semblance and the Real is, precisely, to STAGE it in a fake spectacle.

Note (by Omadeon): In Trichet’s Europe, it is this fake spectacle of European Unity, which is pursued by the culturally (self)destructive elevation of the Euro, as the ultimate symbolic representation of European Culture itself.

The fundamental illusion is here that, once the violent work of purification is done, the New Man will emerge ex nihilo, freed from the filth of the past corruption. Within this horizon, «really-existing men» are reduced to the stock of raw material which can be ruthlessly exploited for the construction of the new — the Stalinist revolutionary definition of man is a circular one: «man is what is to be crushed, stamped on, mercilessly worked over, in order to produce a new man.»

Likewise, the Euro-Capitalist definition of European man is a circular one: «European man is what is to be crushed, stamped on, mercilessly worked over by using the hard currency of the Euro (and fiscal disciplinary / Austerity measures) in order to produce a new man.» So, in a similar way, Jean Claude-Trichet’s passionate declaration of the Euro as a «real» (indeed as the most real) means of achieving Pan-European Unity (even a cultural and ethnic unity) seems an intellectually and culturally violent effort to distill the pure Real from the elusive reality of European Unity, that necessarily ends up in its opposite, in the obsession with pure European appearance: Just like in the Stalinist universe, in the Euro-capitalist universe, passion for «the Real Euro» culminated in ritualistic stagings of a theatrical «European spectacle» in the truth of which no one believes (anymore) except the bankers and capitalists themselves. Trichet’s cultural and ideological praise of the Euro, was striving for a euro which is more European than Europe itself, more real than the real fantasmatic Europe, since money is also an object of the senses (e.g. coins than can be touched), as well as a ruthless enforcement of the Capitalist Market’s development. The key to this reversal resides in the ultimate impossibility to draw a clear distinction between deceptive «European» reality and some firm positive kernel of the «European» Real: every positive bit of European (e.g. peoples’) reality, which is not reducible to a commodity (equivalent to an amount in Euros) is a priori suspicious, since (as we know from Lacan) the Real Thing is ultimately another name for the Void. It is elementary to strive for a Real Thing which is not void, because it represents Price: The Euro. As for the Real (European) Thing, this is ultimately another name for the (European) Void.

We have here the tension between the series of «ordinary» elements («ordinary» men as the «material» of history) and the exceptional «empty» element (the European «New Man,» which is at first nothing but an empty place to be filled up with positive content through the European Community’s Symbolic Project of the Euro). In a monetary or fiscal «revolution», there is no a priori positive determination of this New Man. One should formulate here things in a very precise way: the reason why the Euro-Capitalist fury of Euro-purification is so destructive resides in the very fact that it is sustained by the belief that, after the destructive work of Euro-ification will be accomplished, SOMETHING WILL REMAIN, the sublime «indivisible remainder,» the paragon of the New Euro(pe). It is in order to conceal the fact that there is nothing beyond that, in a strictly perverse way, the Euro-bankster Capitalist has to cling to Exploitative Austerity Measures, a violence as the only index of his authenticity…

So, if the passion of the Real Euro ends up with the pure semblance of the european political theater, then, in an exact inversion, the «postmodern» passion of the semblance of the Last Men ends up in a kind of European Real…

NOTE (by Omadeon): Only part of this article is actually… my own! 🙂 Most of it, is a… deliberate paraphrase of Slavoj Zizek’s «Welcome to the Desert of the Real« (2001).

Add to DeliciousAdd to DiggAdd to FaceBookAdd to Google BookmarkAdd to MySpaceAdd to NewsvineAdd to RedditAdd to StumbleUponAdd to TechnoratiAdd to Twitter

Enhanced by Zemanta


  1. Μετά από παράκληση στα παιδιά του RD να… εντρυφήσουν σε αυτή την… παραφραστική μου δραστηριότητα, προέκυψε πολύ ενδιαφέρουσα κριτική απάντηση του Αντώνη, (που διορθώνει κι ένα λάθος της προσέγγισής μου):

    Πολύ συνοπτικά, και πάνω στη βάση του βίντεο που ετοίμασες (έξοχη προφορά, παρεμπιπτόντως!), γιατί δεν έχω προλάβει να δω το κείμενο αναλυτικότερα θα πω ότι με ψυχαναλυτικούς τουλάχιστον όρους δεν δουλεύει το ερμηνευτικό σχήμα που προτείνεις κατά την άποψή μου.Εξηγώ: στο βασικότερό του επίπεδο, το φετίχ είναι τρόπος αμφίσημης απάρνησης και καταγραφής μιας θεμελιώδους έλλειψης. Στην ανάγνωσή σου, το ευρώ είναι το φετίχ που απαρνείται και συνάμα εγγράφει ως σύμπτωμα την έλλειψη ευρωπαϊκής ενότητας. Θα μπορούσε όμως αρκετά άνετα κάποιος να πει ότι η «ευρωπαϊκή ενότητα» είναι απλώς μια ακόμα φαντασιακή κατασκευή, όχι διαφορετική στη φύση της από αυτή του ευρώ. Είναι δύσκολο να στηρίξει κανείς την υπόθεση ότι η ενότητα αυτή αντιστοιχεί σε κάποιο τραύμα του Πραγματικού, κάποιο εγγενές έλειμμα που καλείται να καλύψει το φετίχ του ευρώ.

    Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι στο ευρώ συναντάται η ψυχαναλυτική και η μαρξική ερμηνεία του φετίχ: το χρήμα δεν εξαιρείται από το λεγόμενο φετίχ του εμπορεύματος στο μέτρο που και το χρήμα, σύμφωνα με το Κεφάλαιο, είναι εν μέρει εμπόρευμα όπως τα άλλα (με τη διαφορά ότι είναι επίσης το γενικό μέτρο υπολογισμού της αξίας των εμπορευμάτων). Ο τσιγκούνης, ο άνθρωπος που μαζεύει το χρήμα αντί να το επενδύει, είναι ένας φετιχιστής του χρήματος. Κατά την άποψή μου, το φετίχ του ευρώ δεν διαφέρει επί της ουσίας από το φετίχ της «πολιτιστικής κληρονομιάς»: είναι, τρόπον τινά, το τελικό σημείο στο οποίο ανάγεται κάθε μορφή υποστασιοποίησης του «ευρωπαϊκού πνεύματος», μιας και κάθε τέτοια μορφή πραγμοποιεί το πνεύμα ως εμπόρευμα, ανταλλάξιμο σύμβολο στην αγορά. Το φετίχ του ευρώ συμβολοποιεί την πλήρη απορρόφηση του «διεθνισμού» αφηρημένου/ιδεαλιστικού τύπου από την λογική της «ελεύθερης αγοράς», δηλαδή της υποταγής όλου του ευρωπαϊκού χώρου στις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις. Αυτή θα ήταν η δική μου προσέγγιση, όχι αυτή που θα εστίαζε σε κάποιο κατεσταλμένο ή αποκρυμμένο της έλλειψης ενότητας.


    Και -αντιλαμβανόμενος ότι έχει δίκιο ο Αντώνης- απάντησα:

    Εξοχη κριτική Αντώνη! Πράγματι, δεν έλαβα υπ’ όψη το ότι ΚΑΙ η «Ευρωπαϊκή Ιδέα» (ή «Ενότητα») αποτελεί άλλη μια φαντασιακή κατασκευή, ίσως επειδή είχα στο νου μου την συγκεκριμένη «αριστερή αλληλεγγύη που λείπει» – κι αυτό… πονάει, ίσως τόσο ώστε να αποτελεί «τραύμα» κατά κάποιον τρόπο, ειδικά για… ευρω-αριστερούς ! 🙂 (μεταξύ αστείου και σοβαρού για τα… πονεμένα αυτά παιδιά -χεχε)
    Ομως -σοβαρά τώρα- αυτό που εξήγησες στο τέλος με οδηγεί (ίσως ερασιτεχνικά) να υποθέσω πως το ευρώ, ΣΑΝ συμβολοποίηση της απορρόφησης από τον καπιταλισμό, να αποτελεί το ακριβώς αντίθετο αυτού που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ πως εκπροσωπεί, δηλαδή μια «δημοκρατική Ευρώπη των λαών με δικαιώματα και αρχές», κλπ. κλπ.
    Και στο βαθμό που η επιθυμία για αλληλεγγύη και δικαιώματα αποτελεί πηγαία (νομίζω) ανθρώπινη τάση και ανάγκη, η έλλειψη ικανοποίησης αυτής ακριβώς της ανάγκης δικαιολογεί και την ερμηνεία του Ευρώ σαν φετίχ – συμβόλου για ΑΥΤΗ την έλλειψη ακριβώς. Νιώθω σαν… φοιτητής δωρεάν σεμιναρίου που ΙΣΩΣ άρχισε, δειλά – δειλά να καταλαβαίνει το θέμα! χεχε

    (ελπίζω να υπάρξει συνέχεια…)

    • Στα γρήγορα γιατί είμαι ψόφιος, όσον αφορά την δεύτερη εκδοχή, είναι μάλλον πολύ πιο εύστοχη και πιο αστεία από την πρώτη, γιατί το ευρώ γίνεται τώρα είτε το γυναικείο σώμα=φαλλός που αναπληρώνει το στήθος της μαμάς (για όσους είναι orally fixated) ή το δηλητηριασμένο δώρο που μετατρέπεται σε κόπρανα όταν το πιάσεις (για τους προκατειλημμένους πρωκτικά) – Καλή νύχτα και sweet dreams
      ΥΓ Προς αποφυγή παρανοήσεων τo παρόν σημείωμα το υπογράφει ο R2D2 (και όχι ο C3PO).

      • Ααα χα χα χα… 🙂

        Αυτά για τους πονηρεμένους ψυχαναλυτικά είναι εύλογα.

        Δεδομένου ότι…
        η επιθυμία για αλληλεγγύη = επιθυμία για θηλασμό?

        Τους anally fixated τους καταλαβαίνω
        (e.g. «The euro is full of shit»)
        για τους orally fixated όμως… ακόμη προβληματίζομαι.

        Δήμο _έγραψες_.

  2. Αν κατάλαβα καλά (που μάλλον δεν), η «ευρωπαϊκή ενότητα» αποτελεί από μόνη της μια φαντασιακή κατασκευή, ανεξάρτητα από το αν το Ευρώ και την υποστήριξή του (προκειμένου να έχουμε την εντύπωση πως αυτή υπάρχει).Ο RD αυτήν την παρατήρηση έκανε ή κάνω λάθος?

    • Σωστά κατάλαβες _αυτό_ που είπες Oblivion,
      αλλά ο Αντώνης (RD = Αντώνης+Δήμος+άλλοι)
      με διόρθωσε για κάτι άλλο, το γεγονός ότι μια φαντασιακή κατασκευή
      (όπως «Ευρω-ενότητα») δεν δικαιολογεί «τραύμα» το οποίο είναι απαραίτητο προκειμένου να υπάρχει «φετίχ». Κι αυτό είναι σωστό. Ο καθένας μπορεί να φτιάχνει φαντασιακές κατασκευές, χωρίς ούτε τραύμα, ούτε φετίχ.
      Εξήγησε ο Αντώνης ότι «το φετίχ είναι τρόπος αμφίσημης απάρνησης και καταγραφής μιας θεμελιώδους έλλειψης. » Ε, δεν περιέχει «θεμελιώδη έλλειψη» η φαντασιακή κατασκευή π.χ. της Ευρωπαϊκής Ενότητας, επομένως δεν ευσταθεί και η ερμηνεία μου, του ευρώ ως φετίχ για _αυτήν_.

      Ομως το θέμα δεν σταματάει εδώ, γιατί η ανάγκη για αλληλεγγύη (μεταξύ άλλων) _μπορεί_ να θεωρηθεί ανάγκη-που-δικαιολογεί-τραύμα, λόγω έλλειψης. Επομένως δικαιολογεί και κάποια ερμηνεία του Ευρώ σαν φετίχ.

      Με τη διαφορά ότι… από καθαρά ψυχαναλυτική άποψη (παρέμβαση Δήμου) η «αλληλεγγύη» δεν αποτελεί και θεμελιώδη ανάγκη του… βρέφους. Αυτό που βιώνουμε σαν ενήλικες, όταν ζητάμε αλληλεγγύη, δεν μπορεί να συνδεθεί με θεμελιώδη, ψυχαναλυτικού τύπου τραύματα (που δημιουργούν φετίχ) από την παιδική ηλικία, παρά μόνο μέσω αναγωγής της ανάγκης για αλληλεγγύη σε… ανάγκη για θηλασμό (σαν παράδειγμα) -χεχε.

      Υ.Γ. Με επιφύλαξη, τα λέω αυτά, γιατί… ούτε κι εγώ κατέχω το θέμα πλήρως. Δηλώνω μαθητής και ΟΧΙ γνώστης…

      Υ.Γ.2 Κατά τη διάρκεια δικής μου… ψυχανάλυσης (πριν πολλά χρόνια, όταν ήθελα να εκπαιδευτώ σαν θεραπευτής, αλλά… τα παράτησα κάποια στιγμή)… είχα μάθει και το εξής, ότι σχεδόν κάθε ταύτιση με Ολότητες, όπως π.χ. Θρησκεία, Εθνος, κλπ. …πάντα περιέχει και μια διαδικασία προβολής προς τα έξω, μιας θεμελιώδους βρεφικής ανάγκης, συνήθως για θηλασμό.
      Ο «καλός θεός» στον ουρανό, «είναι» (κατά κάποιον τρόπο) και το… στήθος της μάνας, που θηλάζαμε κάποτε, σαν μωρά. Αυτό νομίζω, Oblivion, εξηγεί πολλά… 🙂

  3. Μερικές επεξηγήσεις….
    Κλειδί για το θέμα εδώ, είναι τα εξής (από το ποστ)


    As Badiou demonstrated apropos of the Stalinist show trials, this violent effort to distill the pure Real from the elusive reality necessarily ends up in its opposite, in the obsession with pure appearance: in the Stalinist universe, the passion of the Real (ruthless enforcement of the Socialist development) thus culminates in ritualistic stagings of a theatrical spectacle in the truth of which no one believes.

    Αυτό είναι (χμ…) λακανικός συλλογισμός: Κάθε προσπάθεια να βρούμε το «καθαρό Πραγματικό» μέσα στην συγκεχυμένη «ωμή πραγματικότητα», ΔΕΝ οδηγεί στην εύρεσή του, αλλά σε μια ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ, ακόμη περισσότερο, από το Πραγματικό, προς την κατεύθυνση ενός (ακόμη περισσότερο-) φανταστικού (ή φαντασιακού).

    Στην περίπτωση του Ευρώ, επειδή αποτελεί προσπάθεια να βρούμε ένα «απτό» ή «πραγματικό» σύμβολο για τον ευρωπαϊσμό, οδηγεί μοιραία και σε ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ από την (όποια) «ευρωπαϊκή πραγματικότητα», σε ένα ευρωπαϊκό φαντασιακό, κλπ.


    The key to this reversal resides in the ultimate impossibility to draw a clear distinction between deceptive reality and some firm positive kernel of the Real: every positive bit of reality is a priori suspicious, since (as we know from Lacan) the Real Thing is ultimately another name for the Void. The pursuit of the Real thus equals total annihilation, a (self)destructive fury within which the only way to trace the distinction between the semblance and the Real is, precisely, to STAGE it in a fake spectacle.

    Στη λακανική θεωρία, το Πραγματικό ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να το πλησιάσει κανείς, ολοκληρωτικά. ΑΝ το κάνει αυτό, στην πραγματικότητα θα πλησιάσει το Κενό.
    Οσο πιο πραγματικό ΦΑΙΝΕΤΑΙ λοιπόν ένα σύμβολο (μέσω του οποίου έχουμε τη φιλοδοξία ή προσδοκία) προσέγγισης του «πραγματικού», ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ πραγματικό ΕΙΝΑΙ (στην πραγματικότητα). Το «τέλειο θέαμα» των Σταλινικών δικών έκρυβε την απομάκρυνση από την πραγματικότητα του σταλινισμού. Με παρόμοιο τρόπο, η δημιουργία ενός «πραγματικού συμβόλου» για την Ευρώπη και την ευρωπαϊκή συνείδηση (του Ευρώ) οδηγεί στο αντίθετο της πραγματικότητας, σε μια ΑΚΟΜΗ πιο ψεύτικη, φανταστική, εικονική ευρωπαϊκότητα….


    Likewise, the Euro-Capitalist definition of European man is a circular one: “European man is what is to be crushed, stamped on, mercilessly worked over by using the hard currency of the Euro (and fiscal disciplinary / Austerity measures) in order to produce a new man.”

    Ο «κυκλικός ορισμός» της «ευρωπαϊκότητας» (κατά τους λάτρεις-του-Ευρώ) είναι δηλαδή ο εξής: Ο μελλοντικός «Ευρωπαίος πατριώτης» (θέμα που αποτέλεσε και αιτία… περισπούδαστης μελέτης / παίηπερ, από μια συνεργάτιδα της κυρίας… Δραγώνα)… είναι εκείνος που έχοντας υποστεί την… τυραννία του Ευρώ, το αποδέχεται σαν ύψιστο σύμβολο της Ευρωπαϊκότητάς του.

    Κυκλικότητα, σημαίνει περίπου το εξής:
    (ερώτηση) – ΤΙ ορίζεται σαν «ευρωπαϊκή συνείδηση» (και «ευρωπαϊστής»)?
    (απάντηση) -Εκείνη/εκεινος που αποδέχεται το Ευρώ σαν ορισμό της/του.
    (αντ-ερώτηση) -Και ΤΙ (και ΠΟΙΟΣ) αποδέχεται σαν ορισμό το Ευρώ?
    (αντ-απάντηση) -Μα… η ευρωπαϊκή συνείδηση (και ο «ευρωπαϊστής»)!
    (και φτου κι απ΄την αρχή….)

    Επίσης… ΔΕΝ ορίζει η Ευρώπη το Ευρώ, όσο… το Ευρώ ορίζει την Ευρώπη (ΚΑΙ την «ευρωπαϊκή ταυτότητα»). (Αμφιλεγόμενη, δική μου κατασκευή, αλλά συνεπής με το αρχικό κείμενο του Ζίζεκ, ιδιαίτερα μαζί ΚΑΙ με την ομιλία του Τρισέ – που ανήγαγε το Ευρώ σε «ύψιστο σύμβολο Ευρωπαϊσμού» – ΓΙΑΤΙ άραγε?… – σκεφτείτε το !!).


    So, in a similar way, Jean Claude-Trichet’s passionate declaration of the Euro as a “real” (indeed as the most real) means of achieving Pan-European Unity (even a cultural and ethnic unity) seems an intellectually and culturally violent effort to distill the pure Real from the elusive reality of European Unity, that necessarily ends up in its opposite, in the obsession with pure European appearance: Just like in the Stalinist universe, in the Euro-capitalist universe, passion for “the Real Euro” culminated in ritualistic stagings of a theatrical “European spectacle” in the truth of which no one believes (anymore) except the bankers and capitalists themselves. Trichet’s cultural and ideological praise of the Euro, was striving for a euro which is more European than Europe itself, more real than the real fantasmatic Europe…

    Αυτά τα έγραψα… εγώ (όχι ο Ζίζεκ) αλλά χρησιμοποιώντας το αρχικό κείμενο σαν οδηγό. Η κίβδηλη ευρωπαϊκότητα που προκύπτει από την απόπειρα πραγματικής προσέγγισής-της μέσω του Ευρώ σαν συμβόλου, αναδύεται σαν σκέτο Θέαμα, ή θέατρο, στο οποίο δεν πιστεύει πια κανείς (πλην του… Τρισέ και άλλων μέσα στο κατεστημένο, οι οποίοι… ονειρεύονται Ευρώπες μέσα από το Ευρώ τους)…

  4. «Ομως το θέμα δεν σταματάει εδώ, γιατί η ανάγκη για αλληλεγγύη (μεταξύ άλλων) _μπορεί_ να θεωρηθεί ανάγκη-που-δικαιολογεί-τραύμα, λόγω έλλειψης. Επομένως δικαιολογεί και κάποια ερμηνεία του Ευρώ σαν φετίχ.»

    Αυτό ακριβώς θα σου έλεγα στο σημείο

    «…το γεγονός ότι μια φαντασιακή κατασκευή
    (όπως “Ευρω-ενότητα”) δεν δικαιολογεί “τραύμα” το οποίο είναι απαραίτητο προκειμένου να υπάρχει “φετίχ”»

    Ίσως οι ελπίδες για μια πραγματική ευρωπαϊκή ενότητα δημιούργησαν το τραύμα, μιας και κακά τα ψέματα, και οι ίδιοι οι ευρώ-αριστεροί γνωρίζουν την πλήρη αποτυχία του «ευρωπαϊκού οράματος των λαών».Η ίδια η ελπίδα ή η απογοήτευση της μη-εκπλήρωσής του μπορεί να συνιστά το τραύμα που λένε οι RD.

    Προφανώς μπορεί να λέω αρλούμπες γιατί δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με ψυχανάλυση (που να προλάβω άλλωστε με ένα σορό μαθήματα) αλλά με βάση αυτά που συζητήσατε, αυτό συμπέρανα.

    • Οχι, δεν λες αρλούμπες, αλλά… κάνεις περίπου το ίδιο λάθος με μένα (στην αρχή). Αυτό που λες, λογικά, στέκει, αλλά….

      Όπως (νομίζω ότι) κατάλαβα _μετά_ την εξήγηση του Αντώνη, η μη-εκπλήρωση μιας (δευτερογενούς, ενήλικης) φαντασιακής κατασκευής, όπως π.χ. το «όραμα για μια αριστερή ευρωπαϊκή ενότητα», επειδή συμβαίνει στην ενήλικη ζωή, δεν είναι απαραίτητο ότι δημιουργεί «τραύμα» (με την ψυχαναλυτική έννοια, που ανάγει τα πάντα σε _πρωτογενείς_ καταστάσεις της παιδικής ηλικίας). Π.χ. ΑΝ ήταν έτσι, τότε κι ο κάθε… φασίστας που _δημιουργεί_ φαντασιώσεις όπως «εμπρός να πάρουμε την Πόλη» και βλέπει ότι δεν πραγματοποιούνται, θα είχε υποστεί… τραύμα (το… καημένο το παιδί, θα κλαίει -χαχαχα). Για να υπάρξει «τραύμα», δεν αρκεί μια απλή φαντασιακή κατασκευή.

      Μάλιστα, η _ίδια_ η (σχεδόν κάθε) ενήλικη φαντασιακή κατασκευή, κατασκευάζεται με βάση «υλικό» από καταστάσεις τραύματος (κλπ.) της παιδικής ηλικίας. Π.χ. ο «καλός θεούλης» (μπορεί να) είναι και η προβολή προς τα έξω του στήθους που θηλάζαμε κάποτε (που η έλλειψή του, όπως και η έλλειψη της μήτρας, αποτελούσε τραύμα σε κάποια ξεχασμένη παιδική εποχή, αλλά τραύμα που διαιωνίζεται ΚΑΙ τώρα).

      Το τραύμα, η «έλλειψη» που περιέχει, και ταυτόχρονα η ΑΡΝΗΣΗ αυτής της έλλειψης (που ενσωματώνονται -όλα αυτά- μέσα σε ένα «φετίχ»), είναι μηχανισμοί πιο πρωτογενείς, βαθύτεροι και προγενέστεροι. Υπάρχει π.χ. το «τραύμα του πραγματικού» (για τους Λακανιστές) δηλαδή η πρωταρχική ενστικτώδης (ας πούμε) συνειδητοποίηση ότι το «Πραγματικό» είναι κάτι απλησίαστο, ότι δεν θα το φτάσουμε ποτέ, όπως π.χ. δεν θα μπορέσουμε να θηλάσουμε _για_πάντα_, ή όπως π.χ. δεν θα ξαναμπούμε ποτέ ξανά στη μήτρα, κ.ο.κ.

      Και με αυτή την τελευταία έννοια, πιστεύω ότι μίλησαν ο Αντώνης και ο Δήμος του RD. Τώρα βέβαια, το κατά πόσον η «αλληλεγγύη των λαών» αποτελεί προβολή πιο πρωταρχικών αναγκών, μέχρι και της ανάμνησης του… θηλασμού, είναι κάτι που συζητιέται. Η κατασκευή του ειδώλου, οποιουδήποτε ειδώλου – συμβόλου – φετίχ (όπως… το Ευρώ !) και -ιδίως- η ταύτιση με αυτό, δείχνει πως «κάτι δεν πήγαινε καλά» απ’ την αρχή, πως κάποιο πιο παλιό τραύμα «εξυπηρετείται» και αφήνεται να λειτουργεί… μουλωχτά (υπονομεύοντας την ίδια την «πραγματικότητα», ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ «κατασκευάζει φαντασιακά»)!

      Διότι… -για έναν ενήλικα ΣΧΕΤΙΚΑ χωρίς νευρώσεις– το να νιώσει ή να προωθήσει ενεργά, ή να οργανώσει, μαζί με πολλούς άλλους, μια πολιτική αλληλεγγύη, όχι μόνο με άλλους λαούς αλλά και π.χ. με… το γείτονά του που απεργεί, ΔΕΝ είναι κάτι που ανάγεται -απαραίτητα- σε «τραύματα» ή νευρώσεις, θηλασμούς και όλα τα συναφή. Είναι απλά κάτι που κάνουμε ΤΩΡΑ γιατί μας ωφελεί (ορθολογικά).

      Αλλά η (κάθε) ιδεολογία (με φετίχ), αντί να δρα θετικά, ορθολογικά και δημιουργικά, έχει πρωταρχικό (κρυφό) σκοπό να… ικανοποιεί φαντασιώσεις και να δίνει ανακούφιση σε (υποσυνείδητα) τραύματα, ΜΗ καταφέρνοντας τίποτα ! 🙂 (κι ο νευρωτικός ιδεολόγος είναι ένας αδαής… δέσμιος φαντασιώσεων που τον κατευθύνουν -άθελά του).

  5. πφφφφφ!!!!!

    Δεν μπορώ να δεχτώ πως ΟΛΟΙ οι ευρωαριστεροί ή τουλάχιστον η πλειοψηφία έχουν παιδικό «τραύμα» και το αποτέλεσμα αυτού είναι το κόλλημα με το ευρώ που βρίσκει «χώρο» να εκδηλωθεί μέσω της ιδεολογίας τους.Αυτό που πιστεύω είναι πως αυτή τους η θέση είναι το αποτέλεσμα της ανεκπλήρωτης επιθυμίας τους για «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», αποτελεί δηλαδή μέρος του φαντασιακού του χώρου που συνεπάγεται εξουσία και δεν διανοούνται να θέσουν σε αμφισβήτηση κανένα «παράγωγό» του (καστοριαδικά μιλώντας).Γιατί πραγματικά είναι αδύνατον να κλείνεις το μάτι στο γλέντι των γερμανικών πολυεθνικών (στην περίπτωση που θεωρήσουμε ότι η θέση τους έχει λογικές βάσεις επιτυχίας υπό τις υπάρχουσες συνθήκες).Πάντως αυτό που με κάνει να λυπάμαι είναι πως όσες φορές έχω κάνει συζήτηση με συμφοιτητές μου από νεολαία συνασπισμού, είναι ότι ο φανατισμός και η κομματική λογική δεν λείπει ούτε από εκεί…

    • Χμ…..
      Κατ΄αρχήν… έχεις ένα ΜΕΓΑΛΟ δίκιο, στο οποίο αναφέρθηκα μετά:

      Παρόλ’ αυτά…
      Κάνεις μια πολύ αυστηρή διάκριση ανάμεσα σε νευρωτικούς (που έχουν τραύμα) και σε μη-νευρωτικούς. Στην πραγματικότητα… δεν τίθεται τέτοιο θέμα, γιατί το «θεμελιώδες τραύμα» το έχουμε… ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως, και η μη-επίγνωσή του μας οδηγεί πάντα, σε φαντασιακές κατασκευές.
      Το «θεμελιώδες τραύμα» είναι περίπου το εξής. Το ότι ποτέ δεν θα πλησιάσει ο νους μας «το Πραγματικό». Πάντα θα ζει σε ατελείς κατασκευές ή είδωλά του. Τουλάχιστον αυτό πιστεύουν οι Λακανιστές. Κι έχω κάποιες αμφιβολίες για το αν ισχύει απόλυτα (τις είχα εκφράσει κι όταν πρωτο-μπήκα στο RD).

      Για να υπάρξει φανατισμός και «κομματική λογική» πρέπει -φίλε Oblivion- να λειτουργούν ΚΑΙ νευρωτικές διαδικασίες, έτσι κι αλλιώς. ΜΗΝ το ξεχνάς αυτό… χεχε
      (ενώ οι δεξιοί και άλλοι είναι ΑΚΟΜΗ περισσότερο έρμαια των δικών τους φαντασιώσεων…)

      Μην ξεχνάς ότι εδώ συζητώ ΜΟΝΟ κυρίως την παθολογία του Ευρώ-σαν-φετίχ, κάτι που δεν αφορά τους περισσότερους από όσους λες. Συζητάω δηλαδή για μια ακραία περίπτωση όπου ο Τρισέ κατάφερε «να πουλήσει επιτυχώς» το ΔΙΚΟ του όραμα. (Ξέρω τουλάχιστον… _μία_ τέτοια περίπτωση στα μπλογκ -χαχαχα 😈 )

  6. Και μια σημείωση για την «Ευρωπαϊκή Ιδέα», την «ανωθεν δοσμένη» και… φαντασιακά κατασκευασμένη ΠΡΙΝ… σερβιριστεί στους «από κάτω (=δηλαδή… εμάς) σε σχέση και με «πολυπολιτισμικότητα» (έναν πολύ… παρεξηγημένο όρο στην Ελλάδα).

    Το ότι ο Τρισέ επικαλέστηκε «ευρωπαϊκές πολιτιστικές παραδόσεις» όπως η ίδια η πολυπολιτισμικότητα και ο πλουραλισμός (με τη θετική έννοια, που ανάπτυξε πιο καλά κι ο Δουζίνας) ΔΕΝ αναιρεί το γεγονός ότι «πούλησε» αυτή την Ιδέα (και τη «σφράγισε» με σύμβολο – φετίχ το Ευρώ) με έναν τρόπο κλασσικά ιεραρχικό, από πάνω προς τα κάτω, από τα think tank όπου ανήκει, ΠΡΟΣ τους λαούς της Ευρώπης.
    Αλλά… σχεδόν ποτέ δεν πετυχαίνει τέτοια μονομερώς κατευθυνόμενη διαδικασία (ΠΛΑΣΤΗΣ και άνωθεν-δοσμένης «πολυπολιτισμικότητας»).

    ΑΝ οι λαοί της Ευρώπης, κι ο κάθε Ευρωπαίος χωριστά σαν πολίτης, είχαν μια δημοκρατική εξουσία δική τους, όχι δοσμένη άνωθεν (όπως ο «δοτός» πρόεδρος της Ε.Ε. Ρομ-πέη) και μια ευκαιρία να (συ)σκεφτούν καθαρά και ανεπηρέαστα, ίσως και να επέλεγαν -για πρακτικούς, ορθολογικούς ΚΑΙ πολιτιστικούς κλπ. λόγους- να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε μια «λαϊκή ευρωπαϊκή ομοσπονδία». Ομως κάτι τέτοιο ξέρουμε καλά ότι ΔΕΝ έγινε. Αντί αυτού, έγινε μια συνεννόηση τραπεζιτών και άλλων καπιταλιστών προς την κατεύθυνση μιας Ευρωπαϊκής ένωσης που ΤΟΥΣ συμφέρει. Τα υπόλοιπα είναι Θέαμα προς κατανάλωση. Και για να καταναλωθεί επιτυχώς αυτό το πλαστό θέαμα, οι οργανωτές του (όπως ο ίδιος ο Τρισέ) σκέφτηκαν -προφανώς- να «πουλήσουν» στους λαούς το ΙΔΙΟ το Ευρώ, σαν -δήθεν- Υπέρτατο Σύμβολο της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» (εκείνης που οι ΙΔΙΟΙ κατασκεύασαν, για σκοπούς τελείως συμφεροντολογικούς και ΞΕΝΟΥΣ προς τους λόγους που ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ).

    Αυτός είναι και ο λόγος που έκανα αυτό το… αμφιλεγόμενο, περίεργο ποστ. Διότι (μέσα από μερικά λεπτά ομιλίας του Κώστα Δουζίνα) το μυαλό μου «έκανε κλικ» στο εξής, στο ότι -μέχρι τώρα- δεν βρήκα πουθενά μια γνήσια, ριζοσπαστική αποδόμηση της ιδιότυπης ΤΕΧΝΗΤΗΣ φαντασιακής κατασκευής που είχε κάνει ο Τρισέ κ.ά. «Ευρω-πατέρες», πουλώντας το ΙΔΙΟ το Ευρώ σαν Φετίχ της δικής τους Ευρωπαϊκής Ιδέας, σε μεγάλο βαθμό παραπλανώντας τους λαούς…

    Κι έχει ενδιαφέρουσες ιδιομορφίες, η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ταύτιση Ευρώ και… κουλτούρας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κάτι αυτονόητο. Μου προξένησε μεγάλη εντύπωση, κι είναι κάτι που δεν είχα προσέξει μέχρι τώρα. Ανέκαθεν ΔΕΝ θεωρούσα το Ευρώ… υπέρτατο σύμβολο της Ευρώπης (αφού άλλωστε τα νομίσματα με απωθούν) και θα το έβρισκα ΠΟΛΥ γελοίο, αν κανένας αριστερός είχε «τσιμπήσει» από την παγίδα της υποτιθέμενης «υψηλής φιλελληνικής κουλτούρας» του (απεχθούς) κ. Τρισέ…

  7. @Oblivion,
    Αν μας διαβάζουν Αντώνης και Δήμος, θα ήθελα πάντως να σκεφτούν σοβαρά και να σχολιάσουν αυτή την παράγραφό σου, γιατί τη… βρίσκω ΠΟΛΥ λογική:

    Δεν μπορώ να δεχτώ πως ΟΛΟΙ οι ευρωαριστεροί ή τουλάχιστον η πλειοψηφία έχουν παιδικό “τραύμα” και το αποτέλεσμα αυτού είναι το κόλλημα με το ευρώ που βρίσκει “χώρο” να εκδηλωθεί μέσω της ιδεολογίας τους. Αυτό που πιστεύω είναι πως αυτή τους η θέση είναι το αποτέλεσμα της ανεκπλήρωτης επιθυμίας τους για “ευρωπαϊκή αλληλεγγύη”, αποτελεί δηλαδή μέρος του φαντασιακού του χώρου που συνεπάγεται εξουσία και δεν διανοούνται να θέσουν σε αμφισβήτηση κανένα “παράγωγό” του (καστοριαδικά μιλώντας).

    Οι δικές μου… ερασιτεχνικές «εξηγήσεις» του «ΠΩΣ λειτουργεί το τραύμα», είναι πιθανό ότι προκάλεσαν σύγχιση. Διότι τα προηγούμενα, όπως τα έθεσε ο Oblivion, φαίνονται απόλυτα λογικά και σε μένα. I rest my case…. 🙂

    Υ.Γ. Πίσω από όλα αυτά, κρύβεται και μια άλλη, ΠΟΛΥ βαθύτερη ανάγκη για ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ, που θα θέσω υπ’ όψη του Αντώνη και του Δήμου. Η ανάγκη να ξεκαθαριστεί κριτικά και συγκριτικά, η έννοια του Φαντασιακού. όπως την εννοούν…
    [1] ο Καστοριάδης (που ήταν ΚΑΙ ψυχαναλυτής)
    [2] οι Λακάν / Μπαντιού / Ζίζεκ (κ.ά. Λακανιστές).

    (με τον Καστοριάδη ο Oblivion είναι μάλλον καλά εξοικειωμένος – ΕΞΟΥ και η εύλογη ένστασή του…)

  8. Γεια σου omadeon!Τωρα αν σου πω οτι καταλαβαινω πληρως ολα οσα γραφεις εδω,θα ειμαι ψευτης,δεν εχω εντρυφησει τοσο πολυ στον Λακαν και στον Ζιζεκ,και στη τελικη,καθε μυαλο φτανει μεχρι σε ενα ορισμενο σημειο!
    Αυτο που εχω να πω ειναι οτι συμφωνω οταν γραφεις στο rd,οτι θα συνεχισεις να ασχολεισαι με τον Ζιζεκ,φυσικα κ αξιζει η ενασχοληση με τετοιο λαμπρο πνευμα,οσο κ αν καποιες φορες μπορει να μας αποσυντονιζει η ασαφεια στο προταγμα του
    (Συμφωνω ΠΟΛΥ με το σχολιο σου στο rd,ναι,ο Ζιζεκ ειναι περισσοτερο Καλλιτεχνης!Αν θυμασαι,πριν λιγους μηνες,του ειχα ριξει ενα κραξιματακι στο μπλογκ σου για τα λεγομενα του περι greek corruption,αλλα αυτο δε σημαινει οτι δε τον θαυμαζω,μαλλον ειχα πεσει στη παγιδα που ανεφερες,να τον εξιδανικευσω,κατι που ειναι εξ ορισμου λαθος,οπως αλλωστε κ καθε εξιδανικευση)

    Ετσι λοιπον κ εγω το χω ριξει στη Ναομι Κλαιν τελευταια
    που ειναι κατανοησιμη απο ολους!Αυτη η αναρτηση ειναι η πεμπτη απο το νεο βιβλιο της που ανεβασα στο μπλογκ.

    (Εξιδανικευμενος)Ζιzek is dead,long live (καλλιτεχνης)Ζizek!
    Και υστερα απο αυτο το ανεπιτυχες αστειακι,χαιρετω!

    • Φίλε Celin καλώς ήλθες…

      Η αλήθεια είναι ότι τα είπα και… λίγο μπερδεμένα, διότι το αρχικό άρθρο, στο οποίο βάσισα τις… παραφράσεις μου ΔΕΝ ΗΤΑΝ εύκολο, ούτε και για μένα.
      Νομίζω πως το κατανοώ, τελικά, αλλά υπάρχουν άλλα σημεία όπου δηλώνω μαθητής, οπότε… ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ο μόνος που δυσκολεύεται στο θέμα.

      Νομίζω ότι το αρχικό άρθρο του Ζίζεκ (εδώ) είναι αντιπροσωπευτικό για τον ίδιο, κι αξίζει τον κόπο (που απαιτείται) για να κατανοηθεί. Οι βασικοί μηχανισμοί είναι «κλασσικοί», υπάρχουν διάχυτοι παντού στο έργο του.

      Το ποστ σου το είδα, επικεντρώνεται σε ΠΟΛΥ σημαντικό τμήμα του βιβλίου της Ναόμι Κλάϊν, που λίγοι ξέρουν, ακόμη λιγότεροι στην Ελλάδα.

      Εχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα ρεπερτόριο αριστερών συγγραφέων, ΠΟΛΥ σύγχρονων, που συμπαθούμε όλοι μας, λίγο-πολύ, απ’ ό,τι βλέπω. Ο Ζίζεκ και η Κλάϊν, ο Ρίτσαρντ Γουλφ, ο Michael Hudson, κ.ά.

      Υ.Γ. Θενκς για τη θετική σου στάση σε όσα είπα… στο σχόλιο εδώ
      (και στο προηγούμενο). Μηδένα όμως προ του τέλους… μακάριζε
      (πριν μιλήσουν Αντώνης και Δήμος -χεχε)

  9. Στις 24 έρχεται ο Rancière στην Αθήνα. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε αν μπορείτε. Τον αγαπώ πολύ και έχει ένα εξαιρετικό και ευαίσθητο μυαλό.

    Ο Σλαβόι είναι ο Σλαβόι. Πολύ αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε ότι επικαλέστηκε το ζήτημα περί δήθεν επιστολής στήριξης Μπαντιού στον Πολ Ποτ όταν, ένα χρόνο πριν, υπέγραφε ενάντια στον λιβελλογράφο της Μαριάν και καλούσε σε συμπαράσταση στον Μπαντιού. Αυτά τα πράγματα τραυματίζουν — τα βιβλία του είναι ελεύθερος ο καθένας να το αποτιμήσει όπως θέλει, έχω γράψει ποια βρήκα σημαντικότερα ή πιο ενδιαφέροντα τα τελευταία χρόνια: The Monstrosity of Christ (με τον Millbank), και In Defense of Lost Causes. Το πρώτο είναι ό,τι πιο συμπυκνωμένο έχει γράψει για θρησκεία και καθιστά το Puppet and the Dwarf και τα δεκάδες αποσπάσματα σε άλλα βιβλία αχρείαστα. Το δεύτερο έχει πολύ καλύτερη σχέση ουσίας/αέρα κοπανιστού από πολλά άλλα πρόσφατά του (αυτό το Living in End Times γιατί το βγαλε;) και το κεφάλαιο για Στάλιν το βρήκα άκρως ενδιαφέρον προσωπικά.

    Θυμάμαι όταν πρωτοδιάβασα Ζίζεκ (Tarrying with the Negative) γύρω στο 94 πόσο μου άρεσε και πώς ξεκοκκάλιζα τα βιβλία του το ένα μετά το άλλο μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι όσο περισσότερο τον διαβάζω τόσο λιγότερα κρατάω από αυτόν. Έχω να διαβάσω πολύ καιρό το Tarrying, αναρωτιέμαι τι εντύπωση θα μού έκανε τώρα. Πάντα το προτιμούσα από τα γνωστότερα Ου γαρ οίδασι και Υψηλό αντικείμενο, μάλλον επειδή είχε περισσότερο Χέγκελ μέσα.

    • Αντώνη μόλις ΤΩΡΑ μπήκα στο μπλογκ, οπότε… καλημέρα.

      Για το θέμα Μπαντιού και Πολ Ποτ οσφραίνομαι είτε παρεξήγηση (πάλι), είτε… απροσεξία του Ζίζεκ και χοντράδα (που δεν κατάφερε να… μαζέψει εγκαίρως ο Δουζίνας). Με ενδιαφέρει ΠΑΡΑ πολύ να δω τα εξής.
      1) Την αρχική επιστολή του Μπαντιού (ιδανικά μεταφρασμένη στα αγγλικά γιατί τα γαλλικά μου… πάσχουν – αλλά δεν πειράζει, ας είναι και γαλλικά).
      2) Την επίθεση στον Μπαντιού στη «Μαριάν».
      3) Την επιστολή συμπαράστασης του Ζίζεκ στον Μπαντιού.

      Οσον αφορά το έργο του Ζίζεκ βλέπω ότι κι εσύ ξεκίνησες με μανιώδη ανάγνωσή του, πριν χρόνια. Να δούμε… ΠΟΥ θα καταλήξω εγώ! 🙂 Πάντως… κρατάω όλο και περισσότερα από όσα γράφει, εμπνεόμενος ολοένα και περισσότερο να τα συνδέσω μεταξύ τους στο νου μου, με διαφορετικούς τρόπους. Το παρόν ποστ είναι ένα παράδειγμα.

      Βρίσκω τον τρόπο που γράφει ο Ζίζεκ απελευθερωτικό, διότι -κατά βάθος- δεν πιστεύω στον ίδιο το Λόγο, θεωρώντας το γραπτό κείμενο εκ φύσεως ατελές, σε ΚΑΘΕ περίπτωση (αν και θεωρώ τη Λογική απαραίτητη σαν τρόπο οργάνωσης του… χάους). ΑΛΛΟ λογική, ΑΛΛΟ αφελής πίστη στο γραπτό λόγο και στη γλώσσα. Η ανθρωπότητα μια μέρα θα ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ τη (σημερινή) γλώσσα, ίσως. Θα μιλάει σε ένα είδος… αναβαθμισμένου Κώδικα που θα είναι υπερσύνολο Λογικής, Γλώσσας, Εικόνων, και άλλων στοιχείων.

      Ο Ζίζεκ για μένα είναι καλλιτέχνης. Tεντώνει τα όρια του Λόγου πέρα από τα καθιερωμένα και μερικές φορές μου θυμίζει… σκίτσα του Escher, όπως αυτό:

      Escher: Relativity

  10. Jean-Claude Trichet, writing as… an intellectual:

    …As my final point, we are united because we have the eminent responsibility under the Maastricht Treaty as guardians of Europe’s single currency. Because Economic and Monetary Union is a magnificent undertaking that forms the basis of Europe’s prosperity and shared stability. And because the single currency is an emblem of Europe’s unity.
    I would like to end by quoting the philosopher and writer Ernest Renan, who defined a nation’s identity as follows: “In the past, it was a heritage of glory and of regrets to share together; in the future, it will be the same programme to be realised…”. [9] Europe has more than its fair share of past glory and regrets, and possesses a deep cultural unity in its diversity. The single currency is an essential part of this ‘programme to be realised’. We shall continue to offer the euro as a unique and irreplaceable anchor of stability and trust. In the present very difficult circumstances it is more important than ever. Europe can rely on us to preserve that anchor.

    (still, NOT the original speech I am looking for…)

    Of course Trichet… couldn’t be absent from the important meeting of the… Bilderberg LUNATIC FRINGE in 2007:

  11. Πω πω, τι σου βρήκα! Vintage Radical Desire, όταν ο Δήμος ήταν ακόμα σχολιαστής και ήρθε να με συνδράμει με έναν τύπο που έμπαινε με διάφορα ψευδώνυμα για να πει ότι ο Μπαντιού δεν αξίζει μία.


    Εδώ λοιπόν, γράφω για το θέμα αυτό πρώτη φορά:

    Πριν βρω τον χρόνο να συζητήσω τα πιο πάνω, καλό θα ήταν θα επισημάνω στους συζητητές, ότι η βιβλιοκριτική του Φώτη Τερζάκη έρχεται στο κατόπι ενός κάποιου θορύβου στη Γαλλία για ένα υβριστικό άρθρο του Eric Conan, με τίτλο, «Είναι ο Αλαίν Μπαντιού λεχρίτης;», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Marianne. Στο άρθρο αυτό απάντησαν με εκτενές κείμενο μια σειρά υποστηρικτών του Μπαντιού, περιλαμβανομένου του Σλαβόι Ζίζεκ. Η όλη υπόθεση είχε πολλά να κάνει με την επί χρόνια σύγκρουση του Μπαντιού με τους εκπροσώπους της μηντιακής διανόησης στη Γαλλία, τους nouveaux philosophes και αυτούς που τους περιτριγυρίζουν, ανθρώπους δηλαδή που έχουν κάνει καριέρα από τον ανακλαστικό αντικομμουνισμό. Σ’ αυτή την θλιβερή παρέα διάλεξε να εισέλθει ο Φώτης Τερζάκης, και μάλιστα με τον πιο εμφανή και χαρακτηριστικό τρόπο, χρησιμοποιώντας τόσο τη γλώσσα της προσωπικής προσβολής κατά του φιλοσόφου όσο και την χιλιοπαιγμένη έκφραση «δεν θα επιστρέψουμε στον Πολ Ποτ!» που πατένταραν εδώ και πάνω από τέσσερις δεκαετίες οι Ανρί-Λεβί και οι συν αυτούς.

    Η έμπνευση Τερζάκη κατά Μπαντιού λοιπόν δεν είναι καν πρωτότυπη και θα πρέπει να ειδωθεί στα πλαίσια της ευρύτερης πολιτικής «αντιγράφουμε το Παρίσι» που καθορίζει τις δεσπόζουσες τάσεις του μικροαστικού διανοουμενισμού στην Ελλάδα. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίσταση, το μοντέλο της αντιγραφής δεν είναι, π.χ ο Ντεριντά, αλλά ένας συκοφάντης και λασπολόγος της σειράς, από αυτούς που αφθονούν όπου αφθονεί και το πληθωριστικό κλίμα κουτσομπολιού γύρω από τον βίο και τα πεπραγμένα των διανοητών. Αυτό λέει πολλά για το επίπεδο στο οποίο έχει περιέλθει η ελληνική διανόηση σήμερα. Γιατί όπως σωστά επισημαίνει η Δεισδαιμόνα, ο Φώτης Τερζάκης δεν μας είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι θα περνούσε από τον δύσβατο δρόμο του στοχασμού στη μιμητική αναπαραγωγή του ύφους και του ήθους ενός οικτρού δημοσιογραφίσκου της L’Express όπως ο Κονάν. Αλλά ας διαβάσουν οι γαλλομαθείς τα όσα έγραψε ο Κονάν στη Μαριάν και ας κρίνουν οι ίδιοι αν η «κριτική» Τερζάκη στην Ελευθεροτυπία αποτελεί κάτι άλλο από βιαστική αντιγραφή και αναπαραγωγή της τελευταίας λέξης στην γαλλοτραφή λασπολογία:http://www.marianne2.fr/A-lire

    Η απάντηση στο υβρεολόγιο Κονάν εδώ: http://www.mediapart.fr/club/blog/fxavier/160310/alain-badiou-la-star-de-la-philosophie-est-il-un-salaud


    Για τους υπόλοιπους, παραπέμπω στο άρθρο του Μιχάλη Μητσού στα Νέα:http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&la=1&ct=13&artid=4568310

    • Αντώνη προβλέπω… να φάμε ΠΟΛΥ νόστιμη σούπα,
      με… ΤΟΣΑ πολλά λαυράκια μέσα!!!! χαχαχα

      Ευχαριστώ θερμά. (κι ότι άλλο ερώτημα τέθηκε, ΑΝ το απαντήσεις… «βοήθειά σου» – είπε κι ο ζητιάνος των ιδεών) χαχαχα

  12. Συγνώμη, διόρθωση: Εννοούσα «εδώ φαίνεται η υπογραφή Ζίζεκ στο άρθρο ΚΑΤΑ της λασπολογίας». Γλωσσικό ολίσθημα, μάλλον εξαιτίας αναστάτωσης για το γεγονός ότι τώρα ο Ζίζεκ γυρνάει και μαχαιρώνει τον Αλαίν πισώπλατα για τα ίδια θέματα.

    Την αρχική επιστολή Μπαντιού στην Λιμπερασιόν δυστυχώς δεν την έχω, αν μπει ο Δήμος από εδώ ίσως να ξέρει κάτι παραπάνω.

  13. Ήθελα επίσης να πω ότι διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις αναρτήσεις σου σε άλλο δικό σου σάιτ για τη δομή και λειτουργία των ακροδεξιών φόρουμ. Πολύ καλή δουλειά και πολύ χρήσιμη για μας ενόψει ζητημάτων που μας απασχολούν εδώ στην Κύπρο. Ίσως κάποια στιγμή χρειαστώ κάποιες συμβουλές για το θέμα, μιας και υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τις ακροδεξιές οργανώσεις και τις ιντερνετικές τους πρακτικές και εδώ.

    • Αντώνη μου ευχαριστώ αλλά με έπιασες επ’ αυτοφόρω… ΑΥΤΟ-αδιάβαστο!!!
      χαχαχα (δηλαδή ΔΕΝ θυμάμαι ποιό σάητ μου και ποιό άρθρο εννοείς…)

    • ααα…..
      -ΑΥΤΟΥΣ τους μαλάκες εννοείς! 🙂

      Χμ… Πιο ειδικός στο θέμα είναι ο φίλος Αιρετικός, που έχει αλιεύσει πληθώρα στοιχείων, για το webwar2, τελευταία.
      Δυστυχώς όμως έχει πάρα πολλή δουλειά, τον τελευταίο καιρό, κυρίως σε συγγραφή ερευνητικών papers και διατριβής, στον τομέα του (κι αυτός είναι ένας λόγος που σχολιάζει σπάνια, αλλά… επικοινωνούμε συχνά αλλιώς).

  14. Λοιπόν, the case against Slavoj Zizek’s fidelity:

    1. Άρθρο Eric Conan, περιοδικό Marianne, 27/2/2010:

    En 1979, quand les Vietnamiens occupent le Cambodge après le génocide des Khmers rouges, il dénonce un » acte de barbarie militariste » et une » violation des peuples à exister, du droit des nations à voir leurs frontières garanties «. Il n’avait pas hésité à justifier les massacres de la Révolution culturelle et, après ceux de Pol Pot.

    Μετάφραση: «Το 1979, όταν οι Βιετναμέζοι έμπαιναν στην Καμπότζη μετά τη γενοκτονία των Ερυθρών Χμερ, αυτός [ο Μπαντιού] αποκήρυττε μια «πράξη στρατιωτικής βαρβαρότητας» και μια «παραβίαση [του δικαιώματος] των λαών να υπάρχουν, των εθνών να βλέπουν τα σύνορά τους προστατευμένα.» Δεν δίστασε να δικαιολογήσει τις σφαγές της Πολιτισμικής Επανάσταστης, και, αργότερα, αυτές του Πολ Ποτ.»
    (πηγή: http://toutsurlachine.blogspot.com/2010/03/portrait-badiou-la-star-de-la-philo-est.html)

    2. Απάντηση στο άνωθεν, 3 Μάρτη 2010:

    «To άρθρο αυτό αποτελεί ιεροεξεταστική διαδικασία με στόχο να παρουσιάσει τον πο γνωστό και πιο μεταφρασμένο γάλλο φιλόσοφο σήμερα ως σαδιστικό γκουρού μιας εγκληματικής πολιτικής, ένα λάγνο, αιμοδιψές βαμπίρ.»
    Υπογραφή: Σλαβόι Ζίζεκ.
    (πηγή: http://criticalstew.org/?p=3253)

    3. Συνέντευξη Ζίζεκ, Αθήνα, 19/12/2010:
    «Σλ. Ζίζεκ: Ωστόσο, το παράδοξο είναι ότι διαρκώς τοποθετείται. Αν ανατρέξετε στη Monde του 1978 ή 1979, όταν το Βιετνάμ εισέβαλε στην Καμπότζη έγραψε μια υποστηρικτική επιστολή για τους Κόκκινους Χμερ και τον Πολ Ποτ. Γιατί γι’ αυτόν ο Πολ Ποτ εφάρμοζε μια πολιτική καθαρής και πλήρους παρουσίας κ.ο.κ. Όταν εξέδωσε την Κομμουνιστική υπόθεση σοκαρίστηκα. Είναι σήμερα ξεκάθαρο ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου του «Μεγάλου άλματος προς τα εμπρός», 35 εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο. Εκείνο που με σόκαρε είναι ότι αυτό δεν συνέβη, όπως πιστεύαμε, επειδή υπήρχε σύγχυση ή χάος. Η σοδειά ήταν εξαιρετική και ο Μάο είπε «έχουμε αρκετό φαγητό, ας εξάγουμε και στη Σοβιετική Ένωση, για να αποκτήσουμε όπλα». Ο Μπαντιού μου επιτέθηκε, ότι αν τα αναφέρουμε όλα αυτά θα εξυπηρετούσαμε τα συμφέροντα των εχθρών και της «πολιτικής των ανθρώπινων δικαιωμάτων». Θεέ μου, αν το καθεστώς δολοφονεί συνειδητά 35 εκατομμύρια ανθρώπους, πρέπει να το πούμε!»
    (Πηγή: http://rnbnet.gr/details.php?id=1383)

  15. Οσον αφορά τη στάση του Ζίζεκ απέναντι στον Μπαντιού, έχετε ανασύρει τόσα πολλά στοιχεία, στο RD, ώστε έχω αρχίσει να πιστεύω ότι… κάτι ΔΕΝ ΠΑΕΙ καθόλου καλά, στη στάση του Ζίζεκ – δυστυχώς!

    Και μερικές πρόχειρες, πρώτες σκέψεις μου για μια πιθανή εξήγηση, αυτής της _περίεργης_ στάσης του Ζίζεκ, είναι ότι…
    ΙΣΩΣ ο Ζίζεκ μολύνθηκε από «ιό» σοβαρής αντιζηλίας, μέχρι και… φθόνου (επαγγελματικού και φιλοσοφικού) απέναντι στον Μπαντιού. ΙΣΩΣ νιώθει πως δεν θα τον ξεπεράσει σαν φιλόσοφο, ΙΣΩΣ επίσης νιώθει αδικημένος, από το ότι έχει πεταχτεί (από τον Μπαντιού) στα… σκουπίδια της «Σοφιστείας», κλπ. κλπ.

    Φυσικά δεν αποκλείω και το εξής (αντίθετο). Το ότι μπορεί να υπερασπίστηκε σθεναρά τον Μπαντιού από τη συκοφαντία του Κονάν (που ξεπέρασε κάθε όριο)… αλλά δεν έπαψε να νιώθει άσχημα διότι δεν απέτρεψε τον Μπαντιού από _κάποια_ λάθη τα οποία στη συνέχεια επεσήμανε (ο Ζίζεκ) πολύ πιθανώς νιώθοντας και αδικημένος από τον Μπαντιού, για τον οποίο ο Ζίζεκ ΙΣΩΣ θεωρεί πως… δεν εκτίμησε τη στήριξη που του παρείχε.

    Θα ερευνήσω το θέμα να δω ΤΙ ισχύει…

  16. Κλίνω προς το πρώτο σύμπερασμα αν και τα δύο είναι εξίσου έλλογα. Γιατί; Έχεις διαβάσει το βιβλίο του Ζίζεκ Αρετή και Τρομοκρατία; Ή το βιβλίο που επιμελήθηκε ο Ζίεκ με τα γραπτά του Μάο, όπου ο ίδιος απομονώνει για ρεκλάμα στο οπισθόφυλο τη φράση «Ο κομμουνισμός δεν είναι αγάπη. Είναι ένα σφυρί με το οποίο συνθλίβουμε τον εχθρό»; Ή το In defense of lost causes; Είναι ο συγγραφέας αυτών των βιβλίων ο ίδιος άνθρωπος που κοκκινίζει με την (υποτιθέμενη) τάση του Μπαντιού να νομιμοποιεί την επαναστατική βία;

    Μιλούμε ψυχρά τώρα, όχι με εμπάθεια.

    • Οι υστερικοί ωθούνται από την (αμφίσημη) επιθυμία ικανοποίησης του εκάστοτε ακροατηρίου. – Το τι λέει ο Ζίζεκ σε κάθε περίσταση αντανακλά μάλλον το ποιον και τον χαρακτήρα του συνομιλητή.

      Τάδε Έφη R2D2

    • Το θέμα για μένα είναι επίσης ΤΙ ακριβώς έκανε η έγραψε ο Μπαντιού και για ΠΟΙΟ θέμα ειδικά.
      Εξόντωση 35 εκατομμυρίων ανθρώπων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «επαναστατική βία». ΔΕΝ δικαιολογείται, σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση. Είναι κάτι πολύ χειρότερο, ας πούμε κοντύτερα σε ΠΟΛΥ μεγάλη γενοκτονία.

      Υπάρχουν πτυχές της υπόθεσης που ακόμη ΔΕΝ ξεκαθάρισα.
      Το γράμμα διαμαρτυρίας υπέρ του Μπαντιού το βρήκα ΠΟΛΥ γενικόλογο, ήταν υπεράσπιση της υπόληψης και αξίας του Μπαντιού, ΟΧΙ όμως και διάψευση ότι είχε γράψει κάποια συγκεκριμένα πράματα.

      Ενα σενάριο που θεωρώ πιθανό είναι ότι ο Ζίζεκ υπέγραψε (ή και συνέταξε) το γράμμα χωρίς να σκεφτεί προσεκτικά τις λεπτομέρειες, κι ότι αργότερα μετάνιωσε κάπου, ιδιαίτερα αν ένιωσε προδομένος από τον Μπαντιού….
      …ή αν κάποιοι του μίλησαν επισημαίνοντας κάποιες λεπτομέρειες.
      Εμένα μου ακούστηκαν σαν ΠΑΡΑΠΟΝΟ, όσα είπε ο Ζίζεκ. Επίσης θεωρώ ότι ΔΕΝ ΕΙΧΕ δόλο, όταν τα αντιστάθμισε με επαίνους για τον Μπαντιού σαν ανθρωπιστή στην πραγματική του ζωή, ή τη γυναίκα του, κλπ. Ο Ζίζεκ σε αυτό το σημείο του βίντεο (που ΕΙΔΑ προσεκτικά) φάνηκε περισσότερο σαν παραπονεμένος ειλικρινής φίλος κάποιου. Ισως φαίνεται απίστευτο, αλλά εγώ πιστεύω ότι υπερασπίστηκε πολύ γνήσια τον Μπαντιού και όσα είπε τα εννοούσε – τα παράπονα για τη στάση του επίσης.

      • Από το RD:

        Ίσως δεν είναι ξεκάθαρο στη ελληνική μετάφραση, αλλά η φράση του Κονάν «Δεν δίστασε να δικαιολογήσει τις σφαγές της Πολιτισμικής Επανάσταστης, και, αργότερα, αυτές του Πολ Ποτ.» υποτίθεται ότι αποτελεί έγκυρη και αδιαμφισβήτητη «αποτίμηση» της προηγούμενης πρότασης** από το αρχικό άρθρο του Μπαντιού. Το άρθρο δεν περιέχει κανένα πιο συγκεκριμένο τεκμήριο «ενοχής», με άλλα λόγια: ο Μπαντιού υπερασπίστηκε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης ενός λαού, ergo: δεν διστάζει και δεν θα δίσταζε να δικαιολογήσει κάθε (κομουνιστική) πολιτική εκκαθάριση.—-Μανδραβελισμοί α λα φρανσέ

        ** Η επίδικη πρόταση: [ο Μπαντιού] αποκήρυττε μια “πράξη στρατιωτικής βαρβαρότητας” και μια “παραβίαση [του δικαιώματος] των λαών να υπάρχουν, των εθνών να βλέπουν τα σύνορά τους προστατευμένα.”
        Βεβαίως ο Κοναν μούγκα για τον «κρυφό» δεκαετή πόλεμο με carpet-bombing από τις «δημοκρατικές» δυνάμεις των ΗΠΑ στο Λάος/ Καμπουτσέα.

          • Ο Μαυράκης (μεταφραστής το επάγγελμα) νομίζω ήταν ο πρώην «σύντροφος» που συνεντευξιάστηκε με τον Κονάν – όποια πέτρα να σηκώσεις έλληνες «κουμουνιστές» ρουφιάνους θα βρεις.

        • Λοιπόν…
          είδα και τον αρχικό λίβελλο (επειδή βιαζόμουν, μέσω google translation) του Κόναν.

          Μπορώ να φανταστώ άνετα τον Ζίζεκ να οργίζεται γνήσια με τη λάσπη του Κόναν, να γράφει ο ίδιος το γράμμα υποστήριξης, κλπ. …αλλά ΚΑΙ αργότερα να προβληματίζεται διότι -εδώ που τα λέμε- θα του είχε καθίσει στο στομάχι η -τυχόν- (κρυφή) αποφυγή του Μπαντιού να καταδικάσει ευθέως (ή να αναφέρει) το θάνατο 35 εκατομμυριων.

          Είναι ένα αδιέξοδο που κατανοώ απόλυτα. Υπάρχει εδώ ένα μεγάλο κρυμμένο «ναι μεν, αλλά»….

          • Ποια 35 εκ; Τι σχέση έχουν τα 35 εκ με τον Πολ Ποτ; Ό,τι μας κατέβη. Ε, κάτσε τώρα και άρχιζε να καταδικάζεις από καταβολής κόσμου, αρχίζοντας από τον κουμουνιστή Κάιν και τον μικροαστό Άβελ…

            Γιατί είδες εσύ πουθενά καμιά ευθεια «καταδίκη» εκ μέρους του σλοβενού φωστήρα για τα εγκλήματα στο Γκουαντάναμο ή στο Ιράκ; Δεν μαλακιζόταν φιλοσοφικώς όταν ο κόσμους βούιζε; Ναι μεν, αλλά, τα βασανιστήρια, … Σοβαρότητα.

          • (το typo που ζήτησες διόρθωση διορθώθηκε).

            Κοίτα… εδώ μπερδεύονται ΔΥΟ τινα,
            1) η σφαγή που έκαναν οι Khmer Rouge
            (από 2 έως 4+ εκατομμύρια θάνατοι)

            2) ο θάνατος 35 εκατομμυρίων (που δεν είναι σίγουρο νούμερο) λόγω του «great leap forward» του Μάο.

            ΚΑΙ για τις δύο περιπτώσεις ο Ζίζεκ εξέφρασε παράπονο για τον Μπαντιού, από ό,τι κατάλαβα (εκτός αν άκουσα λάθος – θα το ΞΑΝΑ-ακούσω σε λίγο).

            Καταδίκη των βασανιστηρίων ο Ζίζεκ έκανε, όμως. Επεσήμανε κυρίως το απαράδεκτο ηθικά και φιλοσοφικά «επιχείρημα νομιμοποίησής τους», επί εποχής Μπους. Σϊγουρα πάντως δεν τα αποσιώπησε, ούτε απέφυγε να πάρει θέση…

            Εν πάση περιπτώσει, αδυνατώ να κρίνω αν όσα είπε ο Ζίζεκ για τη στάση του Μπαντιού οφείλονταν κυρίως σε εμπάθεια / φθόνο, ή κυρίως σε γνήσιο παράπονο που είχε μαζί του. Το πιο πιθανό είναι ότι αυτά τα δύο κίνητρα μπερδεύτηκαν, κάπου, ακόμη και ΜΕΣΑ στον ψυχισμό του Ζίζεκ….

          • Έχω δουλειά και δεν μπορώ να επιστρέψω. Απλά να σημειώσω ότι ούτε ο Μπαντιού «αποσιώπησε» (αλλά συζήτησε εκτενώς) τα όσα αναφέρεις. Τι είδους καταδίκη επιθυμεί (πέρα από το να δημιουργήσει εντυπώσεις στο ελληνικό κοινό) το ζωντόβολο δεν γνωρίζω.

            Όσο για τη βία/βασανιστήρια, δεν έχω χρόνο να επανέλθω, αλλά θα σου ζητήσω να διαβάσεις προσεκτικά in between the lines, που λένε και οι φίλοι μας οι εγγλέζοι, τις θέσεις του και θα δεις τι εννοώ. Σημείωσε ότι δεν έχω ινδάλματα-φιλοσόφους, αν με «απογοητεύσει» ο Μπ. ή όποιος άλλος, δεν είναι το τέλος του κόσμου.

          • Δήμο, ξέρω ΤΙ εννοείς… αλλά τόχω ήδη ερευνήσει το θέμα των όσων ίσως υπονόησε ο Ζίζεκ, μέσω reading in between the lines, και τουλάχιστον σε 2-3 περιπτώσεις… εντελώς άλλα πράματα εννοούσε από όσα του είχαν καταλογίσει κάποιοι…
            (θα συνεχίσω πάντως την έρευνα…)

      • Δεν μπορούσε παρά να είναι γενικόλογο, το λιβελογράφημα του Κονάν περιείχε κουτσουμπολιά από παλιούς «συνοδοιπόρους», ανέκδοτα για την σεξουαλική prowess του Μπαντιού το ότι ο Μπαντιού έχει το θράσος να εμφανίζεται στην τηλεόραση και άλλες τέτοιες μαλακίες ολκής.

  17. Ομαδεόν,

    Ενημερωτικά, αναδημοσίευσα το σχόλιό σου και την απάντησή μου στα σχόλια της ανάλογης ανάρτησης στο RD. Ήρθε ο καιρός να πούμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη για το θέμα αυτό.

    • Αντώνη καλά έκανες και -ναι- πρέπει να βρούμε ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ισχύει, πέρα από συναισθηματισμούς ή συμπάθειες.

      Δυστυχώς στην Ιστορία υπήρξαν πολλά παραδείγματα σπουδαίων ανθρώπων, που -ενώ συνεισέφεραν πολλά- είχαν μελανά σημεία, είτε ρατσισμού, είτε προσωπικού φθόνου, είτε ακόμη και «αλητείας», κ.ο.κ.
      Ε, ΔΕΝ μου είναι ευχάριστο, ΑΝ βρούμε ότι μπήκε σε τούτο το… «κλαμπ» ΚΑΙ ο Ζίζεκ, αλλά ΟΥΤΕ και θα… κλάψω γι’ αυτό (χεχε).

      Πάντως θα επισημάνω κάτι πράματα, που παρατήρησα….

      1) Σχεδόν όλες οι (πιθανές) «πατάτες» του Ζίζεκ είναι σχετικά πρόσφατες, του 2010.
      2) Πριν το 2010 νομίζω πως ο Ζίζεκ είχε… χαθεί μυστηριωδώς, για κάτι μήνες. Μήπως πέρασε περίοδο προσωπικής κρίσης που τον άλλαξε, ή -ενδεχομένως- τον έφθειρε ψυχολογικά?
      3) ΤΙ απέγινε εκείνη η… ωραιότατη και νεαρότατη σύζυγος, την οποία παντρεύτηκε πανηγυρικά ο Ζίζεκ το 2005? (ήταν… μοντέλο μόδας, όχι παίξε-γέλασε!) 🙂 χμμμ…..

      Zizek's wedding photo, 2005

        • Η θεωρία (μου) της ερωτικής απογοήτευσης… ΔΕΝ ευσταθεί, για ΑΥΤΟ το γάμο του Ζίζεκ. Εθεάθη να κυκλοφορεί… εκρηκτική (και επώνυμη) ξανθιά καλλονή, κάποιο διάστημα μετά το γάμο του, μέχρι και σχετικά πρόσφατα. Η ίδια μάλιστα… μπήκε στο μπλογκ που έδινε το όνομά της και ζήτησε να το σβήσουν (το οποίο και έκαναν). ΙΔΟΥ το σχόλιό της:

          Τώρα… ΑΝ αυτή έγινε αιτία για… πιο μεγάλη απογοήτευση που… τον παλάβωσε κάπως, αυτό… δεν το ξέρουμε.

  18. Y.Γ. Εβαλα σε προηγούμενο σχόλιο και τη φωτό από το γάμο του Ζίζεκ, όχι για να… γίνουμε εδώ… «κίτρινο μπλογκ» κουτσομπολιού, αλλά γιατί είναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ το ενδεχόμενο να έχει σχέση (το διαζύγιο του Ζίζεκ) και με όσα συζητάμε.

    Δυστυχώς… μιλώντας από ΠΙΚΡΗ προσωπική πείρα… παρόμοιου «πειράματος», κάποτε, μια σχέση με διαφορά ηλικίας… συντελεστή πάνω από περίπου 2 (χεχε) καταλήγει συνήθως σε παταγώδη αποτυχία, η οποία προκαλεί μεγάλο πρόβλημα κυρίως στο… αρχαιότερο μέλος (Χαχαχα). Κι αυτό το «μεγάλο πρόβλημα» μπορεί να είναι μια προσωπική κρίση, είτε σχετικά μικρής έντασης (που ξεπερνιέται) είτε και… απίστευτα έντονη, που καταστρέφει πολλά πράματα. Από ένα τέτοιο διαζύγιο ή χωρισμό, κανείς δεν βγαίνει χωρίς πληγές. Κι αν είσαι και φιλόσοφος ή διανοούμενος στο πεδίο της Δημόσιας Αντιπαράθεσης, πρέπει να ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΙ ΛΕΣ, μετά από αυτό.

    Αντώνη ξέχασες να δώσεις σύνδεσμο στο δικό σου ποστ:
    (ή… μου διέφυγε -χαχαχα)

  19. Αθάνατη και η ατάκα ότι είναι ντυμένος σαν κακέκτυπο του Ντον Τζόνσον στο Miami Vice. Δεν θα πω το κουτσομπολιό που ξέρω για αυτές τις φωτογραφίες με την Ανάλια Χούνι (θου Κύριε!) που βγήκε στην Εσπρέσο της Αργεντινής;-)

    Εντάξει, είναι αυθεντικά θεοπάλαβος ο Σλαβόι, αυτό δεν αμφισβητείται.

    • Εντάξει, είναι αυθεντικά θεοπάλαβος ο Σλαβόι, αυτό δεν αμφισβητείται.

      Είπες το… καλυτερότερο, Αντώνη !!! χαχαχα 🙂

      Μα… ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι τον… αγαπάμε? :mrgreen:

    • Υ.Γ. Ντάξει… (σοβαρά τώρα)…
      Το θέμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το ΑΝ είναι θεοπάλαβος ο Σλαβόι,
      το θέμα είναι ΠΟΣΟ θεοπάλαβος είναι…

      Διότι -κακά τα ψέματα- ΧΩΡΙΣ (έστω) μια ΔΟΣΗ «προσωπικής Τρέλας» (που κάποτε τη θεωρούσαν και «ιερή») KΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ κάτι πραγματικά αξιόλογο, καινοτομικό, κ.ο.κ.

      Το θέμα είναι -απλούστατα- το κατά πόσον ο κάθε «τρελός» ΜΠΟΡΕΙ να θέσει τη δική του δόση προσωπικής τρέλας, κάτω από (αυτο-)έλεγχο, με τέτοιο τρόπο ώστε -χωρίς να αυτοκαταστρέφεται- να μπορεί να δρα δημιουργικά, αντί αρνητικά ή καταστροφικά.

      Εγώ ΔΕΝ ήθελα να γίνω Φροϋδικός ή Λακανικός, αλλά… Laingian θεραπευτής, κάποτε. Και στη σχολή αυτή, του R.D.Laing, η ίδια η τρέλα θεωρείται προσόν! 😈 🙂

    • χαχαχα….

      Μωραίνει ΚΑΙ άνθρωπος το θεό που… απώλεσε.

      Υ.Γ. Το έργο του Ζίζεκ, ακόμη ΚΑΙ στη χειρότερη όλων των περιπτώσεων, αποτελεί… ΗΔΗ, επαναστατική ανατροπή, για τον εξής λόγο:
      -ΜΠΕΡΔΕΨΕ ΕΝΤΕΛΩΣ, ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ! (πλην… κάποιου Δήμου -ΚΑΙ κάποιου Αντώνη- σε κάποιο… Radical Desire blog) 🙂

      ΑΑΑ χα χα χα

      Υ.Γ.2 Το δε… θετικό του έργο, περιλαμβάνει τουλάχιστον ΕΝΑ… σημαντικότατο κατόρθωμα: -Αποτρέλλανε τελείως ΚΑΙ τους… Κουβελικούς / Δημ.Αρ. (που του έστησαν αδριάντα) σε στυλ LLS! 😈

      (άαασε, Δήμο… Τρίζουν ΗΔΗ τα κόκκαλα της… μέγαιρας Ayn Rand)

  20. Υ.Γ.3
    Επειδή ο Ντέννις (με τον οποίο μίλησα στο τηλέφωνο), όπως και άλλοι, έχει… χάσει επεισόδια, η συζήτηση σε ΑΥΤΟ το blog περί Zizek, Ayn Rand και… Γιάννη/LLS, ξεκίνησε από τη μέση του εξής… σεντονιού:

    Σημαντικό σχόλιο ήταν κι αυτό (και τα επόμενα)
    (για όποιον… βαρεθεί ή απωθηθεί από τα προηγούμενα)

  21. Υ.Γ.4 μια 33χρονη (τον περασμένο Οκτώβρη 2010) λέει ότι θα παντρευόταν ευχαρίστως τον Ζίζεκ, και ότι τον βρίσκει πολύ σέξυ (και ΔΕΝ αστειεύεται…)
    (το λέει και το ξαναλέει, το τεκμηριώνει και πιο… φιλοσοφικά)
    Ελπίζω να… τον βρει και να τα βρούνε. Δυστυχώς όμως ο Σλαβόι έφυγε από την Ελλάδα στις 8 Ιανουαρίου και (όπως μου είπε ο Δουζίνας) ΔΕΝ διαβάζει ποτέ τα μέηλ του. Ο μόνος «σύνδεσμος με τον έξω κόσμο», του Σλαβόι, είναι ο ίδιος ο Δουζίνας!

  22. Να βάλουμε ορισμένα πράγματα στη σειρά:

    1. Δεν υπάρχει απολύτως καμμία σχέση αιτιατού ανάμεσα στους θανάτους που προκάλεσε η καταστροφική οικονομική πολιτική του Μεγάλου Άλματος Μπροστά και των σφαγών των Ερυθρών Χμερ. Τα δύο αυτά πράγματα έγιναν σε δύο διαφορετικές χώρες, αφορούν εντελώς διαφορετικές περιστάσεις, και διαφέρουν ως προς τη φύση τους (αθέλητες συνέπειες οικονομικής πολιτικής vs εκτεταμένες σφαγές). Κάθε σύμφυρση των δύο είναι εκ του πονηρού και εντάσσεται στα πλαίσια της ρητορικής του αντικομμουνισμού και όχι της ιστορικής κατανόησης του παρελθόντος. ΤΟ ΑΥΤΟ ισχύει και για την σύμφυρση των δύο στην συνέντευξη Ζίζεκ. Εκτός αν θεωρείται νόμιμο και μη προβληματικό για άλλους να μιλούν στην ίδια πρόταση για τη σφαγή στο Μάι Λάι και κραχ του 1929, που στο κάτω-κάτω αφορούν την ίδια χώρα.

    2. Δεν γνωρίζω αν ο Μπαντιού έχει σχολιάσει το Μεγάλο Άλμα μπροστά, γεγονός όμως είναι ότι πάντοτε ο πυρήνας της ενασχόλησης του Μπαντιού με την Κίνα και το κέντρο του όποιου παρελθοντικού και παροντικού «μαοϊσμού» του ήταν η Πολιτισμική Επανάσταση. Και περιέργως, αυτό είναι το ένα πράγμα για το οποίο ΔΕΝ μιλάει ο Ζίζεκ. Είναι σαν να λέμε για κάποιον που επικεντρώνεται στην πολιτική του ΚΚΕ στην περίοδο της γερμανικής κατοχής και κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης «ναι, αλλά τι έχει να πει για την στάση του ΚΚΕ μετά τους Βαλκανικούς;»

    3. Ο Μπαντιού έχει ρητά απευθύνει ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ στον Ζίζεκ για τις θέσεις του δεύτερου για την Πολιτισμική Επανάσταση. Βλ. http://radicaldesire.blogspot.com/2010/09/badiou-zizek.html

    Αντί να απαντήσει στην κριτική αυτή, η οποία αφορά τα όσα έγραψε ο Ζίζεκ για την Πολιτισμική Επανάσταση στο βιβλίο με τα κείμενα Μάο, ο Ζίζεκ έρχεται στην Αθήνα και μιλά για το ότι ο Μπαντιού τον επιπλήτει για το ότι μιλά για την καταστροφή που έφερε Μεγάλο Άλμα Μπροστά!!!! Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και μικροπρέπειες.

    • Αντώνη έχω αρχίσει να πείθομαι, καθώς εξετάζω τα στοιχεία, ότι στη στάση του Ζίζεκ ΥΠΑΡΧΕΙ «bias», ενδεχομένως λόγω φθόνου κλπ. προς τον Badiou, κάτι που υπέθεσες ΚΑΙ εσύ σαν πιο πιθανό. Είναι ΠΟΛΛΑ τα στοιχεία, δείχνουν μια περίεργη εμμονή λες και θέλει να χυμήξει πάνω στον Μπαντιού ο Ζίζεκ αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί ή δεν τολμάει και μανιωδώς προσπαθεί να τον υπονομεύσει, με ΚΑΘΕ τρόπο. Τόσο φιλοσοφικά (όπως φάνηκε από τα σημειώματα Bosteels) ΟΣΟ και πολιτικά ή κοινωνικά (όπως φαίνεται εδώ).

      Δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμη το βαθμό και την έκταση του φαινομένου, ενώ σίγουρα μας λείπουν κι άλλες παράμετροι, π.χ. -λέω καθαρά υποθετικά- μήπως η μεταξύ τους «φιλία» είχε και στοιχεία ή στιγμές όπου ο Ζίζεκ… πληγώθηκε σοβαρά από τον Μπαντιού, κλπ.

      Τέτοιες… μικρότητες (δυστυχώς ΑΥΤΗ είναι η σωστή λέξη) έχουν βέβαια εμφανιστεί και σε πολλούς άλλους που έμειναν στην Ιστορία για τα θετικά τους, αλλά… συνήθως ξεχάστηκαν αυτά τα πάθη τους.

      Το πιο τρελό ενδεχόμενο είναι… ΟΥΤΕ ο ίδιος ο Ζίζεκ να μην έχει ΠΛΗΡΗ επίγνωση του ΤΙ νιώθει και ΤΙ κάνει στον Μπαντιού, διότι έχει ίσως τυφλωθεί τόσο, ή επηρεαστεί τόσο, από κάποια πράματα (ίσως και πράματα που δεν ξέρουμε ακομη). Αλλά… ΔΕΝ θα σε κουράσω άλλο με τέτοιους υποθετικούς συλλογισμούς. Απλά θα ερευνήσω μόνος μου, ό,τι μπορώ. ΗΔΗ κάνω μια προσπάθεια να μεταφράσω ΟΛΑ τα (4) βίντεο της πιο πρόσφατης συνέντευξης, υποτιτλίζοντας τα 4 βίντεο και ενώνοντάς τα σε ένα (αφού μου έχει δοθεί και η άδεια να βγάζω πιο μεγάλης διάρκειας βίντεο στο YouTube). Εκείνοι που έκαναν τη συνέντευξη τη μετέφρασαν ΑΠΑΙΣΙΑ, έβαλαν και λίγη δική τους «σάλτσα», και… επίσης δεν έχουν ιδέα από κατασκευή βίντεο (διότι τα ανέβασαν με… λάθος aspect-ratio, 4/3 αντί του σωστού 16/9 και… φάνηκαν οι Ζίζεκ-Δουζίνας σαν να έχουν κάνει… δίαιτα αδυνατίσματος -χαχαχα) !!!

  23. Το πιο τρελό ενδεχόμενο είναι… ΟΥΤΕ ο ίδιος ο Ζίζεκ να μην έχει ΠΛΗΡΗ επίγνωση του ΤΙ νιώθει και ΤΙ κάνει στον Μπαντιού

    Το θεωρώ πιθανό και αυτό είναι που τον σώζει στα δικά μου μάτια και σε προσωπικό (αλλά όχι πολιτικό) επίπεδο.

    • Αντώνη χαίρομαι που… το θεωρείς ΚΑΙ εσύ πιθανό.
      Η αλήθεια είναι ότι το θεωρώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ πιθανό αλλά… μη έχοντας _απτά_ (_και_ αποδεικτέα) στοιχεία δεν το είπα έτσι (στο προηγούμενο σχόλιο).

      Κατά τη γνώμη μου, ο Ζίζεκ είναι επίσης _εξαιρετικά_ ευπαθής σε χοντρές παρεξηγήσεις
      (όπως απέδειξε κι η… Ιστορία-για-αγρίους-LLS-της-Rand).
      και παρανοήσεις (μερικές από τον ΙΔΙΟ)… σε εκπληκτικό βαθμό ! Επίσης
      είναι ΠΑΡΑ πολύ ανθρώπινος… – ΚΑΙ εξαιρετικά αφελής, ώρες-ώρες.

      Οσο για το πολιτικό επίπεδο… ΑΣΤΟ καλύτερα! (χαχαχα).
      (από τη Πόλη της Λιουμπλάνα έρχομαι και στην κορφή… Δουζίνας)
      ΔΕΝ τον υποτιμώ, ίσα-ίσα ξέρεις καλά ότι _σχεδόν_ τον δικαιολογώ…
      Διότι ΑΝ ήξερε σε ΤΙ λάκκο με… φιλελεύθερα «αριστερά» πιράνχας πήγε κι έπεσε για… κολύμπι, θα είχε πάρει το αεροπλάνο για Λιουμπλιάνα ΜΙΑ ώρα βδομάδα αρχήτερα! 🙂

  24. Γνωρίζεις βέβαια ότι σε ανάλογη λούμπα είχε πέσει δεχόμενος πρόσκληση Πουτινικών κύκλων στη Ρωσία ενώ ο Μπαντιού, που επίσης προσκάλεσαν, τους άφησε στα κρύα του λουτρού. Τον θεωρώ αρκετά πολιτικά αφελή τον Ζ., και πολύ επιπόλαιο, όχι όμως ενσυνείδητα αποστάτη. Πλην όμως, με την κρίση έχει αρχίσει να τα χάνει αρκετά και εκτίθεται συχνότερα. Η κρίση, το είπα πριν καιρό, είναι ένα αδυσώπητο πραγματικό για τους διανοούμενους. Άλλος χάνει τη μιλιά του και εξαφανίζεται, άλλος το ρίχνει στο σινεμά, άλλος το ρίχνει στον Κουβέλη, άλλος μασάει τα λόγια του και επαμφοτερίζει. Είναι σε αυτές τις συνθήκες που ξεχωρίζουν πραγματικά τα μεγέθη των διανοουμένων (η παρρησία, το θάρρος, η ταχύτητα αντίληψης, το βάθος της σκέψης, κλπ) , έχε το υπόψη.

    • Για το Πουτινικό… πούτσισμα του Ζίζεκ 🙂
      είχα μόνο ΠΟΛΥ αμυδρή πληροφόρηση, Αντώνη, αλλά ΔΕΝ εκπλήσσομαι!
      (έχει ο άνθρωπος ομοιότητες και με τον… «Ινδό» Peter Sellers στο «Party»)

      αλλά… αρκετά τόριξα στην πλάκα, διότι…
      όσα είπες εδώ είναι ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ, ολόσωστα πράματα.

      Συμφωνώ απόλυτα!

  25. Κι ένας πρόχειρος υπολογισμός για την «περίεργη περίοδο σιωπής» του Ζίζεκ, μέχρι πολύ πρόσφατα…

    1) Θυμάμαι ότι είχε αρκετούς μήνες να εμφανιστεί, με δηλώσεις ή κείμενα σημαντικά, πλην ελαχίστων άρθρων (σε διένεξη με τον σιωνιστή Kirsch, κλπ.) (2008-2009)
    2) Και μετά υπήρξε ΑΚΟΜΗ μεγαλύτερη… νεκροφάνεια του Ζίζεκ, μέχρι και το Μάϊο του 2010, όταν είχαμε πάει στην πρώτη διάλεξη του Richard Wolff, στην Αθήνα.
    Τότε, πιάσαμε κουβέντα μετά τη διάλεξη με τον Γουλφ και… τον είχα ρωτήσει ΕΙΔΙΚΑ για τον Ζίζεκ «σε ΤΙ οφείλεται η σιωπή του – ιδίως για την κρίση?»
    Ε, ο Γουλφ δεν ήξερε ΤΙ να απαντήσει, αλλά… γέλασε, είπε ότι «Zizek is mostly a showman, YOU know him…» και επίσης τόνισε ότι τον ξέρει ΚΑΙ προσωπικά, κι ότι αν επικοινωνήσουμε με τον ίδιο (τον Γουλφ) μπορεί να του περάσει κάποιο μήνυμα.
    Σεβόμενος την πολυάσχολη ζωή του καθηγητή, ΔΕΝ του έγραψα, αλλά πάντως του είπα να μεταφέρει στο Ζίζεκ ένα μήνυμα, ότι «εδώ η Ελλάδα σείεται από την Κρίση κι εμείς που rον συμπαθούμε, τον Ζίζεκ, απορούμε ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑEI»…


  26. Θυμάσαι, σου είχα πει ότι είχα δει το σχόλιό σου και είχα μπει στον πειρασμό τότε να σου γράψω: «δε μιλάει γιατί δεν έχει κάτι αξιόλογο να πει», αλλά το θεώρησα αγένεια σε εκείνη τη φάση, δεν γνωριζόμασταν ακόμα αρκετά.

  27. Καλημέρα σε όλους/όλες…
    τους ΛΙΓΟΣΤΟΥΣ αναγνώστες/τριες αυτού του ποστ (χεχε)!

    Είναι το ΛΙΓΟΤΕΡΟ δημοφιλές ποστ σε τούτο το blog, επί μακρόν.
    Συγκρινόμενο με τους βαθμούς που δόθηκαν γενναιόδωρα σε άλλα ποστ (π.χ. του Κώστα Δουζίνα το Ελληνικό Ηφαίστειο πήρε 22 βαθμούς) ο ένας και μοναδικός βαθμός που πήρε αυτό το ποστ με κάνει και γελώ. Ααα ρε Σλαβόι… μας ΠΑΤΩΣΕΣ, κανονικά! (αν δεν… αυτο-πατώθηκα ο ίδιος, ως δυσνόητος… παραφρασοποιός)
    (να πω και μια κακία; ΟΚ, 22 φορές περισσότερο εκτιμήθηκε ο Δουζίνας παρά ο φίλος του ο Ζίζεκ – με την επιφύλαξη βέβαια… ότι έφταιξα ΚΑΙ εγώ εδώ).
    UPDATE: Ντάξει… υπερβάλλω! Στην πραγματικότητα, τα άλλα δύο πρόσφατα ποστ για τον Ζίζεκ πήραν 3 + 10 βαθμούς αντίστοιχα, οπότε ο μέσος όρος είναι 4.33, άρα… Δουζίνας = 22/4.33 = μόνο… 5 φορές πιο δημοφιλής! (χεχε)

    Αναλύσαμε επιτυχώς και τα λάθη και τα ελαττώματα του Ζίζεκ, εδώ. Για έναν αδαή, ίσως φαίνεται και σαν να τον δικάσαμε και μετά να τον θάψαμε…

    Ομως ο Ζιζεκ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αυτά τα λάθη και ελαττώματα. Για εντελώς άλλα πράματα υπάρχουν ειλικρινείς άνθρωποι που τον εκτίμησαν και τον εκτιμούν.

    Π.χ. η Σοφία Σακοράφα,
    σε ένα δυνατό άρθρο της, που συνιστώ ανεπιφύλακτα:
    Σε ΠΟΛΛΑ σημεία αυτού του πολύ ωραίου άρθρου, η Σοφία χρησιμοποιεί επιτυχώς, όσα έμαθε από το Ζίζεκ (και τη διάλεξή του στο Πολυτεχνείο, όπου πήγα κι εγώ)….
    …για να επισημάνει πληγές που παραμένουν ανοιχτές στην αριστερά, κλπ. κλπ.

    Τονίζω λοιπόν ξανά, ότι ΚΑΙ σε μένα άρεσε πολύ η διάλεξη του Ζίζεκ. Μάλιστα για πολλούς λόγους. Κάποια στιγμή ίσως μαζέψω αυτούς τους λόγους, ΟΛΑ τα πολλά θετικά εκείνης της διάλεξης, για να κάνω κάποιο νέο ποστ και/ή βίντεο, αν και… υπήρξαν ήδη ΔΥΟ ποστ για τη διάλεξη αυτή (μαζί με σχετικό βίντεο)

    Για τον Αντώνη και το Δήμο, τα θετικά του Ζίζεκ, εκείνα που εντυπωσιάζουν και τον πιο πολύ κόσμο, είναι κάτι που έχουν συνηθίσει, σαν σχεδόν αυτονόητο. Εχουν υλικό πολλαπλάσιας αξίας, άλλωστε, μαζεμένο στο όμορφο μπλογκ τους…
    (κι έχουν κάνει φύλλο και φτερό, ορισμένα θεωρητικά λάθη του… ΚΥΡΙΩΣ σε τομείς όπου -όμως- ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ άνθρωποι τον καταλαβαίνουν)

    Για τον πολύ κόσμο όμως, που ο Ζίζεκ γοητεύει σαν φακίρης – showman, ή και για τον κόσμο που απολαμβάνει ορισμένα βιβλία του… (για μένα το πρώτο ήταν το «Υψηλό Αντικείμενο της Ιδεολογίας» – που διάβασα λόγω βλάβης αυτοκινήτου -τότε- σε… λεωφορεία, μέχρι τέλους -χαχαχα)…
    …ο Ζιζεκ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ για πέταμα.
    Αντίθετα, συνιστάται. Είναι αναντικατάστατος.

    Είναι μια μοναδική ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

    Είναι και καλλιτέχνης.

  28. Το πραγματικό πρόβλημα στην Ελλάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Ζίζεκ, αλλά όσοι προσπαθούν μανιωδώς να τον οικειοποιηθούν με στραβούς τρόπους, αλλοιώνοντάς τον. Π.χ. ο Γιάννης / LLS που (όπως λένε… το γινάτι βγάζει μάτι)… επιμένει βλακωδώς και μανιωδώς στην ιδέα ότι ο Ζίζεκ «συμπαθεί το φιλελευθερισμό της Ayn Rand». Αυτή τη φορά το κακό έχει παραγίνει. Στο νέο «παράπλευρο σημείωμα» στην αριστερή στήλη του blog του, γράφει (με… direct link στην ίδια την Ayn Rand, στη wikipedia):

    [παράθεση από Ζίζεκ στην αρχή]

    Οι γνώσεις μου για την αρχιτεκτονική είναι περιορισμένες σε μερικά πολύ ιδιοσυγκρασιακά δεδομένα : η αγάπη μου για την Ayn Rand και την νουβέλα της “The foundainhead” , ο θαυμασμός μου για το μπαρόκ ,το σταλινικού στυλ τύπου αλά «γαμήλια τούρτα» κιτς ,και η φαντασίωση για ένα σπίτι μόνο με δευτερεύοντες και απόλυτα χρηστικούς χώρους, δηλαδή μόνο με σκαλιά ,διαδρόμους, τουαλέτα, αποθήκη, κουζίνα χωρίς σαλόνια και υπνοδωμάτια.
    “Living in the End Times” p 244.

    Αυτός που «αγαπά» την Ayn Rand είναι ο S.Zizek και η Ayn Rand είναι η τυπική εκπρόσωπος του ενός ρεύματος ορθολογικού «αντικειμενικού» φιλελευθερισμού σχεδόν στον αντίποδα του «διαλεκτικού» Hayek αλλά πάντως στην πρώτη θέση. Ίσως φαίνεται παράδοξο για ένα σύγχρονο μάχιμο διανοητή της Αριστεράς αλλά δεν είναι , γιατί πάνω από όλα η έντιμη εγρήγορση δεν συμβιβάζεται με τα πάσης φύσεως κλισέ και ετικέτες.
    Και με τον φιλελευθερισμό στην Ελλάδα άγνωστο η παραποιημένο από φίλους και εχθρούς , άντε ας νομιμοποιήσουμε την έρευνα του μέσω Ζίζεκ. Και όπως έχουμε ξαναπεί η Αριστερά δεν είναι αντί-φιλελεύθερη είναι «μετά φιλελεύθερη» (Wallerstein) ή «υπέρ φιλελεύθερη» (Unger)
    Περισσότερο για την «αγαπημένη» του Slavoj στην εικόνα

    Ε, να το χέσω αυτό το παραποιητικό κατασκεύασμα «Φιλελεύθερης Αριστεράς», που με το ζόρι θέλει [1] να βγάλει τον Ζίζεκ «υποστηρικτή του πλήρους φιλελευθερισμού της Rand», και [2] να βαφτίσει τον ιδιότυπο δογματισμό της Ραντ (υπέρ ενός ακραίου καπιταλισμού) σαν «πλήρη φιλελευθερισμό» (ενώ δεν είναι πλήρης, ούτε καν φιλελευθερισμός καλά-καλά) ή σαν «φιλελεύθερη ουτοπία» (συγχέοντάς την με μια εντελώς ΑΣΧΕΤΗ έννοια, ιδίου ονόματος, που συζητάει κριτικά ο Ζίζεκ)…

    Είναι γελοίο, το να αναφέρεται σαν απόδειξη της «υποστήριξης του φιλελευθερισμού της Rand» μια ΠΟΛΥ σύντομη αναφορά του Ζιζεκ σε νουβέλα της Ραντ, που του άρεσε.

    Μάλιστα… αν πάτε _πραγματικά_ στη σελ. 244 του «Living in the End Times» του Ζίζεκ (που παρατίθεται σαν πηγή) θα βρείτε και υποσημείωση στο κάτω μέρος, που αναφέρεται σε «αντίδοτο», _κατά_ της συγκεκριμένης νουβέλας της Ραντ:

    1. We should mention here Brigitte Reimann‘s Franziska linkerband (first published after the author’s death in 1974, but in a censored form), a classic of GDR literature: a true anti-Fountainhead, it concerns the struggle of a young woman architect to construct buildings which would be livable in for ordinary people.

    ( Brigitte Reimann: http://en.wikipedia.org/wiki/Brigitte_Reimann )

    …και άλλωστε ο «θαυμασμός» του Ζιζεκ για τη νουβέλα της Ραντ απαντάται μαζί με έναν (ίσης αξίας) «θαυμασμό» για το… Σταλινικό μπαρόκ, στην ίδια παράγραφο, που παρατίθεται λόγω ΗΛΙΘΙΑΣ επιδίωξης του LLS να προωθηθεί ο… Ζιζέκιος φιλο-φιλελευθερισμός (λέγε με Κουβέλη/Δημ.Αρ.).

    Κάτι ακόμη…
    Είναι ΗΛΙΘΙΟ να επιδιώκεται η εισαγωγή φιλελεύθερων στοιχείων στην Ελληνική Αριστερά με… μοχλό ή μέσο τον Ζίζεκ. Ο Ζίζεκ ειναι ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ που θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε ένα τέτοιο εγχείρημα, αν κρατηθεί το έργο του μακρυά από παραποιήσεις. Ο Ζίζεκ ΔΕΝ υποστηρίζει π.χ. κανέναν ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ φιλελευθερισμό (ενώ οι γνώσεις του για οικονομικά θέματα, όπως και για την Κρίση, είναι ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΑ ανεπαρκείς). Και όσο για το «θαυμασμό του» προς το φιλελευθερισμό, αυτός ανήκει ΜΟΝΟ στη σφαίρα της… ΝΟΣΗΡΗΣ αναθεωρητικής φαντασίας ορισμένων αριστερο-φιλελεύθερων κομματικών (όπως ο Γιάννης/LLS – υπέρ της Δημ.Αρ.). Ο Ζίζεκ δεν «θαυμάζει» ΚΑΝΕΝΑ φιλελευθερισμό. Απλώς τον αποδέχεται (ΚΑΙ τον κριτικάρει) σαν ΔΕΔΟΜΕΝΟ, δηλαδή σαν κυρίαρχη ιδεολογία του ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ. Η συμφωνία του με ορισμένες φιλελεύθερες αξίες περιορίζεται στα απολύτως αυτονόητα (ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ.)… ενώ πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε οξύτατη κριτική (π.χ. κατά της «ιδεολογίας της φιλελεύθερης ανεκτικότητας», κλπ.) Το ότι ο Ζίζεκ -βέβαια- δεν δέχεται υπαναχωρήσεις σε θέματα δικαιωμάτων τα οποία θεωρεί απολύτως σωστά και αυτονόητα, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ταύτιση με το φιλελευθερισμό, ακόμη λιγότερο αποτελεί μέσο για το πλησίασμα σε μια «αριστερο-φιλελεύθερη ιδεολογία»…

  29. Υπάρχουν και άλλες επαινετικές ή επαμφοτερίζουσες αναφορές του Ζίζεκ στην Rand, και ιδιαίτερα στο μυθιστόρημά της Fountainhead. Βλέπε, για παράδειγμα:

    1. «Can a Lacanian Learn Something from Ayn Rand?» http://www.lacan.com/frameXII5.htm

    2. Violence: Six Sideways Reflections

    3. The Monstrosity of Christ: Paradox or Dialectic?

    4. «Four Discourses, Four Subjects» Στον συλλογικό τόμο Cogito and the Unconscious, επιμέλειας του ιδίου (1998). ( βλ. στο google books και εδώ): http://en.wikipedia.org/wiki/Randian_hero

    5. «The Actuality of Ayn Rand», που ο Ζίζεκ κατέθεσε στο Journal of Ayn Rand Studies (!!!) 3.2 (2002) http://www.aynrandstudies.com/jars/v3_n2/3_2toc.asp#sz

    6. Για την κινηματογραφική βερσιόν του Fountainhead, έχει πει ότι είναι «η καλύτερη αμερικανική ταινία όλων των εποχών» (στην ταινία Zizek!, πλήρες transcript εδώ: http://beanhu.wordpress.com/2009/12/07/zizek/)

    Φοβούμαι ότι σ’ αυτό το θέμα η υπεράσπισή του είναι αρκετή δύσκολη υπόθεση. Τα είπαμε ξανά: όταν ανακηρύσσεται «ηθικό υποκείμενο» είναι ο Πάπας, δεν πρέπει να εκπλήσσεσαι που ανακηρύσσεται ηθικό υποκείμενο εξίσου εύκολα και ο πρωταγωνιστής του Fountainhead. Αν θες να σου βρω το εδάφιο όπου ο Ζίζεκ λέει αυτό ακριβώς, ότι δηλαδή ο κεντρικός χαρακτήρας της Ραντ συμπυκνώνει τα χαρακτηριστικά του ηθικού υποκειμένου, να σου το βρω.

  30. Σωστά λες ότι ο Ζίζεκ δεν υποστηρίζει τον οικονομικό φιλελευθερισμό, θα πρέπει όμως να προσθέσουμε ότι σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική δεν είναι ακριβώς εύκολο να πούμε ότι υποστηρίζει οτιδήποτε.

    Αυτά που μπορούμε να πούμε είναι ότι:

    α) μετά το Υψηλό Αντικείμενο της Ιδεολογίας ο Ζίζεκ στρέφεται σε μια σφοδρότατη επίθεση στον πολιτικό φιλελευθερισμό
    β) ότι στρέφεται σε μια κατ’ εξοχήν (όχι όμως σταθερή) θετική στάση απέναντι στην αναγκαιότητα του πολιτικού Τρόμου (κάτι που δεν έκανε ΠΟΤΕ ο Μπαντιού, ο οποίος αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι της σκέψης του στην ανάγκη να υπερκεραστεί αυτή η ανάγκη, στο να τελειώσουμε με τον 20 αιώνα)
    γ) Ότι διατηρεί μια εμμονική σχέση με το φαινόμενο της θρησκείας και του φονταμενταλισμού, έχοντας αφιερώσει πληθώρα έργων του ή αποσπασμάτων έργων του στον Χριστιανισμό και στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

    • Αντώνη,

      Την ίδια «εμμονική σχέση» (αλλά σε μικρότερο βαθμό) διατηρεί ο Ζίζεκ _και_ με πτυχές της Ayn Rand, προς τις οποίες εγώ τουλάχιστον διαπίστωσα (στη στάση του) και ένα «fascination» εφάμιλλο… βιολόγου που ανακάλυψε νέο ιό.
      Η αμφισημία αυτού του είδους «θαυμασμού» ή «εμμονικότητας» είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση (ΚΑΙ κριτική), αλλά… όπως είπες ΚΑΙ εσύ

      «Το τελευταίο που θαυμάζει ο Ζίζεκ στη Rand είναι ο φιλελευθερισμός της». – ™ Andonis/RD

      Εδώ… βγαίνει ότι ΟΥΤΕ τον πολιτικό φιλελευθερισμό, συμπαθεί ο Σλαβόι, θα… συμπαθούσε τη Ραντ για αυτό που ΔΕΝ συμπαθεί (έτσι κι αλλιώς)? 🙂

      Παρεμπιπτόντως από τις 6 references που έδωσες πιο πριν, τις δύο (την πρώτη και την τελευταία) τις έχω ΗΔΗ ψάξει εξονυχιστικά, κάνοντάς τες «φύλλο και φτερό». Είναι πολύ συζητήσιμο ΑΝ εκφράζουν καν «θαυμασμό» με τη συνηθισμένη έννοια. Την ταινία «Zizek!» ειδικά την έχω δει 3 φορές. Τώρα που είδα και το transcript θυμήθηκα κι εκείνη την ΠΟΛΥ σύντομη αναφορά στη Rand, της οποίας το έργο «θαυμάζει» ο Ζίζεκ με τον ίδιο τρόπο που «θαύμαζε» και το… καλύτερο έργο της Ναζιστικής Γερμανίας. (Ε, ίσως… οι νεοναζί να τον βγάλουνε ΚΑΙ ναζιστή, το Σλαβόι, μετά από αυτό το ΨΙΧΟΥΛΟ ένδειξης…- δεν ξέρω -χαχαχα)

      Η έρευνα όμως θα συνεχιστεί.

      We DON’T MESS AROUND with… logic, εμείς οι software people! 😈

      Υ.Γ. Το απόσπασμα του σεναρίου της ταινίας «Zizek!» που έχει τη μικρή αναφορά στο φιλμ Fountainhead (Ayn Rand):

      …Being There, you know, Peter Sellers. It should be… Hal Ashby. No, this is too intelligent for me. You know the ape will not get the banana. Fuck it, I don’t get it here. Ah. U.S. ’70s. “Being There.” It’s a wonderful movie, and look, my anal character. The price is okay, so definitely. What more do I need? Fountain head is the best American movie of all times. Then the best German movie would be “Opfergang.” This is the sacrificial path, of course,from ’44, by Veit Harlan, the Nazi director. So we have Ayn Rand, a Nazi, and then… unfortunately, this is a more standard one… it is “Ivan the Terrible,” Eisenstein. I would say these three are the best movies of all times for me. Ah, this one I want, definitely. So we have these two. That will be it, I think. How about if I buy them for you? No, wait a minute. Poor American girl, working class. Who pays for that? Are you serious? …

      ΠΡΟΣΟΧΗ εδώ: Εκτός από το σύντομο έπαινο για το «Fountainhead», το _μόνο_ που είπε εδώ ο Ζίζεκ για τη Rand είναι:

      «So we have Ayn Rand, a Nazi[*], and»…

      Well, perhaps he liked her NAZISM ! :mrgreen:
      (it was so fuckin’ sincere and _PURE_ -hahaha 🙂 )
      [*] Αρεσε επίσης στο Ζιζεκ ο… ναζιστής σκηνοθέτης Veit Harlan
      -που έκανε «την καλύτερη γερμανική ταινία»…
      (Ζίζεκ: «the best German movie would be “Opfergang”…).

  31. Ξέρεις ότι αυτές οι αναφορές (σε ναζιστικές ταινίες, κλπ) γίνονται κυρίως λόγω επιθυμίας πρόκλησης σοκ και είναι πάντα επαμφοτερίζουσες. Φυσικά ο «θαυμασμός» προς την Ραντ ανήκει στην κατηγορία ηθελημένης προσβολής αυτού που ο Ζίζεκ αντιλαμβάνεται ως φιλελεύθερη ανεκτικότητα. Δεν παύουν όμως να είναι μεθοδολογικά και πολιτικά όχι φάουλ αλλά πέναλτι. Στην επιθυμία του να προσβάλλει την πολιτική ορθότητα, ο Σλαβόι πυροβολεί τις υποτιθέμενες θέσεις το στο πόδι διαρκώς. Για αυτό μίλησα επανελειμμένα «περί ορίων της πρακτικής της συνηγορίας του διαβόλου», άλλωστε.

    • Εδώ είμαστε απολύτως σύμφωνοι…

      Αλλά -όπως είπα- ΔΕΝ θα… χαρίσω το Ζίζεκ και στη… Δημ.Αρ.
      (να του φορέσουν φέσι… Κουβέλικο)

      Υ.Γ. Την ταινία «Fountainhead» (με τον Γκάρυ Κούπερ) τη βρήκα και… την κατεβάζω
      (δυστυχώς δεν την έχω δει ποτέ)
      Το βιβλίο της Rand το ΕΧΩ, αν και διάβασα μόνο αποσπάσματα…

  32. Μόλις ανέβασα μια νέα «μόνιμη σελίδα» στο μπλογκ, με αποσπάσματα από το βιβλίο του Ζίζεκ «Living in the End Times» (φυσικά στα αγγλικά). Χρειάστηκε πολύς κόπος για διορθώσεις, αλλά πιστεύω ότι είναι εντάξει τώρα.
    Η σελίδα αυτή αποτελείται -προς το παρόν- από τις ίδιες ακριβώς παραπομπές που χρησιμοποίησε και ο Γιάννης/LLS για να κατασκευάσει το Κουβελικό/Ραντικό… φέσι που φόρεσε στον Ζίζεκ. Και πρόκειται για κραυγαλέα πλάνη, εκ μέρους του, όπως διαπίστωσα μελετώντας προσεκτικά το πρωτότυπο, καθώς έκανα διορθώσεις…

    Η μοναδική σύντομη αναφορά στη Rand που επικαλείται ο Γιάννης/LLS, σε αυτές τουλάχιστον τις σελίδες (36-38) του βιβλίου, είναι σαν… ιστορικό παράδοξο, διότι συνδύασε στη σκέψη της δύο ακραίες όψεις ασύδοτου φιλελευθερισμού, ΟΧΙ όμως με σκοπό κάτι που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει «φιλελεύθερη ουτοπία».
    Αντίθετα… (λέει ο Ζίζεκ)

    Traditionally, each basic form of liberalism necessarily appears as the opposite of the other: liberal multiculturalist advocates of tolerance as a rule resist economic liberalism and try to protect the vulnerable from unencumbered market forces, while market liberals as a rule advocate conservative family values, and so on. We thus get the double paradox of the traditionalist Rightist supporting the market economy while ferociously rejecting the culture and mores that economy engenders, and his counterpoint, the multiculturalist Leftist, resisting the market (though less and less so, it is true, as Michea notices) while enthusiastically enforcing the ideology it engenders. (Half a century ago, the symptomatic exception was the unique Ayn Rand, who advocated both market liberalism and a full individualist egotism deprived of all traditional forms of morality concerning family values and sacrifice for the common good.) Today, however, we seem to be entering a new era in which it is possible for both aspects to be combined: figures such as Bil Gates, for instance, pose as market radicals and as multiculturalist humanitarians.

    «Πλήρης Φιλελευθερισμός» (και «φιλελεύθερη ουτοπία») σε αυτό το εδάφιο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εκείνα τα δύο στοιχεία που συνδύασε η «μοναδική» και σπάνια, ιδιόρρυθμη και ακραία Ayn Rand. ΚΑΘΕ άλλο. Αντίθετα, (όπως λέει στο τέλος) άνθρωποι όπως ο Μπιλ Γκέητς, ποζάρουν ταυτόχρονα σαν «ριζοσπάστες της αγοράς» ΚΑΙ σαν «πολυπολιτισμικοί ανθρωπιστές» (και αυτοί υλοποιούν έναν «πλήρη φιλελευθερισμό»). Η… καρακάξα Ayn Rand όμως, αντί αυτών, συνδύασε δύο… δεινά, ουσιαστικά… διπλασιάζοντας το κακό του καπιταλισμού (το λέω με δικά μου λόγια -φυσικά- και… υπερβάλλω -χεχε). Ορίστε το, ξανά:

    (Half a century ago, the symptomatic exception was the unique Ayn Rand, who advocated both market liberalism and a full individualist egotism deprived of all traditional forms of morality concerning family values and sacrifice for the common good.)

    Δηλαδή… Ο Κουβελικός αριστερο-φιλελεύθερος… παραχαράκτης LLSδιάβασε τον Ζίζεκ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. Ποδοπατώντας ΟΛΟ το οικοδόμημα που χτίζει σε αυτές τις σελίδες ο Ζίζεκ, ως προς το νόημά του. Ο Ζίζεκ ΔΕΝ είπε εδώ ότι η σκέψη της Rand είναι «πλήρης φιλελευθερισμός», διότι -κατά τον ίδιο το Ζίζεκ- ένας «πλήρης» (και επομένως… ουτοπικός ή ανεφάρμοστος – τελικά) φιλελευθερισμός θα ήταν εκείνος που συνδυάζει ΤΟΣΟ την Ελευθερία της Αγοράς ΟΣΟ ΚΑΙ τις φιλανθρωπικές τάσεις για Σεβασμό των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (κλπ.) που βλέπουμε… π.χ. (αυτά τα δύο μαζί) στον Gates. Η πίστη -αντίθετα- της Ραντ σε ένα » full individualist egotism deprived of all traditional forms of morality concerning family values and sacrifice for the common good», αποτελεί είδος ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ (της ίδιας) με τον άκρατο και ασύδοτο καπιταλισμό της αγοράς, και ΤΙΠΟΤΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

    Δηλαδή -θέλει να πει ο Ζίζεκ- ο (φιλελεύθερος) καπιταλισμός περιέχει πάντα αυτή την αντίφαση μεταξύ της Ελευθερίας της Αγοράς και των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, αλλά η… «μοναδική» Ραντ κατάφερε να ΜΗΝ έχει αντίφαση, υιοθετώντας την απόλυτη ελευθερία (=αγριότητα) της αγοράς ΚΑΙ την απόλυτη ελευθερία από κάθε παραδοσιακή ανθρωπιστική ηθική ή θυσία, που διαφυλάσσει το κοινό καλό (προστατεύοντας τα Ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ.)
    Είναι δηλαδή η ΣΥΝΕΠΕΙΑ της Ραντ που «θαυμάζει» ο Ζίζεκ, όπως ακριβώς είχαμε πει (ο Αντώνης ΚΑΙ εγώ). (και η «μοναδικότητα» της). Αλλά ΟΧΙ μια «γενική συνέπεια» (που θα ίσχυε για κάθε συνεπή… βλάκα ή θρησκόληπτο), παρά… μια ΠΟΛΥ συγκεκριμένη (και ΜΟΝΑΔΙΚΗ) συνέπεια, μεταξύ της αγριότητας της αγοράς και της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ αγριότητας μιας ηθικής απαλλαγμένης από ΚΑΘΕ είδος (παραδοσιακού) ανθρωπισμού. Είναι κάτι, δηλαδή… που θυμίζει ΠΟΛΥ περισσότερο το… ναζισμό, ΠΑΡΑ τον φιλελευθερισμό.

    ΤΩΡΑ εξηγείται και ο… αστεϊσμός του Ζίζεκ στο φιλμ «Zizek!», που παραθέτει την ταινία που αφορά την Ραντ, ΜΑΖΙ με τη… ναζιστική ταινία «που του άρεσε» (εξίσου πολύ), κλπ. Και φυσικά δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση, το οικοδόμημα του Ζιζεκ, με τις… ονειρώξεις των Κουβελο-φρόνων, που μέσω της εμφύτευσης… δόσεων Ζίζεκ στο μπάσταρδο αριστερο-φιλελευθερισμό τους, ευελπιστούν να… αλλοιθωρίσει ο κόσμος προς το κομματικό τους μαγαζάκι…

  33. Εν κατακλείδι, μια απλοϊκή ή επιπόλαιη ανάγνωση, των προηγουμένων εδαφίων, μπορεί να «σκανάρει βιαστικά» το κείμενο του Ζίζεκ… ΧΩΡΙΣ να το εμπεδώσει, καταλήγοντας στο ΒΛΑΚΩΔΕΣ λανθασμένο συμπέρασμα ότι… (π.χ.)

    «Η Ayn Rand ήταν υπέρμαχος ενός πλήρους φιλελευθερισμού, όπως είναι σήμερα ο… Bill Gates».

    !!! :mrgreen:

    Κάτι τέτοιο συμπέρανε και ο Κουβελόφρων Ιωάννης μας…
    Η λέξη «πλήρης» που χρησιμοποίησε (και αργότερα επικαλέστηκε σαν «λέξη – κλειδί» για να δικαιολογήσει τη ΜΕΓΚΑ-μπούρδα του, ότι -δήθεν- ο Ζιζεκ «υποστηρίζει» τον φιλελευθερισμό της Ραντ «επειδή είναι πλήρης φιλελευθερισμός»… είναι η ΠΙΟ ακατάλληλη λέξη για τη Ραντ και το ΠΙΟ λανθασμένο που έγραψε. Η σωστή λέξη είναι «ΣΥΝΕΠΗΣ». period.

    (και «συνεπής», ΟΧΙ με κάτι που «θαυμάζει» ή -ακόμη χειρότερα- «υποστηρίζει» ο Ζίζεκ, αλλά συνεπής ως προς κάτι που ο Ζίζεκ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ βαθύτατα)…

    (μπορεί να σε μισώ γιατί είσαι φασίστας, αλλά σε εκτιμώ γιατί είσαι συνεπής – ένα πράμα…) 🙂

    ΔΕΝ το καταλάβατε?
    OK, ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ... (από άλλη οπτική γωνία)

    Ο Ζίζεκ σίγουρα -ναι- γοητεύεται από τη Ραντ.
    Κατά κάποιον τρόπο -ναι- «τη θαυμάζει».

    Για ΤΙ πράμα όμως τη «θαυμάζει»?

    Ο Κουβελόφρων… Ζιζεκο-μουτζαχεντίν Ιωάννης ΝΟΜΙΖΕΙ πως ο Ζίζεκ τη θαυμάζει «για τον ΠΛΗΡΗ φιλελευθερισμό της».

    Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μόνο (σίγουρο) για το οποίο… ΔΕΝ θαυμάζει ο Ζίζεκ τη Ραντ.

    Τη «θαυμάζει» όμως, για τη ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ που έχει και τη ΣΥΝΕΠΕΙΑ που επέδειξε, στο γεγονός ότι απαίτησε ΚΑΙ στον ανθρώπινο ή κοινωνικό τομέα, την ΙΔΙΑ ασυδοσία και απαλλαγή από κάθε ηθική, που θεωρούσε σωστή και στην Οικονομία ή στην Αγορά.

  34. Η σωστή λέξη είναι “ΣΥΝΕΠΗΣ”. period.

    Σωστά, πολύ σωστά. Αλλά το ερώτημα είναι α) γιατί χρειάζεσαι ως Ζίζεκ 10 διαφορετικά κείμενα για να πεις κάτι τέτοιο β) τι ακριβώς σημαίνει αυτό (εφόσον και ο Χίτλερ συνεπής με τις ιδέες του ήταν και πέθανε για αυτές παρά να δεχτεί να παραδοθεί). Με απλά λόγια, ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται την πολιτική ηθική ο Ζίζεκ παράγει αποτελέσματα που είναι τα ίδια πολιτικά ασυνεπή, μιας και αποτυγχάνει, σε βασικό επίπεδο να διαχωρίσει δεξιά και αριστερά. Συνεπής ο Λένιν, συνεπής και η Ραντ. Συνεπής ο Ροβεσπιέρος, συνεπής και ο Χίτλερ. Λογική επαγωγή: κομμουνισμός-φασισμός, εξίσου συνεπείς, το ίδιο πράγμα, διαλέγεις και παίρνεις.

    Σε αντιπαραβολή, διάβασε το τμήμα του Ηθική του Μπαντιού για το Κακό και τις μορφές του.

    • Αντώνη θενκς για την παρέμβαση, είναι ΠΟΛΥ εύλογη και εύστοχη.

      Θα διαβάσω το τμήμα που λες του Μπαντιού, αλλά πρώτα θα θέσω υπ’ όψη σου κάποια απάντηση στα ζητήματα που έθεσες, που είχα ΗΔΗ σκεφτεί….

      1) Ας σημειωθεί ότι… περίπου παρόμοια αντίρρηση με τη δική σου, είχε θέσει (για… αντίθετους λόγους) και ο γνωστός… Κουβελόφρων Ζιζεκολάτρης (χεχε). Εκείνος βέβαια, το έθεσε πιο απλοϊκά, όπως τον συμφέρει, σαν «απόδειξη» ότι -ακριβώς επειδή η «συνέπεια» σαν αιτία «δεν ευσταθεί»- τότε… επιβεβαιώνεται η δική του «θεωρία» ότι ο Ζίζεκ είναι λάτρης του φιλελευθερισμού! χαχαχα 🙂

      2) Η δική σου ένσταση, ωστόσο, είναι πράγματι βάσιμη. Και την είχα σκεφτεί κι εγώ, μέχρι που κατάλαβα ότι… ο Ζίζεκ έχει 3-4 ιδεολογικά «βίτσια» που χρωματίζουν όλο το έργο του, εξηγώντας εν μέρει κι αυτό που θέτεις. Τα πιο πολλά αυτά «βίτσια» τα ξέρεις, τα είπες ήδη.

      Υπάρχουν κι άλλα «βίτσια» όμως, που ίσως εξηγούν ΓΙΑΤΙ ασχολήθηκε ειδικά με τη Rand και ΓΙΑΤΙ τον συνάρπασε η «ηθική της» (και δεν ασχολήθηκε τόσο πολύ ή δεν «θαύμασε» τη συνέπεια άλλων). Διακρίνω π.χ. μια τάση του Ζίζεκ να θαυμάζει την «εγωϊστική» πλευρά της «ηθικής της Ραντ», διότι κάπου… συμπίπτει (εν μέρει) με μια άλλη ιδέα του (που είχα δει σε κάποιο βίντεο, μάλλον όχι στα 3 βιβλία του -και δεκάδες άρθρα- που διάβασα μέχρι τώρα):
      (είπε) «θα ήθελα να ΜΗΝ είμαι αλτρουϊστής, να είμαι εγωϊστής, αλλά να υπάρχει ΚΑΙ κοινωνία με κάποιους θεσμούς που να μου εξασφαλίζουν αυτό το δικαίωμα, του να ΜΗΝ είμαι αλτρουϊστής».

      Το προφανές επιχείρημα εδώ είναι μια πλήρης αντιστροφή της πολιτικής που εκφράζει η Ραντ, στην κατεύθυνση ενός κομμουνισμού που απαλλάσσει τον άνθρωπο από την ανάγκη για συνειδητό αλτρουϊσμό, ενώ τον απαλλάσσει ΚΑΙ από την ανάγκη να πολεμήσει τον εγωϊσμό των ΛΙΓΩΝ (=Ραντ), με το να επιτρέψει σε ΟΛΟΥΣ ένα βαθμό εγωϊσμού, μέσω θεσμοθέτησης δικαιωμάτων για όλους. Αν υπάρχει δηλαδή π.χ. κοινωνικό κράτος, δεν θα υπάρχει και ανάγκη να κάνουμε ελεημοσύνη, κλπ. (εγώ έτσι το κατάλαβα).

      Εδώ διακρίνω μια έλξη, πράγματι, που ασκεί η μη-αλτρουϊστική ηθική της Ραντ στον Ζίζεκ, αν μη τι άλλο διότι… η συνέπειά της φαίνεται να είναι απαλλαγμένη από ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ και από αντιφάσεις. Και στο βαθμό που η ίδια η Ραντ είναι «μοναδική» (=λέξη του Ζίζεκ) τη μεταχειρίζεται με ιδιαίτερη φροντίδα, σαν… σπάνια μαύρη πεταλούδα που βρήκε συλλέκτης πεταλούδων. 🙂

      Τέλος, σε αυτό που λες εδώ…

      Συνεπής ο Λένιν, συνεπής και η Ραντ. Συνεπής ο Ροβεσπιέρος, συνεπής και ο Χίτλερ. Λογική επαγωγή: κομμουνισμός-φασισμός, εξίσου συνεπείς, το ίδιο πράγμα, διαλέγεις και παίρνεις.

      …η απάντηση που σκέφτομαι χωρίς κόπο είναι η εξής.
      Το θέμα για τον Ζίζεκ -τελικά- δεν είναι τόσο πολύ η συνέπεια, αν και την εκτιμά ιδιαίτερα γιατί… του επιτρέπει «εικονικά πειράματα σκέψης» (removing irrelevant parameters in an experiment, to do it better…)
      Το θέμα είναι μάλλον ΠΟΥ οδηγεί η (οποιαδήποτε) «συνεπής ιδεολογία». – Αν οδηγεί σε κοινωνική ωφέλεια για όλους, ή αν οδηγεί σε μιζέρια των πολλών, κλπ.

      Διότι -στην τελική- υπάρχει «λογική συνέπεια» και στην ωμή δικτατορική βία. Εργάτες που δουλεύουν κάτω από πολυβόλα που τους σημαδεύουν, ίσως δουλεύουν και πιο σκληρά. Η καταναγκαστική εργασία τους είναι δηλαδή λογικά ΣΥΝΕΠΗΣ, το σύστημα αυτό ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ. Den doulevi ergati, tote skotosi ergati… 🙂
      …αλλά τέτοια συνέπεια να τη βράσουμε, φυσικά.

      • Για τον Ζίζεκ, δηλαδή…

        Η Ayn Rand είναι ΠΟΛΥ ενδιαφέρουσα περίπτωση, από πολλές απόψεις, με «point de capiton» (Λακανιστί) τη «συνέπειά της».

        1) Τραβάει το «σχοινί» του καπιταλισμού στο ΕΠΑΚΡΟ, μέχρι του σημείου που… επιτέλους θα σπάσει. Εχει τη γοητεία του Μαύρου Προβάτου που… χάσκει πάνω από το γκρεμό. Ο κομμουνισμός, είναι ΤΟΤΕ… «ένα βήμα μπροστά»!! χεχε

        2) Ενσωματώνει το πιο αγαπημένο διαλεκτικό βίτσιο του Ζίζεκ, διότι… ο ακραίος και λογικά συνεπής στοχασμός της, που φτιάχτηκε με ΤΟΣΗ πολλή περιφρόνηση για το πλήθος, και ΤΟΣΗ πολλή εξιδανίκευση του Ατόμου που νικάει τις αμαθείς μάζες… είναι ικανός να αντιστραφεί απότομα στο ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετο, που είναι η επικράτηση του πλήθους και των μαζών. Από αυτή την άποψη, η Ραντ είναι για τον Ζίζεκ το Τελευταίο (συνεπές) Κάστρο του πιο ακραίου καπιταλισμού, πέρα από το οποίο… ανατέλλει η επανάσταση.

        3) Αυτό που ΝΟΜΙΖΕΙ πως είναι δικό της, καπιταλιστικό δημιούργημα (μη-αλτρουϊστικής) ηθικής, η Ραντ, για τον Ζίζεκ είναι ένα αντεστραμμένο κακέκτυπο της δικής του (επίσης, σε αρκετό βαθμό μη-αλτρουϊστικής, υλιστικής) ηθικής. Εκείνο που εκείνη φαντασιώνεται σαν θεμέλιο για μία Ελίτ Ραντικων ηρώων, εκείνος το φαντασιώνεται αντεστραμμένο για ένα συνειδητοποιημένο πλήθος σε συνθήκες κομμουνισμού…
        …που έχει καταργήσει ΚΑΙ την ανάγκη για ελεημοσύνη η αλτρουϊστική «φιλανθρωπία» μέσα από νέους θεσμούς.

  35. Παραθέτω εδώ και τις απαντήσεις μου στο Γιάννη/LLS, που αφορούν το ΠΡΩΤΟ λινκ[*] που έδωσες, Αντώνη. Γιατί… ίσως δεν τις είδες, ή και αν τις είδες, έχουν νέο νόημα ΤΩΡΑ (ενώ έκανα και μερικές βελτιώσεις):

    [*] 1. “Can a Lacanian Learn Something from Ayn Rand?” http://www.lacan.com/frameXII5.htm

    OMADEON said…
    Γιάννη, το Living in the End Times το ΕΧΩ, αλλά λόγω άλλων ασχολιών θα χρειαστώ χρόνο πριν κάνω σχετικό ποστ.

    Προς το παρόν τολμώ να πω ότι το ΓΙΑΤΙ ο Ζίζεκ είχε «θαυμασμό» για τη Ραντ και με ΤΙ έννοια, είναι… ακριβώς ΜΠΡΟΣΤΑ σου αλλά ΔΕΝ το βλέπεις. Βλέπεις αυτά που ΘΕΛΕΙΣ να δεις σε ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΗ ερμηνεία του εδαφίου που παράθεσα, εγκλωβίζοντας τη διαλεκτική του Ζίζεκ σε κάτι που ΔΕΝ συνοψίζει τα ΟΥΣΙΩΔΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ αυτά που λες, αυτά είναι αυτονόητα αλλά ΠΟΛΥ γενικά, σχεδόν… ευνουχιστικά για το νυστέρι του Ζίζεκ στο εδάφιο. O τρόπος που αναφέρθηκε στη Ραντ [στο εδάφιο] ΔΕΝ ΕΧΕΙ ίχνος «θαυμασμού». Εχει όμως ΜΠΟΛΙΚΟ «fascination», DEEP psychoanalytic AND political fascination, as follows:

    1. Rand’s ideological limitation is here clearly perceptible: in spite of the new impetus that the myth of the “prime movers” got from the digital industry (Steve Jobs, Bill Gates), individual capitalists are today, in our era of multinationals, definitely not its “prime movers.” In other words, what Rand “represses” is the fact that the rule of the crowd is the inherent outcome of the dynamic of capitalism itself…

    Ο «θαυμασμός» του Ζίζεκ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ όπως τον ερμηνεύεις. Δεν διαφέρει από «θαυμασμό» συλλέκτη πεταλούδων που βρήκε σπάνιο είδος, ή -καλύτερα- «θαυμασμό» βιολόγου που βρήκε… επικίνδυνο ιό. Κι ο ιός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η δική σου ιδέα για φιλελευθερισμό. Είναι καθαρόαιμος ιός ΑΚΡΑΙΟΥ καπιταλισμού. Ο Ζίζεκ χαίρεται γιατί τον ΕΣΠΑΣΕ.

    January 6, 2011 10:54 PM

    OMADEON said…
    Τώρα… πρέπει να ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΤΕΙ ένα πράμα που λες και ξαναλες, με διαφορετικούς τρόπους:

    Το ζητούμενο είναι γιατί σε πολλαπλές αναφορές ο ΣΖ επαινεί τόσο ΠΛΕΥΡΕΣ αυτού του έργου; Για την ιδεολογική συνέπεια της συγγραφέως; Ωραία τότε στην ίδια γραμμή όλη η Ναζιστική Θεωρία, η Λογοτεχνία της Παιδοφιλίας, ο ισλαμοφασισμός είναι προς έπαινο γιατί οι φορείς τους είναι «συνεπείς». Τότε καταλύουμε κάθε έννοια κριτικού λόγου. Δεν μας ενδιαφέρει τι λέμε αλλά αν είμαστε συνεπείς με αυτό που λέμε!

    Την απάντηση σ’ αυτό ΔΕΝ την αποκτάς από την οπτική γωνία της ΕΡΩΤΗΣΗΣ που θέτεις. Θέτεις ΛΑΘΟΣ ερώτημα. Το ΣΩΣΤΟ ερώτημα είναι ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΤΑΙ ο Ζίζεκ από τη Ραντ, ΤΙ της «βρίσκει» δηλαδή που την καθιστά… «ελκυστική».

    Ε, θα σου απαντήσω με παράδειγμα από το ΔΙΚΟ ΜΟΥ τομέα. ΣΥΝΑΡΠΑΖΟΜΑΙ από προγράμματα, τα οποία μισώ, ακριβώς τη στιγμή που τα ΣΠΑΖΩ και τα ΚΑΤΑΝΟΩ. Η δουλειά του coder και η δουλειά ενός dialectician έχουν ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ.

    Και… νομίζεις ότι «θαυμάζω» τον κώδικα που σπάζω? ΟΚ, με ΚΑΠΟΙΑ έννοια ναι, αλλά στην πραγματικότητα… ΚΑΘΟΛΟΥ! χεχε

    Τώρα… γιατί δεν με συναρπάζουν άλλα είδη κώδικα? Διότι είναι ΒΑΡΕΤΟΙ και ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΩ τιποτε από δαύτους. Είναι ΗΛΙΘΙΟΙ, όπως ο… Χομέϊνι, ή ο Χίτλερ. Get it?
    January 6, 2011 11:04 PM

    ΠΙΟ πριν, είχα πει και τα εξής, στον LLS:

    Υ.Γ. Και… για να δεις βρε Γιάννη ΠΟΣΟ ΕΞΩ έχεις πέσει, κοίτα κι αυτό εδώ (του Ζίζεκ για τη Ραντ):

    Can a Lacanian learn something from Ayn Rand?
    Rand, who wrote the two absolute best-sellers of our century, The Fountainhead (1943) and Atlas Shrugged (1957), was (deservedly) ignored and ridiculed as a philosopher: her fascination with male figures displaying absolute, unswayable determination of their Will, seems to offer the best imaginable confirmation of Sylvia Plath’s famous line, «…every woman adores a Fascist.» However….

    Δηλαδη ρε Γιάννη, επειδή εσύ γουστάρεις…. Ψαριανό και Μπουτάρη (να’ ούμε) και μία χόρτα, μία κολοκυθάκια αριστερά και μία καλαμαράκια (με μπύρα ΜΥΘΟΣ πάντα)… θα κάνουμε ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ και τον Ζίζεκ θαυμαστή «υποστηρικτή» της «Φιλελεύθερης Ουτοπίας» της Αίην Ραντ? ΤΙ λέμε τώρα??…

    Το ΑΝΤΙΘΕΤΟ ισχύει, διότι -απλούστατα- ΚΑΜΜΙΑ σχέση με «φιλελεύθερη ουτοπία» δεν είχε η (καρα-φασίστρια) δεξιά κυρία…
    που… «was (deservedly) ignored and ridiculed as a philosopher», σαν «confirmation of Sylvia Plath’s famous line, «…every woman adores a Fascist.«!!!

    ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ θα βρεις την απάντηση, του ΓΙΑΤΙ και ΤΙ της «θαύμαζε» ο Ζίζεκ. ΟΧΙ εκεί που νομίζεις…

    Sorry, mate. 🙂

    January 5, 2011 11:06 PM

    • Omad,

      Απλά διευκρινιστικά, δεν μπαίνω στο σάιτ του LLS. Γράφεις πολλά ενδιαφέροντα, έχεις γόνιμες ιδέες, και πιστεύω ότι έχεις ήδη υλικό για ένα καλό δοκίμιο «Zizek and Rand» αν τα βάλεις κάτω.

      • Αντώνη το ξέρω (περί LLS) – και θλίβομαι που σε αναγκάζω να υποστείς αυτή τη σύνδεση με μπλογκ που αποφεύγεις (έστω και έμμεση).

        Εμπιστεύομαι απόλυτα την κρίση σου πάντως, και το υπόλοιπο που είπες είναι σημαντική ενθάρρυνση – ΚΑΙ τιμή.

        • Όταν λέω σε κάποιον «δεν θα ξανασχολιάσεις στο blog μου», δεν θα πάω να διαβάζω στο δικό του, ούτε θα το σχολιάσω. Όπως όταν πω σε κάποιον «δεν θα ξαναρθείς στο σπίτι μου», δεν είναι φυσιολογικό να κάνω εγώ επισκέψεις στο δικό του.

          Για το δεύτερο, ναι, πιστεύω ότι έχεις μπει σε μια διαδικασία γόνιμη και ενδιαφέρουσα σε ό,τι αφορά κάποια όχι συχνά συζητημένα ζητήματα στο έργο του Ζ (τουλάχιστον όχι συχνά στην Ελλάδα). Χαίρομαι εάν συνέβαλα εγώ και ο Δήμος κάτι σε αυτή την κατεύθυνση. Τέτοιου είδους διάλογοι δυστυχώς είναι σπάνιοι πλέον.

  36. Κι ένα δωράκι για τη φίλη μας την Πιγκουίνα, στην οποία οφείλω το ΑΡΧΙΚΟ εύρημα της… μεγκα-πατάτας του Ιωάννη του… Κουβελο-σεβούς:

    «I think Ayn Rand Sucks…and Slavoj Zizek agrees with me.» (Marcus Andersson)
    …που παραθέτει το ΙΔΙΟ κείμενο του Ζίζεκ που είδαμε πριν, σε άλλη εμφάνισή του: http://www.egs.edu/faculty/slavoj-zizek/articles/the-lesbian-session/

    …και λινκάρει στην (πιο κεντρική σελίδα του φατσοβιβλίου)
    «Ayn Rand Is Burning In Hell Right Now»

    …που αποτελεί διαμαρτυρία για ΑΥΤΟ το αίσχος των Randians:
    (με την επιφύλαξη ότι αυτοί που διαμαρτύρονται είναι… μαλάκες Ραντιανοί, που θεωρούν όμως, ότι η οργάνωσή τους… παράγινε πολεμοχαρής)
    @Αιρετικέ, ΠΩΣ μπαίνω… θαυμαστής ή μέλος ομάδας του Facebook? hehe 🙂
    (ξέρεις ΠΟΣΟ το μισώ το άτιμο… χεχε)

  37. θα ήθελα να ΜΗΝ είμαι αλτρουιστής, να είμαι εγωιστής, αλλά να υπάρχει ΚΑΙ κοινωνία με κάποιους θεσμούς που να μου εξασφαλίζουν αυτό το δικαίωμα, του να ΜΗΝ είμαι αλτρουιστής”.

    Και συνΕκρινε[1], τις τρεις θέσεις του A. (ανωτέρω)
    α) […] ο Ζίζεκ στρέφεται σε μια σφοδρότατη επίθεση στον πολιτικό φιλελευθερισμό
    β) στρέφεται σε μια κατ’ εξοχήν […] θετική στάση απέναντι στην αναγκαιότητα του πολιτικού Τρόμου
    γ) Διατηρεί μια εμμονική σχέση με το φαινόμενο της θρησκείας και του φονταμενταλισμού.
    [ΝΒ: Τρεις θέσεις που καλύπτουν πλήρως τα προαπαιτούμενα «κάποιων» μορφών πολιτικής θεολογίας – συμπεριλαμβανομένης και της «θεολογίας» των neocons]

    Και ως «δικηγόρος του διαβόλου» σου προτείνω την εξής θέση: η κοινωνία που οραματίζεται ο Ζ. και η οποία θα περιλαμβάνει «θεσμούς», όπως, λέμε τώρα, απομακρυσμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιφρονούντων (κομουνιστών και ισλαμοφασιστών, νεόπτωχων, λαθραίων, λίγο μας ενδιαφέρει, αφού το ζητούμενο είναι η «επιθυμία» του Ζ. να απαλλαχθεί από την υποχρέωση και ανάγκη να επιδεικνύει «αλληλεγγύη» [out of sight…out of mind]), ινστιτούτων ευ-γονικής (για τον περιορισμό του αριθμού των υπεράριθμων), κέντρα «επιστημονικής» έρευνας (πχ. βιολογικού πολέμου), και ορισμένα «ινστιτούτα» στα οποία θα «απασχολούνται» –ώστε να διαβιώνουν σε συνθήκες κάποιας χλιδής— οι οργανικοί διανοούμενοι [οι entertainers των «prime movers» {2}] (καληώρα ο Ζίζεκ), μπορεί κάλλιστα να φέρει το όνομα «Ναζιστική Γερμανία», «Σαλό» ή «Ευρώπη των [ευθανόντων] λαών» (στα ονόματα θα κολλήσουμε τώρα;).

    Αυτά για σήμερα, είμαι κρεβατωμένος με chest infection – εύχομαι τα πενταπλά (και χειρότερα) στους συνασπισμένους «ευρωπαϊστές» «φίλους» και «φίλες» μου.

    [1] Έτσι με αύξηση και κεφαλαίο από δω και πέρα-εδώ το’ χουν γ* με το «παράξει» στις εφημερίδες, η αύξηση τους μάρανε..
    [2] Η έμμεση αναφορά στο Νέγκρι στο άρθρο που παρέπεμψες είναι κάθε άλλο παρά σωτήρια για την στροφή της σκέψης του Ζ – ποιος σε διαβεβαιώνει ότι το όνομα των «μαζών» δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο σφετερισμού; Η ομοίως το όνομα του «κομμουνισμού» να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τις φαυλότητες των διαβιούντων εν Σαλό (pun intended).

    • Δήμο, αυτά που έθεσες εδώ είναι οι ΣΟΒΑΡΕΣ ενστάσεις, τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καυτά ζητήματα, που προκύπτουν (εν μέρει σαν λογικές συνέπειες, όχι σαν συνειδητοί στόχοι) από το έργο του Ζίζεκ.

      Εγώ απλώς κάνω… ξεκαθάρισμα, έχοντας βέβαια ένα σημαντικό ποσοστό συμπάθειας (όπως και ο Αντώνης) για την προσωπικότητα και -ιδίως- την μοναδικότητα του Ζίζεκ… αλλά μάλλον πέτυχα να θέσω αυτό το άκρως υποκειμενικό προσωπικό συναίσθημα κάτω από ΑΥΣΤΗΡΟ έλεγχο, ώστε -ελπίζω- να μην τον κρίνω ή τον κατανοήσω με λάθος τρόπο…

      ΔΕΝ είμαι σίγουρος πάντως, αν ο «πολιτικός ΤΡΟΜΟΣ» είναι και η σωστή λέξη, για όσα έχει στο μυαλό του ο Ζίζεκ. Πολύ απλά λόγω άγνοιας -ίσως- των… υπόλοιπων βιβλίων και άρθρων του (βρήκαμε… full time job… χαχαχα)

      Θα επανέλθω αλλά… όχι με τόση βιασύνη. Σου εύχομαι καλή ανάρρωση! 🙂

    • Κάτι προς το παρόν, σημαντικό… που πρόσεξα σε όσα είπες, Δήμο…

      «το ζητούμενο είναι η «επιθυμία» του Ζ. να απαλλαχθεί από την υποχρέωση και ανάγκη να επιδεικνύει «αλληλεγγύη» [out of sight…out of mind])»

      Επειδή τυχαίνει να είμαι… hard-line supporter της αλληλεγγύης σαν αρχή, κι είχα ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ αυτό τον προβληματισμό στο μυαλό μου, μέχρι στιγμής ΔΕΝ «τσάκωσα» τον Ζίζεκ να λεει πουθενά ότι τάσσεται «κατά της αλληλεγγύης». Με ΚΑΝΕΝΑ τρόπο δεν το εντόπισα αυτό ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ (κι έχω πάντα το νου μου ΕΙΔΙΚΑ σ’ αυτό, διότι… είναι θέμα που πονάει). (και δεν νομίζω καθόλου ότι είπε ΑΥΤΟ)

      Αλλά… η ιδέα πως μια κομμουνιστική κοινωνία (λέμε τώρα) θα έχει καταργήσει τον φιλανθρωπικό βολονταρισμό (βλ. Μπιλ Γκέητς), την υποκρισία, την θεολογικού τύπου υπακοή σε άνωθεν δοσμένη ηθική, και τον αρρωστημένο -κυρίως- αλτρουϊσμό των… Ιησουϊτών…
      με βρίσκει σύμφωνο.

      Η διαφορά μου με την εν λόγω δήλωση του Ζίζεκ είναι όμως σημαντική και θα την πω ΤΩΡΑ, αφού… με έφερες αντιμέτωπο με το ζήτημά της:

      Η διαφορά μου ΟΧΙ ΜΟΝΟ με τον Ζίζεκ αλλά ΚΑΙ με το λακανισμό γενικά, είναι ότι ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ πως ορισμένα πηγαία συναισθήματα είναι αποτέλεσμα [1] νεύρωσης, ή [2] τραύματος ή [3] conditioning. Για μένα ο Νους του Ανθρώπου κρύβει ακόμη μυστικά ανεξιχνίαστα, που ΑΝ κάποτε ανακαλυφθούν, ίσως και να καταστήσουν ΟΛΗ την ψυχανάλυση (και το λακανισμό)… περιορισμένο ΚΑΚΕΚΤΥΠΟ του ΤΙ πραγματικά ισχύει.

      Κάποτε, όταν πρωτο-μπήκα στο μπλογκ σας, ΑΚΟΜΗ πιο αρχάριος (από όσο είμαι τώρα -χεχε) είχα εκφράσει παρόμοιες περίπου επιφυλάξεις και για το λακανικό δόγμα ότι «δεν μπορούμε ποτέ να βιώσουμε άμεσα το Πραγματικό».
      Πιστεύω ή νιώθω μια πραγματικότητα ΠΕΡΑ από τη γλώσσα, η οποία αναιρεί τους λακανικούς περιορισμούς όπως περίπου και η κβαντοφυσική αναιρεί την κλασσική φυσική. Παραμένω… αγνωστικιστής, σαν συνέπεια.

      Απλά… ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
      (ξέρω όμως ΚΑΛΑ, ότι η αλληλεγγύη είναι ΠΗΓΑΙΑ, και ΕΜΦΥΤΗ…) 🙂

  38. Κοίτα να δεις, δεν ξέρω τι καταλαβαίνει ο Ζ. με τον όρο αλτρουισμό (ίσως, αφοσίωση στον άλλο ως υποκατάστατο του εαυτού, εξ ου και η ναρκισσιστική αμφισημία [love-hate])· solidarity, από την άλλη πλευρά, δηλώνει τον «δεσμό» μεταξύ προσώπων που έχουν συνείδηση των κοινών [αθροισμένων] τους συμφερόντων [από τη στιγμή που ο Ζ. επικαλείται τον «εγωισμό», τόσο ο ένας όσο και ο άλλος όρος δεν είναι πλήρως εφαρμόσιμοι, εφόσον υποθέσουμε ότι πιθανώς για τον Ζ. ο αλτρουισμός είναι η «παραφθορά» του «εγωισμού» και η αλληλεγγύη είναι απλά παρεπόμενο ενός γνήσιου «εγωισμού»]. Οπότε, μπορείς να αφήσεις τη φαντασία σου να οργιάσει όσον αφορά τις δια-στροφικές θεσμικές διευθετήσεις[1] που μπορούν να «ικανοποιούν»τη ζιζεκική επιθυμία.

    -Τώρα, ίσως δεν πρέπει να επεκταθώ, αλλά ο Μπ. επικαλείται τον όρο «ανιδιοτέλεια» σε αντιδιαστολή με την «υπηρεσία των αγαθών»· οι τρεις όροι δεν αλληλοκαλύπτονται, (ίσως) μάλιστα η τομή του τελευταίου με τους άλλους δυο (να) είναι 0. Αν τυχόν έχεις εντοπίσει κάτι συγκροτημένο σε αυτή την κατεύθυνση στον Ζ. (όχι ζιζεκικά μπλα μπλα), θα σου ήμουν υπόχρεος αν το αναρτήσεις εδώ, εφόσον η «ανιδιοτέλεια» χτυπάει την καρδιά του φιλελευθερισμού (το «άτομο» που δρα υπολογιστικά, προς ίδιον συμφέρον).

    • Ενα πολύ προκαταρκτικό γκούγκλισμα της φράσης «Zizek on solidarity» Δήμο, έφερε αυτό

      (και πολλά άλλα, ενδιαφέροντα, για όποιον κάνει κλικ στο πρώτο λινκ)

      Θα ψάξω όμως πιο καλά τα βιβλία του, κλπ.

      Παρεμπιπτόντως… όσο περισσότερα μαθαίνω για/από τον Μπαντιού, τόσο πιο πολύ κι εγώ κλίνω προς αυτόν.
      Μόνο που είναι… ακόμη πιο δύσκολος! 🙂

      • Αυτό που λέει εκεί για suppleance είναι από Φρόιντ & ανάλυση των ναρκισιστικών δεσμών του πλήθους με «χαρισματικούς» ηγέτες [πχ τέτοιο objet a ήταν οι ραδιοφωνικές «ομιλίες»=φωνή του άλλου «συνεπούς» ηγέτη, στον οποίο αναφέρεται ο Ζ., κατά τον μεσοπόλεμο] – κοινώς άστα, βράστα. Τέλος πάντων, πρέπει να ξεκουραστώ.

        • Ξεκουράσου γιατί… ΠΟΛΛΑ πρόσφερες σήμερα.

          Μπορεί νάμαι πιο πολυλογάς, αλλά εσύ και ο Αντώνης κάνατε δουλειά… δωρεάν σεμιναρίου στο μπλογκ μας.

          Υ.Γ. π.χ. η αναφορά στην «ανιδιοτέλεια» του Μπαντιού με χαροποίησε ιδιαίτερα και έδωσε κατευθύνσεις. Επίσης… τα υπόλοιπα references του Αντώνη (πλην των 2 που είχα ψάξει καλά), κ.ο.κ.


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s