Συνέντευξη του Richard Wolff με ελλην. υπότιτλους (Richard D. Wolff interviewed by Ms. Nelly Psarrou)

H οικονομία υπό το πρίσμα της πολιτικής επιστήμηςRichard Wolff

O οικονομολόγος καθηγητής Richard D. Wolff απαντά σε  σημαντικά ερωτήματα που του θέτει η πολιτική επιστήμονας Νέλλη Ψαρρού.

Δυστυχώς… πολύ ελάχιστα διαδόθηκε, στη μπλογκόσφαιρα (ή αλλού) αυτή η συναρπαστική συνέντευξη! Τα τέσσερα βασικά  ερωτήματα γέννησαν ισάριθμα εκπληκτικά βίντεομακράς διαρκείας. Η συνέντευξη μεταφράστηκε από την Μαντώ Μπουκουβάλα και υποτιτλίστηκε από το Δημήτρη Μελέτη. Για να δείτε τα video στη φυσική τους ανάλυση εικόνας (720*396 pixels HD),δηλαδή με πολύ καλύτερη εικόνα από την αρχική τους παρουσίαση (στο Vimeo), αναρτήθηκαν σε μόνιμη ιστοσελίδα του blog μας [κλικ ΕΔΩ]… αλλά παρουσιάζονται και σε αυτή την ανάρτηση, με λιγότερη ανάλυση (για να χωρέσουν στο διαθέσιμο φάρδος, πολύ λιγότερο των μόνιμων σελίδων). Εσείς επιλέγετε που θα τα δείτε! Το πλήρες κείμενο και οι λεπτομέρειες της συνέντευξης (λέγεται ότι) βρίσκονται στην ιστοσελίδα της Νέλλης Ψαρρού (εδώ) αλλά… αυτή η διεύθυνση παρουσιάζει πολύ συχνά προβλήματα. Αναγκάστηκα να προσφύγω στο Google-cache, για να ανασύρω τις περιλήψεις και το εισαγωγικό σημείωμα.

– Omadeon.


Εισαγωγικό Σημείωμα (της Νέλλης Ψαρρού)

Τον Μάιο [του 2010], όπως πολλοί θα θυμούνται, είδαμε τον αμερικανό καθηγητή Richard Wolff στην Ελλάδα σε μία ζωντανή διάλεξη, πιο επίκαιρη από ποτέ. Λίγες μέρες μετά ο κ. Wolff είχε την ευγενή καλοσύνη να μας παραχωρήσει μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, μία κουβέντα καλύτερα στη οποία ενημερώθηκε από εμάς για τις εξελίξεις στην Ελλάδα πριν τοποθετηθεί στα ζητήματα που του θέσαμε. Η καθυστέρηση στην ανάρτησή της οφείλεται σε εμάς και μόνο και στις πολλές ανειλημμένες υποχρεώσεις των ανθρώπων που την επεξεργάστηκαν σε εθελοντική βάση. Μόνη μας «παρηγοριά» γι’ αυτό η, ούτως ή άλλως, επικαιρότητα της συνέντευξης αυτής και σήμερα – και δυστυχώς και καιρό ακόμη.

Η συνέντευξη που ακολουθεί κινείται στο γνωστό ύφος του καθηγητή, που είναι κατανοητό, ζωντανό και ιδιαιτέρως ελκυστικό. Τα ερωτήματα που του τέθηκαν, πάντως, ήταν αρκετά συγκεκριμένα, εξειδικευμένα ζητήματα που θέλαμε να μας διευκρινίσει σχετικά με την πρόταση που έχει ήδη καταθέσει. Με αυτή την έννοια, απαιτείται κατά κάποιον τρόπο, να γνωρίζει κανείς τη δουλειά του ή να έχει δει τη διάλεξή του που έχουμε ήδη αναρτήσει εδώ.

Για λόγους ευκολίας, έχουμε χωρίσει τη συνέντευξη σε 4 μέρη, όσα και τα ερωτήματα που του θέσαμε. Μπορεί όποιος επιθυμεί να διαβάσει όλη τη συνέντευξη κατεβάζοντας το αρχείο, τόσο στα αγγλικά όσο και στα ελληνικά (το ελληνικό κείμενο δεν αποτελεί ακριβή μετάφραση αλλά απόδοση για τις ανάγκες του υποτιτλισμού). Μια μικρή περίληψη της κάθε ενότητας παραθέτω πριν από κάθε βίντεο.

Προτείνω, όπως και παλιότερα, να την δείτε με παρέα, ο κ. Wolff είναι πολύ ευχάριστος και αυτά που λέει εξαιρετικά σημαντικά για περεταίρω κουβέντα. Χρήσιμο θα ήταν όσοι από εσάς δραστηριοποιείστε σε κάποιον κοινωνικό χώρο, να οργανώσετε μια δημόσια προβολή της – θεωρώ ότι αυτά που λέει μας αφορούν όλους άμεσα.

Η συνέντευξη είναι πρωτογενώς αναρτημένη στην ιστοσελίδα του Δημήτρη Μελέτη.

Ημερομηνία συνέντευξης: Κυριακή 30 Μαΐου 2010.

Επιμέλεια ερωτήσεων: Νέλλη Ψαρρού.  Εικονοληψία: Δημήτρης Μελέτης

Απομαγνητοφώνηση/Μετάφραση: Μαντώ Μπουκουβάλα

Επιμέλεια μετάφρασης: Νέλλη Ψαρρού, Άννα Βλάχου
Υποτιτλισμός: Δημήτρης Μελέτης

Κατεβάστε όλο το κείμενο της συνέντευξης στα ελληνικά και στα αγγλικά.  [σημείωση Omadeon: Broken Links]

Δείτε τα  video της συνέντευξης στη ειδική μόνιμη ιστοσελίδα:

https://omadeon.wordpress.com/videos/richard-wolff-interview1/

…ή (αν δεν σας νοιάζει η υψηλή ανάλυση)… εδώ:

ΜΕΡΟΣ 1ο: περιληψη ερώτησης: Υποστηρίζετε την αυτο-διοίκηση των επιχειρήσεων, όμως υπάρχει ένα ζήτημα με τη συντεχνιακή λογική που αναπτύσουν συχνά ομάδες εργαζομένων. Πώς θεωρείτε ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό, δεδομένου ότι αρκετές επιχειρήσεις είναι κοινής ωφέλειας και άρα οι αποφάσεις των εργαζομένων έχουν άμεσο αντίκτυπο και στην υπόλοιπη κοινωνία;

Περίληψη απάντησης: Η δημοκρατική διαχείριση δεν είναι ένα αποσπασματικό δεδομένο, δεν μπορείς να την έχεις σε έναν τομέα της κοινωνικής ζωής και σε άλλον όχι. Οπότε, απαιτείται αφενός γαλούχηση στην δημοκρατική συνδιαχείρηση σε όλα τα επίπεδα, αφετέρου είναι προφανές ότι οι αποφάσεις μιας επιχείρησης θα πρέπει να λαμβάνονται μαζί με την (τοπική) κοινωνία.

ΜΕΡΟΣ 2ο: περίληψη ερώτησης: Για να δημιουργήσουμε μια άλλη κοινωνία πρέπει να συζητήσουμε μεταξύ μας για τις εναλλακτικές. Ταυτόχρονα όμως αντιμετωπίζουμε έντονη προπαγάνδα και καταστολή, και πρέπει να οργανώσουμε μια αντίσταση. Πώς θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε και στις δύο αυτές απαιτήσεις ταυτόχρονα;
Περίληψη απάντησης: Η προφανής απάντηση είναι ότι πρέπει να οργανωθεί ταυτόχρονα και στα δυο πεδία μια αντίσταση. Όμως το σημαντικότερο είναι να επέλθει η δομική αλλάγή που θα εξασφαλίσει τις πολιτικές ελευθερίες αντί να εστιάζουμε στις ελευθερίες αυτές καθεαυτές.

ΜΕΡΟΣ 3ο: περίληψη ερώτησης: Στην Ελλάδα, αφενός οι διανοούμενοι δεν εκφέρουν κριτικό δημόσιο λόγο απέναντι σε ό,τι συμβαίνει, αφετέρου η Αριστερά αδυνατεί να προβάλει αντίσταση αλλά και πρόταση – είτε λόγω σκοπιμότητας, είτε λόγω ανικανότητας. Συμβαίνει το ίδιο και στην Αμερική; Και, πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα της πολιτικής ηγεσίας και να οργανωθούμε από τη βάση, μιας και χωρίς οργάνωση δεν γίνεται να επιτευχθεί τίποτα;

Περίληψη απάντησης: Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και στην Αμερική, όμως ο ίδιος ο χώρος της ακαδημίας δημιουργεί αντιφάσεις για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που την χρειάζεται. Όσον αφορά την Αριστερά, στην Αμερική υπάρχει ένας φόβος όσον αφορά την οργάνωση, κι έτσι οι άνθρωποι δραστηριοποιούνται μόνο για τοπικά ή συγκεκριμένα ζητήματα πολιτικής – κι εκεί είναι επιτυχείς οι προσπάθειες. Αυτό που πρέπει να αποφευχθεί είναι ένας «Μεσσίας».

ΜΕΡΟΣ 4ο: περίληψη ερώτησης: Μας είπατε στις διαλέξεις σας ότι ο κόσμος στην Αμερική έχει στραμένο το βλέμμα στην Ελλάδα και ότι, επίσης, περιμένουν μια κίνηση από εμάς, ένα έναυσμα αν θέλετε για δράση. Αν υποθέσουμε ότι οι προσπάθειες αντίστασης στην Ελλάδα ευδοκιμούν, φοβάμαι ότι θα απειληθούμε με διεθνές θερμό επεισόδιο-προβοκάτσια. Πιστεύετε ότι σε τέτοια περίπτωση θα μας βοηθήσουν οι λαοί του εξωτερικού εμποδίζοντας τις χώρες τους να προβοκάρουν με τέτοιο τρόπο;
Περίληψη απάντησης: Οι Αμερικανοί έχουν στρέψει το βλέμμα στην Ελλάδα επειδή αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα λιτότητας και μόνο. Επίσης το ότι «κοιτάνε» την Ελλάδα είναι καθαρά συγκυριακό, έχουν άλλωστε εντυπωσιαστεί από τη βία που ασκείται. Πρέπει φυσικά να γίνει κατανοητό ότι η βία που ασκείται στους λαούς δεν μένει αναπάντητη, κι αυτός είναι ένας κίνδυνος για το σύστημα. Το εκπληκτικό σχετικά με την Ελλάδα είναι ότι δεν οφείλατε πραγματικά να πληρώσετε τίποτε απ’ όλα αυτά τα χρήματα (αναλύει γιατί) και όμως εσείς είπατε «Ναι, θα τα πληρώσουμε όλα» και μάλιστα χρεώνοντας το λαό και όχι τους πλουσίους. Θα πρέπει φυσικά να γνωρίζετε ότι δεν πρόκειται να έρθουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Ο Παπανδρέου τα γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά, παίζει το παιχνίδι των ξένων τραπεζιτών πολύ καλά. Όμως, αυτές οι αντιθέσεις υπάρχουν και μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, ρισκάρουν τη θέση τους και τη φήμη τους, του νοιάζει τι γίνεται, και εκεί θα παιχτεί η αντιπαράθεση και η πίεση. Όχι, δεν θα σας βοηθήσεις κανείς, αν ξεσηκωθούν θα είναι επειδή αναγνωρίζουν σε σας τα δικά τους προβλήματα και θα το κάνουν γι’ αυτό. Βλέπουμε τη «διεθνή αλληλεγγύη» να εγγείρεται για λόγους όχι ιδεολογικούς αλλά πρακτικούς, που τους προκαλούν οι ίδιοι οι καπιταλιστές.

[τέλος συνέντευξης]

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι [από Omadeon]


18 comments

  1. Πολύ ωραίος όπως πάντα ο Γουλφ.Πρέπει να φέρνει σε δύσκολη θέση αρκετά «συντρόφια» του, «Μαρξιστές», με αυτές τους τις θέσεις.Βέβαια αυτά που λέει έχουν υποθεί ήδη από το 1950, αλλά τότε όποιος τα έλεγε, ήταν πράκτορας της αστικής τάξης…

    • τα ίδια λένε και τώρα…

      Πάνε ρώτα την γνώμη του Περισσού για τους αναρχικούς και θα φρικάρεις. Μέχρι και τον ίδιο τον Στίνα βγάλανε συνεργάτη των Ναζί…

      • Ε, ναι, Julian, αυτή η τάση συκοφάντησης των ιδεολογικών τους αντιπάλων είναι ίσως το χειρότερο ελάττωμα των «ορθόδοξων»…

        Για τον Γουλφ πάντως… εκκωφαντική σιωπή. Εν μέρει διότι… μπλοκάρει το «μηχανάκι» στον εγκέφαλο, εκείνο που παράγει τη συνήθη λάσπη. Εν μέρει διότι είναι αξιοπρεπής, εγκάρδιος, και πολύ καλός ομιλητής. Εξάλλου δηλώνει (και είναι) μαρξιστής, πράμα που… μπερδεύει.

        Ο Γουλφ εκφράζει μια πραγματική και πρακτική εναλλακτική πρόταση, αντί του λεγόμενου «Κεντρικού Σχεδιασμού». Εχω κάπου ένα βιβλίο του, με θέμα τα «διαφορετικά είδη κοινωνίας αυτοδιαχείρισης» (ανάλογα με το είδος των αυτοδιαχειριζόμενων παραγωγικών μονάδων). Λέει κάπου, ότι αυτή η οργάνωση της κοινωνίας δεν σταματά όλες τις αντιθέσεις. Απλώς καταργεί τις ταξικές αντιθέσεις. Για το σοβιετικό σύστημα είναι απορριπτικός ο Γουλφ, για λόγους που εξηγεί νηφάλια (συνήθως με λίγα, μετρημένα λόγια).

    • Είναι μαρξιστές της κακιάς ώρας, όλοι αυτοί, Oblivion, ή μαρξιστές χωρίς μαρξισμό. Το πρότυπό τους είναι μόνο το σοβιετικό μοντέλο παραγωγής, με «κεντρικό σχεδιασμό», ο οποίος έχει αποτύχει (όπως ξέρεις) παταγωδώς. Εν μέρει είναι τελειωμένο θέμα, αποδεδειγμένο λάθος, αν δεις το λεγόμενο «economic calculation problem»:
      http://en.wikipedia.org/wiki/Economic_calculation_problem

      Επειδή ακριβώς αυτό το αδιέξοδο του Κεντρικού Σχεδιασμού είναι αποδεδειγμένο (ΚΑΙ απο μαθηματική άποψη, όχι μόνο οικονομική) γι’αυτό και καπιταλιστές οικονομολόγοι όπως ο Ludwig von Mises και ο Hayek κατάφεραν το «μονοπώλιο πρακτικότητας», που πλασάρεται και σαν «There is no alternative». Και με αυτό τον τρόπο… ο σταλινισμός (με τα λάθη του) ενίσχυσε τον… καπιταλισμό !:mrgreen:
      http://en.wikipedia.org/wiki/There_is_no_alternative

      Υποψιάζομαι όμως ότι με την Οικονομική Δημοκρατία και την Αυτοδιαχείριση όπως την εκφράζει ο Γουλφ, το «economic calculation problem» παύει να υφίσταται, και η δήθεν «ανωτερότητα» του νεοφιλελευθερισμού καταρρέει. Κάποτε θα τον ρωτήσω, για το θέμα αυτό (ή θα του το γράψω)…

      • Επεξήγηση (ίσως και… προσχέδιο ποστ):

        Οταν λέω ότι είναι «αποδεδειγμένο λάθος» ο Κεντρικός Σχεδιασμός «ΚΑΙ από μαθηματική άποψη», εννοώ και ότι… ένα τόσο πολύπλοκο πρόβλημα βελτιστοποίησης, όπως ο σχεδιασμός της παραγωγής μιας ολόκληρης κοινωνίας, δεν μπορεί να λυθεί με «κλασσικές μεθόδους», για τις οποίες, την εποχή που η ΕΣΣΔ ήταν ακόμη ισχυρή, οι μαθηματικοί δεν είχαν ακόμη χάσει κάθε ελπίδα. Κι αυτή η «αποτυχία κλασσικών μεθόδων», δεν αφορά _μόνο_ την οικονομία, αλλά και την βέλτιστη λύση πολών ειδών προβλημάτων, διαχείρισης πόρων και έργων, από τον «Γραμμικό Προγραμματισμό» μέχρι και το «πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή» (που πρέπει να επισκεφτεί έναν αριθμό πόλεων ακολουθώντας «βέλτιστη διαδρομή»):

        Mια λύση του Πλανόδιου Πωλητή που… ευλογεί τα γένια μου: 🙂 (και χρησιμοποιεί «wild heuristics»):

        Ενυγουαίη…
        Ο Ragnar Frisch είχε γράψει ένα βιβλιαράκι για τον «Γραμμικό Προγραμματισμό», που ήταν πολύ μοδάτη μέθοδος, για μαθηματικούς ΚΑΙ οικονομολόγους, στη δεκαετία του εξήντα (και λίγο πιο πριν, ίσως).

        Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Frisch ολοκλήρωσε τη μαθηματική προσέγγιση της «θεωρίας της παραγωγής» το 1965, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση!!! ΟΛΑ αυτά τα χρόνια, ο Στάλιν (και άλλοι ηγέτες) εφάρμοζαν μεθόδους Κεντρικού Σχεδιασμού της οικονομίας τους… πολύ πιο πρωτόγονες!
        http://en.wikipedia.org/wiki/Production_theory

        O Γραμμικός Προγραμματισμός φάνηκε λοιπόν θεϊκό εργαλείο _και_ σε κάποιους μαρξιστές, εκείνης της εποχής, που ήθελαν σίγουρες μεθόδους. για να μπορούν να σχεδιάζουν την οικονομία, από _κάθε_ άποψη. Ρώσοι μαθηματικοί διέπρεψαν στο θέμα, που έχει… πολύ ενδιαφέρουσα (προ)ιστορία: http://en.wikipedia.org/wiki/Linear_programming#History

        Δυστυχώς όμως, για όλους αυτούς, αυτή η μέθοδος, όπως πολλές άλλες, αποδείχτηκε ιδιαίτερα ανεπαρκής, όταν τα προβλήματα βελτιστοποίησης γίνονται λίγο πιο πολύπλοκα, ή περιλαμβάνουν ανεξάρτητους «δρώντες κόμβους» σε σύνθετη αλληλεπίδραση.

        Χρειάστηκε… να γίνουν πολλά, και πάρα πολλή δουλειά, η πιο πολλή… μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, για να φτάσουμε στη σημερινή εποχή των σύγχρονων μεθόδων για βελτιστοποίηση συστημάτων. π.χ. γλώσσες Λογικού Προγραμματισμού με Constraints
        http://delicious.com/omadeon/Constraints

        αλλά και πιο ριζικές καινοτομίες (στα τελευταία 10 – 15 χρόνια), όπως η ανακάλυψη (και μαθηματική αξιοποίηση) κάποιων «φυσικών» μεθόδων βελτιστοποίησης που χρησιμοποιούν… τα μυρμήγκια και οι μέλισσες:
        http://delicious.com/omadeon/ants

        Σήμερα θεωρείται δεδομένο, ότι τα «άλυτα προβλήματα» του Κεντρικού Σχεδιασμού λύνονται (κατά προσέγγιση) με «distributed» μεθόδους, που… σίγουρα θα φέρουν σε κάθε δογματικό, ορθόδοξο κομμουνιστή πονοκεφάλους, διότι αυτές οι μέθοδοι έχουν θεμελιώδη αρχή την… αποκέντρωση σε πλήθος αυτόνομων, συνεργαζόμενων «δρώντων» (agents)
        http://delicious.com/omadeon/agents
        (και ΔΕΝ εννοώ «πράκτορες» του… καπιταλισμού!🙂 χαχαχα…)

      • Δεν είναι μόνο ο Σταλινισμός Omadeon, ή κοινώς το Σοβιετικό μοντέλο παραγωγής. Ας μην ξεχνάμε πως την Κρονστάνδη ο Λένιν την έβαψε στο αίμα, ας μην ξεχνάμε πως 3 εκατομμύρια χάθηκαν όχι από τον Στάλιν αλλά από το καθεστώς Λένιν-Τρότσκι, οι αναρχικοί από αυτούς κυνηγηθήκαν. Τα λέει η Goldman πολύ ωραία.

        Όσο για την Ισπανία… ουδέν σχόλιο νομίζω (το πράγμα μιλάει από μόνο του νομίζω)

        Εδώ θα δεις πως περίπου 1,5 εκατομμύριο εκτελέστηκαν στα γκούλαγκ, άλλα 1,5 εκατομμύρια σε άλλου είδους διώξεις… συνολικά, το καθεστώς του Στάλιν δεν ηταν και τόσο χειρότερο από του Λένιν. Βλέπεις ήταν η αντιπολίτευση του Τρότσκι που ξεσήκωσε πολλούς οπαδούς του και πίεζε την κοινή γνώμη να στραφεί ενάντια στον Στάλιν. Έτσι, αυτός έμεινε στην ιστορία ως ο μεγάλος σφαγέας, ενώ ο Λένιν ως απλά… ένας ηγέτης.

        http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Stalin

        Πάντως, μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν θαυμαστές του Στάλιν. Και πολλοί Πολωνοί, Ρουμάνοι μετανάστες δεν ενσωματώνονται σε κόμματα της αριστεράς. Βλέπουν τις σημαίες του ΚΚΕ και αλλάζουν πεζοδρόμιο. Τυχαίο;;;; Θυμούνται τι ωραία περάσανε τότε που αν έδινες υποψία όχι Μακρόνησο πήγαινες, αλλά κατέληγες σε ομαδικό τάφο.

        «Οικονομική Δημοκρατία και την Αυτοδιαχείριση»
        Με αυτά που λέει βαδίζει ποιο πολύ προς τον δρόμο του ελευθεριακού κομμουνισμού, (δηλαδή με βάση τον Περισσό, είναι καπιταλιστής).

        Ας μην ξεχνάμε το εξής, όπου εφαρμόστηκε το Λενινιστικό μοντέλο σήμερα αναζητούμε ομαδικούς τάφους. Αντιθέτως, όπου εφαρμόστηκαν αυτο-διαχειριζόμενες οικονομίες (ένα παράδειγμα της Βαρκελώνης όπου τουλάχιστον αποφεύχθηκε με την ίση κατανομή των αγαθών να υπάρξει λιμός) τα αποτελέσματα φάνηκαν αμέσως. Το κακό, αυτές οι κοινωνίες ποτέ δεν κατέρρευσαν από μόνες τους. Τις κατέστηλαν. Οι Σοβιετικού τύπου όμως κοινωνίες… ή κατέρρευσαν, ή αναγκάστηκαν να ανοιχτούν στην ελεύθερη αγορά για να μην χάσουν οι επαγγελματίες επαναστάτες την λατρεμένη τους εξουσία.

        • Julien, γι’ αυτό και είμαι προσεκτικός να κρατάω αποστάσεις από… ένθερμους λενινιστές. Επίσης, όπως ξεκαθάρισα, έχω διαβάσει ΜΟΝΟ ΕΝΑ βιβλίο του Λένιν (το «Κράτος και Επανάσταση»). Ετσι ΔΕΝ θεωρώ τον εαυτό μου αρμόδιο για να έχει… ολοκληρωμένη άποψη περί Λένιν (σαν θεωρητικό). Σαν πράξη, βλέπω πολλές τρύπες, π.χ. το πόσο πήγε περίπατο στην ΕΣΣΔ η… φιλολογία για «εργατικό έλεγχο» μέσω των συμβουλίων / σοβιέτ, από πάρα πολύ νωρίς!

          Για την Κροστάνδη όμως, ένα άτομο που σχολίαζε _πολύ_ φιλικά στο μπλογκ μας, προ ημερών, έφερε πολλά στοιχεία, που δείχνουν π.χ. ότι ΔΕΝ ήταν τόσο… αθώα εξέγερση, κλπ.

          ________________
          Υ.Γ. Περί Κροστάνδης (σχόλια)

          https://omadeon.wordpress.com/2011/02/28/hungerstrike300/#comment-48079
          (του ατομου που έλεγα)

          https://omadeon.wordpress.com/2011/02/28/hungerstrike300/#comment-48081
          (δικό μου αυτό)
          https://omadeon.wordpress.com/2011/02/28/hungerstrike300/#comment-48078
          (ΚΑΙ αυτό…)
          κλπ.

          Παρεμπιπτόντως νομίζω ότι είναι ΑΔΙΚΟ να λέμε ότι ο Λενινισμός «ήταν ίδιος» με το Σταλινισμό «επειδή σκοτώθηκαν 3 εκατομμύρια», κλπ. Αυτό είναι… σαν να ΞΕΧΝΑΜΕ ότι υπήρξε κι ένας εξοντωτικός εμφύλιος πόλεμος στη Ρωσία, που προκάλεσε πολλά δεινά ΚΑΙ πολλούς σκοτωμούς, κλπ.

          • Δεν διαφωνώ πως στην Κρονστάνδη υπήρχαν στοιχεία «Λευκοφρουρών» (όπως αποκαλούσαν τους Τσαρικούς στρατηγούς). Η αλήθεια είναι πως στον πόλεμο πας για να σκοτωθείς και όχι για να διδάξεις ανθρωπισμό. Και ο Ρωσικός εμφύλιος ήταν αποτέλεσμα της αντίδρασης, οκ μέχρι εδώ.

            Η διαφορά είναι, όταν συλλαμβάνεις 100 αιχμαλώτους και τους εκτελείς όλους, όταν εισβάλλεις σε σπίτια αθώων και εκτελείς εν ψυχρώ, όταν καις χωριά ολόκληρα και δολοφονείς αυτούς που υποψιάζεσαι πως είναι πολιτικοί αντίπαλοι, όταν προσαρτείς χώρες, Γεωρία, Λευκωρωσία, Λετονία (το ίδιο έκανε και ο Χιτλερ μην λέμε ότι θέλουμε).

            Όσο αφορά την Κρονστάνδη και πάλι, η συντριβή της εξέγερσης, ακόμη και αν έπρεπε να γίνει έτσι, (που φυσικά δεν πιστεύω τα ψέμματα του ΚΚΣΕ), τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τις μαζικές εκτελέσεις των συλληφθέντων. Αν όντως έπρεπε να τιμωρηθούν (λέμε τώρα), δεν νομίζω πως οι εκτελέσεις είναι και η πιο δίκαιη ανταπόδοση. Και ξαναλέω πως δεν αναφέρομαι κατά την διάρκεια της σύγκρουσης αλλά για μετά

          • Ναι, εκεί συμφωνω απόλυτα, είναι και θέμα ανθρώπινων δικαιωμάτων, ηθικής πολέμου, κλπ.

            Και δυστυχώς η συνήθης στάση τότε ήταν «take no prisoners». Αυτή πρέπει όμως να θεωρηθεί και αποτέλεσμα μιας ιδεολογίας τόσο… χυδαία υλιστικής (=μηχανιστικής) ώστε έβλεπε όλους τους ανθρώπους σαν «πιόνια της ιστορίας», σαν εργαλεία ή μέλη κοινωνικών τάξεων, και τίποτε άλλο. Η λογική και του Μάο, που δεν λογάριαζε αριθμό νεκρών λέγοντας «είμαστε πάρα πολλοί».

            Σε αντίθεση με αυτή την «εργαλειακή» λογική, που ανήκει σε ένα μηχανιστικό «Ντετερμινισμό», εκμηδενιστικό για την ελευθερία, κλπ. ο Γουλφ έγραψε για έναν
            «Marxism without determinisms»
            …στο βιβλίο «New Departures in Marxian Theory» (που έχω ανα χείρας), που έγραψε μαζί με τον Stephen A. Resnick.
            http://en.wikipedia.org/wiki/Stephen_Resnick

        • Εγώ νομίζω ότι ΠΗΞΑΜΕ από τις διαστρεβλώσεις και τα μαγειρέματα Ιστορίας που διαπράττουν εγκέφαλοι που απλώς επιβεβαιώνουν τα… ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ βίτσια, εξυπηρετώντας ΔΙΚΕΣ τους ανάγκες να δουν τον Κόσμο έτσι ή γιουβέτσι ή κοκορέτσι.

          Γενικά οι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ βιτσιόζοι της ιδεολογίας είναι ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΛΩΤΣΙΕΣ.

          Μούρχεται ΑΝΑΓΟΥΛΑ όταν βλέπω ΕΙΤΕ κομμουνιστές να προσπαθούν να ΜΑΓΕΙΡΕΨΟΥΝ την… Κροστάνδη με κόκκινη σάλτσα, μακαρόνια και τυρί, ΕΙΤΕ αναρχικούς να τη μαγειρεύουν ΣΤΙΦΑΔΟ με κρέας σκοτωμένου λαγού… χαχαχα🙂

          (αλλά το θεωρώ σίγουρο πλέον ότι…. «ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ»…)😈

          Υ.Γ. To άτομο που έλεγα ξεκίνησε με την… ΠΡΩΤΗ συνταγή μαγειρέματος, λέγοντας:

          Στην Κροστάνδη καλά έκανε ο Τρότσκυ. Δεν έχεις διαβάσει για όλα τα δεδομένα της εποχής. Mετά από ένα πόλεμο 4 χρόνων, ένα εμφύλιο μία αντιμετώπιση με 14 ξένους στρατούς για άλλα 3 χρόνια κάποια να μην πώ είχαν αίημα στην Κροστάνδη το..”ελεύθερο εμπόριο”. Τι σημαίνει όμως “ελεύθερο εμπόριο” σε συνθήκες πείνας – έλλειψης τροφίμων;
          ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΙΣΜΟΣ

          Και στην Δύση είχε διοργανωθεί έρανος για τους “ναύτες της Κροστάνδης του 1921?. Οι παλιοί που έκαναν την επανάσταση βέβαια είχαν αποστρατευτεί μιας και πολεμούσαν πολλά χρόνια και οι νέοι νομίζοντας πως όποιος πάει στην Κροστάνδη έχει “φωτοστέφανο” το έπαιζαν επαναστάστες. Σε μία τελείως διαλυμένη κατάσταση…

          https://omadeon.wordpress.com/2011/02/28/hungerstrike300/#comment-48064

          • «Μούρχεται ΑΝΑΓΟΥΛΑ όταν βλέπω ΕΙΤΕ κομμουνιστές να προσπαθούν να ΜΑΓΕΙΡΕΨΟΥΝ την… Κροστάνδη με κόκκινη σάλτσα, μακαρόνια και τυρί, ΕΙΤΕ αναρχικούς να τη μαγειρεύουν ΣΤΙΦΑΔΟ με κρέας σκοτωμένου λαγού… χαχαχα»

            Εδώ τίθεται το εξής ζήτημα. Γράφουμε την ιστορία με βάση μια ιδεολογία ή δικαιώνουμε μια ιδεολογία με βάση τα ιστορικά διδάγματα; Αν θέλουμε να αποκαλούμε τους εαυτούς μας ελευθεριακούς, νομίζω πως θα πρέπει να επιλέξουμε το δεύτερο.

            Βέβαια, θα μου πεις πως η ιστορία γράφεται από πολλές πλευρές. Κάτι τέτοιο αληθεύει. Σίγουροι δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ για το τι έγινε 100 χρόνια πριν. Εδώ καλά καλά δεν ξέρουμε χθες τι έγινε. Όμως, στην πράξη, ο «ορθόδοξος μαρξισμός» δεν ήταν και ότι καλύτερο.

          • Εδώ τίθεται το εξής ζήτημα. Γράφουμε την ιστορία με βάση μια ιδεολογία ή δικαιώνουμε μια ιδεολογία με βάση τα ιστορικά διδάγματα;

            Χαχαχα…
            Julien, σόρυ που το λέω, αλλά αυτό το «ζήτημα» όπως το έθεσες, τίθεται με βάση 2 «επιλογές» που στην πραγματικότητα είναι ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δηλαδή… [1] κρέας με πιλάφι, και [2] ριζότο με κρέας.

            ΟΥΤΕ γράφουμε την ιστορία «με βάση μια ιδεολογία»
            ΟΥΤΕ «δικαιώνουμε μια ιδεολογία» με βάση «ιστορικά διδάγματα».

            Για μένα η ιστορία «διδάσκει ΕΝΑ πράμα», το εξής: -ότι ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕI ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ
            και επίσης η (κάθε) ιδεολογία αποτελεί ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ
            (BUGGED SOFTWARE).

            Οπότε…
            XEZOΥΜΕ την ιδεολογία, σκουπιζόμαστε καλά, τραβάμε το καζανάκι, και… γράφουμε κώδικα φρέσκο. (αν και ΦΥΣΙΚΑ υπερβάλλω, σχεδόν… κοροϊδεύω ή περιπαίζω, τον… εαυτό μου βέβαια πρωτίστως)!🙂

  2. Για το αδιέξοδο της «μη-επιλυσιμότητας του Κεντρικού Σχεδιασμού», και την αποτυχία μεθόδων όπως ο «Γραμμικός Προγραμματισμός», βρήκα ένα πολύ σημαντικό απόσπασμα βιβλίου:

    «…Several leading economists, including a number of future Nobel Laureates, took active part in developing and utilizing LP [Linear Programming] at an early stage.

    Among these was also Ragnar Frisch. Frisch was broadly oriented towards macroeconomic policy and planning problems and was highly interested in the promising new optimization tool…

    [….]

    Dantzig (1984) gives a beautiful illustration of why such a search for optimality is not viable. He takes a classical assignment problem, the distribution of a given number of jobs among the same number of workers.

    Assume that 70 persons shall be assigned to 70 jobs and the return of each worker-job combination is known. There are thus 70! possible assignment combinations. Dantzig’s comment about the possibility of looking at all these combinations runs as follows:

    “Now 70! is a big number, greater than 10^100. Suppose we had an IBM 370-168 available at the time of the big bang 15 billion years ago. Would it have been able to look at all the 70! combinations by the year 1981? No! Suppose instead it could examine 1 billion assignments per second? The answer is still no. Even if the earth were filled with such computers all working in parallel, the answer would still be no. If, however, there were 1050 earths or 1044 suns all filled with nano-second speed computers all programmed in parallel from the time of the big bang until sun grows cold, then perhaps the answer is yes.

    (Dantzig, 1984, p. 106)

    Πηγή: σελ.4-5, από το βιβλίο
    «ECONOMIC MODELS: Methods, Theory and Applications», του Dipak Basu (Nagasaki University, Japan.)
    Copyright © 2009 by World Scientific Publishing Co. Pte. Ltd.
    ISBN-13 978-981-283-645-8
    ISBN-10 981-283-645-4

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s