100 χρόνια από τη Γέννηση του Ελύτη, «Συν Τοις Αλλοις» + CATASTROIKA

Συν τοις άλλοις
Συν τοις άλλοις

Πριν 100 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911).   Για τον Οδυσσέα Ελύτη υπήρξαν σε αυτό το blog πολλές αναρτήσεις. Τις βρίσκετε (σχεδόν) όλες… στον εξής σύνδεσμο:

Πριν λίγες μέρες χάζευα μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου, όπου τράβηξε την προσοχή μου ένα βιβλίο. Το έβλεπα πρώτη φορά και… παραξενεύτηκα, γιατί έμοιαζε να ήταν του Ελύτη, αλλά δεν το είχα ξαναδεί. Το ξεφύλλισα και τελικά το αγόρασα. Είναι πρόσφατη έκδοση, με τίτλο «Συν τοις άλλοις». Περιέχει 37 σημαντικές συνεντεύξεις του Οδυσσέα Ελύτη, σε περίοδο 50 ετών, μαζί με ένθετο CD μιας συνέντευξης τύπου που έδωσε κάποτε, όταν πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας. Διάβασα καμιά εκατοστή σελίδες  και… συναρπάστηκα, γιατί (μεταξύ άλλων) βρήκα πολύτιμα στοιχεία για τον τρόπο που σκεφτόταν ο ποιητής, για τις πολιτικές του απόψεις, κλπ. …που ανατρέπουν και αρκετούς μύθους για τον Ελύτη. Μόλις τελειώσω την ανάγνωση, θα γίνει σχετική ανάρτηση μαζί με βίντεο (σε δύο γλώσσες) χρησιμοποιώντας… βιντεο-κάμερα για να δείξω ορισμένες σελίδες του βιβλίου, με zoom σε σημαντικές παραγράφους,  μαζί με αποσπάσματα άλλων video, κ.ο.κ.

Προς το παρόν, βρήκα κάποιες αναρτήσεις άλλων blog για το «Συν τοις Αλλοις», που αξίζει να δείτε:

Η παρουσίαση από το site της «Πρωτοπορίας» έχει μια καλή συνοπτική περιγραφή:

Περιγραφή:

Στο βιβλίο αυτό έχουν συγκεντρωθεί συνεντεύξεις που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στη διάρκεια μιας πεντηκονταετίας (1942-1992). Μέσω αυτών, ο αναγνώστης συναντά πολλούς σταθμούς της πρόσφατης ιστορίας της χώρας μας, των καλλιτεχνικών ρευμάτων στην Ευρώπη, του έργου, βεβαίως, του Οδυσσέα Ελύτη, ξαναβρίσκει πολλές σταθερές της σκέψης του, αλλά και της συνεπούς στάσης που τήρησε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Ο ποιητής, μέσω των συνεντεύξεων, αναπτύσσει πληθώρα θεμάτων, με τον πιο άμεσο τρόπο, αυτόν του προφορικού λόγου. Ο Ελύτης μιλά γιά την ποίησή του, για την ελληνική γλώσσα, για τη σημασία της φύσης, για τον ρόλο της ποίησης στη ζωή, για την Ελλάδα, για την αντίθεσή του προς όλες τις εξουσίες, καθώς και για ποικίλα άλλα ζητήματα εμπλουτίζοντας με αυτόν τον τρόπο, την παρακαταθήκη τού λόγου του, πολύτιμη για όλους εμάς.

Η συλλογή αυτή των συνεντεύξεων συμπληρώνεται από ένα ηχητικό ντοκουμέντο σε μορφή cd. Πρόκειται για τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, την επόμενη της αναγγελίας της βράβευσης του Οδυσσέα Ελύτη με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Το βιβλίο συμπληρώνουν εκατό φωτογραφίες, χειρόγραφα και σχέδια του ποιητή.

Και μια άλλη σύντομη παρουσίαση του «Συν Τοις Αλλοις» από τον εκδότη («Υψιλον»),  με…  εξαιρετικά επίκαιρο απόσπασμα του βιβλίου:

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ – ΣΥΝ ΤΟΙΣ ΑΛΛΟΙΣ
Εκδόσεις: ΥΨΙΛΟΝ

Περιγραφή

37 Συνεντεύξεις του Οδυσσέα Ελύτη (1942-1992) και ένα ηχητικό ντοκουμέντο από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του Οδυσσέα Ελύτη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

«[…] αναρωτιέται κανείς: για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πραχτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν· είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτε. Εμείς το παν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας – και της εποχής μας.»

Οδυσσέας Ελύτης 

Τιμή, € : 22.00. Τιμή Libro, € : 19.80

___________________

Πάμε τώρα σε σύντομη επισκόπηση θεμάτων άμεσης επικαιρότητας (που πολύ λίγο χρόνο αφήνουν για… ποίηση):

Πάμε παρακάτω…

Ο ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ κατά της «Ελευθεροτυπίας»

Κάτι που πέρασε όμως απαρατήρητο, στο περιθώριο της τρέχουσας καυτής επικαιρότητας, είναι ο λυσσαλέος πόλεμος που κήρυξαν οι τράπεζες κατά της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία». Είναι ένας βρώμικος πόλεμος με φανερό σκοπό το κλείσιμο της εφημερίδας, μόνο και μόνο επειδή σήμερα είναι ιδιαίτερα ενοχλητική για το τραπεζιτό-δουλο πολιτικό κατεστημένο. Το θέμα άρχισε να βρωμάει. Δεν εξηγείται παρά σαν πολιτικός πόλεμος οικονομικού αποκλεισμού, που θυμίζει τον  αποκλεισμό του Wikileaks (σε διεθνές επίπεδο).

UPDATE: Σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες των ίδιων των εργαζόμενων της «Ε» ο περιβόητος «βρώμικος πόλεμος» εναντίον της εφημερίδας ήταν σκευωρία της ιδιοκτήτριας. Δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω αυτή την άποψη, οπότε… συμβολευτείε τα ιστολόγια των εργαζόμενων της «Ε».

Για το θέμα της «Ε» γράφει το blog «Preza Tv» (και η ίδια η «Ε» ΕΔΩ):

Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΧΘΕΣ, 1η Νοεμβρίου 2011, ο πρόεδρος της ALPHA ΒΑΝΚ, Ι. Κωστόπουλος, γνωστοποίησε τηλεφωνικά στην εκδότρια Μάνια Τεγοπούλου ότι η τράπεζα δεν θα χορηγήσει στην «Ελευθεροτυπία» το εγκεκριμένο -από τον Σεπτέμβριο- δάνειο, ύψους 8 εκατ. ευρώ.
Η Νομική Υπηρεσία της ALPHA ΒΑΝΚ, όντας εκ των πραγμάτων ανώτερη του κ. Ι. Κωστόπουλου, αλλά και της Επιτροπής Χορηγήσεων, γνωμοδότησε αρνητικά για το δάνειο.
Ολα αυτά συνέβησαν ενώ είχαν ήδη προωθηθεί προς την τράπεζα όλα τα απαιτούμενα έγγραφα για την πώληση και επαναμίσθωση (sales and lease back) του ιδιόκτητου κτηρίου της εφημερίδας (στη Μίνωος 10-16) και είχαν διενεργηθεί οι σχετικοί έλεγχοι από την πλευρά της τράπεζας.
Οι ακριβείς λόγοι της αρνητικής εισήγησης για το δάνειο δεν έγιναν γνωστοί, καθώς ο κ. Κωστόπουλος έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα της εκδότριας Μάνιας Τεγοπούλου.

Χθες επίσης, τελείως συμπτωματικά, άλλη μία τράπεζα -η Πειραιώς- ενημέρωσε το γενικό διευθυντή της «Χ.Κ. Τεγόπουλος», κ. Α. Πολυκανδριώτη, ότι κρατά στο σύνολό τους μπλοκαρισμένα τα έσοδα της «Ελευθεροτυπίας» από τις πωλήσεις φύλλων, μέσω του πρακτορείου «Αργος». Η ίδια η Πειραιώς παραδέχτηκε ότι καλύπτεται από τα μισά.
Το γεγονός αυτό στοχεύει στον αποκλεισμό της δανειοδότησης της εφημερίδας από την Εθνική Τράπεζα και βλάπτει κυρίως την Πειραιώς.
Πάνω από 800 εργαζόμενοι σε αναμονή.

Τώρα βέβαια… η «Ελευθεροτυπία» δεν είναι άγια! Κατά καιρούς έχω κριτικάρει σκληρά ορισμένα άρθρα της, αλλά έχω επίσης εγκωμιάσει πολλά άλλα. Ως γνωστόν, η «Ελευθεροτυπία» έχει πλουραλισμό απόψεων, με πολλά (περισσότερα) άρθρα ιδιαίτερα ενοχλητικά για την κυβέρνηση, ιδίως… τον τελευταίο καιρό (3 μήνες) που οι συντάκτες της δεν πληρώνονται αλλά συνεχίζουν να αρθρογραφούν απλήρωτοι!

Ε, τώρα… ΜΗ ρωτήσετε «ΤΙ σχέση έχει ο Οδυσσέας Ελύτης με την υπόθεση» . Απλώς βιάζομαι και… ήθελα να παρουσιάσω τα δύο θέματα μαζί, ώστε να μην επισκιάσει το ένα το άλλο.

  • Κανονικά, ήθελα να παρουσιάσω και το νέο ντοκυμαντέρ  «CATASTROIKA», αλλά… βιάζομαι.  Τα λέμε αργότερα! 🙂 (φεύγω τώρα, και συγνώμη για τυχόν σχόλια σε αναμονή)
Enhanced by Zemanta

41 comments

  1. – Τι το καλό; Τι το κακό;

    – Ένα σημείο Ένα σημείο

    και σ’ αυτό πάνω ισορροπείς και υπάρχεις

    κι από αυτό πιο πέρα ταραχή και σκότος

    κι απ’ αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων

    – Ένα σημείο Ένα σημείο

    και σ’ αυτό μπορείς απέραντα να προχωρήσεις

    ή αλλιώς τίποτε άλλο δεν υπάρχει πια

    Κι ο Ζυγός που, ανοίγοντας τα χέρια μου, έμοιαζε

    να ζυγιάζει το φως και το ένστικτο ήτανε

    ΑΥΤΟΣ

    ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!

    • Σε ευχαριστώ θερμά κ.κ. που μας έφερες αυτούς τους στίχους…
      Είναι από τους πλέον σημαντικούς που έγραψε ποτέ ο Ελύτης.
      Κι είχα περάσει ατέλειωτες ώρες διαβάζοντάς τους και αναλύοντάς τους, συνδέοντάς τους και με άλλα πράματα στο τέλος.

      Στους στίχους αυτούς αποτυπώνεται κωδικοποιημένη μια ολόκληρη οντολογία,
      μια υπαρξιακή (ΚΑΙ φιλοσοφική) θεωρία, καθώς και μια συνταγή για τη στάση στη ζώη,
      όλα αυτά μαζί, αφάνταστα συμπυκνωμένα και οικουμενικά…

      Δεν έχω πρόχειρα αυτή τη στιγμή όλα τα σχόλια που είχα κάνει γι’ αυτούς τους στίχους κάποτε.
      Υπήρξε όμως και μια ανάρτηση, κάποτε, ΕΙΔΙΚΑ αφιερωμένη σε αυτούς τους στίχους
      https://omadeon.wordpress.com/2007/06/23/elytis_brown/
      -μια σύνδεση των ιδεών του Ελύτη με εκείνες του George Spencer-Brown,
      όπου το «όριο» που περιγράφει ο Ελύτης ποιητικά, περιγράφεται πιο φιλοσοφικά…
      …ΚΑΙ από τον Spencer-Brown, σαν «έναρξη (της Εμπειρίας) του Κόσμου»!

      Εν κατακλείδι, η βέλτιστη υπαρξιακή στάση είναι
      να ζει κανείς επικεντρωμένος στο όριο ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο.
      Γιατί αν επικεντρωθεί πιο πολύ στον εσωτερικό κόσμο, αντιμετωπίζει το «βρυγμό των αγγέλων»
      (τρομαχτικών εσωτερικών μορφών που σχηματίζει ο Νους, ίσως και πλησιάζοντας προς την… τρέλα)
      ενώ, αν (αντίθετα) επικεντρωθεί πιο πολύ στον εξωτερικό κόσμο, δεν βρίσκει παρά ταραχή και σκότος ή χάος.

      Το όριο αυτό, είναι επίσης η ΣΧΕΣΗ ανάμεσα σε Μέσα και Εξω.
      Το παν έγκειται στη σχέση, όχι στα ίδια τα αντικείμενα (ή Χώρους).

      Αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς, παρεμπιπτόντως.
      Και (κάθε σχέση) περικλείει τη μοναδική (πραγματικότητα όπου υπάρχει) «Αντικειμενική Αλήθεια»
      (με την έννοια του «Universality» – που συζητούσαμε).

      Για τον Ελύτη, τον βαθύτατα σουρεαλιστή, το Απόλυτο ή το «όντως ον» δεν είναι καν άξιο σαν… θέμα συζήτησης.
      Αντικαθίσταται από το συνειδητό ονείρεμα, που βασίζεται στην επικέντρωση πάνω στην ίδια την ύπαρξη.
      Διότι το όριο αυτό, είναι επίσης το (πραγματικό) «δέρμα» της ύπαρξης…
      Βασισμένος και επικεντρωμένος κανείς σε αυτό, μπορεί να εξελιχτεί, να προχωρήσει, κλπ.
      Αν όμως ΔΕΝ βασιστεί σ’ αυτό, π.χ., αν κατρακυλήσει είτε στο δόγμα του ιδεαλισμού, είτε στο δόγμα του υλισμού,
      τότε «θα χάσει τη μπάλα» και θα αποτύχει παντού!

      Εξού και ο Ζυγός (σύμβολο ΚΑΙ υπαρξιακής ισορροπίας)
      Από τη μια μεριά το φως («εκεί έξω»)
      κι από την άλλη το ένστικτο («εδώ μέσα»),
      κ.ο.κ.🙂

  2. Υ.Γ. ήθελα πολύ να… έφτιαχνα το ακόλουθο βίντεο ΕΓΚΑΙΡΩΣ για να μπει συνοδευτικά σε τούτο το ποστ,
    αλλά δεν πρόλαβα (στις 2 Νοεμβρίου). Ισως γίνει θέμα ανάλυσης άλλης ανάρτησης στο μέλλον:

  3. Χμ, δεν ήξερα οτι έχεις επικεντρωθεί σε αυτούς ειδικά τους στίχους. Έριχνα μια ματιά πάλι στο Άξιον Εστί, που πράγματι είναι μια οντολογία, όπως αντίστοιχα και η Βίβλος και όλες οι θρησκευτικές και αρχαίες μυθολογίες, εξού και τα τρία μέρη – Γένεσις, Πάθη, Το Άξιον Εστί. Στη Γένεση ο κόσμος – και ο εαυτός όπως το βάζεις εσύ – στην αρχή ακόμα παρθένος – ένας στίχος που μου άρεσε είναι «Η ειρήνη θέλει δύναμη να την αντέξεις» – σιγά σιγά με το θάνατο και τον πόνο, γνωρίζει. «Και τον κίνδυνο έσπρωξε με το να δάχτυλο/ Στην κορφή του κάβου φόρεσε μελανό φρύδι/ Από μέρος άγνωστο φώσφορο έχυσε/ «Για να βλέπεις, είπε, από μέσα/ στο κορμί σου/ φλέβες κάλιο, μαγγάνιο/ και τ’ αποτιτανωμένα/ παλαιά κατάλοιπα του έρωτα»/ Και πολύ τότε σφίχτηκε η καρδιά μου/ ήταν το πρώτο τρίξιμο του ξύλου μέσα μου/ μιας νυχτός που εσίμωνε ίσως/ η φωνή του γκιώνη/ κάποιου που είχε σκοτωθεί/ το αίμα γυρίζοντας πάνω στον κόσμο» Και παρακάτω λέει

    Το κενό του Θανάτου για το Βρέφος το Ερχόμενο

    Το κενό του Φονικού για τη Δίκαιη Κρίση

    Το κενό της Θυσίας για την Ίση Ανταπόδοση

    Το κενό της Ψυχής για την Ευθύνη του Άλλου

    Και στη συνέχεια λέει για τους διαφορετικούς Άλλους χωρίς τους οποίους δεν μπορείς να υπάρξεις και να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
    Είναι το ταξίδι που κάνει ο καθένας ξεχωριστά αλλά και η ιστορία του κόσμου.
    Κάπως έτσι συμβαίνει και στη Θεογονία του Ησίοδου, δηλαδή ο κόσμος από το απόλυτο ένα, διασπάται και έτσι δημιουργείται. Δηλαδή η απόσταση, η διαφορά, είναι όρος της ύπαρξης.
    Αλλά και το προπατορικό αμάρτημα τι είναι; Το πέρασμα από τη Νιρβάνα στη διαδικασία της γνώσης, όπου ο πόνος είναι το τίμημα, μάλλον το μέσο.
    Και στον πίνακα του Ντύρερ, η μελαγχολία επέρχεται με τη γνώση. Και η πρωταρχική γνώση είναι της θνητότητας. Από το γεγονός του θανάτου λένε εξάλλου ότι προέρχονται οι θρησκείες.

    Μ’ έχει απασχολήσει η έννοια του ορίου στα πλαίσια κάποιων σπουδών που έκανα. Δεν είναι μόνο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, βρίσκεται σε όλα τα δίπολα.
    Τον Spenser- Brοwn δεν τον ξέρω, θα κοιτάξω κάποια στιγμή τη μετάφραση σου.

    • Αλλά και το προπατορικό αμάρτημα τι είναι; Το πέρασμα από τη Νιρβάνα στη διαδικασία της γνώσης, όπου ο πόνος είναι το τίμημα, μάλλον το μέσο.

      Ναι, αλλά… εδώ, έπεσες τελείως έξω, αν μιλάμε για την πιο βασική φιλοσοφία του Ελύτη.
      Αυτό είναι το θεμελιώδες μεταφυσικό ή φιλοσοφικό λάθος (κατά τον Ελύτη).
      ΟΛΟ του το έργο θεμελιώνεται στο ακριβώς αντίθετο.
      Δηλαδή, «Προπατορικό αμάρτημα» δεν υπήρξε ποτέ,
      ενώ το «Δέντρο της Γνώσης» ήταν ένα μεγάλο ψέμα (όπως εξήγησε στον «Προπατορικό Παράδεισο»).

      Επίσης ο πόνος δεν είναι καθόλου «αναγκαίος». Είναι ένα απλό, ατυχές συμβάν, τίποτε παραπάνω.
      ΤΙΠΟΤΕ δεν διδάσκει ο ίδιος ο πόνος, στην τελική.
      Απλά (μας) συμβαίνει, προκαλώντας μια αντίδραση, περίπου σαν προσαρμογή ή μετάλλαξη.
      Θα μπορούσε και να μην υπάρχει, ο πόνος.
      (Τότε η κατάστασή μας δεν θα ήταν η άγνοια, αλλά το φως της Πρωταρχικής Γνώσης).

      Στο «Μικρό Ναυτίλο» λέει επίσης

      «…ο άνθρωπος είναι αθώος…. Το διάβασα σ’αυτή τη στυφή απο αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου. …μου έγινε συνείδηση πιά ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
      Ναί, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.
      Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.
      Ηταν ένα δικαίωμα.

      -Το αναφέρω στο τέλος της ανάρτησης https://omadeon.wordpress.com/2008/06/23/constructivism-of-elytis/

      __________
      Επίσης
      Είναι εντελώς ΛΑΘΟΣ (θρησκόληπτο ΚΑΙ σαδιστικό) για τον Ελύτη
      το «απαρνησιακό» δόγμα ότι «ο πόνος είναι μέσο» (π.χ. για τη Γνώση)
      ΑΚΟΜΗ πιο λάθος, για τον ίδιο, το ότι είναι και «χρήσιμο» μέσο!
      όπως πιστεύουν οι χριστιανοί και οι «λάτρεις της απάρνησης».

      • Π.χ. η φράση «άξιον εστί το τίμημα» αναφέρεται στην αντίδραση προς τον πόνο,
        όχι με την έννοια πως «ο πόνος ήταν αναγκαίος»,
        αλλά ότι η θυσία που αναγκάζεται να κάνει ο νους είναι αναγκαία,
        προκειμένου να ΑΚΥΡΩΣΕΙ την επιρροή του πόνου και του θανάτου.

        Είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθεί αυτό, σε κάποιους που έχουν «χριστιανικό τρόπο σκέψης».
        Είναι το ΑΝΤΙΘΕΤΟ του χριστιανικού τρόπου σκέψης.
        ΟΥΤΕ καν η αμαρτία υπάρχει, στην τελική.
        Υπάρχει το «σκότος» (έξω), υπάρχει και ο «βρυγμός των αγγέλων» (μέσα μας),
        αλλά το πνεύμα ή ο νους δοξάζεται ακριβώς επειδή επιμένει στη δική του αθωότητα,
        «ξεπληρώνοντας το σκοτάδι με φως». ΟΧΙ με άλλον τρόπο…

        Εξάλλου -άλλο τσιτάτο του Ελύτη-

        «Παιδιά κι εγγόνια της απάρνησης είναι όλα τους μπάσταρδα«

        -Μαρία Νεφέλη.
        (Οπερ Εδει Δείξαι -χεχε)🙂

  4. Και στον πίνακα του Ντύρερ, η μελαγχολία επέρχεται με τη γνώση. Και η πρωταρχική γνώση είναι της θνητότητας. Από το γεγονός του θανάτου λένε εξάλλου ότι προέρχονται οι θρησκείες.

    Ναι, αλλά αυτό ακριβώς είναι εκείνο που ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ο Ελύτης (μαζί με ΟΛΕΣ τις θρησκείες)!
    Κάπου λέει επίσης «πρέπει να πετάξουμε τη νοσταλγία από το παράθυρο» (ή κάτι ανάλογο).

    Η μελαγχολία δεν έχει θέση, παρά σαν κάτι παρείσακτο, σαν μία πρόκληση.

    Και ΔΕΝ είναι «πρωταρχική γνώση», εκείνη «της θνητότητας».
    Πρωταρχική Γνώση είναι κάτι άλλο (που προσπάθησε να το εκφράσει στα «Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας»).

    Υπάρχει ένας ανεξερεύνητος χώρος του νου, στον οποίο αναφέρεται, χωρίς ιδεαλισμό, ούτε υλισμό.
    Εκεί δεν υπάρχει ούτε γέννηση, αλλά ούτε και θάνατος.
    Αντιστοιχεί περίπου με τη Βουδιστική «Κενότητα» (SUNYA-TA).

    http://en.wikipedia.org/wiki/Voidness
    Śūnyatā From Wikipedia, the free encyclopedia (Redirected from Voidness)

    Śūnyatā, शून्यता (Sanskrit noun from the adj. śūnya: «zero, nothing»), Suññatā (Pāli; adj. suñña), stong-pa nyid (Tibetan), Kòng/Kū, 空 (Chinese/Japanese), Gong-seong, 공성(空性) (Korean), qoγusun (Mongolian) is frequently translated into English as emptiness. Sunya comes from the root svi, meaning swollen, plus -ta -ness, therefore hollow ( – ness). A common alternative term is «voidness».

    • Με τον Βουδισμό δεν το’χω. Δεν έχω μελετήσει και δεν νιώθω και την ανάγκη. Πάντως στον Ελύτη δεν βλέπω καμιά κενότητα, ίσα ίσα, είναι γεμάτος μυρωδιές, χρώματα, επιθυμίες, σχέσεις. Αυτά δεν είναι αρκετά για να γεμίζουν μια ζωή; Μπορεί κάπου στον πυρήνα να υπάρχει και αυτό που λες, μεταξύ ιδεαλισμού και υλισμού, ούτε γέννηση ούτε θάνατος, αλλά εμείς ζούμε πέριξ του πυρήνα, είπαμε Ένα σημείο μας αναλογεί, παρακάτω είναι άβυσσος 🙂 Νίτσε μου θυμίζει αυτό, την αιώρηση στο κενό.

      • Πέφτεις στο κλασσικό λάθος… σε βάρος του Βουδισμού. ΔΕΝ είναι «άδεια» η κενότητα (του Βουδισμού). Είναι γεμάτη ΦΩΣ.
        Οπως τα σωματίδια που εμφανίζονται από το πουθενά στα βάθη της ύλης (για την ακρίβεια, πιθανότατα πρόκειται για την ΙΔΙΑ ακριβώς διαδικασία).

        Ετυχε να ήμουν ασκούμενος Βουδιστής κάποια χρόνια.
        Κάποια στιγμή το εγκατέλειψα όμως, όταν κατάλαβα ότι είναι αντίθετο με τον ίδιο το… Βούδα,
        που δίδαξε την αποδόμηση όλων ανεξαιρέτως των θρησκειών και των δογμάτων!

        Ο Ελύτης, για την ακρίβεια δεν έτρεφε καμία συμπάθεια γι’ αυτούς που «επιδιώκουν το κενό για το κενό».

        «…κενό, που μέσα του θα πέσουν
        και καλώς θα πέσουν
        όλοι όσοι επιδιώκουν
        το κενό για το κενό
        …» (Μαρία Νεφέλη)

        Αυτό το είδος κενού είναι επίσης επιλήψιμο και στο Βουδισμό.
        Ο Βουδισμός δεν συγχωρεί ούτε καν την επίκληση «της κενότητας για την κενότητα».
        Η κενότητα είναι όπως ο χώρος για την ύλη (ή κάτι παραπλήσιο),
        αλλά δεν είναι ποτέ άδεια. Γεμίζει τα πάντα…

        (και στη σύγχρονη φυσική ο κενός χώρος θεωρείται θεμελιωδώς ενεργός)

        ___________
        Υ.Γ. Η μέθοδος του Ελύτη ήταν να αδειάζει το νου από τα… σκουπίδια,
        έτσι ώστε ο διαυγής Καθαρός Χώρος (της Κενότητας) του Νου
        να αρχίζει να παράγει οράματα και εικόνες

  5. Τώρα να σου πω, εσύ χτίζεις μια φιλοσοφία, εγώ έχω τη δική μου, ο Ελύτης είναι η αφορμή. Για αμαρτία δε μίλησα, είναι το κακό, έχει πρόσημο. Πάντως ο πόνος, αναγκαίος ή όχι – και δεν είπα οτι είναι αναγκαίος – συμβαίνει και στο άξιον εστί, συμβαίνει έτσι κι αλλιώς π.χ. λένε οτι η γέννα είναι μια τραυματική εμπειρία για το βρέφος, εξού και κλαίει, το πέρασμα από τη σιωπή και το σκοτάδι της μήτρας στον έξω κόσμο. Η απώλεια του θανάτου είναι κάτι που όλοι θα βιώσουν κάποια στιγμή, αναπόφευκτο.

    Ο Ελύτης δεν έχει καμιά σχέση με Χριστιανισμό. Αλλά ούτε και ο Χριστιανισμός έχει! Όλες οι θρησκείες είναι μυθολογίες, κατασκευές ερμηνείας, αναπαράστασης του κόσμου. Με αυτή την έννοια αναφέρω το προπατορικό αμάρτημα. Και δεν είναι εκπληκτικό πόσο όλες μοιάζουν; Σαν να αναφέρονται στο ίδιο πράγμα!!! Νομίζω τελικά έχεις δίκιο, υπάρχει universality, μια αλήθεια που όλοι ανακαλύπτουμε κοιτάζοντας την από άλλη οτπική γωνία 🙂

    • ΟΧΙ, δεν ισχύει ότι «χτίζω μια φιλοσοφία» με τον Ελύτη «σαν αφορμή».

      Εμαθα να ΜΗ χτίζω ΚΑΜΙΑ φιλοσοφία, χάρις στον Ελύτη !🙂

      AYTO είναι το ποιητικό και σουρεαλιστικό (αντι-)δόγμα (του).
      -Η ΕΚΚΕΝΩΣΗ του νου από τα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ των διαφόρων φιλοσοφιών!🙂

      __________
      Εκείνο που μένει, στο τέλος, είναι η (άμεση) ΕΜΠΕΙΡΙΑ και η ΛΟΓΙΚΗ.

      _______
      Υ.Γ. Το δεύτερο, δηλαδή η Λογική, ΔΕΝ ανήκει στο χώρο της εμπειρίας.
      ΔΕΝ οδηγεί και σε ποίηση, κλπ. Είναι η ΔΟΜΗ του κόσμου, τίποτε παραπάνω.
      Για την ακρίβεια, είναι η συνέπεια της χάραξης ΟΡΙΩΝ στην εμπειρία (του κόσμου).
      Αλλά η ποίηση του Ελύτη αφορά και την εμπειρία αυτής της «χάραξης ορίων».

      • Αχ Ομαδεόν, μπαίνω στον πειρασμό να σε ψυχολογήσω με αυτά που λες. Δεν είναι φιλοσοφία, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ, η υπέρτατη θρησκεία της Λογικής, της Εμπειρίας 🙂
        Δεν έχω τίποτα με τη Λογική και την Εμπειρία, εσύ τις έχεις αναγάγει σε δόγμα τις καημένες και τις αδικείς έτσι. Το πρόβλημα σου Ομαδεόν είναι πως νομίζεις οτι είσαι ξεχωριστός, πως μόνο εσύ δεν κάνεις φιλοσοφία εν προκειμένω, ενώ όλοι οι άλλοι οι πτωχοί τω πνεύματι ξεπέφτουν σε τετριμμένα. Είσαι όντως ξεχωριστός, αλλά ο καθένας είναι. Το λέει και ο Ελύτης:

        Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι

        Και δε γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα

        Και δε γίνεται με Αυτούς χωρίς, Εσύ

        Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι

        Και ανάγκη πάσα να τους αντικρίσεις

        Η μορφή σου αν θέλεις ανεξάλειπτη να’ ναι

        Και να μείνει αυτή.

        ………………………………………………….

        Ο καθείς και τα όπλα του, είπε

        • Μα… ΦΥΣΙΚΑ και ΕΙΝΑΙ θρησκεία.

          Μόνο που δεν είναι ΚΑΜΙΑ (συγκεκριμένη) θρησκεία!🙂

          Εξάλλου…
          ΑΝ μπορούσαν
          όσα εκφράζει ο Ελύτης
          να εκφραστούν με δόγματα ή ιδεολογίες, ή θεωρίες… (ή και θρησκείες)
          τότε… ΔΕΝ θα χρειαζόταν καν (να γράφει) ποίηση.

          -Μπορείς να φανταστείς, μια «θρησκευτικότητα χωρίς καμία θρησκεία»?
          E, ΑΥΤΟ είναι ο… ελΥτισμός!🙂

          • Χαχα, είσαι όντως ελυτίστας!
            Διάβασα σε ένα λινκ που έχεις δώσει, για το βιβλίο «Συν τοις Άλλοις» οτι ο Ελύτης είχε πει ο χώρος της ποίησης είναι εκεί που δεν έχουν θέση οι αριθμοί, κάπως έτσι. Και μου άρεσε.
            Και θυμήθηκα τώρα που λέμε για λογική, το βιβλίο «Οι λέξεις και τα πράγματα» του Φουκώ. Δεν έχω καταφέρει να το τελειώσω, αλλά αν δεν το έχεις διαβάσει, δέστο οπωσδήποτε.

        • Το πρόβλημα σου Ομαδεόν είναι πως νομίζεις οτι είσαι ξεχωριστός,

          ΜΕΓΑΛΟ σου λάθος, αυτό…

          ΠΟΛΥ τετριμμένη και χαμηλού επιπέδου προβολή, θάλεγα,
          αλλά… δεν μπυράζει καν, γιατί η ΟΥΣΙΑ είναι ΑΛΛΟΥ.

          Το ΔΙΚΟ σου πρόβλημα είναι
          ότι ΔΕΝ κατανοείς ΠΟΣΟ ξεχωριστός είναι ΚΑΘΕ άνθρωπος.
          Και… επειδή συνήθως (ο ίδιος) δεν το ξέρει,
          τον σπρώχνεις πιο πολύ στο «γκρεμό της ασημαντότητας»
          (άθελά σου).

          Επανάσταση είναι η ιδέα ότι ΟΛΟΙ είμαστε ξεχωριστοί,
          αλλά… οι πιο πολλοί δεν το ξέρουμε.

          Και η μεγαλύτερη… «πλάκα του σύμπαντος» ξέρεις ποια είναι?
          -ότι… ΜΟΛΙΣ καταλάβουμε πόσο ξεχωριστοί είμαστε,
          κατανοούμε ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ πόσο… ΙΔΙΟΙ είμαστε με τους άλλους.

          (βγάλε άκρη τώρα… χαχαχα)🙂
          ______
          Υ.Γ. Δεν σου είπα ΤΙΠΟΤΕ απολύτως, που να συνεπάγεται ότι «με θεωρώ ξεχωριστό».

          ΕΣΥ με θεώρησες «ξεχωριστό», αλλά μετά έκανες ΑΡΝΗΣΗ και ΠΡΟΒΟΛΗ.
          :mrgreen:

          _______
          Υ.Γ.2 Ακόμη και το ότι κάποτε «υπήρξα Βουδιστής» ΔΕΝ με κάνει καθόλου «ξεχωριστό».
          Ξέρεις ΠΟΣΕΣ χιλιάδες άλλοι σαγηνεύτηκαν κάποτε από το Βουδισμό?🙂

          • Μα γράφω οτι ο καθένας είναι ξεχωριστός, πώς λες τώρα οτι ΔΕΝ το κατανοώ ΠΟΣΟ ξεχωριστός είναι ΚΑΘΕ άνθρωπος; Τελικά κάπου έχουμε ένα δομικό πρόβλημα συνεννόησης, ένα ΚΕΝΟ!!!

          • Τότε… γιατί το θεωρείς «πρόβλημα»?
            8)

            Εδώ αρχίζεις… πάλι τα ίδια (όπως την άλλη φορά)…
            άρνηση της άρνησης.

            Στην πραγματικότητα, ΔΕΝ ξέρω ΑΝ το καταλαβαίνεις,
            αλλά το να πεις σε κάποιον ότι «θεωρεί τον εαυτό του ξεχωριστό»
            ακούγεται ΚΑΙ σαν… προσβολή (στην καθομιλουμένη)
            π.χ. «who do you think you are? Somebody special?»🙂

            Εξάλλου, ΑΝ πραγματικά το θεωρούσες φυσιολογικό,
            τότε ΔΕΝ θα το ονόμαζες «πρόβλημα»,
            ΑΚΟΜΗ λιγότερο θα έλεγες «TO πρόβλημά ΣΟΥ, Ομαδεόν»…

            ΤΙ λέμε τώρα?…:mrgreen:

          • Καταλαβαίνω οτι, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές – και ίσως κακώς ξαναπροσπαθούμε να έχουμε ένα διάλογο – κάπου σκοντάφτει μια μεταξύ μας συζήτηση, δε λέω οτι φταις εσύ, φταίει η σχέση, δηλαδή η συνάρτηση των δυο μας. Προτιμώ πάντως να μη συνεχίζουμε αν υπάρχει τέτοιο αρνητικό κλίμα.

          • @κ.κ.
            «Αρνητικό κλίμα» δημιουργείται επειδή δεν ελέγχεις τις προβολές που κάνεις. Και επειδή μετά τις αρνείσαι (και αρνείσαι ότι τις αρνείσαι).

            Είσαι… δύσκολη περίπτωση, αλλά… συνήθως τα περισσότερα σχόλιά σου δεν είναι έτσι. Αντίθετα, είναι γεμάτα καλωσύνη και σοφία, τις περισσότερες φορές.

            Πρέπει κάπου να «τσακώσεις» τη ΣΤΙΓΜΗ που αρχίζεις τις λάθος προβολές και τις αρνήσεις.
            Δεν είναι τίποτε σοβαρό, συμβαίνει και… στις καλύτερες οικογένειες (χεχε).🙂
            Ακόμη και σε μένα, κάποιες (σπάνιες ελπίζω) φορές (αλλά μετά το καταλαβαίνω).

          • Καλά δεν ξέρω, μπορεί. Πάω για ύπνο τώρα. Καληνύχτα.

        • Aχ Ομαδεόν, μπαίνω στον πειρασμό να σε ψυχολογήσω με αυτά που λες. Δεν είναι φιλοσοφία, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ, η υπέρτατη θρησκεία της Λογικής, της Εμπειρίας
          Δεν έχω τίποτα με τη Λογική και την Εμπειρία, εσύ τις έχεις αναγάγει σε δόγμα τις καημένες και τις αδικείς έτσι. Το πρόβλημα σου Ομαδεόν είναι πως νομίζεις οτι είσαι ξεχωριστός, πως μόνο εσύ δεν κάνεις φιλοσοφία εν προκειμένω, ενώ όλοι οι άλλοι οι πτωχοί τω πνεύματι ξεπέφτουν σε τετριμμένα. Είσαι όντως ξεχωριστός, αλλά ο καθένας είναι.

          Εδώ έκανες «hedging» (όπως λένε στο… χρηματιστήριο)
          για… επενδυτικές μετοχές σε ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ και αστήρικτες προβολές

          Κατάφερες να μου πεις ότι «θεωρώ τον εαυτό μου ξεχωριστό» επειδή… δεν ξέρω ότι όλοι είναι ξεχωριστοί.
          Και επίσης κατάφερες να μου φορτώσεις και δόγματα επειδή τόλμησα να ανάγω τα πάντα στην εμπειρία και στη λογική, σαν θεμελιώδεις μετα-κατηγορίες.

          E, ΔΕΝ στέκει ότι η απόρριψη όλων των δογμάτων (πλην της εμπειρίας και της λογικής) αποτελεί «δόγμα» ή «θρησκεία».
          Αυτό είναι ΑΠΟΛΥΤΑ σίγουρο, ΟΧΙ κάτι που μπορεί να τεθεί σε αμφισβήτηση.
          Απλά… ΔΕΝ συνεπάγεται (=δόγμα ή θρησκεία). (period)

          ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ τρόπος σκέψης. Μπερδεύει άσχημα ΚΑΙ «σκοτώνει»…

  6. Επειδή πολλά και διάφορα ειπώθηκαν εδώ… χωρίς μια τελική επεξεργασία ολοκλήρωσης,
    οφείλω να λύσω μια ενδεχόμενη απορία, που προκύπτει από (φαινομενική?) αντίφαση.

    Είπα πολύ πιο πριν ότι [1]

    Στους στίχους αυτούς αποτυπώνεται κωδικοποιημένη μια ολόκληρη οντολογία,
    μια υπαρξιακή (ΚΑΙ φιλοσοφική) θεωρία, καθώς και μια συνταγή για τη στάση στη ζώη,
    όλα αυτά μαζί, αφάνταστα συμπυκνωμένα και οικουμενικά…

    Αλλά αργότερα είπα ΚΑΙ ότι [2]

    ΑΝ μπορούσαν
    όσα εκφράζει ο Ελύτης
    να εκφραστούν με δόγματα ή ιδεολογίες, ή θεωρίες… (ή και θρησκείες)
    τότε… ΔΕΝ θα χρειαζόταν καν (να γράφει) ποίηση.

    καθώς και ότι

    Εμαθα να ΜΗ χτίζω ΚΑΜΙΑ φιλοσοφία, χάρις στον Ελύτη !
    AYTO είναι το ποιητικό και σουρεαλιστικό (αντι-)δόγμα (του).
    -Η ΕΚΚΕΝΩΣΗ του νου από τα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ των διαφόρων φιλοσοφιών!
    __________
    Εκείνο που μένει, στο τέλος, είναι η (άμεση) ΕΜΠΕΙΡΙΑ και η ΛΟΓΙΚΗ.

    Εδώ, ο καθένας μπορεί εύλογα να διαπιστώσει μια αντίφαση, ανάμεσα στο [1] και στο [2].

    Ε, τολμώ να πω ότι ισχύουν ΚΑΙ τα δύο.

    Διότι (=διαλεκτική σύνθεση), ένα βασικό συστατικό της ποίησης του Ελύτη,
    είναι και η δύναμή της να προκαλέσει αποδομήσεις (στο νου του αναγνώστη).

    Αυτό, δεν σημαίνει ότι «στερείται ιδεών», η ποίηση, ή ότι «δεν εκφράζει καμία φιλοσοφία».
    -Εκφράζει τη δική της φιλοσοφία, η οποία όμως είναι αντίθετη με ένα σωρό φιλοσοφικά και θρησκευτικά δόγματα.

    Πάνω στο ίδιο θέμα, άλλοι άνθρωποι έγραψαν μακροσκελή δοκίμια και βιβλία.
    ΔΕΝ είναι εύκολο θέμα και ΔΕΝ θεωρώ ότι το κατέχω πλήρως
    …παρόλο που πέρασα κάποια χρόνια, βασιζόμενος κυρίως (ή αποκλειστικά) στην ποίηση του Ελύτη.

    Αποτέλεσε «φάρμακο», εκείνο τον καιρό, ο Ελύτης, κατά της… μαυρίλας στη νεοελληνική διανόηση,
    εκείνης που χαρακτήρισε ο Ελύτης και σαν «κλεπταποδόχο»! Π.χ.

    …πιπιλάμε τη μαύρη καραμέλα μας,
    ά τε να χαθούμε
    παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας
    πέμπτου ή έκτου ορόφου…

    Γενικά, η ποίηση του Ελύτη πραγματικά δεν υπακούει στη λογική και στους αριθμούς.
    Ωστόσο, έχει και κάποιες δικές της λογικά συνεπείς (κρυμμένες) δομές.

    Επίσης…
    Με «άμεση εμπειρία» ΔΕΝ εννοώ (μόνο) την καθημερινότητα ή τις εμπειρίες του κόσμου γύρω μας, κλπ.
    Εννοώ ΚΑΘΕ εμπειρία, ακόμη και «εσωτερική», ή «πνευματική», κλπ.
    Συναισθήματα, οράματα, ακόμη και αμιγώς «θρησκευτικού τύπου» αισθήματα…
    …όλα αυτά ο ίδιος ο Ελύτης τα προσέγγιζε μέσω της άμεσης εμπειρίας, όχι μέσω δογμάτων.

    Θεωρούσε πως μέσα μας υπάρχει μια «αντικειμενική» εσωτερική πραγματικότητα,
    ακριβώς αντίστοιχη του εξωτερικού υλικού κόσμου.

    Αργότερα, βρήκα αυτή την ιδέα… πολύ πρακτική και φιλοσοφικά χρήσιμη,
    για λόγους που δεν είναι του παρόντος – την έρευνα στη Λογική, εδώ: http://multiformlogic.com/logic/

    Κι έτσι, μετά από πολλά χρόνια… ΞΑΝΑΡΧΙΣΑ να διαβάζω Ελύτη, όχι πια «μόνο ποιητικά».

    Σε γενικές γραμμές, όμως, δεν υπάρχουν «δύο κόσμοι».
    Στην πραγματικότητα, «εσωτερικός» και «εξωτερικός» κόσμος, είναι ΕΝΑΣ, ή ο ΙΔΙΟΣ (κυριολεκτικά) !
    Το είχε πει ΚΑΙ ο Ελύτης αυτό, αλλά πολλοί δεν το πρόσεξαν. Π.χ.

    «Μάντεψε, κοπίασε, νοιώσε:
    Από την άλλη μεριά
    είμαι ο ίδιος…»

    Απλούστατα, πρόκειται για τον ΙΔΙΟ κόσμο,
    αλλά μέσα από την Εμπειρία, που δημιουργείται
    από tη χάραξη της «διάκρισης» ή «ορίου» της ύπαρξης (κατά George Spencer-Brown).

    Υ.Γ. Ετσι, στην τελική, μπορεί να «κατηγορηθώ» πως… πραγματικά «έχτισα δική μου φιλοσοφία», χάρις στον Ελύτη,🙂
    μόνο που… αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται σε «μετα-επίπεδο» Τυπικής Λογικής (που θεωρώ ότι «επιβεβαιώθηκε»),
    ΟΧΙ στο «σύνηθες επίπεδο» όπου εργάζονται φιλόσοφοι ή λογοτέχνες, που ασχολούνται με τον Ελύτη, κλπ.

    • Όχι απλώς έχτισες τη δική σου φιλοσοφία, αλλά είσαι φιλόσοφος και μάλιστα πολυγραφότατος. Τώρα βλέπω διάφορα που γράφεις και φτιάχνεις: Blogs, θεωρίες, αναλύσεις, πολλοί τρόποι έκφρασης (http://www.omadeon.com/art). Καλά άσε που για να καταλάβω τη φιλοσοφία σου πρέπει πρώτα να μελετήσω όλο τον Jung, όλο τον Lakan, όλο τον Zizek, αυτόν τον Spencer Brown (καλά αυτόν με τίποτα, γιατί μαθηματικά είπαμε δεν, ψυχολογία το’ χω λίγο, σε Freud όμως και ολίγον Jung) όλο τον Ελύτη, και μετά τις δικές σου επεξεργασίες, δηλαδή του αγίου ποτέ! Οπότε, θα σου πω μόνο μια εντύπωση για τις ζωγραφικές σου που ξαναείδα τώρα, μεταξύ των οποίων και μια απεικόνιση του παραδείσου σχετική με αυτά που λέγαμε πιο πριν. Θυμίζουν σίγουρα Dali, λόγω πολλών ρολογιών, και κάπως Εγγονόπουλο; Σουρεαλισμός μάλλον, αν θα έκανε κανείς μια τέτοια κατηγοριοποίηση.
      Εμένα σαν κίνημα στην τέχνη μπορώ να πω ότι με εκφράζει σε μεγάλο βαθμό το μοντέρνο, αλλά δεν έχω φανατισμούς, όμως από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Klee, o Picasso, o Van Gogh, ο Klimt και ένας Ολλανδός, ο Vermeer. Και από έλληνες μ’ αρέσει ο Τσαρούχης. Κυρίως μ’ αρέσουν τα χαρούμενα φωτεινά χρώματα. Αλλά όταν αποπειράθηκα να φτιάξω κάτι δικό μου, δε βγήκε αυτού του είδους που μ’ αρέσει, αλλά μάλλον βγήκε αυτό που είχα μέσα μου σαν ψυχοσύνθεση, εμπειρία, μνήμες κ.λ.π. Και έτσι νομίζω ότι τα έργα μας είναι ο πιο αμείλικτος, αληθινός καθρέφτης μας.

      • My dear κ.κ.
        Για ανθρώπους που δεν πολυ-συμπαθούν τα μαθηματικά, έγραψα μία εισαγωγή στα ελληνικά, όσον αφορά το «σκληρό πυρήνα» της δουλειάς που είδες…

        http://multiformlogic.com/logic/H_logiki_twn_pollaplwn_morfwn1.htm

        ________
        Ασχετο:
        (τώρα γελάμε ακόμη και… άγνωστοι μεταξύ μας άνθρωποι με την αναβολή της επιλογής Κουίσλιγκ για αύριο… εδώ στην καφετέρια όπου γράφω)

  7. Καλά, μετά είδα τα σκίτσα. Πάρα πολύ μου άρεσαν αυτά τα δυο, με σειρά όπως τα βάζω.
    «Life by the sea»
    «Connectivism»

    • Σε ευχαριστώ θερμά και πάλι, my dear κ.κ. που τα εκτίμησες.

      Τα αναπαράγω… γιατί τα βρίσκω (όλως περιέργως)
      πολύ ταιριαστά _και_ με τον Ελύτη.

      «Life by the Sea»

      :Connectivism»

      Τα είχα φτιάξει πριν πολύ καιρό όμως.. τόσο παλιά που δεν θυμάμαι πότε!

  8. Εκπληκτικη η συζητηση σου με την κκ, θελω επειγοντως να παω να αγορασω τα ΑΠΑΝΤΑ του Ελυτη:)
    Δε καταλαβαινω πως και δεν ασχοληθηκα μαζι του, απο τη στιγμη μαλιστα που αγαπαω τη ποιηση
    (Αγαπημενοι ποιητες μεταξυ αλλων: Καβαφης, Ελιοτ, Καρουζος, Σαχτουρης, Ντυλαν Τομας, Παναγιωτοπουλος, cc cummings)
    Kαι οχι μονο αυτο, αλλα γραφω ποιηματα κι ο ιδιος.
    Σοβαρα, αγνοω τον λογο που δεν αγορασα ποτε εστω μια συλλογη του Ελυτη. Αλλα τωρα δε χωρανε αναβολες.

    ΥΓ Παρεμπιπτοντως, Omadeon, εριξα και μια ματια στους πινακες σου. Ουτε με τη ζωγραφικη εχω ασχοληθει, με εξαιρεση ενα λευκωμα που επεσε στα χερια μου περσυ με πινακες του Κλιμτ, και ηταν για μενα Αποκαλυψη.
    Το ιδιο επαθα και με τους δικους σου πινακες, διαβαζοντας και τους σχολιασμους που κανεις, τους συμβολισμους κλπ,
    ενα σοκ το επαθα (Με τη καλη εννοια:) Εισαι ταλαντουχος φιλε, το μυαλο σου πρεπει να ειναι πολυ βασανισμενο γιατι το φανταζομαι να κατεβαζει διαρκως νεες ιδεες, να υπεραναλυει και να σκεφτεται ακαταπαυστα!

    • Να μας βάλεις κανένα ποίημα σου εδώ αν θέλεις. Κι εγώ θα έβαζα κολλάζ που έχω κάνει, αλλά δεν έχω scanner 🙂

      Γενικά αυτές τις μέρες έχουμε αηδιάσει με αυτά που συμβαίνουν στην πολτική ζωή, και αναζητάμε λίγο ανθρώπινα πράγματα, γιατί αυτοί θέλουν να μας μεταβιβάσουν την αρρώστια που κουβαλάνε, το μίσος τους για τη ζωή.

        • Πολύ ωραίο! Λοιπόν η ποίηση μ’ αρέσει γιατί μπορεί να πει πάρα πολλά μέσα σε λίγα λόγια. Τώρα για να είχες μεταδώσει όλες αυτές τις εικόνες ή τα συναισθήματα, θα έπρεπε να είχες γράψει κατεβατά και ίσως και άχαρα. Η ποίηση είναι πολύ πυκνή, γιατί μπορεί και να χωρέσει πολύ περισσότερα πέρα από αυτά που φαινομενικά λέει, αφήνει το πεδίο ανοιχτό σε αυτόν που διαβάζει.

          • Celin γράφεις πολύ ωραία. Διάβασα και το Διπλανό δωμάτιο και αυτό με το χιόνι. Μ’ αρέσει αυτή η ψυχρότητα θα την έλεγα, του λόγου, έχει μια ατμόσφαιρα από Κάφκα που μ’ αρέσει. Λόγος πολυτελείας θα το έλεγα, πολύτιμος δηλαδή, χωρίς περιττά.

          • Σε ευχαριστω, να σαι καλα! Εχω διαβασει Καφκα, σιγουρα υπαρχουν ασυνειδητες επιρροες απο τα βιβλια που εχω διαβασει, και οχι μονο απο τα βιβλια, οι ασυνειδητες επιρροες προκυπτουν απο παντου. Σε αλλα ποιηματα, γινομαι πιο βερμπαλιστης, πομπωδης και φλυαρος, σε αλλα το υφος ειναι πιο στακατο και κοφτο. Με ολους οσους συζηταω τους προτρεπω να αγορασουν Τομας Ελιοτ, για μενα, ειναι ο,τι συγκλονιστικοτερο υπαρχει στην ποιηση. Χαιρετω!

  9. Αγαπητοί μου κ.κ. και celin, σας γράφω από καφετέρια με λάπτοπ…

    Εχουμε ΞΕΡΑΘΕΙ στα γέλια στο τουήτερ με την κωμωδία που βλέπουμε να παίζεται τώρα, για επιλογή… τραπεζιτόδουλου πρωθυπουργού. Ενυγουαίη…

    Πάντως αυτό το ποστ είναι το αγαπημένο μου διάλειμμα από την συνεχή ενασχόληση με την κρίση.

    Το θέμα (πάντα) είναι… να καταλαβαινόμαστε. Και επίσης η αναγωγή του πολύπλοκου σε κάτι όσο το δυνατόν πιο απλό.

    Δεν ξέρω ΤΙ είμαι,
    δεν «φοράω κλουβιά» (όπως έλεγε ο μακαρίτης ο Νικόλας Ασιμος)
    …αλλά ξέρω ΤΙ θέλω, κι αυτό, πολύ απλά…
    …είναι μια μεγάλη ενοποίηση, που θα φέρει ένα σωρό ιδέες και θεωρίες μαζί. Ξέρω ότι δεν θα το κατορθώσω ποτέ, επαρκώς 100% αλλά… αξίζει η καλή προσπάθεια, νομίζω. Αρκεί να είναι συστηματική, λογικά συνεπής και (πάνω απ’ όλα) ειλικρινής. Κι υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια ίσως, άνθρωποι που θέλουν ακριβώς το ίδιο (και πάλι μειοψηφία μπροστά σε κάτι δισεκατομμύρια). Εμείς όμως, είμαστε οι πλέον καταπιεσμένοι ίσως, γιατί μας… παρεξηγούν.🙂 Αλλά μάθαμε (πρωτίστως) να κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα, έστω και κουτσό, να κατανοήσουμε πρώτα εμείς τους άλλους, μπας και… μας ελεήσουν, να μας κατανοήσουν ΚΑΙ αυτοί. Γιατί… η μετάλλαξη του νου που περάσαμε, είναι κάτι που δεν μπορεί πια να κρυφτεί. Αλλος τη λέει έτσι, άλλος… γιουβέτσι κι άλλος κοκορέτσι, αλλά σημασία δεν έχει καν αυτή. «Το αποτέλεσμα μετράει», πάντα, ώστε κάθε ενοχλητικό ερώτημα να πάψει να… καραφλιάζει τον παρατηρητή.

    Η ποίηση, για τον Εμπειρίκο, ήταν «περίπατος στίλβοντος ποδηλάτου». Δεν είπε όμως, βέβαια… ότι το στίλβον ποδήλατο ισορροπεί και σε τεντωμένο σχοινί.

    Και αυτό το τεντωμένο σχοινί είναι το ίδιο το όριο της ύπαρξης, αυτό που μας κάνει να λέμε «εγώ» και «εσύ», ή «μέσα» και «έξω», κ.ο.κ.
    ΕΜΕΙΣ χαράσσουμε αυτό το όριο. Είμαστε οι αποκλειστικοί υπαίτιοι.
    ΑΝ το χαράξουμε κάπως… ανορθόδοξα και «διαφορετικά», μπορεί τα κουτάλια και τα πηρούνια γύρω μας να… αρχίσουν να πετάνε, ή να στραβώνουν ξαφνικά. 8) Η κουλτούρα όμως, μέσα στην οποία ανατραφήκαμε, κάνει το παν για να μη… χάσει τα κουτάλια και τα πηρούνια της, μην τυχόν κι αρχίσουν να πετάνε, κ.ο.κ.:mrgreen:

    Δηλαδή το όριο της ύπαρξης, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το βιολογικό μας δέρμα. Απλώς… όπως πολλά άλλα ζώα, μάθαμε να το χαράσουμε ΜΕΣΩ του δέρματος, διότι το δέρμα είναι αυτό που φαίνεται στα… άλλα ζώα, όταν μας… ορέγονται σαν κολατσιό, από τα έξω προς τα μέσα (μας). χεχε🙂

    Τώρα βέβαια… από κει και πέρα, χαίρε βάθος αμέτρητο, η άγνοιά μας είναι ενοχλητική και απίστευτη. Και οι θρησκείες μας είναι τα… σκληρά ναρκωτικά, που μας εθίζουν να ΜΗ νοιώθουμε το θάμβος, το μυστήριο, τον Αρχαίο Τρόμο, το «βρυγμό των αγγέλων», το σκότος και το φως, την «Ενέργεια», μέσα και έξω!

    ΜΟΝΑΔΙΚΟ μας «ποδήλατο» είναι η εμπειρία και η λογική, γιατί όλα τα άλλα είναι υποκατάστατα που μας εθίζουν να ξεχνάμε, να ΜΗΝ ερευνάμε, να «πιστεύουμε» σε δόγματα (και ιδεολογίες)… χωρίς να νοιώθουμε (πραγματικά) την άπειρη άγνοια ΚΑΙ το φως.

    Παραμένω λοιπόν αγνωστικιστής μέχρι το κόκκαλο.
    Δάμασα κι αγαπώ την άγνοια.

    (=τη δική μου άγνοια. Συζώ μ’ αυτή…)

    Αυτά… (και άλλα πολλά βέβαια…)

    Διακόπτω για… διαφημίσεις🙂

      • Μόλις γύρισα σπίτι…

        My dear κ.κ. Θα διορθώσω σε λίγο κι ένα λαθάκι του συνδέσμου που έδωσες, αλλά πρώτα δίνω την ίδια την εικόνα

          • τώρα είναι… αδύνατο να αποδείξω τον ασήμαντο ισχυρισμό μου.
            Αλλά… είχε ένα «www» στο τέλος που περίττευε (πίστεψέ το ή όχι) χαχαχα🙂

            Ααα… εννοείς ΠΩΣ το κατάλαβα ότι ήταν περιττό το «www»?

            -Διότι η κατάληξη «.htm» είναι η φυσιολογική συνήθης κατάληξη ιστοσελίδων,
            ενώ το «www» έδειχνε σαν να προήλθε από λανθασμένο υπόλειμμα προηγούμενου copy-paste!🙂

            Δηλαδή αρχικά η λάθος διεύθυνση ήταν
            …tsarouchis.gr/gr/it_499.htmwww

          • Σ’ αρέσει αυτός ο πίνακας Ομαδεόν; Δεν είναι πολύ λιτός; Και ταυτόχρονα γεμάτος ζωή;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s