Τσαμπουκάδες με το ευρώ, χαδάκια στο Ναζισμό

Το παρόν κείμενο αποτελεί μετάφραση-προσαρμογή του άρθρου του Victor Grossman «Tough on Euros, Weak on Nazis» που δημοσιεύτηκε στις 13/12/2011 στο Monthly Review. Αν για οποιοδήποτε λόγο αδυνατείτε να δείτε το site του Monthly Review (π.χ. λόγω υπερβολικού φόρτου), το αρχικό άρθρο έχει αναδημοσιευτεί και στο peoplesworld.org.

Ζήτω! Η Μέρκελ επικράτησε! Χρειάστηκε μια μακριά νύχτα μυστικών διαπραγματεύσεων, αλλά, αν εξαιρέσουμε αυτόν τον Συντηρητικό τον David Cameron, όλα τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να σώσουν το ευρώ, να σώσουν την οικονομία, να σώσουν τον κόσμο! Βρισκόμασταν στο χείλος της καταστροφής, προειδοποιούσε ο Σαρκοζύ την παραμονή της συνάντησης: αν δεν καταλήγαμε σε συμφωνία «δε θα είχαμε δεύτερη ευκαιρία»!

Οι γερμανικές εφημερίδες, γεμάτες από αυτήν τη μυστικιστική ιστορία για μέρες και βδομάδες, εξέτασαν κάθε λεπτομέρεια του μετώπου της Άνγκελα, ανέλυσαν κάθε φίλημα στο μάγουλο που αντάλλαξε με το Νικολά Σαρκοζύ στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Μασσαλία ή στις Βρυξέλλες, και περίμεναν τις κρύες ώρες του πρωινού. Αλλά άξιζε τον κόπο. Ή μήπως όχι;

Ψαχουλεύοντας ανάμεσα στις χρηματοοικονομικές μπουρδολογίες περί επιτοκίων ομολόγων, ειδικών ταμείων, αξιολογήσεων και τα τοιαύτα, δυο λέξεις-κλειδιά αναδύθηκαν από τις σοβαρές συσκέψεις και τις ολονύχτιες συζητήσεις. Η μία ήταν η «λιτότητα» και η άλλη ήταν η «πειθαρχία».

Αυτές οι «αδύναμες αδελφές» στις παρυφές της Ευρώπης, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία στις φουρτουνιασμένες ακτές του Ατλαντικού, και η Ελλάδα στα ακόμα πιο φουρτουνιασμένα γκρέμια του Αιγαίου, και ίσως και κρίσιμες Μεσογειακές χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, απλά δεν είχαν πειθαρχία. Τα γερμανικά ΜΜΕ το μετέφεραν στους αναγνώστες τους: ζούσαν πέρα από τις δυνάμεις τους, δεν έχουν σοβαρό φοροεισπρακτικό μηχανισμό, είναι τίγκα στη διαφθορά και, όσο για την Ελλάδα, ε, αυτή είναι μια χώρα τεμπελχανάδων. «Και θα’πρεπε να ρισκάρουμε τα ωραία μας λεφτά γι’αυτούς τους άχρηστους»; (σ.τ.μ.: ρατσιστικές ρητορείες στο ίδιο ακριβώς εμετικό στυλάκι είχαμε από τα γερμανικά ΜΜΕ και όταν ο όμιλος Fiat εξεδήλωσε ενδιαφέρον να αγοράσει την Opel από τη General Motors, έχοντας ως αντίπαλο ένα πλυντήριο χρήματος αποτελούμενο από τη Magna-Steyr και τις μητρικές της, τη ρωσική βιομηχανία βαρέων οχημάτων GAZ και την επίσης ρωσική τράπεζα Sberbank, με εγκέφαλο ένα Ρώσο αρχιμαφιόζο ονόματι Oleg Vladimirovich Deripaska, που κατάφερε να γίνει επί Γιέλτσιν πρώτη  μούρη στο Καβούρι της μετασοβιετικής βιομηχανίας αλουμινίου και τσιμέντου με την ισχύ των Καλάσνικοφ – μαντέψτε ποια λύση προέκριναν οι ηθικότατοι Γερμαναράδες… Και βέβαια η μαμά General Motors τους είπε «πριτς» και κράτησε την Opel για πάρτη της, αφήνοντας τον Frank-Walter Steinmeier με το όνειρο της μίζας που δεν κατάφερε να πάρει).

ΟΚ, αυτές οι χώρες δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στα αυστηρά Πρωσσικά πρότυπα, τα οποία δεν είναι πιο καθαρά (σ.τ.μ.: π.χ. από τις μπίζνες του Μπερλουσκόνι με τον Faruk «Frank» Agrama της Harmony Gold USA), αλλά τουλάχιστον καταφέρνουν να δίνουν ρε παιδί μου μια εντύπωση τιμιότητας και καθαρότητας. Κι ακόμη κι αν οι άπληστες τακτικές των τραπεζιτών, των μετοχομούρηδων και των ραντιέρηδων στη Wall Street ή στη Φρανκφούρτη ήταν ίδιες μ’αυτές των Ελλήνων, Πορτογάλων ή Ιρλανδών συναδέλφων τους, οι ίδιοι και οι κυβερνήσεις τους είχαν πολύ περισσότερο πλούτο και κινδύνευαν πολύ λιγότερο από χρεοκοπία.

Αλλά το φταίξιμο πρέπει να μοιραστεί. Στην Ελλάδα, η Goldman Sachs ήταν επικεφαλής της αγέλης των λύκων με τεράστια ποσά βοήθειας, που συνήθως προερχόταν από παράγωγα. Έδειχνε τόσο γενναιόδωρη τότε – κι αποδείχθηκε τόσο ακριβή αργότερα. Επίσης, τεράστια ποσά πήγαν για αγορές γερμανικών οπλικών συστημάτων, όπως υποβρύχια. Βέβαια, ποιος μπορεί να προβλέψει το πώς θα είναι στο μέλλον οι ελληνοτουρκικές σχέσεις; Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε, προειδοποιούσαν οι Γερμανοί κατασκευαστές οπλικών συστημάτων και οι εν Ελλάδι αντιπρόσωποί τους, χαμογελώντας κάθε φορά που τα πνεύματα οξύνονταν πάνω από την Κύπρο ή από κάποιο νησί του Αιγαίου, και κρεμώντας μαύρες πλερέζες κάθε φορά που πήγαινε να γίνει ένα βήμα προς την κατεύθυνση της ειρήνης. Άλλωστε, τα ίδια υποβρύχια πλασάρουν και στην Τουρκία. Ακόμα και η φτωχή Πορτογαλία, της οποίας ο χειρότερος εχθρός είναι τα κύματα του Ατλαντικού, εξωθήθηκε να πετάξει τα λεφτά της σε γερμανικά οπλικά συστήματα.

Όχι, η Γερμανία δεν εξάγει μόνο Μερσεντέ (σ.τ.μ.: άλλη Μίζενς κι αυτή…), Πόρσε ή κρασιά του Ρήνου. Οι πωλήσεις όπλων της, από άρματα Leopard για το απολυταρχικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, υποβρύχια για το απαρτχάιντ του Ισραήλ ως τα αυτόματα της Heckler & Koch για σχεδόν κάθε πρόθυμο αγοραστή, ξεπέρασαν το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ τη χρονιά που μας πέρασε, χαρίζοντάς της έτσι το χάλκινο μετάλλιο πίσω από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Ο μεγάλος όγκος των εξαγωγών της, είτε είναι δολοφονικέςστρατιωτικές είτε λιγότερο θανάσιμα είδη όπως αμάξια της Daimler (Μερσεντέ, Smart), φάρμακα και λιπάσματα της Bayer, ηλεκτρονικά της Μίζενς, τη βοήθησαν να παραμείνει στην επιφάνεια την ώρα που άλλοι πνίγονταν κι αναζητούσαν αέρα… ή ευρώ. Η αυξανόμενη οικονομική της ισχύς καθρεφτιζόταν με κάποιο τρόπο στη στάση της Μέρκελ, που γινόταν λιγότερο καλοσυνάτη και φιλική και περισσότερο σκληρή και άκαμπτη. Τώρα η Γερμανία μπορεί να πουλά τσαμπουκά, στην Ευρώπη και αλλού, προκαλώντας ακόμη και παλιούς μέντορες και φίλους στην Ουάσινγκτον που τώρα γίνονται ανταγωνιστές.

Οι περιορισμοί  του παρελθόντος εξαφανίστηκαν όταν κατάπιε την Ανατολική Γερμανία το 1990. Τη γραμμή την έβαλε ο τότε καγκελάριος Χέλμουτ Κολ: «η Γερμανία έκλεισε τα βιβλία της παλιάς της Ιστορίας. Στο μέλλον μπορεί να δηλώνει ανοιχτά το ρόλο της ως παγκόσμια δύναμη, ένα ρόλο που τώρα χρειάζεται να επεκτείνει». Ο ΥΠΕΞ Κίνκελ ήταν ακόμα πιο σαφής: «πρέπει να φέρουμε σε πέρας δυο παράλληλους άθλους: μέσα στη χώρα μας πρέπει να ξαναγίνουμε ένας λαός, έξω από αυτήν ήρθε ο καιρός να πετύχουμε κάτι που δυο φορές αποτύχαμε να καταφέρουμε. Σε συμφωνία με τους γείτονές μας πρέπει να βρούμε το δρόμο μας για να παίξουμε ένα ρόλο που να αντιστοιχεί με τις επιθυμίες και τις ικανότητές μας…» Νομίζω ότι καταλαβαίνετε πάρα πολύ καλά σε ποιες δυο αποτυχίες αναφερόταν ο Χερρ Κλάους Κίνκελ και ποιο ακριβώς όνειρο ήθελε να εκπληρώσει. Ανατριχιάσατε; Ένας υπουργός του κόμματος της Μέρκελ πρόσφατα το επανέφερε: «Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε Γερμανικά στην Ευρώπη!».

Η συνθήκη που σε γενικές γραμμές συμφωνήθηκε στις Βρυξέλλες θα περιόριζε δραστικά τα ελλείμματα, θα απαιτούσε από τις χώρες-μέλη να υποβάλλουν τους προϋπολογισμούς τους για έγκριση στην Κομισιόν, και έτσι θα έκανε την οικονομία κάθε χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την Εστονία ως τη Μάλτα, να εξαρτάται από άνωθεν αποφάσεις, με σκληρές ποινές σε περίπτωση οποιασδήποτε παρέκκλισης. Αυτό εννοεί η Γερμανία όταν μιλά για «πειθαρχία».

Αυτό που επιβάλλεται από μια τέτοια πειθαρχία είναι η «λιτότητα». Έχουμε ήδη μπόλικα δείγματα: η Πορτογαλία, η Ελλάδα και τώρα η Ιταλία πρέπει να περικόψουν τους προϋπολογισμούς τους δραστικά για να σώσουν το ευρώ. Και, όπως και στις ΗΠΑ, μπορεί όλο αυτό το μπάχαλο να προκλήθηκε από το 1%, αλλά το 99% πρέπει να πληρώσει το μάρμαρο. Υψηλότεροι φόροι κατανάλωσης, απολύσεις για χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους (σ.τ.μ.: είναι άλλωστε γνωστό ότι, όπως ακριβώς και οι Εβραίοι και οι Κομμουνισταί, οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για όλα), υψηλότεροι φόροι για τους μικροϊδιοκτήτες ακινήτων, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, περικοπές στην πρόνοια (σ.τ.μ.: σύμφωνα με τις προσταγές της φασιστοάπλυτης Ayn Rand, η οποία όμως μια χαρά έπαιρνε επίδομα από την πρόνοια – δάσκαλε που δίδασκες…) – όλα αυτά είναι μέρος της απαιτούμενης λιτότητας. Κι όταν οι Έλληνες αντιτάχθηκαν, η «δημοκρατική» Ευρωπαϊκή Ένωση τους έδωσε κι άλλη πειθαρχία, με την άθλια μορφή της αποπομπής ενός πρωθυπουργού επειδή πρότεινε δημοψήφισμα (σ.τ.μ.: όσο στημένο και διλημματικό κι αν ήταν) και με μια άλλη μορφή, πολύ πιο οδυνηρή και βίαιη: ξυλοφόρτωμα από τα (γεμάτα χρυσαυγίτες) ΜΑΤ, δακρυγόνα (δηλαδή χημικά όπλα που απαγορεύεται να χρησιμοποιηθούν στο πεδίο της μάχης) και συλλήψεις, οι περισσότερες «προληπτικές» και όλες με κατασκευασμένα στοιχεία. Η Αθήνα και το Oakland έχουν πολλά κοινά. Η συνταγή είναι απλή σαν το A-B-C, όπως Angela-Boehner-Cantor.

Κάθε σοβαρός οικονομολόγος συμφωνεί ότι οι περικοπές μισθών, αποδοχών και συντάξεων είναι καθαρό δηλητήριο στις δύσκολες μέρες. Όπως γράφτηκε στους New York Times: «Μια συμφωνία που δεσμεύει όλα τα μέλη σε περισσότερη λιτότητα εν καιρώ ύφεσης είναι αυτό ακριβώς που η Ευρώπη ΔΕΝ χρειάζεται αυτήν τη στιγμή«. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να επιτρέπει υπερκέρδη για τους μεγάλους, με την αρωγή των κυβερνήσεων, ακόμα και στις χώρες που έχουν χτυπηθεί πιο σκληρά απ’όλες, αλλά πάνω απ’όλα στη Γερμανία, όπου σχεδιάζεται περισσότερη λιτότητα, αν και όχι τόσο ηχηρά ούτε τόσο ορατά μέχρι να γίνουν οι εκλογές το 2013 (σ.τ.μ.: Βεβαίως, η τιμία Γερμανία επιτρέπει στον εαυτό της να διεξάγει εκλογές, κάτι που βεβαίως απαγορεύει στις κατεχόμενες χώρες).

Αυτό εκθέτει άλλη μια έδρα αυτού του πετραδιού. Όποτε η οικονομία μιας χώρας εξασθενεί, οι υποαμειβόμενοι, όσοι εργάζονται σε κακές συνθήκες και οι άνεργοι υποφέρουν περισσότερο. Αν υπάρχει μια καλά οργανωμένη Αριστερά (σ.τ.μ.: ΤΖΙΙΙΙΙΙΙΙΙΖ!!!! ΠΙΠΕΡΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ!!!!) ή ένα ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα (σ.τ.μ.: ΤΖΙΙΙΙΙΙΙΙΙΖ!!!! ΠΙΠΕΡΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ!!!! x 2), είναι εφικτό να υπάρξει μια αντίσταση εκ μέρους του λαού, έστω και ενάντια στα δακρυγόνα και τις πλαστικές χειροπέδες. Τα ελληνικά, πορτογαλικά και ιταλικά συνδικάτα έχουν δείξει πραγματικό αγωνιστικό πνεύμα. Όταν όμως αυτά τα στοιχεία λείπουν ή έχουν, όπως απαράδεκτα συχνά γίνεται, συνθηκολογήσει, η αυξανόμενη δυσακρέσκεια μπορεί να στραφεί προς τα δεξιά, βαδίζοντας με βαριές στρατιωτικές αρβύλες και αποδίδοντας την έλλειψη θέσεων εργασίας ή προσιτών κατοικιών στους μετανάστες που αναζητούν άσυλο από μια χειρότερη δυστυχία στις δικές τους χώρες που είναι πιο ζεστές, αλλά πολύ πιο φτωχές.

Πριν από ογδόντα χρόνια το φταίξιμο είχε ριχτεί στους Εβραίους. Τώρα φταίνε οι Αλγερινοί, οι Τούρκοι, οι Άραβες, ή όλοι τέλος πάντων οι Μουσουλμάνοι, με τους μιναρέδες τους, τα τουρμπαια τους, τις μαντίλες τους, τα «διαφορετικά» ονόματά τους. Ή οι «γύφτοι» που για αιώνες ήταν μια χαρά θήραμα για όποιον δυνάστη γούσταρε να κάνει ένα πογκρόμ και να αποπροσανατολίσει το πόπολο από το γεγονός ότι εκείνος έφταιγε για τη φτώχια και τη μιζέρια του λαού κι όχι ο φτωχός γείτονας. Στη μια Ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη, οι ακροδεξιοί ενισχύθηκαν, είτε φορώντας γραβάτα και κουστούμι, εκστομίζοντας κοινωνικές διεκδικήσεις είτε ξεδιάντροπα και ανοιχτά φωνάζοντας τρομακτικά συνθήματα, συνοδευόμενα από χειρονομίες αιματοβαμμένων φασιστικών καθεστώτων. Και πάντα εξαπολύοντας επιθέσεις στους «ξένους» και τους αριστερούς με τα λόγια και, πολλές φορές, με αιματηρά έργα. Η άνοδός τους απειλεί την Ολλανδία, την Ελβετία, την Αυστρία, την Ιταλία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία, χειρότερα απ’όλες την Ουγγαρία που ήδη είναι γεμάτη από φασιστικούς αντιλάλους απ’το παρελθόν. Στην Ελλάδα έχουμε ήδη ακροδεξιούς – έναν θαυμαστή της χούντας και κολλητό του φασίστα Λεπέν και έναν θαυμαστή ενός δηλωμένου νεοναζί στελέχους της χούντας – στην κυβέρνηση. Πόσο καλά θα εκπροσωπηθούν οι οπαδοί του Φράνκο στη νέα κυβέρνηση της Ισπανίας; Μπορεί η Μαρίν Λεπέν, πιο μοντέρνα, αλλά καθόλου μετριοπαθέστερη από το φασίστα πατέρα της, να κερδίσει τη δεύτερη ή ακόμα και την πρώτη θέση στις επερχόμενες γαλλικές εκλογές; Υπάρχουν, όπως  βλέπετε, πολλά για να μας φέρουν ανατριχίλα!

Στη Γερμανία, το φασιστικό Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (NPD) έχει κερδίσει έδρες στις εκλογές ορισμένων ανατολικογερμανικών κρατιδίων και δήμων του Βερολίνου. Αλλά, καθώς κυμαίνεται συνήθως κάτω από το 4%, δεν απολαμβάνει τα μεγάλα ωφέλη που απολαμβάνουν τα αδερφάκια του σε άλλες χώρες. Είναι όμως παρόν, δημιουργώντας τοπικές βάσεις και περιμένοντας την επέλαση χειρότερης λιτότητας στη Γερμανία – της οποίας το πλησίασμα είναι πιο αθόρυβο απ’ό,τι αλλού, αλλά συνάμα δυσοίωνα ακουστό.

Οι αριστεροί, είτε ενταγμένοι στο αντίστοιχο κόμμα (Die Linke) είτε όχι, ποτέ δεν έπαψαν να προειδοποιούν γι’αυτόν τον κίνδυνο και να ενεργούν για να τον αποτρέψουν. Όποτε και όπου παρήλαυναν οι Ναζί τραμπούκοι – κατά μέσο όρο δυο, τρεις, ακόμα και πέντε διαφορετικές πορείες σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο – αντιμετωπίζονται με αντιδιαδηλώσεις, πιο αποφασιστική από τις οποίες ήταν αυτή του περασμένου Φεβρουαρίου στη Δρέσδη, όπου 18.000 αντιφασίστες (σ.τ.μ.: στην Ελλάδα όμως, κανάλια, φασίστες – που παριστάνουν ξεδιάντροπα τους πατριώτες – και φιλομνημονιακοί μπλόγκερ και πνευματικοί «ταγοί» έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου στον πληθυσμό ότι είναι κακό να είσαι αντιφασίστας κι ότι… περιορίζεις τις ελευθερίες των καημένων των φασιστόμουτρων) ματαίωσαν τα σχέδια των Ναζί για διαδήλωση και πορεία. Για χρόνια η Αριστερά ζητούσε να απαγορευτεί το NPD, για να του κόψει τις εκατοντάδες χιλιάδες, ακόμα και εκατομμύρια, ευρώ που θα έπαιρνε υπό μορφή κυβερνητικής χρηματοδότησης για τα εκλογικά του αποτελέσματα – δηλαδή την κύρια πηγή χρηματοδότησης του. Η απαγόρευση θα αφαιρούσε επίσης και την ένθερμη υποστήριξη που έχει όταν διαδηλώνει και ξερνοβολάει ξενόφοβη προπαγάνδα μίσους. Μια απόπειρα απαγόρευσης το 2003 απέτυχε. Βλέπετε, πάρα πολλά ηγετικά στελέχη του NPD είναι πράκτορες της Verfassungsschutz (Υπηρεσία Συνταγματικής Προστασίας, κάτι σαν το FBI ή αυτό που θα προέκυπτε αν η δική μας «Υπηρεσία Προστασίας Πολιτεύματος», η ΕΥΠ και η Ασφάλεια κάνανε ομαδικό σεξ). Έτσι, δε θα μπορούσε να γίνει δίκη χωρίς να εκτεθούν οι πράκτορες… και οι ρόλοι τους. Η κυβέρνηση υποχώρησε μπροστά στο Ναζισμό. Συνέχισε να αντιμετωπίζει τους Ναζί και τους παρατρεχάμενους τραμπούκους τους σα να’ταν αξιοπρεπείς, νομοταγείς πολίτες. Ή αλλιώς, οι «κακοί ακροδεξιοί» μπήκαν στο ίδιο ζύγι με τους «κακούς ακροαριστερούς» (σ.τ.μ.: Σας θυμίζει τίποτε αυτό;). Και βέβαια, με μεγαλύτερη εχθρότητα αντιμετωπιζόταν πάντα η Αριστερά.

Ξαφνικά το οικοδόμημα κατέρρευσε. Δυο Ναζί τρομοκράτες (σ.τ.μ.: συνάδελφοι των «καλών παιδιών» του «Κόμματος 4ης Αυγούστου», στο οποίο ήταν μέλος ο βομβιστής και νυν «εφιπποτοξότης», αμετανόητος νεοναζί και εκλεκτός ομοτράπεζος των αρχαιογκαγκά του ΥΣΕΕ Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης) σκοτώθηκαν σε έκρηξη και ένα τρίτο κουμάσι από αυτό το συνάφι, μια «γυναίκα», παραδόθηκε στην αστυνομία. Αυτοί και οι συνεργοί τους είχαν δολοφονήσει παλιότερα δυο μαγαζάτορες, έναν Τούρκο κι έναν Έλληνα (σ.τ.μ.: Φαντάζομαι ότι αυτό είναι «παράπλευρη απώλεια» για τους ημέτερους νεοναζί), μια αστυνομικό, τραυμάτισαν 22 άτομα σε βομβιστική επίθεση, διέπραξαν ληστείες τραπεζών και επιχείρησαν να καταστρέψουν μια συναγωγή. Ποτέ δεν είχαν συλληφθεί. Ήρθαν περισσότερες συλλήψεις συνεργών τους και βγήκαν στη φόρα κι άλλα στοιχεία. Οι πολιτικοί που ως χθες (σ.τ.μ: κάνανε πως) δεν ξέρανε τίποτα, ξαφνικά ανακάλυψαν με τον πιο ηχηρό τρόπο πόσο πολύ αντιτίθενται στον δεξιό εξτρεμισμό κι αρχίσανε τα κολλυριακά δάκρια για τα θύματα του ναζιστικού μίσους, τα οποία μέχρι πρότινος γράφανε τουλάχιστον εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Συνολικά 180 άνθρωποι είχαν δολοφονηθεί από τους δεξιούς τα τελευταία 20 χρόνια, ενώ οι αρχές προτιμούσαν να επιτίθενται στην Αριστερά, της οποίας μερικά από τα πιο «άτακτα» μέλη (ή μήπως ήταν προβοκάτορες της αστυνομίας;) καμιά φορά πετάγανε κάνα μπουκάλι ή καμιά πέτρα στους Ναζί – ή καμιά φορά στους αστυνομικούς που προστάτευαν τους Ναζί.

Σύντομα φάνηκε ότι η Verfassungsschutz, της οποίας η δουλειά ήταν η παρακολούθηση των τρομοκρατικών οργανώσεων – με τουλάχιστον 130 πράκτορες συχνά σε ηγετικές θέσεις στο NPD, που είχαν ξεκάθαρους δεσμούς με τις συμμορίες των Ναζί τραμπούκων – κατά κάποιο περίεργο τρόπο δε μπόρεσε να αποτρέψει, να αναφέρει, ούτε καν να πάρει είδηση τις δολοφονίες, που έμειναν όλες ατιμώρητες. Ούτε βρήκαν ποτέ τους δράστες, οι οποίοι κάθε άλλο παρά άγνωστοι ήταν στις περιοχές τους.

Παρά την ψεύτικη έκπληξη που έδειξαν τα ΜΜΕ και τα περισσότερα κόμματα, όλα αυτά μόνο καινούργια δεν ήταν. Όπως ακριβώς με τις Μυστικές Υπηρεσίες, η Verfassungsschutz  για χρόνια τελούσε υπό ναζιστική διοίκηση. Ο πρόεδρός της από το 1955 ως το 1972 ήταν ο Hubert Schruebbers (Χούμπερτ Σρύμπερς), ένα μέλος του ναζιστικού (σ.τμ.: εθνικοσοσιαλιστικού – μην έρθει κανένα καθικάκι να μας πει… «άλλο ναζισμός κι άλλο εθνικοσιαλισμός», γιατί δε μασάμε) κόμματος και άγριος διώκτης των Εβραίων, που τους Εβραίους και τους αντιφρονούντες τους έστελνε στη φυλακή, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στο θάνατο. Προφανώς ήταν το μίσος του για τον Κομμουνισμό που του εξασφάλισε αυτή τη θέση μεταπολεμικά (σ.τ.μ.: Ναι, τότε που η Γερμανία είχε… εξαγνιστεί – του κώλου τα εννιάμερα), παρά το παρελθόν του (σ.τ.μ.: ή μήπως λόγω του παρελθόντος του;). Αυτός ο καλός άνθρωπος είχε για αντιπρόεδρο από το 1951 ως το 1964 έναν πρώην συνταγματάρχη των Ναζί, που είχε συμμετάσχει σε εκτοπισμούς Εβραίων. Άλλα ανώτατα στελέχη ήταν ενεργά μέλη των SS ή της Gestapo στην Ολλανδία, την Πολωνία, την ΕΣΣΔ, τη Γαλλία και τη Νορβηγία, συχνά με μεγάλη εμπειρία σε βασανισμούς και φόνους. Αυτοί οι «άνδρες» πέθαναν σιγά-σιγά, αλλά οι διάδοχοι και ακόλουθοί τους διατήρησαν παραδόσεις και διασυνδέσεις όταν, μετά την επανένωση, οι Δυτικογερμανοί ήρθαν να μάθουν τη δημοκρατία στους ανατολικούς.

Στις πρώτες μέρες μετά την αποκάλυψη των φόνων και της συγκάλυψης, όλα τα κόμματα συμφώνησαν ότι το NPD πρέπει να τεθεί εκτός νόμου. Αλλά σταδιακά άρχισαν να βγαίνουν διάφορες αμφιβολίες: τα κρατίδια που έχουν χριστιανοδημοκρατικές κυβερνήσεις διστάζουν να αποσύρουν τους μυστικούς τους πράκτορες που είναι στο NPD. Το τρενάρουν. Αλλά αν μια δεύτερη προσπάθεια απαγόρευσης αυτού του κόμματος αποτύχει στα δικαστήρια, θα είναι μια μεγάλη νίκη και ώθηση για τους οπαδούς του Χίτλερ.

Είναι ριψοκίνδυνο να γενικεύει κανείς για τα κόμματα εξουσίας στη Γερμανία. Αλλά υπάρχει μια μακρά ιστορική παράδοση – και όχι μόνο στη Γερμανία: σε καιρούς μεγάλης οικονομικής πίεσης, οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις θα προτιμήσουν να στηρίξουν την ακροδεξιά που δεν απειλεί την περιουσία τους, τα μετοχικά τους χαρτοφυλάκια και τα μπόνους τους, παρά την Αριστερά που πραγματικά τους απειλεί. Αυτή η νέα συμφωνία για το ευρώ δε θα αποτρέψει αυτήν την οικονομικής πίεσης ούτε θα προστατέψει το κατώτερο 99% του πληθυσμού. Ήδη κάνει ακριβώς το αντίθετο, με κάθε χώρα να ανακοινώνει περικοπές δικαιολογώντας τες επικαλούμενη πότε τη δική της οικονομική κατάσταση και πότε τις περικοπές που κάνουν οι άλλες χώρες, χαμηλώνοντας έτσι το επίπεδο σε όλη την Ευρώπη. Και η λιτότητα απαιτεί πειθαρχία – και, βεβαίως, το βίαιο είδος πειθαρχίας που αναφέρθηκε πιο πάνω.

Ποιες είναι όμως αυτές οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις; Ένας μείζων υποψήφιος για τον τίτλο θα μπορούσε να είναι ο Josef Ackermann (Γιόζεφ Άκερμανν), CEO της Deutsche Bank, με εισόδημα (το 2009) 9,6 εκατομμύρια ευρώ. Η μούρη του έσκασε στα πρωτοσέλιδα λόγω ενός παγιδευμένου γράμματος που του εστάλη, πιθανώς από μια αφανή ως τώρα ιταλική αναρχική ομάδα. Αυτό παραμέρισε λίγο τους Ναζί δολοφόνους από τα πρωτοσέλιδα – ναι, πάλι οι «κακοί ακροαριστεροί». Η βόμβα, που ανακαλύφθηκε πολύ πριν απειλήσει οποιονδήποτε, ήρθε σε μια τόσο βολική στιγμή που κάθε επαρκώς κυνικός ή/και δύσπιστος άνθρωπος (δηλαδή νοήμων) θα εξέφραζε σοβαρές αμφιβολίες για τους ισχυρισμούς των αρχών.

Αλλά έτσι κι αλλιώς η Deutsche Bank του Άκερμανν αξίζει την προσοχή μας. Ήταν ένας βασικός δανειστής της Ελλάδας, όχι πολύ πίσω από τη Goldman Sachs. Ήταν επίσης μεγάλος παίκτης στη φούσκα των ακινήτων των ΗΠΑ, προκαλώντας (μαζί με άλλους αντίστοιχους παράγοντες) την ύφεση και επωφελούμενη από αυτήν. Λίγοι στα ΜΜΕ θέλουν να θυμούνται ότι η Deutsche Bank ήταν βασικός παίκτης στη χρηματοδότηση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ότι ήταν βασικός υποστηρικτής της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, ότι κερδοσκόπησε άγρια με την κατοχή των περισσοτέρων χωρών της Ευρώπης και ότι ήταν βασικός επενδυτής του στρατοπέδου θανάτου του Άουσβιτς. Τώρα, με 100.000 εργαζομένους σε όλο τον κόσμο, δεν είναι ισχυρή μόνο στη Γερμανία. Οι στενοί της δεσμοί με την Άνγκελα Μέρκελ έγιναν άβολα και ντροπιαστικά φανεροί τρία χρόνια πρίν, όταν αποκαλύφθηκε ότι η Μέρκελ είχε κάνει δώρο στον Άκερμανν ένα πανάκριβο πάρτυ γενεθλίων στο αρχηγείο της στο Βερολίνο (συγκρίσιμο με το Λευκό Οίκο) και με περίπου 25 επίλεκτους φίλους που αυτός διάλεξε.

Αν και Ελβετός, σίγουρα είναι ο πιο ισχυρός άνθρωπος στη Γερμανία και πέρα από αυτήν. Εκείνη είναι ακόμα η πιο ισχυρή γυναίκα, τώρα στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Η στενή συνεργασία και διαπλοκή μεταξύ αυτών των δυο, με μια Ευρωπαϊκή κρίση να απειλεί τους πάντες και με ισχυρά δεξιά αποθέματα (σ.τ.μ: Ναι, για τους Ναζί μιλάμε και μη μου ξυνίζετε τα μούτρα) στο οπλοστάσιό τους, μας κάνει να ευχόμαστε όλοι στην Αριστερά, τώρα με νέα μοντέλα τύπου Occupy, να μπορέσει να βγει μπροστά. Την έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ.

Shortlink: http://wp.me/p3Ayp-3SC

ΥΓ: Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή ορισμένα πράγματα σε θέματα αναδημοσιεύσεων. Όταν αναδημοσιεύεις ένα άρθρο από κάποια πηγή, πρέπει να έχεις την εντιμότητα και την αξιοπρέπεια να αναφέρεις την πηγή σου με τρόπο εμφανή και σαφή – ήδη από την αρχή, πριν αρχίσει ο αναγνώστης να διαβάζει το άρθρο. Και όχι εξυπναδούλες του στυλ «αναφέρω γενικά το ιστολόγιο, την ιστοσελίδα ή το βιβλίο απ’όπου πήρα το άρθρο. Θα αναφέρεις πλήρως την πηγή, με σύνδεσμο προς το άρθρο, με πλήρη στοιχεία (ημερομηνία, αρχικό συντάκτη – αν τον γνωρίζεις – ή, αν πρόκειται για έντυπο, τεύχος/τόμο, κεφάλαιο, σελίδα/ες). Τα υπόλοιπα είναι πουστίτσες που εμένα δε μ’αρέσουν. Στην περίπτωση αυτού του άρθρου, το αρχικό κείμενο είναι του Victor Grossman. Το αναφέρω ξεκάθαρα. Ανέφερα επίσης ότι είναι προσαρμογή. Είναι δηλαδή μετάφραση, με κάποιες προσθήκες όμως που προέρχονται από τη δική μου γνώση και εμπειρία, ενώ προσέθεσα και σημειώσεις/σχόλια μέσα σε παρενθέσεις. Και βέβαια παραπέμπω στο αρχικό κείμενο ώστε ο καθένας να μπορεί, εφ’όσον τουλάχιστον γνωρίζει Αγγλικά, να διαβάσει το αρχικό κείμενο, να το συγκρίνει με τη μετάφραση-προσαρμογή που έκανα εγώ και να κρίνει καταπώς νομίζει εκείνος. Δε διεκδικώ τη δόξα κάποιου άλλου αρθρογράφου άλλωστε και θα’ταν ντροπή εκ μέρους μου. Αυτά να τα βάλουν πολύ καλά στο μυαλό τους κάτι δημοσιογραφάρες της κακιάς ώρας που κλέβουν κείμενα από εδώ κι από εκεί, χωρίς ποτέ να αναφέρουν πηγές… Αλλά τους τιμωρεί η βλακεία τους κάθε φορά που πάνε και εμφανίζουν ως ειδήσεις ξεκάθαρες τρολλιές και φάρσες που τους στήνουν, σαν πεπονόφλουδες, διάφοροι που είναι σαφώς πιο έξυπνοι από αυτά τα τζιμάνια (π.χ. θυμηθείτε το pakistanos.jpg, τη μνημειώδη εκείνη τρολλοκρατική επίθεση του «Λες Μαλακίες» στο Τρωκτικό και το Νικόλαο Μιχαλολιάκο).

6 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s