«Σκοπιανό»: Μας «καταδίκασε» η Χάγη και θα βάλουμε τη γάτα μας να κλαίει (και ηθικόν δίδαγμα)

Σήμερα θα γίνω πάλι κακός, με αφορμή ένα παλαιότερο γεγονός που όλο έλεγα να το θίξω κι όλο ερχόταν η «επικαιρότητα» (αλλά και κάποιοι εκτροχιασμοί του προγραμματισμού δημοσιεύσεων λόγω της μαλακίας ορισμένων drama queens που μας έπρηξαν κανονικότατα με τις βλακείες τους) και ανέτρεπε τα σχέδια. Με όλους. Με τους «αντιεθνικιστές» (που ακόμα δεν έχουν καταλάβει κάτι πολύ βασικό, δηλαδή ότι αντιεθνικιστής που τάσσεται κατά του εθνικισμού της χώρας του, αλλά υπέρ των γειτονικών – και εχθρικών ενίοτε – εθνικισμών απλά δεν έχει δικαίωμα να λέει ότι είναι αντιεθνικιστής και πιο πολύ του ταιριάζει ο χαρακτηρισμός του κρυφορατσιστή και κομπλεξάρα), με τους εγχώριους πολιτικούς, αλλά και με την πολιτική ηγεσία των Σκοπίων, η οποία παραληρεί και κορδακίζεται όπως παλιότερα κορδακίζονταν οι δικοί μας απατεώνες του υπερπατριωτισμού.

Ο τίτλος είναι εσκεμμένα προκλητικός, γιατί είδα κάτι ανόητους «διθυράμβους» για την «καταδίκη» της χώρας μας που «παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία». Να τα κάνουμε λιγάκι φραγκοδίφραγκα όμως τα πράγματα, γιατί έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω μαλακίες; Τα Σκόπια (έτσι ρε θα τα λέω από εδώ κι εμπρός, για να σας τη σπάω) προσέφυγαν μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μετά την απόφαση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που έγινε τον Απρίλιο του 2008 στο Βουκουρέστι, με την οποία η συμμαχία ομόφωνα σέρβιρε πόρτα στο φούρνο με πατάτες τα Σκόπια, γιατί η κυβέρνηση Καραμανλή δήλωσε ότι θα ασκούσε βέτο λόγω μη εξεύρεσης λύσης στο θέμα της ονομασίας.

Επειδή πολλοί έχουν μνήμη χρυσόψαρου, θα θυμίσω ότι η προσφυγή των Σκοπίων είχε δυο σκέλη:

  1. Τα Σκόπια ζήτησαν από το Δικαστήριο να τοποθετηθεί ως προς το αν η Ελλάδα είχε παραβιάσει με την απειλή άσκησης βέτο τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο της Ενδιάμεσης Συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή η συμφωνία καλούσε τα δυο  μέρη να αναλάβουν να διαπραγματευθούν με καλή πίστη υπό την αιγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ στη συνέχεια ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας για να επιτευχθεί μια οριστική συμφωνία στο θέμα του ονόματος.
  2. Τα Σκόπια ζήτησαν από το Δικαστήριο να διατάξει την Ελλάδα να συμμορφωθεί με το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και να μην προβάλει αντίρρηση, άμεσα ή έμμεσα, στην εισδοχή τους στο ΝΑΤΟ ή σε άλλους οργανισμούς στους οποίους η Ελλάδα είναι μέλος, εφόσον αναφέρεται ως «Πρώην Γιουγκλοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», που είναι και η προσωρινή τους ονομασία βάσει της απόφασης 817 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Το πέτυχαν; Λοιπόν, θα στενοχωρήσω τους εγχώριους υπερμάχους του Γκρούεφσκι που έσπευσαν να πανηγυρίσουν πλήρεις κακεντρέχειας, αλλά η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου παρέμεινε στην πεπατημένη του συγκεκριμένου θεσμού. Ποια είναι αυτή η πεπατημένη; Η αποφυγή πλήρους ικανοποίησης οποιασδήποτε πλευράς. Ένα «ναι μεν αλλά». Συνεχίζω κάνοντας τα δυο σκέλη της απόφασης φραγκοδίφραγκα, γιατί οι μπουρδολογίες με κουράζουν:

  1. Το Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία προβάλλοντας αντίρρηση στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και καταδίκασε την πράξη της χώρας μας, με πάρα πολύ προσεκτικά διατυπωμένη φρασεολογία. Σύμφωνα λοιπόν με αρκετούς, το Δικαστήριο αναγνώρισε το δικαίωμα των Σκοπίων να θέτουν υποψηφιότητα σε διεθνείς οργανισμούς (που κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ).
  2. Από την άλλη όμως, το Δικαστήριο αρνήθηκε να διατάξει την Ελλάδα να μην ξαναπροβάλει αντίρρηση.

Δηλαδή, με απλά λόγια, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Ήταν αρνητικό αυτό το αποτέλεσμα για την Ελλάδα; Ναι. Ήταν… κόλαφος; Ήταν… ράπισμα; Σε καμία απολύτως περίπτωση, ό,τι κι αν λένε τα Σκόπια και οι εγχώριοι συμπαθούντες.

Εδώ είναι που πρέπει να επισημανθούν ορισμένα πραγματάκια. Όταν είχε ξεκινήσει η εκδίκαση της προσφυγής των Σκοπίων, προέκυψε για την κυβέρνηση Καραμανλή το θέμα ανταγωγής στη Χάγη για μια σειρά ζητημάτων, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν αίτημα αναγνώρισης από το Δικαστήριο της (ξεκάθαρης) έλλειψης καλής πίστης από μέρους των Σκοποίων στην επίλυση του θέματος του ονόματος, καθώς και διαταγής απαγόρευσης προκλητικών ενεργειών (αλυτρωτική προπαγάνδα, έγερση «μειονοτικών» ζητημάτων, χρήση συμβόλων). Αυτά τα ζητήματα αποτελούσαν και αποτελούν (όσο κι αν στενοχωρεί μερικούς) σαφέστατες παραβιάσεις του γράμματος και του πνεύματος της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, αλλά η ελληνική πλευρά προτίμησε να μη βγάλει άχνα στις περισσότερες περιπτώσεις – ούτε καν μια απλή διπλωματική διαμαρτυρία για το θεαθήναι.

Υπήρχε όμως κανένα ρίσκο από μια ανταγωγή; Φυσικά. Όπως σας είπα πιο πάνω, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θυμίζει τον κλασικό μικροαστό βλάκα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας (όσο κι αν αυτό μας βόλεψε εδώ) και εφαρμόζει πάντα την τακτική του Ποντίου Πιλάτου: «δικαιώνει» ταυτόχρονα και τις δυο πλευρές. Τι σημαίνει αυτό; Η «νίκη» της Ελλάδας θα ήταν μικρή και ασήμαντη, αν το Δικαστήριο δικαίωνε τα Σκόπια στο δεύτερο σκέλος της προσφυγής τους – και θα τους άνοιγε το δρόμο για τους διεθνείς οργανισμούς. Θα εναποθέταμε δηλαδή μεγάλο μέρος μιας διμερούς διένεξης που αφορά εθνικά μας συμφέροντα στην κρίση του Διεθνούς Δικαστηρίου, με κάθε ενδεχόμενο ανοιχτό (και μη δίνετε σημασία σε όσα έλεγε το τότε ΥΠΕΞ για «ισχυρά όπλα»). Όπως έδειξε η πορεία των πραγμάτων, μια ανταγωγή θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε βαριά ήττα. Οπότε, ορθώς δεν προχωρήσαμε σε ανταγωγή και αποφύγαμε μια μεγάλη ανοησία.

Τι άλλη επιλογή είχαμε; Να καταγγείλουμε την Ενδιάμεση Συμφωνία. Έτσι κι αλλιώς, κωλόχαρτο την είχαν κάνει τα Σκόπια: είχε γίνει μια προσχηματική διαδικασία που σέρνεται εδώ και πολλά χρόνια χωρίς καμία απολύτως προοπτική. Επίσης, θα έστελνε σε όλους το μήνυμα ότι η Ελλάδα εννοεί όσα λέει. Δεν υπήρξε όμως καταγγελία αυτού του πατσαβουριού που λέγεται «Ενδιάμεση Συμφωνία», γιατί επικράτησε η (λανθασμένη) σκέψη ότι – και καλά – μια τέτοια ενέργεια θα λειτουργούσε αρνητικά υπό το πρίσμα της εκδίκασης της σκοπιανής προσφυγής, χώρια που «έπαιζε» ακόμα η (ανόητη) ιδέα της ανταγωγής. Το σημαντικό όμως είναι ότι χάθηκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία επίδειξης ισχύος για τη χώρα μας, η οποία μάλιστα δεν θα είχε και κανένα απολύτως αντίκτυπο. Το γεγονός λοιπόν ότι δεν καταγγείλαμε την Ενδιάμεση Συμφωνία αποθράσυνε ακόμα περισσότερο τον Γκρούεφσκι, γιατί το μήνυμα που έλαβε ήταν ότι μπορεί να δρα όπως θέλει και μάλιστα χωρίς καμία αρνητική επίπτωση. Είναι βλάκας (αν μη τι άλλο) όποιος δημιουργεί τέτοια προηγούμενα για τη χώρα του.

Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν ήταν ήττα για τη χώρα μας η διφορούμενη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Ακόμα περισσότερο δεν ήταν «βαριά ήττα», όπως θέλουν να την παρουσιάζουν διάφοροι. Είναι βέβαια αρνητική και θα χρειαστεί από εδώ κι εμπρός προσεκτικούς χειρισμούς, ειδικά με δεδομένη την τραγική θέση στην οποία μας έφερε η εσκεμμένη υποδούλωση της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στο Τέταρτο Ράιχ. Να είστε σίγουροι ότι ο… χαϊδεμένος των «αντιεθνικιστών» Γκρούεφσκι θα προβεί και σε εκβιασμούς (το έχει συνήθειο άλλωστε, μοιάζει με τους Καραμπέρηδες σ’αυτό).

Πάντως, ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, ο κ. Ρασμούσεν, δήλωσε ότι οι αποφάσεις του Βουκουρεστίου παραμένουν σε ισχύ, κάτι που επιβεβαίωσε και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζο Μπάιντεν. Επίσης, κάτι που αποφεύγουν αρκετοί να πουν είναι ότι, στα κείμενα των Συνόδων Κορυφής του Βουκουρεστίου (2008) και των επόμενων (Στρασβούργο, 2009 και Λισσαβόνα, 2010), οι σχετικές αποφάσεις καταγράφονται ως ομόφωνες. Ο Καραμανλής πάντως το 2008 καμάρωνε ότι… «Με βέτο της Ελλάδας, η ΠΓΔΜ δε μπαίνει στο ΝΑΤΟ». Για μια στιγμή. Βέτο σημαίνει ότι είσαι ένας κι επειδή θίγονται πολύ κάποιες προτεραιότητές σου, ανεξαρτήτως του αν όλοι οι άλλοι συμφωνούν μεταξύ τους και διαφωνούν μαζί σου,  αρνείσαι να το κουβεντιάσεις και τα τινάζεις όλα στον αέρα. Οι αποφάσεις όμως καταγράφονται ως ομόφωνες. Κάτι δεν κολλάει εδώ, ή μου φαίνεται; Δηλαδή… Καμαρώναμε τότε ότι κάναμε κάτι που (σύμφωνα με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) δεν έπρεπε να κάνουμε, χωρίς όμως (όπως προκύπτει από τα πρακτικά και τα επίσημα κείμενα) καν να το έχουμε κάνει μόνοι μας!

Εδώ είναι που από αυτήν τη χλιαρά αρνητική (αλλά δυνάμει πραγματικά αρνητική) απόφαση είναι που βγαίνει κι ένα ηθικό δίδαγμα-ψυχρολουσία για όλους τους ως τώρα υπεραισιόδοξους ηλίθιους της διπλωματικής σκηνής. Ποιο είναι αυτό;

Ότι, απλούστατα, η Χάγη δεν είναι η απάντηση σε όλα! Ούτε για την ΑΟΖ (ξεχάστε την υφαλοκρηπίδα, αυτή έχω πει εδώ και πολύ καιρό ότι είναι απηρχαιωμένη και άνευ σημασίας σαν όρος), ούτε για τις άλλες διαφορές μας με οποιοδήποτε γειτονικό μας κράτος. Θα μιλήσω πολύ σκληρά, ωμά και μακριά από γυαλάκια με ροζ φακούς: θες να υπερασπιστείς τα συμφέροντα του κράτους σου και την κυριαρχία του; Φρόντισε να έχεις εσύ ο ίδιος σοβαρή διπλωματία, ισχυρή οικονομία, ισχυρή πολεμική μηχανή και να το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία – γιατί αυτός που δε φροντίζει να υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του δε θα βρει ποτέ κανέναν να αναλάβει να το κάνει για χάρη του.

Shortlink: http://wp.me/p3Ayp-3WN

2 comments

  1. Προσυπογράφω διότι το «ζουμί» του άρθρου σου Αιρετικέ είναι η απίστευτη υποκρισία των δικών μας «ηγετών» (παλληκαριών της φακής).

    Και με τα ηλίθια εθνικιστικά συνθήματα τόσα χρόνια, όπως το περιβόητο «η Μακεδονία είναι Ελληνική», φτάσανε το θέμα στο χείλος του γκρεμού έτσι κι αλλιώς.

    ________________________________

    Μετά από τόσα χρόνια μιας τόσο ανούσιας διαμάχης έχω βγάλει κάποια συμπεράσματα, αλλά… βαριέμαι πολύ.

    Στην πραγματικότητα, οι αστοί της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ ωφελήθηκαν πολύ από αυτή τη διαμάχη που βρώμισε και ζημίωσε ΚΑΙ τους δύο λαούς.

    Από την αρχή η πολιτική στάση του δικού μας κράτους ήταν λάθος.

    Η Ελληνική αστική τάξη ωφελήθηκε πολύ γιατί απόκτησε φτηνούς εργάτες και κερδοφόρες επενδύσεις στην ΠΓΔΜ,
    ενώ οι κάτοικοί της ήταν αφοσιωμένοι τόσο πολύ στο «εθνικό τους θέμα» ώστε ανέχτηκαν να τους πιούν το αίμα οι πάντες ΠΟΛΥ φτηνά
    (και οι Ελληνες αστοί πρωτίστως σαν εργοδότες).

    Εφόσον το αστικό κράτος δεν εκφράζει τα πραγματικά συμφέροντα του λαού,
    ήταν λάθος και η στάση του από την αρχή, εκ φύσεως καταδικασμένη να οδηγήσει σε αδιέξοδα.

    Η σωστή στάση στο θέμα του ονόματος δεν ήταν αυτή που προωθήθηκε. Εχω βαρεθεί αφάνταστα.

    Στ’ αρχίδια μου και το όνομα, αρκεί να υπήρχε τρόπος να μειωθεί ο επιθετικός εθνικισμός.
    Από αυτόν πηγάζει και η κακόβουλη εμμονή στο όνομα. ΟΧΙ το αντίθετο.

    Για να θεραπευτεί η αιτία της διένεξης και όχι τα αποτελέσματα (ή συμπτώματα)
    έπρεπε να προσεγγιστεί εγκάρδια ο λαός της γείτονος χώρας,
    και να διαφωτιστεί για το ιδεολόγημα που τον αποπροσανατολίζει,
    ώστε να πάψει να τρώει το κουτόχορτο του δικού του (αστικού) εθνικισμού.
    Αλλά για να γίνει αυτό έπρεπε ΚΑΙ η δική μας χώρα να είχε εντελώς άλλη κυρίαρχη αφήγηση και άλλο πολιτικό όραμα.

    Ημουν και είμαι υπέρ «σύνθετου ονόματος» αλλά διαπιστώνω ότι ακόμη κι αυτό ήταν σαθρή λύση και αναποτελεσματικό επιχείρημα.
    Ακόμη πιο ανύπαρκτο, εφόσον η δική μας πλευρά, πρωτίστως, ΔΕΝ το πίστευε
    (αφού -σιωπηρά- συνέχισε να βασίζεται στο «Η Μακεδονία είναι ΜΟΝΟ ελληνική»).
    Διαπραγματευόταν (δήθεν) κάτι (=το σύνθετο όνομα), στο οποίο όμως κατά βάθος δεν πίστευε.
    Παρουσίασε τη δικαιότερη λύση σαν δήθεν συμβιβασμό, ενώ έπρεπε να την είχε προτείνει από την αρχή.

    Εκτοτε αποφεύγω συζητήσεις με οποιονδήποτε… παθιασμένο βορείως της Λάρισας!🙂

    _______
    Υ.Γ.
    Ε, τώρα που οι αδιάλλακτοι… «πατριώτες» του ΛΑΟΣ, που τάχαμου δεν ανέχονταν μύγα στο σπαθί του «εθνικού δικαίου» και του «μη-περιέχοντος τη λέξη Μακεδονία ονόματος»… μπήκαν ΚΑΙ στην κυβέρνηση των νέων δωσιλόγων και δρουν σαν μαριονέττες τραπεζιτών, ίσως ήρθε ο καιρός να πούμε στους απλούς πολίτες της ΠΓΔΜ… «δεν πα να γαμηθούν οι ηγέτες ΜΑΣ?» (ΚΑΙ των 2 χωρών)🙂

  2. Υπάρχει ωστόσο ένα σημείο στο τέλος, που σηκώνει πολλή συζήτηση ΚΑΙ μερικές αντιρρήσεις…

    θες να υπερασπιστείς τα συμφέροντα του κράτους σου και την κυριαρχία του; Φρόντισε να έχεις εσύ ο ίδιος σοβαρή διπλωματία, ισχυρή οικονομία, ισχυρή πολεμική μηχανή και να το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία – γιατί αυτός που δε φροντίζει να υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του δε θα βρει ποτέ κανέναν να αναλάβει να το κάνει για χάρη του.

    Εδώ ανοίγει ένα… κουτί της Πανδώρας, καθώς και αρκετές παρανοήσεις.

    Κατ’ αρχάς, τα συμφέροντα ενός «κράτους» δεν είναι αυτονόητα, είναι τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης του, μασκαρεμένα σαν «εθνικά δίκαια».
    Τα συμφέροντα των Ελλήνων αστών ήταν να κατακτήσουν _οικονομικά_ την αγορά εργασίας (και ίσως και κατανάλωσης) της μικρής γειτονικής χώρας,
    αδιαφορώντας στην πραγματικότητα για τα συμφέροντα του λαού (δηλαδή ΚΑΙ των δύο λαών) καθώς και για τα υποτιθέμενα «εθνικά δίκαια» που σέρβιραν στο λαό.

    Επρεπε λοιπόν ο ελληνικός λαός να συνεχίσει να τρώει κουτόχορτο (σε στυλ «Η Μακεδονία είναι ελληνική»), να φανατίζεται κατά του γειτονικού λαού ΣΑΝ ΣΥΝΟΛΟ,
    (αντί κατά της άρχουσας τάξης του) έτσι ώστε η οικονομική επέλαση των αστών να διευκολυνθεί αφάνταστα. Την πρόβαλλαν μάλιστα και σαν επιθετικό όπλο «της χώρας μας» στο εσωτερικό, ενώ στο εξωτερικό (=ΜΕΣΑ στη γειτονική χώρα) έδρασαν σαν οι ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ εργοδότες (κι υπάρχουν πολλά στοιχεία γι’ αυτό), αλλά ταυτόχρονα δρούσαν σαν (δήθεν) ανεκτικοί έως αηδίας απέναντι στα εθνικιστικά ιδεολογήματα αυτής της ταλαίπωρης χώρας. Ετσι, οι ελληνικές επιχειρήσεις στην ΠΓΔΜ δεν δίστασαν να υιοθετήσουν το επίθετο «μακεδονικός/ή/ό» για τα εκεί παραρτήματά τους, ενώ στην Ελλάδα υποτίθεται ότι έκαναν «οικονομική επίθεση για άλωση της ΠΓΔΜ» (και με αυτό τον τρόπο παραπλανώντας τον ελληνικό λαό να στηρίξει ΚΑΙ την εκμεταλλευτική πολιτική τους σαν (δήθεν) στήριγμα του δικού μας «εθνικού δικαίου» -ενώ στην πραγματικότητα, αυτή η επέκταση συνετέλεσε στην προλεταριοποίηση / ανεργία ΚΑΙ των ελλήνων!)

    Μετά… το «Φρόντισε να έχεις εσύ ο ίδιος σοβαρή διπλωματία, ισχυρή οικονομία, ισχυρή πολεμική μηχανή και να το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία»… μπάζει νερά από παντού. Ουσιαστικά διαιωνίζει τα αστικά ιδεολογήματα, Αιρετικέ. Σε τελική ανάλυση είναι ΛΑΘΟΣ. Διαφωνώ ΡΙΖΙΚΑ ! Διότι…
    1) Πρώτον διότι ισχυρή οικονομία (σε σχέση με την ΠΓΔΜ) ασφαλώς και ΕΙΧΕ η Ελλάδα, αλλά ΚΑΙ το έδειχνε (κυρίως στο εσωτερικό) με κάθε ευκαιρία (κι αυτό άλλωστε, ήταν και ο τρόπος που καθαγίασε την εκμεταλλευτικότητά της απέναντι στο λαό της γειτονικής χώρας, η δική μας αστική τάξη, όπως εξήγησα πριν).
    2) Δεύτερον «πολεμική μηχανή» ΑΣΦΑΛΩΣ είχαμε _και_ έχουμε, κτηνωδώς ισχυρότερη από τα… ξυπόλητα Σκόπια (οπότε… ΜΗΔΕΝ εις το πηλίκον το συμπέρασμα).
    3) Τρίτον, διότι «σοβαρή διπλωματία» ασφαλώς και είχαμε, με τη συγκεκριμμένη έννοια ότι (στην πραγματικότητα) εξυπηρετούσε ΜΟΝΟ τα (αντιφατικά για το λαό) συμφέροντα της δικής μας (και εν μέρει της διεθνούς) αστικής τάξης. ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ πως ήταν και μαχητική, βέβαια, πράμα που καταδεικνύει το άρθρο σου ότι ήταν ΜΥΘΟΣ για αδαείς, αλλά ταυτόχρονα (κι εδώ είναι η αντίφαση) επιρρίπτει(ς) ευθύνες,γιατί δεν ήταν «αρκετά μαχητική», το οποίο οδηγεί σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ (χειροτέρευση σχέσεων). Η υποκρισία που ξεσκεπάζεις ήταν βέβαια ΥΠΑΡΚΤΗ, αλλά είχε και πονηρούς λόγους (καθώς και δουλικότητα στις επιταγές ξένων συμφερόντων, κ.ο.κ.)

    Στο (3) μοναδική εναλλακτική λύση ήταν μια ΜΗ-εθνικιστική πολιτική, σεβασμού του λαού της γειτονικής χώρας ΚΑΙ ενημέρωσής του για την ιδεολογική απάτη των δικών του ηγετών / εθνικιστών, αλλά και ταυτόχρονα μια συνετή αυτο-κριτική ενημέρωση και συνειδητοποίηση του ελληνικού λαού για την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ σύγχρονη ιστορία της ελληνικής περιοχής της Μακεδονίας, πράμα φύσει ΑΔΥΝΑΤΟΝ, μετά από τόσες δεκαετίες καλλιέργειας μιας ΨΕΥΔΟΥΣ κυρίαρχης αφήγησης.

    Επομένως, ανάμεσα στα κύρια αίτια της διένεξης ήταν ΚΑΙ τα αστικά συμφέροντα στη χώρα μας, αλλά ΚΑΙ η συντήρηση της ψευδούς αυτής ιστορικής αφήγησης (ότι τάχαμου η περιοχή αυτή είχε κατοίκους που ήταν, δήθεν «ανέκαθεν», στην πλειοψηφία τους Ελληνες, αντί μουσουλμάνοι και σλάβοι, κ.ο.κ.) Οπότε οι δικοί μας Ελληνο-μακεδόνες εθνικιστές «έσβησαν με γομολάστιχα» κάποιους αιώνες, σαλτάροντας κι αυτοί, βουτώντας κατ’ευθείαν στην αρχαιότητα, για να ταυτιστούν με τα… ιερά κόκκαλα του Αλέξανδρου και των αρχαίων μακεδόνων. Αυτό προκάλεσε ακόμη χειρότερη αντίδραση βέβαια στην άλλη πλευρά, που μετά από κάποια χρόνια αγανάκτησης για το ελληνικό εμπάργκο που τους έκανε να πεινάσουν, παραδόθηκαν σαν πειθήνια πρόβατα στους νέους τσοπάνηδες της Εθνικιστικής ΨΥΧΩΣΗΣ περί δήθεν «αρχαίων μακεδόνων προγόνων» (των σλάβων της ΠΓΔΜ).

    Το λάθος των δικών μας αντι-εθνικιστών ήταν νομίζω τελείως διαφορετικό, από αυτό που τους καταλογίζουν «πατριώτες» (αριστεροί και μη-). Το λάθος τους ήταν, ότι αντί να ασκήσουν σκληρή κριτική ΚΑΙ στις δύο πλευρές (των εθνικιστών) έριξαν τόσο πολύ το βάρος στη μονομερή καυτηρίαση του ελληνικού εθνικισμού, ώστε ουσιαστικά έδρασαν σαν φερέφωνα και προπαγανδιστές του εθνικισμού της ΠΓΔΜ. Η γειτονική χώρα έγινε τότε «drama queen» (που ως γνωστόν… «έχει πάντα δίκιο»). 🙂 :mrgreen:

    ____________
    Υ.Γ. Ολα αυτά που λέω βέβαια ΔΕΝ ακυρώνουν τα διεθνή συμφέροντα για δημιουργία «κράτους-προτεκτοράτο» που θα δρούσε και σαν «σφήνα πιέσεων» στο δικό μας κράτος για να υποκύψει σε εντελώς άλλου είδους (και εν μέρει απρόβλεπτες) απαιτήσεις, κ.ο.κ. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα (καθώς και κάτι για το οποίο… ΟΠΩΣ δείχνει το άρθρο σου, η δική μας αστική διπλωματία ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ απολύτως ΤΙΠΟΤΑ).

    Αυτά προς το παρόν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s