Στροφή προς λύσεις (Richard D. Wolff: It’s time to occupy and reorganize production)

(αναδημοσίευση άρθρου σε μετάφραση JKL / Eagainst.com.  Εδώ παραθέτουμε και το πρωτότυπο άρθρο, μαζί με ένα video και άλλα στοιχεία. –

Rchard D.Wolff (in this post's video)
Rchard D. Wolff (image from this post’s video)

Omadeon) 

 English section: CLICK HERE.   


Στροφή προς λύσεις, του Richard Wolff
14/03/2012 | » 

Eagainst: Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον Richard Wolff, καθηγητή Οικονομικών στο πανεπιστήμιο Amherst της Μασαχουσέτης, και πρωτοδημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στο Dollars&Sense υπό τον τίτλο “Turning Toward Solutions”. Μεταφράζουμε το κείμενο, το οποίο μπορεί να βρει κανείς στην προσωπική ιστοσελίδα του ίδιου

Έφτασε η ώρα να καταλάβουμε και να αναδιοργανώσουμε την παραγωγή

Του Richard Wolff

Από τον περασμένο Σεπτέμβριο, το 99% κρατά στα χέρια του το όπλο της κριτικής και το στρέφει κατά του 1%. Είναι αποτελεσματικοί, επειδή ενεργούν με ένα νέο, συλλογικό και οργανωμένο τρόπο. Το Occupy Wall Street (OWS) και τα πολλά παρακλάδια του εκθέτουν βασικές αλήθειες και απαιτούν θεμελιώδεις αλλαγές. Αγωνίζονται ειρηνικά προκειμένου να προσεγγίσουν, να ενημερώσουν και να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη. Κερδίζουν συνεχώς τις καρδιές των ανθρώπων. Σε αντίδραση, το 1% των ΗΠΑ μιμήθηκε τους ομόλογούς του στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στη Συρία και στο Μπαχρέιν. Περιόρισε  την πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης που χρειαζόταν το κίνημα προκειμένου να επικοινωνήσει με τους συνεχώς αυξανόμενους υποστηρικτές του. Απέτυχε. Η αστυνομικές του δυνάμεις εκφόβισαν, αλλά απέτυχαν. Οι υπάλληλοι του Δημοκρατικού Κόμματος προσπάθησαν να μετατρέψουν τους υποστηρικτές του Occupy σε υποστηρικτές του Ομπάμα για τις εκλογές του 2012. Απέτυχαν και σε αυτό.

Στη συνέχεια, το όπλο της κριτικής του 99% υπέστη την κριτική των όπλων. Το 1% — οι τακτικοί ιεροκήρυκες της μη-βίας στους άλλους — κατέφυγε στην συντονισμένη αστυνομική βία στις πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Όπως και αλλού, προκειμένου να καλύψει την αποτυχία της να κερδίσει τις καρδίες και τις γνώμες των ανθρώπων, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατέφυγε στην βία. Οι αδικίες που διεπράχθησαν στο εξωτερικό, στρέφονται ενάντια σε αυτούς που τις διέπραξαν. Εικόνες που δείχνουν μηχανές και προσωπικό του Αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης να ισοπεδώνουν την ελεύθερη βιβλιοθήκη στο πάρκο Zuccotti έλαμψαν στο διαδίκτυο. Σε πολλούς υπενθύμισε τις περίφημες φωτογραφίες της δεκαετίας του 1930 με την αστυνομία να καίει τα βιβλία αυτά που και οι Ναζί φοβόντουσαν ή μισούσαν και ως εκ τούτου δαιμονοποιούσαν.

Ο δισεκατομμυριούχος και προσφάτως ανακηρυχθείς δήμαρχος της Νέας Υόρκης — ο Mubarak Bloomberg — έδωσε τη διαταγή για  “καθαρισμό” του πάρκου Zuccotti. Αφού προήδρευσε σε μερικές από τις πιο βρώμικες σήραγγες μετρό και σταθμούς του κόσμου, ο Bloomberg ξαφνικά έπαθε έμμονη  με την καθαριότητα. Στη Νέα Υόρκη, όπου η κατανομή του εισοδήματος είναι ακόμα περισσότερο πιο άνιση απ΄οσο στο σύνολο του έθνους, ο δήμαρχος του 1% προσπάθησε να φιμώσει τις κριτικές του OWS για αυτή την ανισότητα και τις καπιταλιστικές ρίζες της. Όσο το OWS μεγαλώνει προς ένα εθνικό κίνημα, θα οδηγεί άραγε σε μετονομασία του Προέδρου — σε Mubarak Obama;

Οι συνθήκες που προκαλούν το OWS περιλαμβάνουν την εντεινόμενη οικονομική ανισότητα, την προκύπτουσα από το χρήμα διαφθορά της πολιτικής, και τις υπο κατάρρευση περιουσίες και προοπτικές των περισσότερων Αμερικανών. Ούτε ο Bloomberg ούτε ο Obama δεν τις αλλάζουν. Το γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ υπολόγισε εκ νέου τα ποσοστά φτώχειας πέρυσι το Νοέμβριο (όπως ζητήθηκε και αναφέρθηκε από την New York Times, 19 Νοεμβρίου 2011). Ο νέος υπολογισμός χωρίζει την φτώχεια σε τρεις τύπους: τους “πολύ φτωχούς» (κερδίζουν 50% ή λιγότερο του επίσημου επιπέδου φτώχειας), τους “φτωχούς” (κερδίζουν 50-100% του επιπέδου της φτώχειας) και τους “σχεδόν φτωχούς” (κερδίζουν 100-150% του επιπέδου της φτώχειας). Ο νέος υπολογισμός έλαβε υπόψη του τις διαφορές στα περιφερειακά κόστη διαβίωσης, στα κυβερνητικά οφέλη (μεταβιβαστικές πληρωμές) και στην απώλεια εισοδήματος λόγω φορολόγησης, στην υγειονομική περίθαλψη και στα έξοδα εργασίας.

Το αποτέλεσμα του γραφείου Απογραφής είναι : το ένα τρίτο των Ηνωμένων Πολιτειών ζει στην φτώχεια ή είναι σχεδόν φτωχό. Πάνω από 100 εκατομμύρια συμπολίτες μας ζουν σε επίπεδα φτώχειας τα οποία είναι δύσκολο να τα φανταστούμε, πόσο μάλλον να τα αντέξουμε. Αυτό που προσφέρει το καπιταλιστικό σύστημα έρχεται σε αντίθεση με την αίσθηση που έχουν οι περισσότεροι Αμερικανοί για την δικαιοσύνη, για τις προσδοκίες αμοιβών ανταποκρινόμενων στην σκληρή δουλειά της μεσαίας τάξης, και των ελπίδων για τα παιδιά τους. Οι επιχειρηματικοί και πολιτικοί ηγέτες αρνούνταν για δεκαετίες να κατανοήσουν, να συζητήσουν δημόσια, ή να αλλάξουν αυτές τις συνθήκες. Τα περισσότερα από τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι ακαδημαϊκοί ήταν ομοίως στην άρνηση. Έτσι, το σύστημα εξακολουθούσε να αναπαράγει τις αιτίες της φτώχειας (ανεργία που παρακώλυε την αύξηση μισθών, “μειώσεις του ελλείμματος” που περιέκοπταν τις κυβερνητικές μεταβιβαστικές πληρωμές στους άπορους, κατασχέσεις που παράγουν ,παράλληλα με τα ολοένα και περισσότερα εγκαταλελειμμένα σπίτια, και περισσότερους άστεγους κ.λπ.). Το καπιταλιστικό σύστημα γινόταν όλο και περισσότερο αφόρητο για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Παρήγαγε ένα μαζικό κίνημα όπως το OWS που κλόνισε και αναστάτωσε την εθνική συναίνεση αναφορικά με αυτή την άρνηση. Σήμερα, η κριτική των όπλων (αστυνομία) κινδυνεύει να χάσει από το όπλο της κριτικής (OWS).

Για το τελευταίο μισό του αιώνα, ήταν ταμπού στις Ηνωμένες Πολιτείες το να ασκήσουμε κριτική,  να συζητήσουμε δημόσια, ή να προτείνουμε  αλλαγές στο οικονομικό σύστημα. Μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε και να τροποποιήσουμε το εκπαιδευτικό, το μεταφορικό ,το υγείας και άλλα βασικά συστήματα. Εντούτοις, οι ψυχροπολεμικές ανησυχίες και ο υστερικός αντικομμουνισμός πρόσταζε την δοξολογία του οικονομικού συστήματος. Η κριτική του καπιταλισμού στιγματιζόταν ως έλλειψη αφοσίωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί ακολούθησαν τους πολιτικούς στην παροχή λευκής επιταγής στον καπιταλισμό. Πίσω από αυτό το εορταστικό πέπλο, ένας προστατευμένος καπιταλισμός λειτουργούσε όλο και πιο ανεπαρκώς για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Καθώς το επίπεδο των πραγματικών μισθών σταμάτησε να ανεβαίνει από την δεκαετία του 1970, οι Αμερικανοί δανείστηκαν περισσότερο απ΄οσο μπορούσαν να αντέξουν. Όσο οι σταθεροί μισθοί και η αυξανόμενη εργατική παραγωγικότητα δημιουργούσε τεράστια κέρδη, οι διευθυντές πληρώνονταν με αστρονομικές απολαβές, καρπώνονταν τις μετοχές των εργαζομένων (stock option), και έπαιρναν τεράστια μπόνους. Η ανισότητα έχει πολλαπλασιαστεί από την δεκαετία του 1970 και έχει συμβάλει σημαντικά στην επιδείνωση και στην διάρκεια της κρίσης.

Οι αμερικανοί καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν πλήρως την εξαίρεσή τους από την βασική κριτική. Διεύρυναν την απόσταση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για να παράγουν μια νέα «Χρυσή Εποχή»  η οποία σηματοδοτείται τώρα από το σύνθημα «το 99% εναντίον του 1%». Είναι εκπληκτικά αποτελεσματικό επειδή στους περισσότερους Αμερικανούς ηχεί τόσο αληθινό.

Το κίνημα Occupy εξακολουθεί να αναπτύσσεται και τώρα στρέφεται όλο και περισσότερο προς την κατεύθυνση εύρεσης λύσεων για τα προβλήματα που το ίδιο ανέδειξε. Μία αναδυόμενη προοπτική υποστηρίζει ότι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα είναι το πρόβλημα και ότι η μετάβαση σε ένα άλλο σύστημα είναι η λύση. Στόχος δεν είναι η μετάβαση σε παραδοσιακές σοσιαλιστικές εναλλακτικές λύσεις (π.χ., την παλιά Σοβιετική Ένωση ή την σύγχρονη Κίνα). Μάλλον, και αυτές οι εναλλακτικές λύσεις φαίνονται ελαττωματικές και χρειάζονται θεμελιώδεις αλλαγές.

Η λύση και για αυτά είναι η εκ βάθρων αναδιοργάνωση της παραγωγής. Όπου απαντάται παραγωγή αγαθών ή υπηρεσιών, οι εργαζόμενοι εκεί πρέπει συλλογικά και δημοκρατικά να λειτουργούν ως το δικό τους Διοικητικό Συμβούλιο. Ο εκμεταλλευτικός καπιταλισμός (εργοδότης έναντι του εργαζομένου) θα πρέπει να καταργηθεί όπως οι πρόγονοί μας κατάργησαν την σκλαβιά (αυθέντης έναντι των σκλάβων) και την δουλοπαροικία (Λόρδος έναντι των ιδιοκτητών δουλοπάροικων). Η λύση είναι ένα σύστημα εργατικά αυτοδιευθυνόμενων επιχειρήσεων – όπου αυτοί που κάνουν την δουλειά, την σχεδιάζουν και την διευθύνουν και διανέμουν τους καρπούς της. Ο βασικός στόχος της δημοκρατίας — ότι όλοι όσοι επηρεάζονται από οποιαδήποτε απόφαση πρέπει να συμμετέχουν ισότιμα στην διαμόρφωσή της — τελικά θα φτάσει στο εσωτερικό της ίδιας της παραγωγής. Δεν θα είναι πλέον μια μικρή μειοψηφική ελίτ — οι μεγαλομέτοχοι και τα εταιρικά διοικητικά συμβούλια που αυτοί επιλέγουν — που θα παίρνει όλες τις βασικές αποφάσεις: τι, πώς και πού θα παραχθεί κάτι όσο και τον τρόπο χρήσης των πλεονασμάτων/κερδών. Αντί για αυτό, οι ίδιοι οι εργάτες — σε κοινή δημοκρατική συνεργασία με τις οικιστικές κοινότητες που είναι αλληλεξαρτώμενες με τις επιχειρήσεις τους — θα λαμβάνουν όλες αυτές τις αποφάσεις.

Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τους επαναλαμβανόμενους καπιταλιστικούς κύκλους. Εκείνοι ξεκινούν όταν η συσσώρευση κεφαλαίου και ο ανταγωνισμός δημιουργούν μια κρίση. Όταν η συντηρούμενη ταλαιπωρία των μαζών ακολουθήσει, κινήματα για μεταρρύθμιση προκύπτουν και μερικές φορές πετυχαίνουν τον σκοπό τους. Οι καπιταλιστές χρησιμοποιούν τα κέρδη τους για να μπλοκάρουν τις μεταρρυθμίσεις και, όταν αποτύχουν, για να αναιρέσουν τις μεταρρυθμίσεις. Αυτό θέτει το στάδιο για την επόμενη περίοδο της συσσώρευσης και του ανταγωνισμού και την επόμενη κρίση: το μοτίβο των ΗΠΑ από την κατάρρευση του 1929.

Προκειμένου να σπάσουν τέτοιοι πραγματικά φαύλοι κύκλοι, χρειάζεται να μετασχηματίσουμε τον καπιταλισμό, αναδιοργανώνοντας εσωτερικά τις επιχειρήσεις. Στη συνέχεια, αυτοί που χρειάζονται περισσότερο και θα επωφεληθούν από τις μεταρρυθμίσεις είναι οι αυτό-οργανωμένοι εργάτες που  θα διαθέτουν, καθώς και θα δημιουργούν τα κέρδη των επιχειρήσεων. Δεν θα υπάρχει καμιά ξεχωριστή κατηγορία εργοδοτών να χρησιμοποιήσει τα κέρδη για να αναιρέσει τις μεταρρυθμίσεις που κατακτήθηκαν από τους εργάτες. Οι αυτόδιευθυνόμενοι  εργάτες θα πληρώνουν φόρους σε κάποιο κράτος μόνο εφόσον αυτό διασφαλίζει αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Πιο ουσιαστικά, η μεγαλύτερή μας ελπίδα για την λήξη της κληρονομιάς της ιστορίας του 99% έναντι 1% έγκειται στην θέσπιση νέων επιχειρήσεων όπου δημοκρατικά οι αυτό-διευθυνόμενοι εργάτες δεν θα διανέμουν πλέον εισοδήματα με τον γκροτέσκο και άνισο τρόπο του καπιταλισμού.

Οι αυτοδιαχειριζόμενες από τους εργάτες επιχειρήσεις αποτελούν μια λύση στα προβλήματα τόσο του καπιταλισμού όσο και του σοσιαλισμού. Η θέσπιση αυτοδιαχειριζόμενων επιχειρήσεων προχωράει περαιτέρω στο σύγχρονο δημοκρατικό κίνημα πέρα από μοναρχίες και απολυταρχίες. Ο εκδημοκρατισμός της παραγωγής με αυτόν τον τρόπο μπορεί τελικά να οδηγήσει την πολιτική δημοκρατία πέρα από το να είναι ένα απλώς εκλογικό τελετουργικό που διευκόλυνε τον ίδιο παλιό κανόνα του 1% πάνω από στο 99%. D & S

Σύντομο URL πηγής (μετάφρασης): http://wp.me/pyR3u-afR


Προσθήκες από Omadeon:

[1] Πολύ καλή δουλειά διάδοσης (και μετάφρασης) του Richard Wolff κάνει το blog  «Πολιτικές Ψηφίδες», π.χ. με το πρόσφατο άρθρο (και video) «Ο R. Wolff για την ελληνική κρίση«,  τη μετάφραση του άρθρου «Wolff και Alperovitz για την Οικονομική Δημοκρατία«, κλπ.

[2] video σχετικά πρόσφατης συνέντευξης (Richard Wolff interview, in English):

[3] Προηγούμενες αναρτήσεις μας για τον Richard D. Wolff:

[4] άλλα άρθρα για/του Richard D. Wolff:

[5] Παρεμφερή άρθρα (από αυτοματοποιημένες επιλογές του εργαλείου «Zemanta«):


 English section:

Original article in ENGLISH:

It’s time to occupy and reorganize production

PUBLISHED ON FEBRUARY 8, 2012

First appeared in Dollars & Sense, February 2012

Since last September, the 99% have been wielding the weapon of criticism against the 1%. They are effective because they act in a new, collective, and organized way. Occupy Wall Street (OWS) and its many offshoots expose basic truths and demand basic changes. They struggle peacefully to reach, inform, and mobilize public opinion. They keep winning huge numbers of hearts and minds. In reaction, the U.S. 1% copied their counterparts in Tunisia, Egypt, Syria, and Bahrain. They limited media access needed by the movement to reach its growing audience. That failed. Their police intimidated, but that failed. Democratic Party operatives tried to convert Occupiers into Obama enthusiasts for the 2012 election. That failed, too.

Then, the 99%’s weapon of criticism suffered the counter-criticism of weapons. The 1%— frequent preachers of non-violence to others—resorted to coordinated police violence in cities across the country. As elsewhere, to cover up its failure to win hearts and minds, the U.S. government resorted to violence. Chickens raised abroad returned home to roost. Internet images flashed of New York Police Department machines and personnel bulldozing the free library in Zuccotti Park. Many recalled the famous 1930s photographs of police burning the books of those the Nazis feared or hated and therefore demonized.

New York’s newly renamed billionaire mayor—Mubarak Bloomberg— gave the order to “clear and clean” Zuccotti Park. Having presided over some of the world’s filthiest subway tunnels and stations, Bloomberg suddenly became obsessed with cleanliness. In New York, where income distribution is even more unequal than in the nation as a whole, the 1% mayor tried to silence OWS criticisms of that inequality and its capitalist roots. As OWS matures into a national movement, will that lead to renaming the President—as Mubarak Obama?

The conditions causing OWS include deepening economic inequality, the moneyed corruption of politics, and the collapsing fortunes and prospects of the mass of Americans. Neither Bloomberg nor Obama are changing them. The U.S. Census Bureau recalculated poverty last November (as requested and reported by the New York Times, November 19, 2011). The new calculation divided poverty into three types: “deep” (earning 50% or less of the official poverty level), “poor” (earning 50-100 % of the poverty level) and “near poor” (earning 100-150% of the poverty level). The new calculation took into account regional cost of living differences, government benefits (transfer payments) and income lost to taxation, health care and work expenses.

The Census Bureau’s conclusion: one-third of the United States was in or near poverty. Over 100 million of our fellow citizens live at poverty levels hard to imagine, let alone endure. What this capitalist system delivers contradicts most Americans’ notions of fairness, expectations of “middle-class” rewards for hard work, and hopes for their children. Business and political leaders had refused to see, debate, or change these conditions for decades. Most mainstream media and academics were similarly in denial. The system thus kept reproducing the causes of poverty (unemployment that precluded wage increases, “deficit reductions” that cut government transfer payments to the needy, foreclosures yielding more homeless people alongside more abandoned homes, etc.). The capitalist system became increasingly intolerable to increasing numbers of people. It produced a mass movement like OWS that shook and disrupted the national consensus on denial. Today, the criticism of weapons (police) risks losing to the weapon of criticism (OWS).

For the last half-century, it was taboo in the United States to criticize, debate, or propose changes to the economic system. We could question and alter our educational, transportation, health and other basic systems. However, Cold War anxieties and hysterical anti-communism dictated that the economic system be celebrated. Criticism of capitalism was branded as disloyalty to the United States. Journalists and academics followed the politicians in giving capitalism a free pass. Behind that celebratory veil, a protected capitalism performed ever more poorly for ever more people. As average real wages stopped rising since the 1970s, Americans borrowed more than they could sustain. As flat real wages and rising worker productivity made for huge profits, executives paid themselves astronomical salaries, stock options, and bonuses. Inequality has mushroomed since the 1970s and has contributed considerably to this crisis’s depth and duration.

American capitalists took full advantage of their exemption from basic criticism. They widened the distance between employers and employees to produce a new “Gilded Age” now targeted by the 99% vs.1% slogan. It is stunningly effective because it rings so true to most Americans.

The Occupy movement keeps developing and now turns increasingly toward finding solutions for the problems it exposed. One emerging perspective holds that the capitalist economic system itself is the problem and movement to another system is the solution. The goal is not to transition to traditional socialist alternatives (e.g., the old Soviet Union or modern China). Rather, these alternatives too seem flawed systems needing basic change.

The solution for them too is to reorganize production from the ground up. Wherever production of goods or services occurs, the workers there should collectively and democratically function as their own board of directors. An exploitative and conflicted capitalism (employer versus employee) should be abolished much as our ancestors abolished slavery (master versus slave) and feudalism (lord versus serf ). The solution is a system of workers’ self-directed enterprises—where those who do the work also design and direct it and distribute its fruits. The basic goal of democracy—that all those affected by any decision participate equally in making it—would finally arrive inside production itself. No longer would a tiny elite minority—major shareholders and the corporate boards of directors they choose — make all the basic decisions: what, how and where to produce and how to use the surpluses/profits. Instead, the workers themselves—in shared democratic partnership with the residential communities interdependent with their enterprises—would make all those decisions.

Only then could we avoid repeating capitalist cycles. Those begin when capital accumulation and competition generate a crisis. When sustained mass suffering follows, movements for reform arise and sometimes succeed. Capitalists use their profits to block reforms and, when unsuccessful, to undo the reforms. This sets the stage for the next period of accumulation and competition and the next crisis: the U.S. pattern since the 1929 crash.

To break such truly vicious cycles, we need now to transform capitalism by internally reorganizing enterprises. Then, those who most need and benefit from reforms would be the self-directed workers who dispose of as well as create the profits of enterprises. No separate class of employers will exist and use the profits to undo the reforms won by workers. Self-directing workers would pay taxes to a state only insofar as it secures those reforms. More basically, our best hope of ending history’s legacy of 99% against 1% lies in establishing new enterprises where democratically selfdirected workers would no longer distribute incomes in capitalism’s grotesquely unequal ways.

Workers’ self-directed enterprises are a solution to problems shared by both capitalism and socialism. Establishing workers’ self-directed enterprises moves further in the modern democratic movement beyond monarchies and autocracies. Democratizing production in this way can finally take political democracy beyond being merely an electoral ritual facilitating the same old rule by the 1% over the 99%. D&S

Attachment: application/pdf icon Dollars & Sense, Jan/Feb 2012

Source: http://rdwolff.com/content/turning-toward-solutions

Enhanced by Zemanta

14 comments

  1. Οι «Πολιτικές ψηφίδες» ( http://politikespsifides.wordpress.com ) είναι ένα πολύ σοβαρό αριστερό blog με ειδικό ενδιαφέρον για θέματα αυτοδιαχείρισης. Εχει μεταφράσει επανειλλημένα, πολλά άρθρα του Richard Wolff. Εκτός από όσα ανάφερα στο άρθρο, κι αυτά εδώ:

    «Occupy the Corporation»
    http://politikespsifides.wordpress.com/2012/02/04/occupy-the-corporation/
    Φεβρουαρίου 4, 2012 από politikespsifides
    από τον Richard Wolff.
    Δημοσιεύθηκε στις 22η Δεκεμβρίου 2011 στο site του http://www.rdwolff.com/
    μεταφράστηκε από τις politikespsifides

    ________________

    «Η Ευρωπαική Κρίση Χρέους Βαθαίνει»
    http://politikespsifides.wordpress.com/2012/01/12/%ce%b7-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7-%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9/
    Ιανουαρίου 12, 2012 από politikespsifides
    μετάφραση από το άρθρο του καθ Richard D. Wolff , που δημοσιεύτηκε στο site του στις 22/12/2011

    ________________

    Richard D. Wolff_ Αυτοδιεύθυνση των επιχειρήσεων από τους εργαζόμενους
    http://politikespsifides.wordpress.com/2011/12/08/richard-d-wolff_-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%85%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b1/
    Δεκεμβρίου 8, 2011 από politikespsifides
    Ομιλία του καθηγητή R. Wolff στο ίδρυμα Rosa Luxemburg στο Βερολίνο, στις 5 Νοεμβρίου 2011.

    ________________

    Η ομιλία του R.Wolff στα πλαίσια των εκδηλώσεων του κινήματος “Occupy Wall Street”
    “We are the 99%: Open Forum” for Tuesday, October 4, 2011”
    http://politikespsifides.wordpress.com/2011/10/07/%ce%b7-%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-r-wolff-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%af%cf%83%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%b7%ce%bb%cf%8e%cf%83%ce%b5/
    Οκτωβρίου 7, 2011 από politikespsifides

    _______________

    Τάξεις και Μονοπώλια
    by Richard Wolff and Stephen Resnick.
    Τάξεις και Μονοπώλια
    Ιουλίου 26, 2011 από politikespsifides
    http://politikespsifides.wordpress.com/2011/07/26/%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%cf%8e%ce%bb%ce%b9%ce%b1/
    Published on October 8, 2009
    Robert Pollin, Editor. Capitalism, Socialism, and Radical Political Economy: Essays in Honor of Howard J. Sherman. Cheltenham, UK and Northhampton, MA, USA: Edward Elgar Publishers, 2000, pages 154-176.

    _______________

    Μια μαρξιστική ανάλυση της κρίσης – by R. Wolff
    Ιουλίου 14, 2011 από politikespsifides
    http://politikespsifides.wordpress.com/2011/07/14/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%be%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7%cf%82-by-r-wolff/
    {Από το βιβλίο “Οικονομική Κρίση και Ελλάδα”, έκδοση της Εταιρίας Πολιτικής Οικονομίας, σε επιμέλεια των:
    Ανδριάνα Βλάχου, Νίκος Θεοχαράκης, Δημήτρης Μυλωνάκης, εκδόσεις Gutenberg 2011}
    Μετάφραση: Γιώργος Παντελιάς Επιμέλεια: Ανδριάνα Βλάχου

    _______________

    Τα προηγούμενα, δεν τα έβαλα σε update ΜΕΣΑ στην παρούσα ανάρτηση γιατί… θα προκαλούσαν τόσο μεγάλη ομοβροντία ping-backs, ώστε το blog «Πολιτικές Ψηφίδες» ίσως και να είχε ενοχληθεί, ή παρεξηγήσει ότι τους χτύπησε… τρολ (χαχαχα) αλλά υπάρχουν ΠΟΛΛΑ πολύτιμα άρθρα εκεί. Για τον Γουλφ, ειδικά, τα βρίσκετε όλα με την εξής αναζήτηση:
    https://www.google.com/search?as_q=Wolff&as_epq=&as_oq=&as_eq=&as_nlo=&as_nhi=&lr=&cr=&as_qdr=all&as_sitesearch=http%3A%2F%2Fpolitikespsifides.wordpress.com%2F&as_occt=any&safe=off&tbs=&as_filetype=&as_rights=

    • Σ’ ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια και …για τη διαφήμιση! Η «εμμονή» μας με τον Wolff έχει να κάνει με την άποψη μας πως αποτελεί ίσως τον συνεπέστερο (από αυτούς τουλάχιστον που γνωρίζουμε) συνεχιστή της Μαρξικής σκέψης.

      Σέργιος

  2. Θα μπω να μελετήσω τις τελευταίες αναρτήσεις σας παιδιά. Λογω οτι δουλεύω πια σε υπολογιστή, κουράζομαι τόσες ώρες στην οθόνη και είναι λίγο πιο δύσκολο να τα παρακολουθώ μεσοβδόμαδα όλα. Αλλά θα διαβάσω το σ.κ. ιδιαίτερα τον Wolff που ξέρω οτι τον έχεις μελετήσει Omadeon.

    Καλησπέρα 🙂

  3. Μιλάει για τις ΗΠΑ.

    Στην Ελλάδα έχει παράδοση η μικρή επιχείρηση, την οποία πολεμήσανε με λύσσα τις τελευταίες δεκαετίες και με τη φορολόγηση, τις προδιαγραφές λειτουργίας κ.α. π.χ. ανοίγματα επαγγελμάτων, που στόχο έχουν την εξαφάνιση του μικρού επιχειρηματία – επαγγελματία, αυτοαπασχολούμενου πάντα ή και οικογενειακή επιχείρηση ή με λίγους υπαλλήλους, και την απορρόφησή του ως εξευτελιστικά αμοιβόμενου από μεγάλες πολυεθνικές. Αυτό θα γίνει με τα ταξί, τα φαρμακεία, έγινε ήδη με τους μηχανικούς τις περασμένες δεκαετίες.

    Κάθε χώρα θέλει ιδιαίτερη επεξεργασία ενός μοντέλου και κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να μεταφέρονται αυτούσια θεωρίες, σημαντικές κατά τα άλλα, αλλά θα πρέπει να μελετώνται δημιουργικά.

    • Είναι σωστό να υπάρχουν προδιαγραφές λειτουργίας για όλες τις επιχειρήσεις – σε όλο τον κόσμο άλλωστε υπάρχουν. Κι όσο για τα ανοίγματα επαγγελμάτων, κατά τη γνώμη μου έπρεπε να είχαν ανοίξει όλα τα επαγγέλματα: αφ’ης στιγμής έχεις σπουδάσει ένα αντικείμενο, πρέπει να έχεις το δικαίωμα να δραστηριοποιηθείς επαγγελματικά σ’αυτό. Τα υπόλοιπα που λένε οι φαρμακοποιοί, οι ταρίφες και οι συμβολαιογράφοι είναι της πυρκαγιάς. Καλά, οι συμβολαιογράφοι είναι που το έχουν παραξηλώσει πιο πολύ απ’όλους.

      Το πρόβλημα δεν είναι στο άνοιγμα των επαγγελμάτων, αλλά στο ότι το σύστημα λέει «ΟΚ, ανοίγω τα επαγγέλματα», χωρίς όμως ταυτόχρονα να δίνει στον επαγγελματία τη δυνατότητα να λειτουργήσει. Όταν έχουμε απαράδεκτα υψηλή φορολόγηση στις μικρές επιχειρήσεις (και ανύπαρκτη στις μεγάλες, οι οποίες μάλιστα «ρυθμίζουν» τα χρέη τους με τρόπο μαγικό), όταν έχουμε αυτή την εμετική γραφειοκρατία, που μόνο στο να σου κάνει γυμνάσια ο κάθε κομπλεξάρας ή/και πανάσχετος εξυπηρετεί κι όταν το φορολογικό καθεστώς αλλάζει κυριολεκτικά κάθε βδομάδα, δε μπορούμε να μιλάμε για ανταγωνιστικότητα.

      Κι εδώ είναι μια άλλη πλάνη των «ιθυνόντων»: μιλούν για ανταγωνιστικότητα και λένε «μειώστε μισθούς και συντάξεις». Δε γίνεται έτσι δουλειά «κύριοι». Αλλά πώς να το ξέρουν; Έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους; Όχι!

      Θέλετε αύξηση της ανταγωνιστικότητας; Ωραία! Κόψτε τον κώλο των μεγαλογιατρών, των μεγαλοδικηγόρων, των φαρμακοποιών και (όλων) των συμβολαιογράφων. Ανοίξτε κι αυτά τα επαγγέλματα! Επίσης, ανοίξτε και το «επάγγελμα» του πολιτικού, αλλά κι αυτό του εκπαιδευτή ενηλίκων – έχεις δει τι όρους θέτει το ΕΚΕΠΙΣ για να σου δώσει το δικαίωμα να διδάξεις σε ΚΕΚ ή ΙΕΚ; Θέλει κάποια χρόνια να έχεις διδάξει σε ενηλίκους για να σου δώσει το δικάιωμα να τους διδάσκεις! Και το λέω, γιατί το έχω περάσει.

      Ή, αυτό που είπε ο Γιάννης Βαρουφάκης και μπράβο του: πειθαρχική δίωξη, ακόμη και απόλυση σε κάθε μαλάκα δημόσιο υπάλληλο που σου ζητά πληροφορία την οποία έχει έτσι κι αλλιώς το δημόσιο! Πάω π.χ. στο οικείο μου Εμπορικό Επιμελητήριο για μια τροποποίηση στην άδειά μου και μου ζητάνε φωτοτυπία δελτίου ταυτότητας (ενώ την έχουν ήδη από προηγούμενη χρήση και δεν έχω αλλάξει ταυτότητα…)! Και μετά μου λένε «ξαναπεράστε για να μας υπογράψετε μια υπεύθυνη δήλωση και να μας φέρετε καινούργια φωτοτυπία δελτίου ταυτότητας». Τι λέτε μωρέ; Πάτε καλά; Αφού έχετε ήδη στο φάκελό μου τρεις φωτοτυπίες του δελτίου ταυτότητάς μου! Κι αυτό είναι το ελάχιστο.

      Για να μην πω τίποτα για τον παραλογισμό των παραβόλων…

      • Και να προσθέσω και το ότι όλοι οι νομικοί κώδικες που αφορούν τις επιχειρήσεις είναι ασυνάρτητοι και αντιφάσκουν με τον εαυτό τους. Υποψιάζομαι ότι όλες οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα αναγκαστικά παρανομούν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας τους, είναι αναπόφευκτο. Το παιχνίδι λοιπόν δεν κρίνεται με βάση τους κανόνες του, αλλά με βάση την ευαρέσκεια και τις προτιμήσεις των διαιτητών (εφοριακοί, πολιτικοί, δήμαρχοι, δικαστές κ.ο.κ.). Χρειάζεται να πω ότι σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει δημιουργικός συναγωνισμός κι ότι ο τίμιος παραγωγός και βιοτέχνης βρίσκεται σε μειονεκτική θέση απέναντι στον βυσματία-λαμόγιο; Ουσιαστικά έχουμε δαρβινισμό από την ανάποδη, με κυριαρχία των πιο αντιπαραγωγικών και των πιο άχρηστων. Όσο για τα παράβολα είναι άλλη πονεμένη ιστορία στον καιρό της πληροφορικής…

    • Γειά σου κ.κ.
      Απο χθες έλειπα και μόλις γύρισα. Σε λίγο μάλιστα θα… πάω και για ύπνο, αλλά ΑΦΟΥ απαντήσω πρώτα στα πολύ ενδιαφέροντα που έθεσες.

      Ας τα πάρω με… ανάποδη σειρά.

      1) λες

      Κάθε χώρα θέλει ιδιαίτερη επεξεργασία ενός μοντέλου και κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να μεταφέρονται αυτούσια θεωρίες, σημαντικές κατά τα άλλα, αλλά θα πρέπει να μελετώνται δημιουργικά.

      Ασφαλώς και ισχύει αυτό. Ο ίδιος ο Γουλφ ξέρει πολύ καλά ότι… δεν ξέρει καλά τον τρόπο που λειτουργεί το κράτος και οι μικρές επιχειρήσεις στη χώρα μας. Δεν είπε ποτέ να εφαρμόσουμε τυφλά κάποιο μοντέλο κι έγραψε μάλιστα ένα βιβλίο όπου αναπτύσσει πολλά διαφορετικά μοντέλα αυτοδιαχειρισης, ακόμη και «διαφορετικά είδη κομμουνισμού», όπου μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι η κατάργηση της ταξικής πάλης δεν σημαίνει την κατάργηση άλλων μορφών διαμάχης. (περισσότερα για το βιβλίο του αυτό θα πω αργότερα ή άλλη μέρα).

      2) λες

      Στην Ελλάδα έχει παράδοση η μικρή επιχείρηση, την οποία πολεμήσανε με λύσσα τις τελευταίες δεκαετίες και με τη φορολόγηση, τις προδιαγραφές λειτουργίας κ.α. π.χ. ανοίγματα επαγγελμάτων, που στόχο έχουν την εξαφάνιση του μικρού επιχειρηματία – επαγγελματία, αυτοαπασχολούμενου πάντα ή και οικογενειακή επιχείρηση ή με λίγους υπαλλήλους, και την απορρόφησή του ως εξευτελιστικά αμοιβόμενου από μεγάλες πολυεθνικές…

      (αφήνω τα περί ταξί και φαρμακείων, κλπ. απ’ έξω και επικεντρώνομαι στα ΓΕΝΙΚΑ ουσιώδη που επεσήμανες).
      Τέτοιος μικρός επιχειρηματίας υπήρξα κι εγώ κάποτε (δεκαετία 90). Από την αρχή βέβαια ήθελα να κάνω την προσωπική μου επιχείρηση συναιτεριστική αλλά δεν μας άφησαν οι δυσκολίες και το κράτος, καθώς και 2-3 ασυνεπείς συνεργάτες μας. Πάντως εκείνη η προσωπική επιχείρηση ήταν κερδοφόρα για αρκετόν καιρό, νίκησε στην αγορά κάποιους; κολοσσούς της εποχής στο συγκεκριμμένο προΪόν της (λογισμικό για μεταφραστές) και ηττήθηκε στο τέλος μόνο λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού από άλλους (ολόκληρη ιστορία που δεν είναι του παρόντος). Το αναφέρω γιατί έχω άμεση πείρα όσων λες και συμφωνώ απόλυτα.

      Μία βιώσιμη λύση, ακόμη και για την Ελλάδα, σε πολλά προβλήματα, ειναι ο σχηματισμός άτυπων (έστω) συναιτεριστικών εταιρειών, που ανταλλάσσοντας μεταξύ τους υπηρεσίες (κυρίως) μπορούν να καταφέρουν πολύ περισσότερα. Συνεργασία χρειάζεται σε όλα τα επίπεδα (και λυπάμαι αν αυτό συγκρούεται με τη λεγόμη «νοοτροπία του Ελληνα»). Υπάλληλο δεν είχα ποτέ μου πάντως. Είχα μόνο συνεργάτες (με μερίδιο στα έσοδα, ανάλογα με την προσφορά του καθενός). Ούτε μπλοκάκια φυσικά…

      Για την Ελλάδα ειδικά χρειάζεται δημιουργία και επεξεργασία ενός νέου μοντέλου, όπου η συνεργασία μεταξύ του «καλού αφεντικού» (υπάρχουν κι αυτοί) και του «καλού υπαλλήλου» φτάνει μέχρι τη συναιτεριστικοποίηση της επιχείρησης συνολικά και την επιδίωξη ολοένα και μεγαλύτερης ισότητας και μη-εκμετάλλευσης. Αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα στις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις και σίγουρα δεν είναι εύκολο ούτε για ΟΛΕΣ τις μικρές. Αλλά ο μόνος τρόπος να ανταγωνιστούν οι μικροί τους μεγάλους είναι φυσικά να ενωθούν, με διάφορους τρόπους.

      Το παράδειγμα του Ρικάρντο Σέμλερ, στη Βραζιλία, έχει πολλά να μας διδάξει και στην Ελλάδα νομίζω. Ξεκίνησε εν μέσω οικονομικής κρίσης και κάλεσε τους (50 περίπου) υπαλλήλους του μια μέρα στο γραφείο, τους είπε ότι η επιχείρηση κινδυνεύει να κλείσει και ότι… είτε θα πρέπει να κόψει μισθούς και να κάνει απολύσεις, είτε θα πρέπει να εφαρμόσει μια… πολύ πιο ριζοσπαστική λύση. Τελικά οι υπάλληλοι διάλεξαν το δεύτερο. Δηλαδή, [1] τη μετατροπή της εταιρείας σε συναιτερισμό (με 40% των κερδών στους ίδιους και 60% στον Σέμλερ ή άλλους κεφαλαιούχους), αλλά επίσης [2] την απόλυτη διαφάνεια στα οικονομικά της εταιρείας, στα οποία απόκτησαν πρόσβαση όλοι ανεξαιρέτως, με κανένα έξοδο ή έσοδο κρυφό, [3] την κατάργηση όλων των διευθυντών και την αντικατάστασή τους με ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥΣ (από τους ίδιους τους εργαζόμενους, ανά εξάμηνο) συντονιστές εργασιών, «μίνι-διευθυντές» (ομάδων από 7-10 εργαζόμενους η κάθε μία).

      Για το παράδειγμα αυτό θέλω εδώ και… πολλούς μήνες να ετοιμάσω εκτενές ειδικό ποστ.
      Συνδέσμους για τον ίδιο το Σέμλερ μάζεψα εδώ
      http://delicious.com/omadeon/semler

      Μετά τη μετατροπή της εταιρείας του Σέμλερ (SEMCO) σε συναιτεριστική, έγινε πολλαπλάσιες φορές πιο αποδοτική, γιγαντώθηκε γρήγορα σε τζίρο ΚΑΙ σε μέλη. Εφτασε πολλές χιλιάδες μέλη σε ελάχιστα χρόνια, άρχισε να επεκτείνεται σε νέους τομείς, έγινε φωτεινό παράδειγμα για πολλούς.
      Κι όλα αυτά στη Βραζιλία, σε μια χώρα με… ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα κρίσης και διαφθοράς από την Ελλάδα, τότε (1990-…)
      Από όσα έμαθα, το μοντέλο Σέμλερ, με κάποιες… βελτιώσεις σε ακόμη πιο προοδευτική κατεύθυνση (όχι τόσο μεγάλο ποσοστό για τον ιδρυτή, κλπ.) μπορεί άνετα να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα, που μοιάζει σε πολλά η νοοτροπία της και η αγορά της με τη Βραζιλιάνικη.
      Αλλά… δεν θα επεκταθώ περισσότερο προς το παρόν.

  4. Καλή ιδέα αλλά κατά τη γνώμη χρειάζονται πολλά περισσότερα για την δίκαιη κατανομή του πλούτου.

    • Ναι, βέβαια, χωρίς αμφιβολία. Σε άλλα του άρθρα ο Γουλφ εξηγεί και μερικά από αυτά…

      Κατ’αρχάς χρειάζεται κρατικοποίηση των πολύ μεγάλων και ιδίως των βαρειών βιομηχανιών, των τραπεζών, κ.ο.κ.
      Αλλά ο τρόπος εσωτερικής οργάνωσης των κρατικών επιχειρήσεων πρέπει να αλλάξει τελείως.

      Οι εργαζόμενοι σε μικρές επιχειρήσεις (που δεν είναι αφεντικά) πρέπει να αντιμετωπισθούν σαν «μαθητευόμενοι συναιτέροι» και να θεωρείται φυσική η κατάληξή τους στο επίπεδο του ισότιμου συναιτέρου με όλους τους άλλους.

      Η λίστα των ιδεών και των αναγκαίων αλλαγών είναι ατέλειωτη και σε πολλά συμπίπτει με ένα κλασσικό μαρξιστικό πολιτικό πρόγραμμα. Ακόμη και η Κούβα επέζησε χάρις στους συναιτερισμούς της, παρόλο που αρχικά αντιμετωπίσθηκαν με καχυποψία, μην τυχόν και φέρουν πάλι τον καπιταλισμό.

  5. Απαντώντας και σε σένα Αιρετικέ και σε σένα Omadeon, η πολυνομία είναι κάτι το ασύλληπτο στην Ελλάδα, το λένε και οι νομικοί οι ίδιοι. Κάπου στη Σκανδιναυία νομίζω υπάρχουν ελάχιστοι νόμοι. Έτσι δεν δουλεύει τίποτα εδώ και δεν ξέρει και κανείς τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά του. Θα λεγα οτι επίτηδες είναι φτιαγμένο έτσι όλο αυτό για να μη μπορεί τελικά ο πολίτης να ελέγχει τίποτα.

    Αποτέλεσμα αυτού – αλλά και του οτι η Ελλάδα πολύ αργότερα από την υπόλοιπη Δύση μπήκε σε αυτό που λέμε ψηφιοποίηση στο δημόσιο, και ακόμα είναι σε αυτή τη διαδικασία, με το γνωστό αλλαλούμ και πίσω μπρός αλλά κυρίως με την προσπάθεια να προλάβει σε λίγο χρόνο να φτάσει χώρες που όμως ήταν μπροστά και στη βιομηχανική επανάσταση, και δεν είχαν εμφυλίους, χούντες – είναι η γραφειοκρατία. Γενικά η Ελλάδα, εκτός που πάντα ήταν προτεκτοράτο και κυβερνήθηκε κατά κανόνα από ανδρείκελα, πηδούσε ιστορικές φάσεις για να φτάσει την υπόλοιπη Ευρώπη και έτσι όλα είναι μισά και λάθος καμωμένα.

    Σχετικά με τις μικρές επιχειρήσεις, έχω κι εγώ εμπειρία, σε άλλο κλάδο και εκεί συντριβήκανε οι μικροί με τη φορολογία αλλά και προδιαγραφές Αιρετικέ που μπήκανε γι αυτό και μόνο το λόγο και όχι για να υπηρετήσουν την ποιότητα των υπηρεσιών και προιόντων, π.χ. η απαίτηση να έχεις ένα πόσο σε τραπεζικό λογαριασμό ως εγγύηση.

    Κατά τη γνώμη μου οι μεγάλες εταιρίες είναι σφαγεία, ενώ η υπαλληλική σχέση εκεί που είναι προσωπική, είχε άλλο χαρακτήρα, χωρίς να σημαίνει πως ήταν ιδανικά. Αυτή η σκέψη για συνεταιρισμούς μικρών μονάδων και στις υπηρεσιές, όπως είναι και στην αγροτική παραγωγή, είναι καλή, και μπορεί να διασφαλίσει εργασιακές σχέσεις και να θέσει όρους.

    • Σε ό,τι αφορά τις «προδιαγραφές», εγώ έχω να θυμάμαι όσα έγιναν με το Solvency και το Solvency II. Τι είναι αυτά; Ε, είναι νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορά τις ασφαλιστικές εταιρείες. Σου λέει, πρέπει να έχεις τουλάχιστον Χ ρευστότητα για να μπορείς να έχεις Ψ χαρτοφυλάκιο (δηλαδή αριθμό συμβολαίων), ώστε να μπορείς, σε περίπτωση που ο Μέρφυ εμφανιστεί σε όλο του το μεγαλείο, να αποζημιώσεις όλους τους παθόντες. Θα πει κανείς «ΟΚ, πού το κακό;» και θα έχει δίκιο. Το κακό είναι ότι τα Solvency συνδυάστηκαν με μια σταδιακή αύξηση των ελαχίστων αποζημιώσεων σε περίπτωση π.χ. τροχαίου ατυχήματος. Φτάσαμε – σύμφωνα με τους φετφάδες της Ε.Ε. – να ορίζεται ότι σε τροχαίο ατύχημα, η οικογένεια κάθε τεθνεώτος θα παίρνει αποζημίωση τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ευρώ (αυτό λέγανε ότι θα ισχύσει από του χρόνου, δε θυμάμαι αν αποφάσισαν τελικά λόγω κρίσης να το αναβάλουν). Άσχετα βέβαια από το ότι τα δικαστήρια στην Ελλάδα δεν επιδικάζουν τόσο τρελές αποζημιώσεις (και καλά κάνουν – το σωστό να λέγεται).

      Αυτή η προδιαγραφή παρουσιάστηκε ως ανθρωπιστική, ως απόδειξη ότι η Ε.Ε. σέβεται την ανθρώπινη ζωή κι ότι θέλει να «βάλει σε μια τάξη» το ασφαλιστικό σύστημα. Στην πραγματικότητα έγινε η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, με άλλοτε καλοστεκούμενες εταιρείες να εξαγοράζονται από άλλες, πολύ μεγαλύτερες, με άλλες να συγχωνεύονται (και σε ορισμένες περιπτώσεις έγινε ένα τουρλουμπούκι με τα μετοχικά τους χαρτοφυλάκια – όπως έγινε με τις διαρκείς εξαγορές και τις «μυστήριες» διαδρομές χρήματος στον όμιλο Ασπίς) κι άλλες τελικά να κλείνουν.

      Η ΕΠΕΙΑ (και μετέπειτα ΔΕΙΑ – όταν πια πέρασε στην αρμοδιότητα της Τραπέζης της Ελλάδος, η οποία για κάμποσους μήνες δεν ήξερε αν θα όριζε ότι οι υπάρχοντες ασφαλιστικοί σύμβουλοι θα γίνονταν συντονιστές με ή χωρίς εξετάσεις) έπαιξε βέβαια άσχημο ρόλο. Άφησε άθλιες διοικήσεις εταιρειών να βγάλουν στο εξωτερικό εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τα αποθεματικά που είχαν δημιουργηθεί με τα ασφάλιστρα των πελατών τους (όπως έκανε ο Παύλος Ψωμιάδης, μαζί με τα άλλα δυο πρωτοπαλίκαρά του που έπρεπε να είναι στην ψειρού τώρα – ειδικά αυτός που σε όλες τις παρέες περηφανευόταν για το πόσο «τους γαμάει όλους») και μετά τις έκλεισε (ακόμα κι αν υπήρχε δυνατότητα να συνεχίσουν να λειτουργούν). Χώρια που η ΕΠΕΙΑ έπαιξε πολύ άσχημο παιχνίδι με τον τρόπο υπολογισμού των αποθεματικών. Και να μη μιλήσω καλύτερα για το τι έγινε με τα ομόλογα του ΕΛ-ληνικού δημοσίου που είχαν στην κατοχή τους οι εταιρείες (υποχρεωτικά)… Ή μήπως ν’ανοίξω το στόμα μου για την «εκκαθάριση» που γίνεται σε εταιρείες που έκλεισαν;

      Η συντεχνία των ασφαλιστικών εταιρειών βέβαια ακόμα και τώρα συνεχίζει να βγάζει έναν ηχηρότατο σκασμό για τα Solvency και για τις λαθροχειρίες της ΕΠΕΙΑ/ΔΕΙΑ. Ο λόγος;

      1. Κάποιες από δαύτες «δεν έχουν πρόβλημα», γιατί ακόμα κι αν είναι βαθιά στο κόκκινο, τραβάνε έναν εσωτερικό δανεισμό από τράπεζα στην οποία ανήκουν κι έρχονται στα ίσα τους.

      2. Από την άλλη, οι προεδράρες των ασφαλιστικών εταιρειών σκέφτονται όχι σαν επιχειρηματίες, αλλά σαν αρπακτικά. Σου λέει «θα κάνω την κορόιδα για τα Solvency μέχρι να κλείσει ο Α ή ο Β το μαγαζί, οπότε θα βγάλω τους ασφαλιστές μου στη γύρα να γυρίσουν την παραγωγή σ’εμένα, και ει δυνατόν θα το ξεκινήσω από πιο πριν, δημιουργώντας FUD (Fear, Uncertainty & Doubt) μερικούς με ανώνυμα φαξ και email στα υποκαταστήματα και στους πελάτες της εταιρείας που κινδυνεύει». Και ξέρω συγκεκριμένη εταιρεία, γερμανικών συμφερόντων, η οποία εφήρμοσε αυτή την πρακτική τρεις φορές.

      Βέβαια, όταν τελικά και οι «εύρωστες» εταιρείες αρχίσουν να κλυδωνίζονται ή βαρέσουν τελικά κανόνι, τότε οι προεδράρες πάλι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Φροντίζουν από πριν να έχουν βγάλει στην Ελβετία και σε φορολογικούς παραδείσους τα αποθεματικά και ζουν ζωή χαρισάμενη, έχοντας εν τω μεταξύ οδηγήσει κάποιες εκατοντάδες υπαλλήλους στην ανεργία, μερικές χιλιάδες ασφαλιστές στην ηθική και κοινωνική απαξίωση (άρα, τελικά, και αυτοί πάνε στην ανεργία) και κάμποσες εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένους ξεκρέμαστους (ειδικά όσοι είχαν ασφάλειες νοσοκομειακής περίθαλψης και πάσχουν από σοβαρές ασθένειες – άρα πλέον είναι μη ασφαλίσιμοι – έχουν πλέον κάθε λόγο να θέλουν να εκτελέσουν όλες τις ηγεσίες των ασφαλιστικών εταρειών, αλλά και όλες τις στελεχάρες της ΕΠΕΙΑ/ΔΕΙΑ).

  6. O Wolf ειναι απο τους αγαπημενους μου ασχετα αν δεν ταιριζει απολυτα με τα ιδεολογικα μου προταγματα.Τουλαχιστον προτεινει καποια πραγματα που ειναι αμεσα εφαρμοσιμα.
    Ενα τραγουδακι αφιερωμενο στους συντελεστες του μπλογκ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s