Ένοχα μυστικά μιας παράξενης επιστήμης (οικονομολόγοι που τα παίρνουν)

Πέτρος Παπακωσταντίνου
Πέτρος Παπακωσταντίνου

Αναδημοσιεύω από το «Κουτί της Πανδώρας« ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο του αριστερού δημοσιογράφου / συγγραφέα Πέτρου Παπακωσταντίνου (που δεν έχει καμμία σχέση με… πρώην υπουργόεμπλουτίζοντάς το όμως και με πλήθος δεδομένων, συνδέσμων και εικόνων που προστέθηκαν είτε μέσα στο κείμενο,  είτε στο τέλος. Το άρθρο είναι σημαντικό για να ανοίξουν τα μάτια των αδαών, ενώ για… εσάς ειδικά που είστε «ψαγμένοι» (χεχε) έχει και πολύτιμα στοιχεία, που θάπρεπε να οργανωθούν σε δημόσιο ιντερνετικό λαϊκό φακέλλωμα όλων αυτών των… κατεργαρέων, που κυριολεκτικά «τα παίρνουν» (επισήμως και με το νόμο) αποδεδειγμένα. Μία μορφή αντίστασης στο «Μεγάλο Αδελφό» είναι, δηλαδή, να γίνουμε όλοι τα… Πολλά Μικρά Αδελφάκια(!)😎 φακελλώνοντας τους… φακελλωτές μας (όπως κάνουν τα Wikileaks, με το σλόγκαν «Big Brother is Watching, So are we«).

UPDATE 2:  Προστέθηκε αυθεντικό video clip της συνέντευξης του Glenn Hubbard στο «Inside Job» (κλικ ΕΔΩ).

  • UPDATE: Αρχικά… είχα πατήσει λάθος κουμπί (!) και αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε πρόωρα. Ολοκλήρωσα εκ των υστέρων, πολλές προσθήκες στοιχείων. Αυτός ο εμπλουτισμός κειμένων (με συνδέσμους, εικόνες, κλπ.) θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός στην ψηφιακή αρθρογραφία και βαφτίστηκε «curation» (Δείτε και το εκπληκτικό γράφημα «Pearl-tree» ΕΔΩ). Όμως η ελληνική γραφή ξένων ονομάτων τα κάνει δυσεύρετα στο διεθνές διαδίκτυο. Άρα, δεν θα έγραφα κανένα ξένο όνομα με ελληνικά γράμματα, έτσι ώστε να το βρίσκει κανείς εύκολα και στο διεθνές διαδίκτυο, αλλά ο Πέτρος Παπακωσταντίνου έγραψε το άρθρο του για την «παλαιο-δημοσιογραφική» Καθημερινή (όπου μακάρι να συνεχίσει, γιατί… μάλλον τον έχουν «για ξεκάρφωμα»)

Ένοχα μυστικά μιας παράξενης επιστήμης

Δημοσιευμένο στις 9 Απρ 2012 | UPΟΨΕΙΣ | Συντάκτης: Πέτρος Παπακωνσταντίνου

.

Αντιδράσεις σε ΗΠΑ και Γαλλία για τους οικονομολόγους–διαμορφωτές της κοινής γνώμης που σιτίζονται από χρηματιστικούς ομίλους

«Οικονομολόγοι στο μισθολόγιο» είναι ο τίτλος του πρώτου θέματος στο τελευταίο τεύχος της γαλλικής επιθεώρησης Le Monde Diplomatique. Στην κορύφωση της εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου, «μια χούφτα οικονομολόγων κατακλύζει τα μίντια και περιορίζει τις εναλλακτικές λύσεις», γράφει ο Ρενό Λαμπέρ [Renaud Lambertστο σχετικό άρθρο και προσθέτει:

«Παρουσιάζονται ως πανεπιστημιακοί και υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν την επιστημονική αυστηρότητα στην καρδιά του ιδεολογικού αγώνα. Θα ήταν, όμως, εξίσου αξιόπιστες οι διαγνώσεις των εν λόγω «ειδικών», αν η κοινή γνώμη γνώριζε κάποιες άλλες δραστηριότητές τους;».

Olivier Pastré
Olivier Pastré

Δραστηριότητες πολύ περισσότερο επικερδείς από την ακαδημαϊκή τους ενασχόληση, οφείλει να σημειώσει κανείς. Αίφνης, την 1η Φεβρουαρίου, η Le Monde φιλοξενεί τον Ολιβιέ Παστρέ [Olivier Pastré], «καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Paris-VIII», ο οποίος κατακεραυνώνει τους εκπροσώπους του ανερχόμενου ρεύματος υπέρ της εξόδου από το ευρώ, χαρακτηρίζοντας ένα τέτοιο ενδεχόμενο «αυτοκτονία». Ωστόσο, η έγκυρη γαλλική εφημερίδα παραλείπει να σημειώσει ότι στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που του αφήνουν οι πανεπιστημιακές του ενασχολήσεις, ο κ. Pastré προλαβαίνει να προεδρεύει της τράπεζας IMBank και να συμμετέχει στα διοικητικά συμβούλια της τράπεζας CMP, της Ενωσης Διοικητών Τραπεζών και του Ευρωπαϊκού Χρηματιστικού Ινστιτούτου.

Jean-Hervé Lorenzi
Jean-Hervé Lorenzi

Καρεκλοκένταυρος των τηλεοπτικών πάνελ είναι και ο «πανεπιστημιακός, πρόεδρος του Κύκλου των Οικονομολόγων», Ζαν-Ερβέ Λορενζί [Jean-Hervé Lorenzi], ο οποίος τυγχάνει μάλιστα και οικονομικός σύμβουλος του Σοσιαλιστή υποψήφιου για την προεδρία Φρανσουά Ολάντ. Οι μιντιακοί οικοδεσπότες του παραλείπουν να αναφέρουν στους τηλεθεατές κάποιες δευτερεύουσες πλευρές της πολυσχιδούς σταδιοδρομίας του: μέλος του Δ.Σ. των εταιρειών Associés en Finance, Pages Jaunes, AFOM, BNP Paribas Assurance, σύμβουλος των Euler Hermes, BVA [εταιρεία δημοσκοπήσεων], Groupe Ginger και τράπεζας του Ρότσιλντ.

Στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού, η διαπλοκή μεταξύ χρηματιστικών εταιρειών και «ειδικών», οι οποίοι πουλάνε σε συσκευασία επιστημονικής ουδετερότητας στενά ταξικές επιλογές, παίρνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις. Ενδεικτική είναι η εισαγωγή σχετικού άρθρου που φιλοξένησαν στις 30 Δεκεμβρίου 2010 οι New York Times:

Darrel Duffie
Darrel Duffie

«Οταν ο καθηγητής Οικονομικών του Στάνφορντ Ντάρελ Ντάφι [Darrell Duffie] εξέδωσε βιβλίο για τη μεταρρύθμιση του ελεγκτικού καθεστώτος στη Γουόλ Στριτ, δεν ανέφερε ότι είναι μέλος του Δ.Σ. του οίκου αξιολόγησης Moody’s.

Laura Tyson
Laura Tyson

Οταν σχολιάζει δημοσίως οικονομικά θέματα η Λόρα Τάησον [Laura Tyson], πρώην σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον και καθηγήτρια στο Μπέρκλεϊ, δεν σπεύδει να ενημερώσει ότι είναι διευθύντρια στη Morgan Stanley.

Richard Clarida
Richard Clarida

Και ο καθηγητής του Κολούμπια Ρίτσαρντ Κλαρίντα [Richard Clarida], αξιωματούχος επί υιού Μπους, αποσιωπά ότι είναι εκτελεστικός αντιπρόεδρος του γιγαντιαίου χρηματοπιστωτικού ομίλου  PIMCO».

Αυτό που αποτελούσε ένοχο μυστικό για τους παροικούντες τη χρηματιστική Ιερουσαλήμ έγινε δημόσια αλήθεια χάρη στην πολύκροτη ταινία «Inside Job», η οποία κέρδισε και βραβείο Οσκαρ.

Υποδειγματική ανατομία της διεθνούς κρίσης που άρχισε το 2008 από τη Γουόλ Στριτ, το ντοκιμαντέρ του Τσαρλς Φέργκιουσον [Charles H. Ferguson] αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, απάντηση στο εύλογο ερώτημα που διατύπωσε η βασίλισσα Ελισάβετ τον Νοέμβριο του 2008, απευθυνόμενη στην αφρόκρεμα των Βρετανών οικονομολόγων, στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου: «Πώς και κανείς από εσάς δεν κατάλαβε ότι ερχόταν» το τσουνάμι της κρίσης;

  • Η απάντηση που ευκόλως συνάγεται από την ταινία είναι απλή: Χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις! Με καταιγιστικό ρυθμό και εκπληκτικές συνεντεύξεις, ο Φέργκιουσον αποκαλύπτει τα συγκοινωνούντα δοχεία Γουόλ Στριτ – πανεπιστήμια – κυβέρνηση, στα οποία εναλλάσσονται οι πρωταγωνιστές του οικονομικού δράματος.

Frederic Mishkin
Frederic S. Mishkin

Μνημειώδης είναι η αυτογελοιοποίηση του Φρέντερικ Μίσκιν Frederic Mishkin], καθηγητή του Κολούμπια και μέλους του Δ.Σ. της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας επί υιού Μπους. Ο Μίσκιν κιτρινίζει όταν ο σκηνοθέτης τού θυμίζει μελέτη που είχε συντάξει το 2006 εκθειάζοντας το οικονομικό «θαύμα» της Ισλανδίας, μιας χώρας που κατέρρευσε έπειτα από ενάμιση χρόνο, χάνει τα λόγια του όταν ερωτάται γιατί αποσιώπησε ότι η εν λόγω μελέτη χρηματοδοτήθηκε από τους επιχειρηματίες της Ισλανδίας και καταντά πραγματικό ράκος όταν ο ανελέητος Φέργκιουσον επιμένει:

-Γιατί ενώ η μελέτη σας είχε τίτλο «Η οικονομική σταθερότητα της Ισλανδίας», στο βιογραφικό σας την καταχωρίζετε με τίτλο «Η οικονομική αστάθεια της Ισλανδίας»;

«Το αγνοώ. Ισως πρόκειται για τυπογραφικό λάθος», ψελλίζει ο δυστυχής «ειδικός».

«Φέσωσε» το Χάρβαρντ

Lawrence (Larry) Summers
Lawrence (Larry) Summers

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του Λάρι Σάμερς [Lawrence_Summersο οποίος ως υπουργός Οικονομικών του Μπιλ Κλίντον είχε την κύρια ευθύνη για την απελευθέρωση των διαβόητων «παραγώγων», που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην παρούσα κρίση. Αυτός ο διάσημος οικονομολόγος έδωσε δείγματα της επαγγελματικής του δεινότητας όταν, ως πρόεδρος του Χάρβαρντ, «φέσωσε» το ιστορικό πανεπιστήμιο με ζημία ενός δισ. δολαρίων, ύστερα από κερδοσκοπικές τοποθετήσεις στην αγορά παραγώγων.

Αυτόν τον άνθρωπο εμπιστεύθηκε ο Μπαράκ Ομπάμα ως διευθυντή του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου, που έχει και την ευθύνη για τον έλεγχο της Γουόλ Στριτ. Βλέπετε ο Σάμερς είναι με τους Δημοκρατικούς, κι αν έγραψε άρθρο στους New York Times για τον πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν με τίτλο «Ο Μεγάλος Ελευθερωτής», δεν είναι και προς θάνατον. Σημειωτέον ότι πέραν των μισθών για τις δημόσιες υπηρεσίες του, ο κ. Σάμερς εισπράττει από τις ιδιωτικές εταιρείες, τις οποίες επίσης υπηρετεί, γύρω στα 5,2 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, ενώ για κάθε ομιλία του ζητεί από 120.000 ώς 135.000 δολάρια. 

Η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων προκάλεσε ήδη μια πρώτη σοβαρή εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πριν από δύο μήνες, η ιστορική Αμερικανική Οικονομική Ενωση (ΑΕΑ) -ιδρύθηκε το 1885- ανακοίνωσε ότι κάθε οικονομολόγος που δημοσιεύει άρθρο στα επιστημονικά περιοδικά της υποχρεούται στο εξής να αναφέρει όλα τα «ενδιαφερόμενα μέρη» που τον έχουν χρηματοδοτήσει με ποσό άνω των 10.000 δολαρίων (περίπου 7.600 ευρώ) την τελευταία τριετία. Ασφαλώς, παρόμοια μέτρα, όπως και η προτεινόμενη καθιέρωση «κώδικα δεοντολογίας» στην οικονομική επιστήμη, δεν αποτελούν πανάκεια. Μήπως θα βοηθούσε, όμως, η θέσπιση (και στην Ελλάδα) ενός είδους δημόσιου «πόθεν έσχες» για όλους τους «ειδικούς», δημοσιογράφους και πολιτικούς που μοιράζονται το ολιγοπώλιο του δημόσιου λόγου;  Δεν δικαιούται ο πολίτης να γνωρίζει ποιοι από τους επαΐοντες ακολουθούν την αμερικανική παροιμία «put your money where your mouth is» (να υποστηρίζεις τα λόγια σου με τα χρήματά σου, γενικότερα με τα έργα σου) και ποιοι κάνουν το αντίστροφο; 

.

Η εξέγερση ενός γιάπη που αποχώρησε αηδιασμένος

Το πιο απροσδόκητο αντικαπιταλιστικό μανιφέστο των τελευταίων χρόνων δόθηκε στη δημοσιότητα τον Σεπτέμβριο του 2008. Συντάκτης του ήταν ο 37χρονος Αντριου Λάχντε [Andrew Lahde], μέχρι τότε τυπική περίπτωση golden boy, διευθυντής κερδοσκοπικού fund της Καλιφόρνιας, το οποίο την προηγούμενη χρονιά είχε αποδώσει στους επενδυτές «εξωγήινα» κέρδη ύψους 866%.

«Αυτό που έμαθα από τη δουλειά μου στα hedge funds είναι ότι τη μισώ», έγραψε στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του προς τους επενδυτές ο Λάχντε, ο οποίος προς γενική έκπληξη αποφάσισε να κλείσει το μαγαζί του αηδιασμένος από μια ζωή γεμάτη στρες, πενιχρή σε πραγματική απόλαυση, κενή νοήματος. «Ο καπιταλισμός λειτουργούσε για δύο αιώνες, αλλά οι καιροί αλλάζουν και τα συστήματα διαφθείρονται», προσέθεσε ο όψιμα εξεγερμένος γιάπης, στηλιτεύοντας τους χρεοκοπημένους ομίλους της Γουόλ Στριτ που «γεμίζουν τα ταμεία και των δύο κομμάτων με αντάλλαγμα την ακύρωση κάθε νομοθετικού σχεδίου που θα μπορούσε να προστατεύσει τον απλό πολίτη».

Ο Lahde κερδοσκοπούσε με επιτυχία στην αμερικανική αγορά ακινήτων, έχοντας διαγνώσει έγκαιρα ότι ήταν «φούσκα» η οποία θα έσκαγε σύντομα – κάτι που δεν μπορούσαν να δουν, στη μεγάλη τους πλειονότητα, οι «ειδικοί» της Γουόλ Στριτ με τα περίπλοκα μαθηματικά εργαλεία τους. Ιδού πώς περιγράφει στην επιστολή του το ποιόν των εν λόγω επιστημόνων:

«Πήρα κι εγώ μέρος στο παιχνίδι του χρήματος. Τα ώριμα φρούτα, δηλαδή οι ηλίθιοι, οι γονείς των οποίων πλήρωσαν για να τους σπουδάσουν στο Γέιλ και το Χάρβαρντ, ήταν εκεί, έτοιμοι να πέσουν από το δέντρο. Αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι συχνά δεν άξιζαν την εκπαίδευση που έλαβαν ή που υποτίθεται ότι έλαβαν, αναρριχήθηκαν στην κορυφή εταιρειών όπως η AIG, η Bear Stearns και η Lehman Brothers και σε όλα τα επίπεδα της κυβερνητικής ιεραρχίας. Ολη αυτή η διαμόρφωση της (χρηματιστικής) αριστοκρατίας το μόνο που απέδωσε ήταν να με διευκολύνει να βρω ανθρώπους αρκετά βλάκες ώστε να χάνουν λεφτά προς όφελός μου. Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική»!

Προβλέψεις που θα μείνουν στην Ιστορία

Robert Lucas, Jr
Robert Lucas, Jr

Αντίλογο στην πρωτοβουλία της Αμερικανικής Οικονομικής Ενωσης για διαφάνεια στη χρηματοδότηση των οικονομολόγων αρθρώνει ο νομπελίστας Ρόμπερτ Λούκας [Robert_Lucas_Junior], ένας από τους πιο διάσημους εκπροσώπους της νεοφιλελεύθερης Σχολής του Σικάγου. «Το αποφασιστικό για τα Οικονομικά, όπως για κάθε επιστήμη, είναι αν μια εργασία μπορεί να αναπαραχθεί (σ.σ.: Από τα πραγματικά δεδομένα). Είτε είναι αληθινή είτε όχι. Τα κίνητρα έχουν δευτερεύουσα σημασία», σχολίασε στους New York Times.

Η επιχειρηματολογία του Lucas εκφράζει μια γραμμή σκέψης που αντιμετωπίζει τα Οικονομικά ως ακριβή επιστήμη, παρόμοια με τη Φυσική, όπου η όποια θεωρία έχει αξία εάν καταλήγει σε σαφείς προβλέψεις και κάθε πρόβλεψη επιβεβαιώνεται ή διαψεύδεται από το πείραμα και την παρατήρηση. Μια παρόμοια «φυσικοποίηση της οικονομίας» συνεπάγεται υπόρρητα το τέλος της πολιτικής: Το να αμφισβητήσει κανείς τις ιδιωτικοποιήσεις, τη λιτότητα ή το ευρώ είναι σαν να αμφισβητεί τις εξισώσεις του Μάξγουελ για τον ηλεκτρομαγνητισμό και του Αϊνστάιν για τη βαρύτητα. Επιπλέον, υπονοεί ότι τα οικονομικά προβλήματα είναι πολύ «δύσκολα» για τους κοινούς θνητούς, οι οποίοι καλά θα κάνουν να τα αφήσουν στους «ειδικούς επιστήμονες».

Στον αντίποδα του Λούκας, ο Τζον Μέιναρντ Κέινς [John Maynard Keynes] προειδοποιούσε ήδη το 1936, στη μνημειώδη «Γενική Θεωρία» του: «Μεγάλο μέρος των σύγχρονων “μαθηματικών οικονομικών” είναι απλές επινοήσεις, τόσο ανακριβείς όσο και οι αρχικές υποθέσεις πάνω στις οποίες βασίζονταν, γεγονός που ωθεί τον συγγραφέα να χάσει από το οπτικό του πεδίο την πολυπλοκότητα και τις αλληλεπιδράσεις του πραγματικού κόσμου σε έναν λαβύρινθο εξεζητημένων συμβόλων χωρίς αξία». Από την πλευρά του, ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ [John_Kenneth_Galbraith] δήλωσε ότι, προκειμένου να διατηρήσει το κύρος του ένας οικονομολόγος, οφείλει «να αποφεύγει τις προβλέψεις, ειδικά για το μέλλον». Μια συμβουλή στην οποία δεν έδωσαν την οφειλόμενη σημασία αρκετοί από τους σημερινούς «ειδικούς» της οικονομικής Ορθοδοξίας.

Elie Cohen
Elie Cohen

Στις 17 Αυγούστου του 2007, ενώ μαίνεται ήδη η κρίση στην αμερικανική αγορά ακινήτων, ο Ελί Κοέν [Elie Cohen] (σύμβουλος και αυτός του Φρανσουά Ολάντ σήμερα) γράφει: «Σε λίγες εβδομάδες, η αγορά θα προσαρμοσθεί και η οικονομία θα συνεχίσει τον δρόμο της, όπως πριν».

Alain Minc
Alain Minc

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο σύμβουλος του Σαρκοζί, Αλέν Μενκ [Alain_Minc], εκφράζει τον θαυμασμό του για την «απίστευτη ευελιξία του συστήματος» και την πεποίθηση πως «η διαχείριση της παγκόσμιας οικονομίας είναι αρκετά καλή».

David Thesmar

Την ίδια περίοδο, ο Νταβίντ Τεσμάρ [David_Thesmar], στον οποίο μόλις έχει απονεμηθεί το βραβείο του καλύτερου νέου οικονομολόγου, δημοσιεύει άρθρο με τον καθησυχαστικό τίτλο «Το μεγα- κραχ που δεν έγινε». Ο αρθρογράφος εξηγεί ότι πρόκειται απλώς για «περιορισμένη διόρθωση, χωρίς επίδραση στην πραγματική οικονομία» και ότι «ο κίνδυνος χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης, άρα και η ανάγκη ρύθμισης, δεν είναι τόσο μεγάλος όσο πολλοί φαντάζονται».

Myron Scholes
Myron Scholes

 . 

Ακρως διδακτική είναι η ιστορία του κερδοσκοπικού «hedge fund» LΤCM (Long-Term Capital Management), αυτού του θεαματικού διάττοντος αστέρα στο στερέωμα της «νέας οικονομίας». Ιδρύθηκε το 1994 και απέκτησε σύντομα παγκόσμια φήμη καθώς απέφερε, για ένα διάστημα, αστρονομικά ετήσια κέρδη, της τάξης του 40% (μετά τους φόρους!) στους επενδυτές. Δύο από τα μέλη του διοικητικού του συμβουλίου, οι Μάιρον Σκόουλς [Myron Scholes] και Ρόμπερτ Μέρτον [Robert C. Merton], πήραν το βραβείο Νομπέλ το 1997 για τη «νέα μαθηματική μέθοδο προσδιορισμού της τιμής των παραγώγων». 

Η κοινή λογική και η οικονομική ιστορία υπαγορεύουν τη βασική αρχή της κερδοσκοπίας, που λέει ότι τα μεγάλα κέρδη είναι αξεχώριστα από το μεγάλο ρίσκο. Ωστόσο, οι νέοι αλχημιστές πίστευαν ότι είχαν βρει τη σύγχρονη φιλοσοφική λίθο, που θα μετέτρεπε τα πάντα σε χρυσό χωρίς κανένα ρίσκο, χάρη στα πολύ έξυπνα μαθηματικά τους. Δεν είχαν προλάβει να εισπράξουν το βραβείο Νομπέλ και ήρθε η ρωσική κρίση του 1998, από τις επιπτώσεις της οποίας το LTCM έχασε 4,6 δισ. δολάρια μέσα σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, για να κλείσει οριστικά δύο χρόνια αργότερα.

Robert Merton
Robert Merton

Ιnfo

Renaud Lambert, «Les economistes a gage», Le Monde Diplomatique, Mars 2012.

Emmanuel Derman, «My Life as a Quant», Wiley, 2004.

http://www.ederman.com/new/docs/my_life-excerpt.html

Frederic Lordon, «La crise de trop», Fayard, 2009.

Sewell Chan, «Academic Economists to Consider Ethics Code», The New York Times, 30/12/2010.

Glenn Hubbard
Glenn Hubbard

Το Πρόσωπο: Γκλεν Χάμπαρντ [Glenn Hubbard] (όχι «Χιούμπαρντ», όπως τον αναφέρει το αρχικό άρθρο)

Βοηθός υπουργός Οικονομικών επί πατρός Μπους και κύριος οικονομικός σύμβουλος του υιού Μπους, ο Glenn_Hubbard, κοσμήτορας της Οικονομικής Σχολής στο Κολούμπια σήμερα, παρουσιάζεται ως μια από τις πιο έγκυρες φωνές της οικονομικής επιστήμης στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Οσοι παρακολούθησαν όμως την ταινία «Inside Job» σχημάτισαν μια λίγο διαφορετική εικόνα.

Αν και επί της ουσίας έντονη, η συζήτηση με τον Τσαρλς Φέργκιουσον κυλάει σε ήρεμους τόνους, καθώς ο ακαδημαϊκός αποφεύγει με διπλωματική ευελιξία κάποιες ακανθώδεις ερωτήσεις ή προσπερνά με έναν συνδυασμό φλέγματος και αοριστίας κάποιες άλλες. Η καταιγίδα έρχεται όταν ο Φέργκιουσον τολμά να τον ρωτήσει για τις εξωπανεπιστημιακές οικονομικές του απολαβές. Ιδού ο διάλογος:

UPDATE: Βρέθηκε το αυθεντικό video clip της συνέντευξης:

Φ.: Περιλαμβάνονται και απολαβές από χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες;

– Χ.: Πιθανόν.

– Φ.: Δεν θυμάστε;

– Χ.: Δεν δίνω κατάθεση, κύριε. Ημουν αρκετά ευγενής να σας παραχωρήσω χρόνο, βλακωδώς όπως βλέπω τώρα. Αλλά έχετε μόνο τρία λεπτά ακόμη. Φροντίστε να τα χρησιμοποιήσετε με τον καλύτερο τρόπο.

Εύκολα μπορεί να βρει κανείς στο Διαδίκτυο την απάντηση που δεν έδωσε ο κύριος καθηγητής. Σύμφωνα με τη Wikipedia, είναι μέλος των Δ.Σ. των εταιρειών MetLife, BlackRock, KKR, ADP, Duke Realty και Ripllewood. Επιπλέον, είναι ο κυριότερος οικονομικός σύμβουλος του επικρατέστερου για το προεδρικό χρίσμα Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Μιτ Ρόμνεϊ [Mit_Romney], οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα ακούσουμε ξανά γι’ αυτόν.

http://portal.kathimerini.gr

Αρχική Πηγή : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_18/03/2012_476281 (18-3-2012)


ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ:

1. Διαβάστε οπωσδήποτε (αν… χάσατε επεισόδια):

…ενώ αξίζει να διαβάσετε και τα εξής:
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ως γνωστόν, είναι λίγο… παραμύθι, η (αμερικάνικη συνήθως) «λαϊκή πολιτική φιλοσοφία», που θεωρεί πως όλα τα δεινά του καπιταλισμού οφείλονται σε… απατεώνες, οι οποίοι εμποδίζουν τον «καλό καπιταλισμό» να λειτουργεί «σωστά». Δηλαδή… είναι σε κάποιο σημαντικό βαθμό (όχι εντελώς) παραμύθι, λόγω των εγγενών αντιφάσεων των καπιταλισμού, που πάντα γεννάνε μονοπώλια, κ.ο.κ. Με τη διαφορά ότι…  αυτή η νέα φάρα πλουτοκρατών και διεθνών απατεώνων είναι πραγματικά υπαρκτή. Πρέπει να κατανοηθεί η Νέα Ολιγαρχία τους, ενώ… και ο μαρξισμός ακόμη χρήζει αναβάθμισης. Τα νέα αυτά φαινόμενα θα μπορούσαν να ονομαστούν «μετα-μονοπωλιακά». Η απόλυτη κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα, σήμερα υπερβαίνει τα όρια του κλασσικού μονοπωλιακού καπιταλισμού και αποτελεί «νέο είδος ταξικού πολέμου» με σημαντικές ιδιορρυθμίες, όπως συμπέρανε και ο ανεξάρτητος αριστερός οικονομολόγος Michael D. Hudson.

2. Μερικά στοιχεία, κυρίως από τη Wikipedia, για κάποιες εταιρείες όπου είναι μεγαλο-μέτοχοι ή σύμβουλοι όλα αυτά τα άτομα:

  • BlackRock Inc. (NYSEBLK) is an American multinational investment management corporation and the world’s largest asset manager.[2] BlackRock is headquartered in Manhattan, New York City, New York, United States and is the leading provider of investment, advisory, and risk management solutions[citation needed]. The company acquired Barclays Global Investors in December 2009, solidifying BlackRock’s position as the largest investment manager in the world.[3] As of June 2011, the company has over $3.65 trillion in assets under management. Founded in 1988, initially offering fixed income products, BlackRock has become a financial powerhouse while remaining out of the public eye. According to Ralph Schlosstein, CEO of Evercore Partners, a NY-based investment bank: “BlackRock today is one of, if not the, most influential financial institutions in the world.”[4] BlackRock serves clients in 60 countries, maintaining a major presence in North America, Europe, Asia-Pacific, and the Middle East. It has offices in San Francisco, Chicago, Los Angeles, Dallas, Princeton, Wilmington, London, Zurich, Paris, Frankfurt, São Paulo, Tokyo, Hong Kong, Taipei, Beijing, Sydney, Dubai, and various other cities.[5] BlackRock has approximately 10,100 employees, including more than 700 investment professionals worldwide.
  • KKR & Co. L.P. (formerly known as Kohlberg Kravis Roberts & Co.) (NYSEKKR) is an American-based global private equity firm, specializing in leveraged buyouts, based in New York. The firm sponsors and manages private equity investment funds. Since its inception, the firm has completed over $400 billion of private equity transactions and was a pioneer in the leveraged buyout industry...
  • MetLife, Inc. is the holding corporation for the Metropolitan Life Insurance Company, or MetLife, for short, and its affiliates. MetLife is among the largest global providers of insuranceannuities, and employee benefit programs, with 90 million customers in over 60 countries.[2][3] The firm was founded on March 24, 1868.  […] MetLife is the largest life insurer in the United States and serves 90 of the largest Fortune 500 companies...
  • Ripplewood is an American private equity firm based in New York, New York[1] that focuses on leveraged buyoutslate stage venturegrowth capitalmanagement buyoutsleveraged recapitalizations and other illiquid investments. […] The company’s main interests range from telecommunications to banking to entertainment. The firm manages more than $10 billion in capital.[2]
  • […]
και… ακόμη δεν αρχίσαμε!😉

3. English Section

  • Ακολουθεί όλο το άρθρο του Renaud Lambert  στη «Monde Diplomatique», πάνω στο οποίο βασίστηκε ο Πέτρος Παπακωσταντίνου. Το ίδιο άρθρο εμφανίστηκε και στο Z-net στα αγγλικά , αλλά υπάρχουν διαφορές μεταξύ της γαλλικής και αγγλικής εκδοχής του. Προτίμησα να παραθέσω την αγγλική εκδοχή εδώ:

Monday, March 05, 2012
Change Text Size a- | A+

The collusion between economists and financial institutions is creating concern: many academics invited to explain public issues in the media, and researchers appointed as government advisors, receive money from banks or big business. Can an expert be truly independent in advocating financial deregulation when he is also a director of an investment fund?

These potential conflicts of interest are not exactly secret, but those who benefit do not talk about them. Before the 2008 crisis everyone put up with the ambiguity: the media presented experts who were supposed to be neutral but gained both fame and cash from their frequent appearances. Since 2008, economists and their contacts have come under scrutiny. The American Economic Association (AEA) hopes that public attention will end intellectual prevarication: since January it requires all articles published in its scholarly journals to mention potential conflicts of interest. Authors must identify each interested party (1) from whom they have received significant financial support amounting to $10,000 or more in the past three years. This also applies to sums received by “any close relative or partner of the author”. The AEA, which will shortly celebrate its 130th anniversary, publishes some of the world’s most prestigious journals and does not act on a whim; people are taking notice.

After Charles Ferguson’s documentary on the financial crisis, Inside Job, people were angry. The compensation paid to some of President Barack Obama’s close advisers, who were involved in the liberalisation of the banking sector, raised questions: in the year to March 2009 Lawrence Summers, director of the National Economic Council, received $5.2m in remuneration from hedge fund firm DE Shaw and up to $135,000 a time for talks, most often to financial firms, plus generous payment for newspaper articles.

Economists were also discontented. During 2011, said George DeMartino of the University of Denver, a number of “scientific studies showed that conflicts of interest were the rule rather than the exception.” On 3 January 2011 academics Gerald Epstein and Jessica Carrick-Hagenbarth sent an open letter to the AEA, calling for action; it was signed by more than 300 economists, including George Akerlof, winner of the Bank of Sweden prize in economic sciences, and Christina Romer, a former advisor to Barack Obama. A year later, the AEA has taken action.

Meanwhile in France…

This change has yet to cross the Atlantic (2). In Le Monde on 1 February, the economist Olivier Pastré was angry at talk of France leaving the euro and set himself a mission: “To explain to the most vulnerable people in France, those most subject to disinformation, the risks of abandoning the euro” (3). He was described in the paper as a “professor of economics at the University of Paris VIII”. He is also chairman of IMBank (Tunisia), a member of the board of CMP-Banque, of the French Banking Directors Association and of the Europlace Institute of Finance. But when he speaks every Saturday morning on the France Culture radio showL’Economie en Questions, of which he is a co-producer, he is only described as a university professor.

“That’s a classic example of what led us to think there is an issue,” said Professor Michael Woodford, a member of the AEA’s executive committee. The AEA is not only concerned about its own publications: it also “urges its members and other economists to apply the above principles in other publications: scholarly journals, op-ed pieces, newspaper and magazine columns, radio and television commentaries”. Woodford feels readers have a right to know if experts are stating their own views, or are defending the interests of the institution they work for. Pastré’s article assured readers that if France left the euro its banks would see their short-term and long-term borrowing costs explode and would eventually lose profitability.

According to Patrick Artus, chief economist at the French bank Natixis, a director of Total and a member of the French Council of Economic Analysis, Woodford’s theory “makes sense in the US and the UK, but I do not really believe that it applies to the eurozone,” where “the number of economists with links to the financial industry is very low compared with the Anglo-Saxon countries” (4). They may be few in number, but they are very well represented in the media.

On 3 November 2011 France Inter’s morning show dealt with the G20 summit in Cannes. The guest commentator was Jean-Hervé Lorenzi, introduced as chairman of the Cercle des Economisteswhose role journalists usually fail to explain and whose members include Patrick Artus, Jean-Paul Betbèze (chief economist at Crédit Agricole), Laurence Boone (chief European economist at Merrill Lynch), Anton Brender (chief economist at Dexia Asset Management) and Olivier Pastré. A few days later, Le Téléphone Sonne, another France Inter show, reviewed the “lessons to be drawn” from the summit. The guest expert was Lorenzi, as “chairman of the Cercle des Economistes”. Under this title Lorenzi, who is also an advisor to the French Socialist Party’s presidential candidate François Hollande, has analysed the real estate market in the newspaper Les Echos, the stock market fall on radio station Europe 1, and “France’s fabulous destiny” on TV channel RTL (5). But Lorenzi is also a member of the boards of the business phone directory Pages Jaunes, Associés en Finance, the French Association of Mobile (phone) Operators and BNP ParibasAssurance. He is auditor of credit insurance company Euler Hermes, a member of the supervisory boards of Compagnie Financière Saint-Honoré, opinion poll firm BVA and engineering firm Groupe Ginger, and advisor to the board of La Compagnie Financière Edmond de Rothschild Banque.

Christian Saint-Etienne describes himself as a professor at the French National Conservatory of Arts and Crafts when on France 24 and as an economist and political analyst when writing for Le Point, rather than as advisor to Conseil Stratégique Européen [***NOTE by OMADEON: According to French Wikipedia, he was actually the founder of  «Conseil Stratégique Européen SA», a company that seems non-existent, or else a secret, today], a wealth management consultancy firm.  Elie Cohen, also an advisor to Hollande, appears on France Inter or in Le Figaro as research director at the French National Centre for Scientific Research (CNRS) and the Paris Institute of Political Studies (Sciences-Po), rather than as a member of the boards of Pages Jaunes and EDF Energies Nouvelles. Jacques Mistral describes himself as an economist when writing in Le Monde or appearing on France Culture, and as director of economic studies at the French Institute of International Relations (Ifri) on France 5’s C dans l’Air show, not as a director of BNP Paribas Assurance. Daniel Cohen, advisor to Martine Aubry, leader of the French Socialist Party, is discreet about being senior advisor to Lazard — the bank that is advising the Greek government on renegotiating its debt but not about being professor of economics at the Ecole Normale Supérieure and the University of Paris I.

’The costs are the loss of integrity

Through sitting on the board of major corporations (worth an average of $46,000/€ 35,000 for CAC 40 companies and half that amount for other listed companies, according to figures from the French Institute of Directors), private speaking engagements (for which Lorenzi charges $8,675/€ 6,600) and commissioned reports, French economists “have many opportunities to earn a lot of money,” said DeMartino, but “economists know better than anyone that there is no free lunch. If there are benefits, there are also costs. And, here, the costs are the loss of integrity.”

Lorenzi maintained: “The issue is whether the way you earn your living influences your judgment. It doesn’t” — 2 + 2 is 4 whether you write for a university or for a bank. But, Woodford pointed out, there are many areas where there is more scope for interpretation and “there’s no doubt there are people who have a direct interest in our economic arguments”. Deirdre McCloskey of the University of Illinois feels that economists too often act like lawyers, defending a case regardless of the evidence (6).

In Inside Job, Ferguson interviewed the economist Frederic Mishkin of Columbia Business School:

— In 2006 you co-authored a study of Iceland’s financial system [which stated] ‘Iceland is an advanced country with excellent institutions, low corruption, rule of law. The economy has already adjusted to financial liberalisation, while prudential regulation and supervision is generally quite strong.’

Mishkin: “And that was the mistake. [In 2008, the Icelandic economy collapsed.] It turns out that the prudential regulation and supervision was not strong in Iceland.”

— What led you to think that it was?

“I think that you go with the information you [have]. And, generally, the view was that Iceland had very good institutions and was a very advanced country.”

— Who told you that? What kind of research did you do?

“You talk to people, you have faith in the central bank, which actually did fall down on the job…”

— Why do you have faith in the central bank?

“You go with the information you have…”

— How much were you paid to write?

“I was paid… Uh… I think the number was… It’s public information.”

Mishkin was paid $124,000 by the Icelandic Chamber of Commerce to write the paper.]

— On your CV, the title of this report has been changed from ‘Financial Stability in Iceland’ to ‘Financial Instability in Iceland’.

“Oh… Well, I don’t know… Whatever it is… If there’s a typo, there’s a typo.”

’Economists are never held accountable

The difference between a lawyer serving the best interests of his client and an economist who has made a mistake may seem tenuous. But, as DeMartino said: “Economists enjoy a privilege that other professions do not: they are never held accountable for their mistakes.”

Shortly after the start of the subprime crisis in the US, Elie Cohen predicted: “In a few weeks, the market will have re-formed and it will be business as usual” (lemonde.fr, 17 August 2007). Less than six months later, on Direct 8 TV, Alain_Minc, investment banker and advisor to Sarkozy, talked of the “incredible resilience” of the system: “It seems to be regulated with such dexterity that we shall avoid a crisis that could have been as serious as the great financial crises of the past. It really is a very resilient world. … the global economy is quite well managed” (8 January 2008) (7).

Later that year, Lorenzi announced: “The central banks were quick and correct in their diagnosis and acted on it. In the midst of an interbank market crisis, they have shown great skill in averting a disaster: ultimately, they have made it possible for the US to avoid the failure of its mortgage lenders and allowed major banking firms that were in real danger to reintegrate some of their securitized assets without incurring liquidity risk” (8). These words had only just made it into print when Lehman Brothers collapsed. Artus, the editor of Natixis’s research journal Flash Economie (for which he averages five articles a day) trumpeted, in the 28 August 2008 issue of the French economic weekly Challenges: “The subprime crisis is behind us.” Later, he was angry at the idea that banks should pay more taxes and continue to finance economies made fragile by the crisis. He wrote in the 18 August 2012 issue of Flash Economie: “You can’t expect the banks to do everything.”

We may wonder if there is any relationship between such errors of judgment and the remuneration of their authors, or like Epstein, demand “norms of behaviour that colleagues, the press, students and citizens can help hold economists accountable to” (9). But bankers will defend the interests of bankers — Lorenzi says of his work: “I am what is known as a senior banker. I try … to develop business in the areas where La Compagnie Financière Edmond de Rothschild is active” (10). Did Pastré and Lorenzi have this mission in mind when they urged readers of their book Droite contre gauche? Les grands dossiers qui feront l’élection présidentielle (Right Versus Left? The Big Issues that Will Decide the Presidential Election; published 2012) to “abandon the illusion that the state will protect them”, to “boldly stake their bets on the market” and to avoid makingover-hasty judgments” about the banking sector?

De facto dictatorship

In November 2011 Jean-Pierre Jouyet, chairman of the French Financial Markets Authority (AMF) and former minister of state for European affairs in the Sarkozy government said of the markets: “Eventually, people will rebel against their de facto dictatorship” (11). But the markets already dominate the AMF, which is supposed to regulate them: the list of advisors to the AMF includes Artus, Olivier Davanne (co-director of Groupama Invest), Olivier Garnier (deputy general director of Société Générale), Ruben Lee (managing director of Oxford Finance Group) and Pastré.

In Inside Job, Ferguson also interviewed John Campbell, chairman of Harvard University’s economics department:

— A medical researcher writes an article saying ‘To treat this disease, you should prescribe this drug.’ Turns out doctor makes 80% of personal income from the manufacturer of said drug. Doesn’t that bother you?

Campbell: “I think… It’s certainly important to disclose the, um… The, um… Um… Well, I think that’s also a little different from the cases we’re talking about here, because, um… Um…”

Barbara Frugier, deputy executive director of communication for the AMF, responded to this analogy by saying: “Look, I’m not familiar with the pharmaceutical industry. In fact, I don’t see where you are going with this. I believe it’s normal practice to ask the experts.” But according to the AMF’s website the committee responsible for deciding the institution’s budget and drawing up its regulations is “subject to ethical rules and rules to prevent conflicts of interest”. On being promoted within the organisation in June 2011, the economist Christian de Boissieu, who is also chairman of the French Council of Economic Analysis, was invited to resign his posts as advisor to the hedge fund firm HDF Finance, on the strategy council of Ernst & Young, and on the audit committee of the bank Neuflize OBC, where he is still a member of the supervisory board. “I shall be resigning from the council very soon,” he said, “but in the meantime I exclude myself (I go out of the room and I don’t take any part in the discussion) when the AMF is discussing the bank, whether directly or indirectly.”

The AMF’s praiseworthy measures, and those of de Boissieu, implicitly criticise those who do not take similar steps, such as the media. Radio journalist Jean Leymarie of France Info interviewed Lorenzi on 16 December 2009, 24 November 2010 and 29 June 2011. Did he know of his guest’s role at Rothschild?Yes, of course.” Why did he not mention it? “Our listeners are not fools. They know.” But how do they know if nobody on the radio ever mentions it?

A simple introduction

Jean-Marc Sylvestre was well aware of his guest’s other jobs when he invited Lorenzi to comment on the dangers of tighter regulation of the banking sector on cable TV channel LCI (24 April 2010); so was Yves Calvi when he asked Michel Godet and Christian Saint-Etienne to explain the inevitability of austerity measures on his C dans l’Air show (9 November 2011); as was the Financial Times when it asked Summers to contribute an article to its “Capitalism in Crisis” series (8 January 2012).

Introducing guest experts properly would not take that much space or airtime. “It would actually be so simple that I’m surprised they don’t do it already,” said Hubert Kempf, chairman of the French Economic Association (Afse). Did Afse plan to consult its members on conflicts of interest? “We may hold a round-table discussion at our next Congress” in July 2012. The French Association of Political Economy (Afep), established two years ago to promote heterodoxy in the profession, has “No [formal plans] yet, though there is already a consensus on the issue,” said Nicolas Postel, secretary of the association. “But in my view it would be a mistake to suppose that the problem is limited to the issue of conflicts of interest.”

The 14 February edition of Le Monde analysed the Greek crisis. The journalist, Claire Gatinois, quoted economists who all had direct links to the financial sector. But there were no conflicts of interest: Christopher Probyn was clearly described as “chief economist at State Street, a financial group based in Boston”, Natacha Valla as an “economist at Goldman Sachs” and Jésus Castillo as an “economist at Natixis”. “Experts at UBS” were also quoted. Gatinois obviously believes that bank economists are the best qualified to analyse this crisis. Postel disagreed:Why should they be? What we need the media to do is not to provide a highly technical explanation of obscure financial mechanisms, but to ask fundamental questions regarding the status of the country’s debtIs it legitimate? Where has it come from? Bank economists are not necessarily the best people to ask.”

Gatinois agreed that an economist from Goldman Sachs is hardly likely to say the Greek crisis is due to an illegitimate debt that should not be repaid, but said she “thought it would be interesting to talk to bank economists with relatively neoliberal positions, to show that they too are worried about the Greek situation”. Her intention was to present the neoliberal point of view. This approach is typical of the major media: interviewing trade union representatives (who are at least as well informed on the mechanisms and consequences of the social crisis) is less appealing. In October 2011 Gatinois talked to 40 economists and other experts. Of these, 29 worked directly for banks or other financial institutions and three were trade union members (12). Between 1 September 2008 and 31 December 2011, Le Monde quoted Artus in 147 articles, more often than Jacques Attali (132 articles) or Alain Minc (118 articles) and far more often than Jean Gadrey (only five articles on economic issues) or Frédéric Lordon (four). The ratios are similar to those observed in the dailies Libération and Le Figaro, and in most magazines.

Under these conditions, transparency may not be enough to counter the tendency of financial professionals to defend the interests of the financial sector.

Enhanced by Zemanta

11 comments

  1. Ακόμη δεν τελείωσα τις προσθήκες στοιχείων…

    Βάζω σαν σχόλιο, για να μη παρα-φορτωθεί η ανάρτηση, το ΠΛΗΡΕΣ γράμμα παραίτησης του Andrew Lahde:

    πηγή: http://bigpicture.typepad.com/comments/2008/10/andrew-lahde-go.html

    Today I write not to gloat. Given the pain that nearly everyone is experiencing, that would been entirely inappropriate. Nor am I writing to make further predictions, as most of my forecasts in previous letters have unfolded or are in the process of unfolding. Instead, I am writing to say good-bye.

    Recently, on the front page of Section C of the Wall Street Journal, a hedge fund manager who was also closing up shop (a $300 million fund), was quoted as saying, “What I have learned about the hedge fund business is that I hate it.” I could not agree more with that statement. I was in this game for the money. The low hanging fruit, i.e. idiots whose parents paid for prep school, Yale, and then the Harvard MBA, was there for the taking. These people who were (often) truly not worthy of the education they received (or supposedly received) rose to the top of companies such as AIG,Bear Stearns and Lehman Brothers and all levels of our government. All of this behavior supporting the Aristocracy, only ended up making it easier for me to find people stupid enough to take the other side of my trades. God bless America.

    There are far too many people for me to sincerely thank for my success. However, I do not want to sound like a Hollywood actor accepting an award. The money was reward enough. Furthermore, the endless list of those deserving thanks know who they are.

    I will no longer manage money for other people or institutions. I have enough of my own wealth to manage. Some people, who think they have arrived at a reasonable estimate of my net worth, might be surprised that I would call it quits with such a small war chest. That is fine; I am content with my rewards. Moreover, I will let others try to amass nine, ten or eleven figure net worths. Meanwhile,their lives suck. Appointments back to back, booked solid for the next three months, they look forward to their two week vacation in January during which they will likely be glued to their Blackberries or other such devices. What is the point? They will all be forgotten in fifty years anyway. Steve Balmer, Steven Cohen, and Larry Ellison will all be forgotten. I do not understand the legacy thing. Nearly everyone will be forgotten. Give up on leaving your mark. Throw the Blackberry away and enjoy life.

    So this is it. With all due respect, I am dropping out. Please do not expect any type of reply to emails or voicemails within normal time frames or at all. Andy Springer and his company will be handling the dissolution of the fund. And don’t worry about my employees, they were always employed by Mr. Springer’s company and only one (who has been well-rewarded) will lose his job.

    I have no interest in any deals in which anyone would like me to participate. I truly do not have a strong opinion about any market right now, other than to say that things will continue to get worse for some time, probably years. I am content sitting on the sidelines and waiting. After all, sitting and waiting is how we made money from the subprime debacle. I now have time to repair my health, which was destroyed by the stress I layered onto myself over the past two years, as well as my entire life – where I had to compete for spaces in universities and graduate schools, jobs and assets under management – with those who had all the advantages (rich parents) that I did not. May meritocracy be part of a new form of government, which needs to be established.

    On the issue of the U.S. Government, I would like to make a modest proposal. First, I point out the obvious flaws, whereby legislation was repeatedly brought forth to Congress over the past eigh tyears, which would have reigned in the predatory lending practices of now mostly defunct institutions.These institutions regularly filled the coffers of both parties in return for voting down all of this legislation designed to protect the common citizen. This is an outrage, yet no one seems to know or care about it. Since Thomas Jefferson and Adam Smith passed, I would argue that there has been a dearth of worthy philosophers in this country, at least ones focused on improving government.Capitalism worked for two hundred years, but times change, and systems become corrupt. George Soros, a man of staggering wealth, has stated that he would like to be remembered as a philosopher.My suggestion is that this great man start and sponsor a forum for great minds to come together to create a new system of government that truly represents the common man’s interest, while at the same time creating rewards great enough to attract the best and brightest minds to serve in government roles without having to rely on corruption to further their interests or lifestyles. This forum could be similar to the one used to create the operating system, Linux, which competes with Microsoft’s near monopoly. I believe there is an answer, but for now the system is clearly broken.

    Lastly, while I still have an audience, I would like to bring attention to an alternative food and energy source. You won’t see it included in BP’s, “Feel good. We are working on sustainable solutions,” television commercials, nor is it mentioned in ADM’s similar commercials. But hemp has been used for at least 5,000 years for cloth and food, as well as just about everything that is produced from petroleum products. Hemp is not marijuana and vice versa. Hemp is the male plant and it grows like a weed, hence the slang term. The original American flag was made of hemp fiber and our Constitution was printed on paper made of hemp. It was used as recently as World War II by the U.S. Government, and then promptly made illegal after the war was won. At a time when rhetoric is flying about becoming more self-sufficient in terms of energy, why is it illegal to grow this plant in this country? Ah, the female. The evil female plant – marijuana. It gets you high, it makes you laugh, it does not produce a hangover. Unlike alcohol, it does not result in bar fights or wife beating. So,why is this innocuous plant illegal? Is it a gateway drug? No, that would be alcohol, which is so heavily advertised in this country. My only conclusion as to why it is illegal, is that Corporate America, which owns Congress, would rather sell you Paxil, Zoloft, Xanax and other addictive drugs, than allow you to grow a plant in your home without some of the profits going into their coffers. This policy is ludicrous. It has surely contributed to our dependency on foreign energy sources. Our policies have other countries literally laughing at our stupidity, most notably Canada, as well as several European nations (both Eastern and Western). You would not know this by paying attention to U.S. media sources though, as they tend not to elaborate on who is laughing at the United States this week. Please people, let’s stop the rhetoric and start thinking about how we can truly become self-sufficient.

    With that I say good-bye and good luck.

    All the best,
    Andrew Lahde

  2. Υ.Γ. Το γράμμα αυτό κουράστηκα να το βρω πλήρες, και εν μέρει γι’ αυτό το ανάρτησα.
    Και ίσως για να γίνει σχολιασμός κάποιων σημείων του πιο εύκολα.
    Αλλοιώς… δεν συμφωνώ κιόλας, σε όλα.

    Αρκετά που λέει είναι βέβαια σωστά, από τη δική του θέση, στον κόσμο _του_, όπως τον έζησε.
    ΟΧΙ απόλυτα όμως. Διότι…
    -Προσωπικά δεν πιστεύω στις «έξυπνες» επενδύσεις και «πρωτοβουλίες».
    Τις θεωρώ ασήμαντες μπροστά στις πολύ πιο σημαντικές πραγματικές καινοτομίες που σχεδόν πάντα γίνονται χωρίς καν το κίνητρο του κέρδους, από επιστήμονες ή καλλιτέχνες που κάποιοι άλλοι μάγκες εκμεταλλεύονται πάντα.

    Επίσης, δεν θεωρώ πανάκεια όσα λέει στην τελευταία του παράγραφο.
    Σιγά μη σωθεί ο κόσμος ή και η Αμερική από… καλλιέργεια κάναβης.
    Υπάρχουν και νέα στοιχεία ότι προξενεί βλάβες, άλλωστε, αλλά… βαριέμαι αυτό το θέμα, για το οποίο αλλοι παθιάζονται.
    Ας… κάνουν καμμιά βουτιά στη θάλασσα το χειμώνα να ξελαμπικάρουν και… τα ξαναλέμε!🙂

    _______________

    Χιονοστιβάδα είναι τα στοιχεία για διαπλοκή «ειδικών», αλλά δεν φαίνεται να προχωράει μία συστηματική τους οργάνωση σε βάσεις δεδομένων και wiki.

    Το «Κουτί της Πανδώρας» έχει και σημαντικά ευρήματα του Βαξεβάνη σε βάρος του Βενιζέλου, που είναι σημαντικότερα για την Ελλάδα.

    Αλλά μια ματιά και στη διεθνή διαπλοκή χρειαζόταν, εδώ και καιρό.

    • «…θάπρεπε να οργανωθούν σε δημόσιο ιντερνετικό λαϊκό φακέλλωμα όλων αυτών των… κατεργαρέων, που κυριολεκτικά “τα παίρνουν” (επισήμως και με το νόμο) αποδεδειγμένα. Μία μορφή αντίστασης στο “Μεγάλο Αδελφό” είναι, δηλαδή, να γίνουμε όλοι τα… Πολλά Μικρά Αδελφάκια(!) φακελλώνοντας τους… φακελλωτές μας…»
      Μια μικρή προσπάθεια εδώ: http://parapliroforiodotes.blogspot.com/

      • Γειά σου καινούργιε φίλε.
        Χαίρομαι που όχι μόνο συμφωνείς αλλά… ξεκίνησες κιόλας, κάτι παρόμοιο.
        Είναι βέβαια στα αρχικά στάδια η λίστα, που (αν πάει κανείς εκεί που προτείνεις) βρίσκει εδώ
        https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0Anlw41_ispSydF9JMjh1X25KVFdMVGlwTEtlMzdSUnc#gid=0
        με τρεις καταχωρήσεις εκεί, η μία για τον Καψή (που έχει κάνει πολλά και χρειάζεται… ειδικό φάκελλο),
        η άλλη για τον Κουτρουμάνη (στανταράκι κι αυτό)… και η τρίτη για ένα… ηλίθιο μπλογκ που έκανε απλό φάουλ
        (αν και όντως… βρωμάει βαρβατίλα, τεκμηριωμένα).
        Οπότε χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση ο χώρος των λαμόγιων-εκεί-έξω, από τα λαμογιο-μπλογκ.

        ________________
        Το δικό σου blog έχει… φάκα με λευκό τυρί Δωδώνης!:mrgreen:
        Δεν αποκαλύπτω περισσότερα (χεχε) για να μη χαλάσω τη φάκα.
        Το συνιστώ όμως σε άλλους:
        http://apohi-lefko-akiro.blogspot.com/

  3. Να προσθέσω κι αυτό το παλιό, αλλά καλό και πάντα επίκαιρο, αριστούργημα:
    http://www.washingtonsblog.com/2010/06/chairman-of-goldman-sachs-international.html

    Goldman Sachs, Trilateral, Bilderberg, Βατικανό, Κομισιόν, BP, Ericsson, Allianz… μιλάμε και γαμώ τα βιογραφικά.
    Εχει και ενδιαφέροντα links.

    • Θενκς πιγκουίνα.
      Αριστούργημα, όντως…

      Παντού παρών και τα πάντα πληρών, ο εωσφορικός Πατήρ Πήτερ Σάδερλαντ.
      Και σε κυβερνητικές θέσεις επιπέδου Μάριο Μόντι, όχι μόνο παρλαπίπες σε κανάλια.
      Μπροστά του μερικοί της ανάρτησης είναι… άγιοι, δοσμου-νικανοί μοναχοί (π.χ. ο David Thesmar).

      Αν και μεγαλο-λαμόγια τύπου Lawrence (Larry) Summers είναι… ηγούμενοι. Νέο άρθρο του εδώ:
      http://www.ft.com/intl/cms/s/2/52818152-74d8-11e1-ab8b-00144feab49a.html

      ______________

      Θα αναδιοργανώσω σύντομα το blog-roll να περιέχει καλές πηγές όπως το washigtonsblog.

      Συζητάμε και με τον Αιρετικό για αναδιοργάνωση «κατηγοριών»
      Θεμελιώδεις κατηγορίες προτείνω τρεις.

      1. «φιλικά blog», (που ορίζονται αυστηρά μέσω αμοιβαιότητας συνδέσμων, τίποτε unilateral).
      2. «Χρήσιμες Πηγές» (e.g. washingtonblog).
      3. «διάφορα» (δηλαδή όλα τα άλλα, ώστε να μη… χρειαστεί αναθεώρηση δομής -χεχε).

      Αλλά λινκ σε ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥΣ «συμμάχους», που πιο παλιά περιείχαν και… αλλοπρόσαλλους,
      π.χ. ΔΗΜΑΡίτες (πριν ιδρυθεί) ΚΟΜΜΕΝΟΙ.
      Μαργαρίτες ΔΕΝ μαδάμε !
      …δηλαδή, τις «μαργαρίτες» τις ΚΟΒΟΥΜΕ.😈

      • Για να προσθέσω κι άλλη μια ομορφιά εδώ πέρα:

        http://www.onassis.gr/enim_deltio/46_09/news_5.php

        Και δέστε ονόματα: το Αντιγονάκι που πολύ το έχει σε υπόληψη το λελούδι μας και το αναδημοσιεύει, κάμποσοι εκπρόσωποι του ΕΛΙΑΜΕΠ, εκπρόσωποι της Gallup, της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων εύοσμων οργανισμών. Κάτι έλεγε η Αρουντάτι Ρόυ τώρα τελευταία για τις φυτευτές ΜΚΟ…

        • Λοιπόν, τώρα μου έδωσες μια ιδέα Πιγκουίνα.

          Το ξέρεις υποθέτω το εργαλείο zemanta ( http://www.zemanta.com )

          Χρειάζεται παρόμοια δομή, αλλά πιο αυτοματοποιημένη,
          που να προσθέτει μόνη της καυτά λινκ σε σελίδες όπως αυτή που έφερες,
          παράγοντας μια νέα σελίδα με νέα λινκ (ή και σημειώσεις σε ποπ-απ παράθυρα)
          ώστε να μετατραπούν π.χ. όλες οι ανακοινώσεις συνεδρίων με διαπλεκόμενους σε…
          ΑΥΤΟΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ πλήρες φακέλλωμά τους.

          Φιλόδοξο σχέδιο, αλλά υλοποιήσιμο λόγω περιορισμένου όγκου δεδομένων
          (σε σχέση π.χ. με ΟΛΑ τα δεδομένα της βικιπαίδειας).

          Παρεμπιπτόντως, σημειώθηκε πρόοδος και στην semantic version of wikipedia,
          http://dbpedia.org
          http://wiki.dbpedia.org/About

          http://wiki.dbpedia.org/Downloads37
          (πολύ πράμα για κατέβασμα. Και επιτέλους τρώω… κλωτσιές να μπω στο linux)

    • Επειδή το βιογραφικό του Σάδερλαντ στην τριμερή Επιτροπη δόθηκε λάθος στο κείμενο που έφερες,
      το σωστό είναι αυτό
      http://www.trilateral.org/go.cfm?do=Page.View&pid=24

      Και μερικά στοιχεία γι’ αυτόν βρήκα εδώ
      http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Sutherland
      (100% Ιρλανδός καθολικός, φοιτήσας σε… σχολή Ιησουιτών. Ατύχησαν οι κυνηγοί εβραΪκών συνωμοσιών!…)

      Είχε απασχολήσει και το zerohedge:
      http://www.zerohedge.com/article/chairman-goldman-sachs-international-was-until-last-year-chairman-bp

      …Sutherland is – literally –
      like Lloyd Blankfein and Tony Hayward rolled into one. But unlike
      Blankfein and Hayward, he has also held numerous powerful governmental
      and quasi-governmental positions.

      Αραγε ΤΙ σκέπτονται για δαύτον οι Ιρλανδοί σήμερα?:mrgreen:
      (=εμείς ΤΙ θα λέγαμε για τον ΓΑΠ, αν γινόταν… πρόεδρος της Τριμερούς?)

      • τί θα λεγαμε για τον ΓΑΠ? «πρωην ηλιθιος , νυν μαγκας , κατοικος Κοστα-Ρικα απολαμβανει τα cds .Εχει μοναδικο χαρισμα, κοιμοιζει ολοκληρο λαο μονο με δυο λεξεις «λεφτα υπαρχουν»

        • Εξαρτάται…🙂
          Δεν ξέρω αν θα προσελκύσει και… θαυμασμό, τέτοιου είδους «μαγκιά».
          Στην ιδανικότερη των περιπτώσεων θάπρεπε να οδηγήσει σε… διεθνές ένταλμα σύλληψης.

          Είναι γνωστή προπαγανδιστική παγίδα ο (κρυφός ή φανερός) θαυμασμός για τα λαμόγια-που-τα-παίρνουν,
          ενώ οι υπόλοιποι θεωρούν πως είναι και μαλάκες επειδή… δεν τα παίρνουν!

          Καπιταλιστική ιδεολογική ενσωμάτωση 101.

          Δεν αμφιβάλλω βέβαια, ότι πολύς κόσμος ΕΤΣΙ σκέφτεται, δυστυχώς…

          Υ.Γ.
          έγινε update με video clip από ένα διάλογο στο «Inside Job», που αναφέρει η ανάρτηση.
          direct link εκεί: https://omadeon.wordpress.com/2012/04/10/economists-paid-to-lie/#hubbard

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s