Η Αθέατη Πλευρά της Λιβύης – Μέρος 1ο

Λιβύη: Αν βλέπετε τα πράγματα με τον κλασικό υπεραπλουστευτικό και μανιχαϊστικό τρόπο που θέλουν τα γραφεία Τύπου της εκάστοτε πολιτικής παράταξης να σας επιβάλουν, είναι ένα από τα εξής δυο πράγματα:

.

  1. Μια χώρα στην οποία το σατανικό αμερικανοκίνητο ΝΑΤΟ επιτέθηκε υποκινώντας προδότες και εξομώτες κατά του αντισυστημικού, καλού σοσιαλιστή και φιλάνθρωπου Μουαμάρ Καντάφι, προκειμένου να δώσει στους Εβραίους και στους Σιωνιστές (που κρύβονται πίσω απ’όλα, όπως κι η Coca-Cola πάει με όλα) τα πετρέλαιά της.
  2. Ένα κράτος-τρομοκράτης που διοικήθηκε από ένα avatar του Βεελζεβούλ, το οποίο απεργαζόταν την επίσπευση της ελεύσεως της Δευτέρας Παρουσίας κι ήρθε το ΝΑΤΟ, με μπροστάρηδες τους καλούς, καλλίφωνους και ηρωικούς Αμερικανούς, και το απελευθέρωσε, δίνοντας στο λαό του και στους λαούς της Οικουμένης ελπίδα για ένα καλύτερο και πιο θεάρεστο αύριο.

.

Αν σας φαίνεται υπερβολικός ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζω τις δυο αντίθετες απόψεις (για τις οποίες υπάρχει μόνο άσπρο-μαύρο: Ξωτικά, Άνθρωποι της Δύσης, Χόμπιτ και Νάνοι από τη μια και Ουρούκ-Χάι από την άλλη) για το συγκεκριμένο θέμα, ξανασκεφτείτε το. Βγάλτε τη σαντιγύ και τις σάλτσες και μπείτε στην ουσία. Θα δείτε ότι, τελικά, κάπως έτσι παρουσιάζεται το όλο πράγμα… Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική και έχει πάρα πολλά αθέατα σημεία που δε μας τα λέει καμία από τις δυο παρατάξεις – είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω επιθυμίας απόκρυψης των στοιχείων.

.

Όπως έκανα και σε παλαιότερο άρθρο μου, στο οποίο μίλησα ανοιχτά – και μάλιστα από καθαρά επιχειρησιακή πλευρά – για τον αιμοσταγή λαϊκισμό του Ισραήλ (άρθρο για το οποίο ο «αξιότιμος» Abravanel, κολλητός του ακροδεξιού – και μέλους της GIYUS – Israelyesgr, μου κόλλησε τη συκοφαντική ρετσινιά του «αντισημίτη»), έτσι και τώρα θα μιλήσω καθαρά επιχειρησιακά, με στοιχεία που προέρχονται από το χώρο της αμυντικής και διπλωματικής δημοσιογραφίας και αρθρογραφίας (π.χ. το άρθρο «Τα Μαθήματα της Λιβύης», στο περιοδικό «Πτήση και Διάστημα», τεύχος 316, Απριλίου 2012, σελίδες 44-53). Θα σας μιλήσω «με ταληράκια», όπως μιλά κι ο εκλεκτός Techie Chan. Για όσους παρακολουθούν χωρίς κομματικούς παραμορφωτικούς φακούς τη διεθνή πραγματικότητα, υπάρχει πληθώρα πηγών στις οποίες μπορεί να ανατρέξει και από εκεί να συνθέσει το παζλ των γεγονότων. Αν και το άρθρο θα βγει αρκετά μεγάλο, θα επιδιώξω να μιλήσω όσο πιο περιεκτικά γίνεται, χωρίς να παραλείψω τίποτα ουσιώδες, ώστε να μπορέσουν να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα.

.

Κατ’αρχάς, θέλω να τελειώνουμε μια και καλή με την αγιογράφηση του Μουαμάρ Καντάφι. Ξεκινώ επισημαίνοντας το θαυμασμό που έτρεφε για τον Λίβυο δικτάτορα ο «δάσκαλος» του ελληνικού νεοναζισμού Κωνσταντίνος Πλεύρης (τους δυο άνδρες συνέδεε και βαθύτατη φιλία). Χμμμμ… Το να σε εκτιμά ο θεωρητικός του ελληνικού νεοναζισμού και μέντορας των χρυσαυγιτών και όλων των νεοφασιστικών εκτρωμάτων δεν είναι και το καλύτερο τεκμήριο «αντισυστημικότητας», έτσι δεν είναι;

.

Επίσης, ο Καντάφι (ο «αντισυστημικός» και «ήρωας» συνταγματάρχης που «πολέμησε την υπερεθνική ελίτ και το σιωνισμό») είχε ενεργό ρόλο στη διεθνή τρομοκρατική σκήνη. Θυμόμαστε όλοι την ανατίναξη της πτήσης 103 της Pan Am που κατέπεσε στο Λόκερμπι (προκαλώντας το θάνατο 270 ανθρώπων παντελώς άσχετων με την «υπερεθνική ελίτ» και το σιωνισμό). Ο πολύς κόσμος όμως αγνοεί τις σχέσεις του Καντάφι με άλλες ένοπλες οργανώσεις, όπως η φιλιππινέζικη Bagong Hukbong Bayan, η οποία χρηματοδοτείται μέσω εκβιασμών σε ιδιοκτήτες επιχειρήσεων (και μη φανταστείτε ότι πρόκειται ντε και καλά για μεγάλες επιχειρήσεις, όπου τους παίρνει τα κάνουν αυτά), από τους οποίους αποσπά χρηματικά ποσά για να μην έχουν «αρνητικές συνέπειες» (δηλαδή λειτουργούν σα μπράβοι με μαοϊκό μανδύα) και βαφτίζει αυτό το πράμα «επαναστατικό φόρο». Πάλι στις Φιλιππίνες, ο Καντάφι χρηματοδοτούσε το Ισλαμικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Moro (Moro Islamic Liberation Front – MILF και μη γελάτε). Μέχρι και στην Αυστραλία έφτασε η χάρη του: εκεί προσπάθησε να «ριζοσπαστικοποιήσει» την Αριστερά και τους αυτόχθονες. Για να δείτε δε πόσο «καλό παιδί» ήταν ο Καντάφι (που τον θαυμάζουν οι εγχώριοι «αντισυστημικοί»), θα σας πάω πίσω στον Απρίλιο του 1984, όταν Λίβυοι διπλωμάτες στη Βρετανία, για να καταστείλουν τη διαμαρτυρία Λιβύων μεταναστών που διαμαρτύρονταν για την εκτέλεση δυο αντιφρονούντων, άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών και των περαστικών, πετυχαίνοντας 11 άτομα, μεταξύ αυτών και μια Βρετανίδα αστυνομικό, η οποία έπεσε νεκρή. Τι άλλο να θυμηθούμε; Μήπως τη βομβιστική επίθεση στη ντισκοτέκ «La Belle» στο Δυτικό Βερολίνο το 1986, η οποία προκάλεσε τρεις θανάτους και τον τραυματισμό 229 ατόμων; Αυτά τα ολίγα από την πλούσια «αντισυστημική» δράση του Καντάφι, για να τελειώνουμε μια και καλή με τους νοσταλγούς του Καντάφι, οι οποίοι τώρα τον καθαγιάζουν και κοντεύουν να ιδρύσουν και ναούς για τη λατρεία του. Ούτε ξεχνάμε βέβαια τις στενές σχέσεις που είχε ο «αντισυστημικός» Καντάφι με άλλες «αντισυστημικές» δυνάμεις όπως η Σοβιετική Ένωση και η οικογένεια Παπανδρέου… Βίος και πολιτεία λοιπόν ο Καντάφι και τα θύματά του δεν ήταν πράκτορες της «υπερεθνικής ελίτ» όπως θέλουν κάποιοι παρανοϊκοί να μας κάνουν να πιστέψουμε, αλλά απλός κοσμάκης σαν εσάς και σαν την αφεντιά μου, άντε και κάνας κακόμοιρος καραβανάς – όταν δεν κυνηγούσε Λίβυους αντιφρονούντες, στους οποίους φερόταν με την αβρότητα των δικών μας ΕΑΤ-ΕΣΑ…

.

Βέβαια, αργότερα ο «αντισυστημικός» Καντάφι, βλέποντας ότι δεν τον έπαιρνε άλλο να κάνει το βαρύμαγκα, άλλαξε τροπάρι κι άρχισε να γλείφει τους Δυτικούς, οι οποίοι μάλιστα (ειδικά οι Γάλλοι) άρχισαν να σφάζονται στην ποδιά του για το ποιος θα του πρωτοπουλήσει οπλικά συστήματα και ποιος θα πρωτοκάνει μπίζνες με τα λιβυκά πετρέλαια. Στην αεροπορική έκθεση LAVEX 2009 (Libyan Aviation Exhibition) είχαν αρχίσει έντονες διαπραγματεύσεις για την αναβάθμιση λιβυκών MiG, Sukhoi, Mirage κ.α., καθώς επίσης και για την προμήθεια ρωσικού και δυτικού (κυρίως γαλλικού) πολεμικού υλικού. Επίσης, ο «αντισυστημικός» και «σοσιαλιστής» Καντάφι ήταν μεγαλοεπενδυτής και φοβερός πλουτοκράτης. Πολύ «αντισυστημικά» όλα αυτά, δε συμφωνείτε;

.

Οι ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη – Εισαγωγή και κάποιες επεξηγήσεις/διευκρινίσεις/απομυθοποιήσεις

.

Οι πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στη Λιβύη ξεκίνησαν στις 19 Μαρτίου 2011 με την έναρξη της επιχείρησης «Odyssey Dawn«, στην οποία το γενικό πρόσταγμα είχαν οι ΗΠΑ. Η επιχείρηση αυτή προέβλεπε κυρίως τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων για να μη μπορούν οι καθεστωτικές δυνάμεις να προσβάλλουν τους αντικαθεστωτικούς (τους οποίους μέχρι τότε είχαν θερίσει). Στην πραγματικότητα, στη Λιβύη τότε μαινόταν ένας εμφύλιος πόλεμος, με σημαντικό μέρος του λιβυκού λαού να έχει ξεσηκωθεί κατά του «αντισυστημικού» Καντάφι. Από την άλλη όμως, υπήρχε μερίδα του πληθυσμού η οποία παρέμεινε πιστή στο καθεστώς. Και όχι μόνο λόγω ιδεολογίας: πάνω από το 10% του λιβυκού πληθυσμού εργάζεται σε δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς. Ένα μέρος αυτών των εργαζομένων σίγουρα είχαν στενές σχέσεις με το καθεστώς του Καντάφι, είτε λόγω ρουσφετικού διορισμού (τι, νομίζατε ότι είναι ελληνική πατέντα ο νεποτισμός;) είτε λόγω ιδεολογίας είτε επειδή ο Καντάφι, εφαρμόζοντας αριστοτεχνικά το «διαίρει και βασίλευε», φρόντιζε να κρατά τις διάφορες φυλές σε σχετική αντιπαλότητα μεταξύ τους, παίζοντας με τις μεταξύ τους ισορροπίες και ευνοώντας πότε τη μία και πότε την άλλη, προκειμένου ποτέ (έτσι τουλάχιστον νόμιζε) να μην υπάρξει ένα στοιχειωδώς ενιαίο μέτωπο εναντίον του.

.

Λογάριαζε όμως χωρίς το μαύρο κύκνο: η αυτοκτονία του Μωχάμεντ Μπουαζίζι ήταν η σπίθα που ξεκίνησε την εξέγερση των Τυνήσιων κατά του διεφθαρμένου δικτατορίσκου Μπεν Αλί – μέλος της (εθνικο)Σοσιαλιστικής Διεθνούς κι αυτός, μαζί με τον Γ(ρ)ΑΠ και τον Μουμπάρακ και τον Εχούντ Μπάρακ – κι από εκεί το πράγμα εξαπλώθηκε στην Αίγυπτο. Οι υποστηρικτές των «σοσιαλιστών» και «αντισυστημικών» δικτατορίσκων τρίβανε τα μάτια τους: ενώ οι ίδιοι ευαγγελίζονταν την επανάσταση των λαών κατά των δυναστών τους (που είναι υπηρέτες του Κεφαλαίου) κι ονειρεύονταν «παραδείσους» τύπου Αιγύπτου, Τυνησίας, Λιβύης και Βόρειας Κορέας, οι λαοί αυτών των «παραδείσων» ξεσηκώθηκαν ενάντια στους «σοσιαλιστές» και «αντισυστημικούς» ζάμπλουτους κι αρχιαπατεώνες δυνάστες που είχαν καταληστέψει τους λαούς τους κι είχαν κάνει τρελές μπίζνες με το Κεφάλαιο, τίγκα στη μίζα και τη λαμογιά. Τρίβανε τα μάτια τους. Μα είναι δυνατόν οι «αραπάδες» να τολμήσουν να τα βάλουν με τις Ιερές Αγελάδες του Αντισυστημικού Αγώνα; Δε μπορεί! Δάκτυλος των Αμερικανών και των Σιωνιστών πρέπει να είναι! Και δώσε πύρινα άρθρα κατά της «δήθεν» εξέγερσης στη Λιβύη… Γιατί οι Λίβυοι ήταν πιο διασπασμένοι κι από την ΚΚΕδοσεβούμενη ελληνική Αριστερά (που πάσχει από ΚΚΕδογενή σεχταρισμό και παράνοια), άρα δε μπορεί να αποφάσισαν να ξεσηκωθούν. Ελπίζω μόνο να μην ανακαλύψω κανένα άρθρο από κανέναν δικό μας «αντισυστημικό» κοντυλοφόρο με ισχυρισμούς ότι η εξέγερση στην Αίγυπτο ήταν «φιλοσιωνιστική» (όπως πάνε και γράφουν για τις εξεγέρσεις στη Λιβύη και στη Συρία), γιατί θα έχουν ξεπεράσει πια κάθε όριο βλακείας: το Ισραήλ ανησυχούσε μην τυχόν και πέσει ο Μουμπάρακ, που ήταν ο καλύτερός του φίλος στην περιοχή.

.

Αυτό που δε σκέφτονται βέβαια οι εξ Εσπερίας (στην οποία συγκαταλέγεται και η Ελλαδίτσα μας) «αντισυστημικοί» καλαμαράδες που αμολάνε θεωρίες της πορδής για πράγματα που δε γνωρίζουν (και μάλιστα από την ασφάλεια που τους παρέχει η απόσταση που τους χώριζε και τους χωρίζει από τη ζωή αυτών των λαών) και μας τσαμπουνάνε βλακείες περί «υποκίνησης» από «εβραιοσιωνιστικές» και «ιμπεριαλιστικές» δυνάμεις είναι ότι τα ινδάλματά τους (Μπεν Αλί, Μουμπάρακ, Καντάφι και τώρα ο καινοφανής αστέρας του «αντισυστημικού» στερεώματος Μπασάρ Αλ-Άσαντ) ήταν/είναι λαμόγια που κονόμησαν χοντρά ληστεύοντας τους πολίτες των χωρών τους, τους οποίους τους είχαν στη φτώχεια, στην πείνα και στην ανεργία. Και τους ρίχνανε και καταστολή από πάνω. Καταστολή τέτοια που μπροστά τους οι χρυσαύγουλοι ΜΑΤατζήδες μοιάζουν με μαθήτριες του Λυκείου των Ελληνίδων. Κάθε άνθρωπος που έχει νιονιό στο κιούπι που στέκει πάνω στους ώμους του είναι σε θέση να καταλάβει ότι μια τέτοια κοινωνία κάποια στιγμή θα εκραγεί και μάλιστα χωρίς να έχει την ανάγκη κανενός πράκτορα της «Νέας Τάξης» ή των «Εβραίων» (που, όπως είπα και πιο πριν, φταίνε για όλα – όπως κι η Coca-Cola πάει με όλα). Θα ξεσηκωθούν από μόνοι τους και θα κάνουν γιούργια. Σιγά τον «αντισυστημικό», σιγά τον «σοσιαλιστή» και σιγά τον «αγωνιστή κατά της Νέας Τάξης, του Σιωνισμού και της υπερεθνικής ελίτ»! Ρε σεις, μας δουλεύετε; Μέχρι τις πρώτες μέρες της εξέγερσης ο λατρεμένος σας διαπραγματευόταν με τη γαλλική Dassault και με εταιρείες της Ρωσίας και χωρών της πρώην ΕΣΣΔ προγράμματα ανακατασκευής, συντήρησης και αναβάθμισης των μαχητικών της πολεμικής του αεροπορίας, ενώ για πολύ καιρό πηγαινοερχόταν ο ίδιος και οι απεσταλμένοι του στο εξωτερικό για να διαπραγματευτούν πότε την ανοχή των Δυτικών στην καταστολή των αντιφρονούντων και πότε την ασφαλή του έξοδο από την εξουσία και τη χώρα, με χορήγηση ασύλου σε κάποια βολική χώρα (στην οποία θα κατέφευγε μαζί με όσα είχε τσουρνέψει από το λιβυκό λαό όλα αυτά τα χρόνια).

.

Βέβαια, και στη Λιβύη θα γίνει αυτό που έγινε και με την Ελληνική Επανάσταση: θα έρθουν οι μεγαλοκαρχαρίες του εξωτερικού και θα καπελώσουν την εξέγερση για να κονομήσουν και να κάνουν τη μπάζα τους με «επενδύσεις», «αναπτυξιακά έργα» και, βεβαίως, δάνεια με δυσβάσταχτα επιτόκια (τα οποία δάνεια μετά θα γίνουν παράγωγα και οι μεγαλοκαρχαρίες θα βγάλουν ακόμα περισσότερα ευρά ή δολάρια). Αλλά το να λενε ότι ένας λαός δε μπορεί να ξεσηκωθεί εναντίον ενός δικτάτορα που του έχει πιει το αίμα κι ότι αυτά συμβαίνουν μόνο κατόπιν… ιμπεριαλιστικής παρέμβασης (απλά επειδή αυτοί οι κοντυλοφόροι είναι τόσο υποκριτές και τόσο καραγκιόζηδες που υποστηρίζουν ένα δικτάτορα μόνο και μόνο επειδή δεν τα πάει καλά με δυνάμεις που οι ίδιοι δε χωνεύουν, δηλαδή σκέφτονται με την πανηλίθια «λογική» που λέει «του εχθρού μου ο εχθρός κολλητός», την οποία επέδειξε και η ημέτερη ακροδεξιά που έκανε φιλοϊσραηλινή στροφή μόλις το Ισραήλ τσακώθηκε με την Τουρκία), είναι παράλογο και προσβλητικό για ολόκληρο το λαό που επαναστατεί κατά του δυνάστη. Κύριοι, αν δε σας αρέσει που επαναστατεί ένας λαός που διαφεντεύεται από έναν παπάρα που έχετε εσείς για Ιερή Αγελάδα, πιείτε το ξυδάκι σας και κόψτε την πολιτική των δυο μέτρων και των δυο σταθμών, γιατί προσβάλλετε τη νοημοσύνη όλων μας.

.

Μια μικρή παρέκβαση εδώ, γιατί πρέπει να επισημανθεί κάτι πολύ σημαντικό, που όμως περνά συνήθως απαρατήρητο μέσα στα σεντόνια των καλαμαράδων. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ομοιότητα της ορολογίας των «αντισυστημικών» κοντυλοφόρων που φοράνε αριστερό προσωπείο και μας πλασάρουνε σταλινισμό, παράνοια και πρακτορολογία με αυτήν των ακροδεξιών. «Υπερεθνικές ελίτ», «Νέα Τάξη», «Εβραιοσιωνιστές»… Αν δεν ήξερα ότι αυτά τα άτομα αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά (ναι, κι εγώ είμαι ο Μιθριδάτης απ’τα Ημισκούμπρια) και… «ελευθεριακά» κι αν δεν διάνθιζαν τα άρθρα τους με αριστεροειδή τσιτάτα, θα νόμιζα ότι είχα πέσει σε ακροδεξιά μπλογκ. Βέβαια, αυτό τελικά δεν είναι και τόσο παράξενο, γιατί υπάρχει και ένα νεοφασιστικό ρεύμα που λέγεται «Τρίτη Θέση» και του οποίου διάφορες συνιστώσες πλασάρονται ως «αναρχικές», «αριστερές» και «ελευθεριακές». Όσο κι αν οι συγκεκριμένοι ινστρουχτορίσκοι κρύβονται πίσω από τη συνωμοσιολογία και την πρακτορολογία τους, υπάρχει αρκετός κόσμος που δε μασάει και παρατηρεί τις προφανέστατες ομοιότητες του λόγου τους με αυτόν που βλέπουμε σε ακροδεξιά σκουπιδομπλόγκ τύπου Γελάς-Βοθρόδοξυ και το κακό συναπάντημα.

.

Οι ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη – Κυρίως Πιάτο

.

Ουσιαστικά, το ΝΑΤΟ ανέλαβε τον έλεγχο των επιχειρήσεων στην περιοχή στις 31 Μαρτίου 2011 με την επιχείρηση «Unified Protector» (η οποία τυπικά ξεκίνησε στις 23 Μαρτίου 2011), αφού οι ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Η Unified Protector, η οποία αποσκοπούσε στην επιβολή των αποφάσεων 1970 και 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, διήρκεσε επτά μήνες, δηλαδή ως τις 31 Οκτωβρίου 2011, οπότε πραγματοποιήθηκε η τελευταία περιπολία ιπτάμενου ραντάρ E-3A. Σ’αυτούς τους επτά μήνες πραγματοποιήθηκαν 26.800 έξοδοι αεροσκαφών, εκ των οποίων οι 9.700 ήταν αποστολές κρούσης.

.

Μεταξύ 20 Μαρτίου 2011 και 31 Μαρτίου 2011 είχαμε τα «προεόρτια» της μετάπτωσης της επιχείρησης. Σ’αυτό το διάστημα έγιναν 1.990 αποστολές. Οι 1.206 ήταν αποστολές κρούσης. Σ’αυτό το διάστημα, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν 952 εξόδους, εκ των οποίων οι 463 αφορούσαν αποστολές κρούσης. Από εκεί και μετά όμως, οι ΗΠΑ άρχισαν να περιορίζουν όλο και περισσότερο τη συμμετοχή τους, με αποτέλεσμα το τελικό ποσοστό αποστολών που πραγματοποιήθηκαν από αμερικανικά αεροσκάφη να είναι πολύ μικρό σε σχέση με το σύνολο της αεροπορικής δράσης – ακόμη κι αν προσθέσουμε τις (απροσδιόριστου πλήθους) αποστολές συλλογής πληροφοριών. Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι οι επιχειρήσεις δεν είχαν την ίδια ένταση σε όλη τη διάρκεια της Unified Protector.

.

Πολλοί παρατηρητές απεκόμισαν την εντύπωση ότι οι επιχειρήσεις στη Λιβύη είχαν γίνει μια… «ρουτίνα» χωρίς ιδιαίτερο περιεχόμενο. Και δεν κάνουν λάθος. Κάθε μέρα, δε γίνονταν ποτέ πάνω από 100 αποστολές – συνήθως ήταν πολύ λιγότερες: κατά μέσο όρο 45. Επίσης, πρέπει να επισημάνουμε ότι υπήρχαν φορές στις οποίες καμία αποστολή δεν ήταν αποστολή κρούσης. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το ότι, ακόμα και σε περιπτώσεις που αεροσκάφη σηκώθηκαν για να πλήξουν επίγειους στόχους, η αποστολή δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια επιδρομή ρουτίνας σε σημεία που οι σχεδιαστές αποστολών στο CAOC ήθελαν να είναι 100% σίγουροι ότι είχαν καταστραφεί – δηλαδή τα αεροπλάνα πήγαιναν και «επισκέπτονταν» ξανά στόχους που είχαν ήδη πλήξει για να βεβαιωθούν ότι παρέμεναν κατεστραμμένοι. Σε τέτοιες επιχειρήσεις, αρκετές χώρες του ΝΑΤΟ που συμμετείχαν σ’αυτές (π.χ. Βέλγιο, Δανία και Νορβηγία) ξόδεψαν πάρα πολύ μεγάλες ποσότητες βομβών, σε σημείο τελικά να ξεμείνουν.

.

Σύγκριση «Unified Protector» με «Allied Force»

.

Για να θυμηθούμε κάτι απ’τα παλιά… Το 1999, το ΝΑΤΟ είχε αναλάβει επί ευρωπαϊκού εδάφους μια ανάλογης κλίμακας επιχείρηση. Ήταν η «Allied Force«. Αυτή διήρκεσε 78 μέρες, αλλά κατά μέσο όρο «έβγαζε» 485 αποστολές την ημέρα, από τις οποίες οι 180 ήταν αποστολές κρούσης. Συνολικά έγιναν 38.000 αποστολές, από τις οποίες περίπου 14.000 ήταν κρούσης (συγκρίνετε τα νούμερα με αυτά της «Unified Protector» που έδωσα πιο πάνω).

.

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι, γιατί σίγουρα θα χυμήξουν πάλι τα λυσσασμένα σκυλιά της Ευρείας Παρανοϊκής-Σταλινικής «Αριστεράς»: ποτέ δε συμπάθησα την ιδέα των «ανθρωπιστικών βομβαρδισμών» ούτε συμπαθώ το ΝΑΤΟ ή οποιαδήποτε συμμαχία ή οποιαδήποτε υπερδύναμη και τους σφουγγοκωλάριούς της. Ο ίδιος ο Strobe Talbott, υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ επί Κλίντον, στο βιβλίο του «Collision Course: NATO, Russia, and Kosovo» που εκδόθηκε το 2005 αναφέρει ότι η Σερβία δεν τσακίστηκε επειδή καταπίεζε τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου, αλλά για άλλους λόγους. Kαι μην ξεχνάμε το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων στο οποίο επιδιδόταν – και πιθανώς να επιδίδεται ακόμα – ο UCK που τον είχε λατρέψει η Madeleine Albright (εμείς πάντως τα είχαμε βγάλει στη φόρα). Ποιοι ήταν οι «άλλοι λόγοι»; Ο Talbott είναι ξεκάθαρος: «Yugoslavia’s resistance to… [the] political and economic reform» – η αντίσταση της Γιουγκοσλαβίας στην υλοποίηση πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων που οδηγούσαν στη φιλελευθεροποίηση (δηλαδή νεοφιλελευθεροποίηση) και στην απορρύθμιση (deregulation) των αγορών στην περιοχή. Και όχι, δεν συμπαθώ το Μιλόσεβιτς. Ένα κάθαρμα ήταν, που έσφαξε κόσμο και κοσμάκη, τα έκανε σκατά κι απόσκατα στη διακυβέρνηση της χώρας του και μετά, σαν άλλος Εγγονός Δέλτα, έπαιξε το χαρτί του εθνικισμού και της διάσπασης του λαού της Γιουγκοσλαβίας. Εγκληματίας κι ο Μιλόσεβιτς, εγκληματίες κι οι ΝΑΤΟϊκοί. Πειράζει κύριοι «αντισυστημικοί» που δε γουστάρω ούτε τα νεοφιλελεύθερα φασιστάκια ούτε τους δικτατορίσκους που θαυμάζετε εσείς και γλείφετε μόνο και μόνο γιατί τα τσουγκρίσανε με το ΝΑΤΟ; Α, ξέχασα: ακολουθείτε το δόγμα George W. Bush: «ή μαζί μας ή εναντίον μας«.

.

Για να ξαναδούμε λίγο τα νούμερα όμως…

.

  • Γιουγκοσλαβία 1999: Διάρκεια 78 ημέρες, μ.ο.: 485 αποστολές/ημέρα – 180 αποστολές κρούσης/ημέρα, 38.000 αποστολές συνολικά, 14.000 αποστολές κρούσης συνολικά.
  • Λιβύη 2011: Διάρκεια επτά μήνες, μ.ο.: 45 αποστολές/ημέρα, 26.800 αποστολές συνολικά, 9.700 αποστολές κρούσης συνολικά.

.

Γιατί όμως τέτοια διαφορά; Η Λιβύη διατηρούσε σε υπηρεσία τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού υλικού, το οποίο όμως αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν άχρηστο, λόγω της διεθνούς απομόνωσης που επέφερε το εμπάργκο, αλλά και γιατί το κενό που άφησε σε θέματα υποστήριξης η διάλυση της ΕΣΣΔ δεν αναπληρώθηκε ποτέ από τη Ρωσία, που είναι η διάδοχος κατάσταση. Στη Σερβία, οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν με τρομερά έντονη δραστηριότητα που είχε ως στόχο την καταστροφή της αεροπορίας και της αεράμυνάς της – λογικό είναι άλλωστε: πρώτα κοιτάς να ξεπαστρέψεις την αεροπορία και την αεράμυνα του αντιπάλου πριν καν αρχίσουν καλά-καλά οι επιχειρήσεις, ει δυνατόν από την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου και μετά προχωράς. Θες να μπορείς να βομβαρδίζεις με όσο το δυνατόν λιγότερους βραχνάδες στο κεφάλι σου. Στόχος του ΝΑΤΟ ήταν να κερδίσει την αεροπορική κυριαρχία στους γιουγκοσλαβικούς ουρανούς. Σ’αυτή την αρχική περίοδο γίνονταν μέχρι και 700 έξοδοι την ημέρα, με πάνω από τις μισές να είναι αποστολές κρούσης.

.

Μετά, σειρά είχαν οι υποδομές του γιουγκοσλαβικού στρατού και οι «στρατηγικοί» στόχοι (όπως τουλάχιστον τους αντιλαμβάνονταν τα καθάρματα που ηγούντο του ΝΑΤΟ εκείνη την εποχή): νοσοκομεία, σχολεία, ραδιοσταθμοί, τηλεοπτικοί σταθμοί, πρεσβείες ξένων κρατών, εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οδικές και σιδηροδρομικές αρτηρίες. Αυτά τα πλήγματα σε «στρατηγικούς» στόχους συνιστούν ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ωστόσο, επιστρέφοντας στα πολεμικά ήθη της εποχής του Χαλκού, οι αστεράτοι μεγαλοκαραβανάδες του «πολιτισμένου» ΝΑΤΟ σκούπισαν τους γεμάτους διάρροια πισινούς τους με τις Συνθήκες της Γενεύης και προχώρησαν στη διάπραξη αυτών των εγκλημάτων, γιατί έτσι θα μείωναν την ισχύ του Μιλόσεβιτς (δε μπορούσαν να του ρίξουν μια καμαριέρα από δίπλα όπως έκανε ο Σαρκοζί στον Στρος-Καν;) και θα στέλνανε και ένα ηχηρό μήνυμα προς όποιον σκεφτόταν να αντισταθεί στη νεοφιλελεύθερη πανούκλα που εξαπέλυσαν το 1973 οι Henry Kissinger, Milton Friedman και Augusto Pinochet.

.

Στην περίπτωση της Λιβύης τώρα, οι πολεμικές δραστηριότητες ήταν έντονες κατά την επιχείρηση Odyssey Dawn, αλλά μετά τη μετάπτωση σε ΝΑΤΟϊκή «κηδεμονία» τα πράγματα ατόνησαν. Ειδικά δε μετά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων, η δραστηριότητα ήταν πολύ υποτονική. Τρεις μήνες μετά την έναρξη του αεροπορικού πολέμου (τέλη Ιουνίου 2011-αρχές Ιουλίου 2011), τα ΝΑΤΟϊκά αεροπλάνα συνέχισαν να βομβαρδίζουν υποδομές των λιβυκών ενόπλων δυνάμεων. Γιατί;

.

  1. Τα «λάθη» (δηλαδή εγκλήματα) που διαπράχθηκαν κατά την «Allied Force» έγιναν μαθήματα και επηρέασαν την ευρωπαϊκή αντίληψη περί εφαρμογής αεροπορικής ισχύος. Επίσης, τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα με την εμπλοκή μη ΝΑΤΟϊκών χωρών στην «Unified Protector». Κι ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα προέκυψε με τογεγονός ότι η απόφαση 1973 δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρη όσον αφορά τις απαιτούμενες ενέργειες. Υπήρχε εντολή περί προστασίας των αμάχων, η οποία έτυχε διαφορετικών ερμηνειών από τις εμπλεκόμενες πλευρές. Η Σουηδία, λ.χ., ακόμα και μετά την έναρξη των επιχειρήσεων επέμενε στο ρόλο απαγόρευσης πτήσεων και ανέλαβε μόνο υποστηρικτικές αποστολές (π.χ. τακτική αναγνώριση). Επίσης, υπήρξαν φωνές από την Ευρώπη που ερμήνευαν κυριολεκτικά την εντολή του ΟΗΕ και θεωρούσαν (πολύ σωστά) ότι οι άμαχοι έπρεπε να προστατευτούν από τη δράση και των δυο πλευρών. Αυτές οι φωνές βέβαια υποχρεώθηκαν σύντομα να σωπάσουν, γιατί οι εταιρείες που χρηματοδοτούν τις κυβερνήσεις των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ είδαν σπουδαίες ευκαιρίες για κονόμα μετά την ανατροπή του Καντάφι. Με απλά λόγια, είπαν «τις ίδιες μίζες που θα δίναμε στον βαψομαλλιά (τον Καντάφι) και στους κανακάρηδές του για μπίζνες θα τις δώσουμε σε περισσότερους αξιωματούχους του νέου καθεστώτος, άσε που, καταστρέφοντας το στρατιωτικό υλικό και τις στρατιωτικές υποδομές της Λιβύης, θα έχουμε την ευκαιρία να πουλήσουμε πολλά οπλικά συστήματα και να κονομήσουμε ακόμα πιο καλά. Άσε που και οι καινούργιοι θα μας δώσουν τα πετρέλαια». Είδαν λοιπόν ότι στέλνοντάς τον από εκεί που ήρθε θα είχαν ευκαιρία για μεγαλύτερη μπάζα, οπότε γαία πυρί μιχθήτω.
  2. Η κοινή γνώμη των ευρωπαϊκών χωρών ήταν πολύ πιο αυστηρή στην κριτική της απέναντι στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη (καμία σχέση με την «θέλω σέρβικο αίμα» στάση που τηρήσανε όλα τα μπεεεεεε στη Δύση κατά τη διάρκεια της εντελώς εγκληματικής «Allied Force», της οποίας υπέρμαχος είναι και κάποιος καθηγηταράς ονόματι Marko Hoare, φανατικός υποστηρικτής της ΠΓΔΜ, δηλωμένα εχθρικός προς την Ελλάδα και πολύ διαπλεκόμενος με Μέρκελ κι άλλα τέτοια υποκείμενα) κι αυτό επέβαλε σοβαρούς περιορισμούς στο πλαίσιο σχεδιασμού των μεγαλοκαραβανάδων. Οι Κανόνες Εμπλοκής (Rules Of Engagement – ROE) δεν είχαν καμία σχέση με το «ρίχτε cluster bombs σε ό,τι κινείται» του 1999 στη Σερβία ή με το «ανατινάξτε/κάψτε/σκοτώστε ό,τι κινείται στη Γάζα ή στο Λίβανο» που εφαρμόζει (κατ’απαίτηση της παραδομένης στην ακροδεξιά προπαγάνδα κοινής γνώμης) το Ισραήλ. Επιτέλους, στόχοι μέσα σε κατοικημένες περιοχές ή στόχοι που βρίσκονταν κοντά σε αμάχους έπρεπε να αναγνωριστούν και να επιβεβαιωθούν απολύτως πριν πληγούν, και σε όλες τις περιπτώσεις επιτέλους απαιτείτο αυστηρή εκτίμηση του κινδύνου «παράπλευρων απωλειών» (άθλιος και απαράδεκτος όρος). Το «αν αμφιβάλλεις, ρίξε τη βόμβα κι όποιον πάρει ο Χάρος» έγινε «αν αμφιβάλλεις, ακύρωσε και γύρνα πίσω». Αυτό βέβαια σήμαινε ότι συχνά γινόταν αδύνατη η προσβολή «στόχων ευκαιρίας» ή στόχων για τους οποίους υπήρχε «χρονικό παράθυρο», γιατί είτε οι στόχοι έπαυαν να είναι διαθέσιμοι (π.χ. κρύφτηκαν μέσα σε περιοχή με αμάχους) είτε τα αεροπλάνα δε μπορούσαν να παραμείνουν άλλο στην περιοχή περιμένοντας για έγκριση προσβολής, λόγω εξάντλησης των καυσίμων τους.
  3. Με αυτούς τους Κανόνες Εμπλοκής, κάποια όπλα και κάποια αεροπλάνα που δε μπορούσαν να πραγματοποιήσουν πλήγματα ακριβείας με αποφυγή «παράπλευρων απωλειών» απλά δε μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Αυτό οδήγησε σε ματαίωση πολλών αποστολών.
  4. Στο πεδίο της πληροφόρησης τώρα… Όλα τα χρόνια που η Λιβύη εθεωρείτο ότι είναι μια από τις χώρες του «Άξονα του Κακού», η γνώση της πραγματικής της στρατιωτικής υποδομής ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Αργότερα, η αναγνώριση, ταυτοποίηση και στοχοποίηση έγιναν ακόμα πιο δύσκολες, γιατί μεγάλο μέρος του υλικού των ενόπλων δυνάμεων της Λιβύης ήταν τελείως άχρηστο εδώ και χρόνια. Το να βγει άκρη για το ποια συστήματα ήταν εύχρηστα και ποια άχρηστα ήταν σα να ψάχνει κανείς βελόνα στ’άχυρα. Ακόμα και μέχρι το Σεπτέμβριο του 2011 οι σχεδιαστές του CAOC βρίσκανε στρατηγικούς (ευτυχώς, αυτή τη φορά δεν ήταν νοσοκομεία, σχολεία κ.α. «στρατηγικοί» στόχοι που βάραγαν οι «καλοί» ΝΑΤΟϊκοί στη Σερβία) στόχους που έπρεπε να πληγούν με βλήματα SCALP EG/Storm Shadow. Εδώ συνέβαλε η προβολή της συμβολής των μέσων που διέθεταν η Γαλλία και η Βρετανία.
  5. Επιτέλους είχαμε στοιχειωδώς σοβαρούς Κανόνες Εμπλοκής κι όχι παπαριές του στυλ «χέζε ψηλά κι αγνάντευε σε στυλ βιντεοπαιχνιδιού» (πέτα ψηλά και βομβάρδιζε ό,τι δεις στις οθόνες σου, κάθε δίποδος στόχος που σκοτώνεις σου δίνει 10 πόντους, κάθε ομάδα άνω των πέντε δίποδων στόχων σου δίνει 1000 πόντους, οχήματα – ανάλογα με το μέγεθός τους – σου δίνουν από 200 μέχρι 5000 πόντους, τα κτίρια – αναλόγως του μεγέθους τους σου δίνουν από 10.000 μέχρι 50.000 πόντους και παίρνεις επιπλέον κανονάκι στους 100.000, στους 500.000 και μετά κάθε 1.000.000 πόντους). Αυτοί οι Κανόνες Εμπλοκής δημιούργησαν την απαίτηση για επίγειους παρατηρητές, απαίτηση που έγινε κορυφαία ανάγκη. Εδώ όμως είναι που τα πράγματα περιπλέκονται… Γιατί; Γιατί απλά οι αντικαθεστωτικοί αποδείχθηκαν τελείως αναξιόπιστοι στο ρόλο του επίγειου παρατηρητή. Ή δεν ξέρανε τι τους γινόταν ή δίνανε εν γνώσει τους ψευδείς πληροφορίες. Τα πράγματα διορθώθηκαν κάπως μόνο όταν το ΝΑΤΟ απέκτησε δικούς του παρατηρητές (μην περιμένετε επίσημη επιβεβαίωση της παρουσίας τους).
  6. Οι επιχειρήσεις στη Λιβύη έδειξαν πόσο μεγάλες ελλείψεις υπάρχουν το ΝΑΤΟ σε πολλούς τομείς (ελλείψεις που οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις περικοπές των αμυντικών προϋπολογισμών των ευρωπαϊκών χωρών κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας). Ας δούμε τη Βρετανία: απέσυρε  το 2009 τα Harrier GR9, με αποτέλεσμα το ναυτικό και η αεροπορία της να μη μπορούν πια να χρησιμοποιούν αεροπλάνα που επιχειρούν από αεροπλανοφόρα. Σε ό,τι αφορά δε τα Eurofighter, αυτά έδειξαν ότι – λόγω περικοπών – βρίσκονται ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο εξέλιξης, με μόνο βασικές ικανότητες αέρος-αέρος και υποτυπώδεις ικανότητες αέρος-εδάφους (μοναδικές πιστοποιημένες βόμβες ήταν κάτι τεράστιες που ήταν παντελώς ακατάλληλες για το είδος των αποστολών της Unified Protector – αλλά χρησιμοποιήθηκαν έτσι κι αλλιώς σε κάποιες περιπτώσεις, με τις ανάλογες δυσάρεστες συνέπειες). Για το Eurofighter θα πούμε σε λίγο, αλλά και στο δεύτερο μέρος του άρθρου. Αυτά τα δυο σημεία που αφορούν τη Βρετανία είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα και σίγουρα δικαιώνουν τις ΗΠΑ που εδώ και χρόνια επιμένουν ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δε συνεισφέρουν στο ΝΑΤΟ αυτά που τους αναλογούν (αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί σταδιακά «βγάλανε την ουρίτσα τους» απ’εξω από τις επιχειρήσεις στη Λιβύη).
  7. Τέλος, οι επιχειρήσεις στη Λιβύη έγιναν πεδίο προβολής πολλών «παράπλευρων» επιδιώξεων. Μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας υπήρξε σκληρός ανταγωνισμός για το ποιος θα «συνέβαλε» περισσότερο στην ανατροπή του Καντάφι, με σκοπό να ασκηθεί επιρροή στο καθεστώς που θα τον διαδεχθεί. Επίσης, οι πολεμικές αεροπορίες χωρών-παραγωγών οπλικών συστημάτων στήσανε μια κακόγουστη εμποροπανήγυρη (διαλιέχτεεεεεε! Εδώ τα καλά αεροπλάναααα!) για την προβολή των δυνατοτήτων διαφόρων οπλικών συστημάτων (Eurofighter Typhoon εναντίον Rafale σημειώσατε 2 και θα τα εξηγήσω στο επόμενο μέρος). Αλλά είναι και το άλλο: οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Λιβύη λειτούργησαν (τι έκπληξη!) και σαν πεδίο δοκιμής διαφόρων όπλων. Βέβαια, όλοι αρχίζουν το «άπαπα-παπα-παπα-παπα, εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα», αλλά η πραγματικότητα αποδεικνύει πόσο κακοί ψεύτες είναι: η Γαλλία δοκίμασε διάφορες εκδόσεις του AASM κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Τι άλλη απόδειξη χρειαζόμαστε τάχα; Στο επόμενο μέρος θα μιλήσουμε πιο αναλυτικά για την κακόγουστη εμποροπανήγυρη και το «συγκριτικό τεστ» (ούτε το αλήστου μνήμης «Auto Motor und Sport» της Motor Press Hellas ένα πράμα) μεταξύ Eurofighter Typhoon και Rafale. Σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος κινήθηκαν οι εκπρόσωποι της Saab, οι οποίοι αρνήθηκαν να σχολιάσουν τα αποστελέσματα της συμμετοχής του Gripen στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, χαρακτηρίζοντας το θέμα ανάρμοστο. Μια άλλη επιδίωξη που είδαμε να προωθείται είναι η επιδίωξη της RAF για διατήρηση του R.1 Sentinel σε υπηρεσία, ζητώντας να ανασταλεί η απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης (μιλάμε για το 2010) να αποσύρει το – ουσιαστικά καινούργιο – σύστημα εναέριας επιτήρησης. Χρησιμοποιήθηκαν οι επιχειρήσεις στη Λιβύη για να προωθηθούν «παράπλευρες επιδιώξεις» αντί να επιδιωχθεί μόνο η επίτευξη των καθαρά στρατιωτικών αντικειμενικών σκοπών; Γνώμη μου είναι πως ΝΑΙ (σιγά το νέο δηλαδή…). Και θεωρώ ότι αυτό επηρέασε και το σχεδιασμό και τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων.

.

Αντιός για τώρα. Περισσότερα στο δεύτερο μέρος – και σας εγγυώμαι ότι θα γελάσετε (και θα αηδιάσετε) με τη σιχαμένη πάρτη των εκπροσώπων των πολεμικών βιομηχανιών.

.

Shortlink: http://wp.me/p3Ayp-4bI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s