Η λογική πλάνη όσων (αριστερών) δεν θέλουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

(Update 31/12/2015) Το παρόν διατηρείται μόνο για ιστορικούς λόγους. Είναι δείγμα της…. απάτης που διέπραξε σε βάρος όλων μας ο αρριβίστας Αλέξης Τσίπρας και το σκυλολόϊ του περιβάλλοντός του… (θα επανέλθω)

-Omadeon


Αυτή η ανάρτηση περιλαμβάνει μια αναδημοσίευση του άρθρου του Κ. Μαραγκού «Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς«, που αναδημοσίευσαν και οι Σχολιαστές Χωρίς Σ’ύνορα με τον τίτλο «Αξίζει κανείς να επιθυμεί μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;», με κάποιες προσθήκες, σημειώσεις και… ένα νέο βίντεο (για όσους προβληματίζονται ακόμη, για το αν θα πρέπει να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ σε λίγες μέρες). Το άρθρο του Μαραγκού το βρήκα εξαιρετικό και ιδιαίτερα ορθολογικό. Δεν κατηγορεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ή το ΚΚΕ) για δόλο, αλλά εξάγει με αμείλικτο ορθολογισμό το πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα ορισμένων επιλογών (τους). Κοντολογίς, όσο κι αν έχει κάποια δίκιο, κάποια (αριστερή) κριτική κατά του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι μία νίκη του Σαμαρά στις ερχόμενες εκλογές είναι πολύ χειρότερη.

Αν και μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρατηρώ ότι μερικές φορές τα μέλη της συγχέουν το χώρο της ιδεολογίας με το χώρο της πραγματικότητας και (ιδίως) με τις λογικές συνέπειες της (ωμής) πραγματικότητας.  Με το να εκφράζουν κάποιοι μια ιδεολογικά σωστή άποψη (και λογικά συνεπή ως προς τον ίδιο τον εαυτό της, σαν ιδεολογική τοποθέτηση)… νομίζουν ότι με αυτό τον τρόπο λύσανε πραγματικά προβλήματα. Όμως αυτό δεν ισχύει. Η σωστότητα μιας θέσης δεν συνεπάγεται ότι τα πρακτικά αποτελέσματά της είναι εξίσου σωστά. Μπορεί κάλλιστα να είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά…

(αυτά από μένα, σαν εισαγωγή)

____________________________

Γιατι τρεμουν την κυβερνηση της αριστερας

Τι σημαίνει πολιτική μάχη;

Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο επαναστάτες από κάποιους άλλους.

Βεβαίως έχει την αξία του να έχει κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.

Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. Γιατί μέχρι να γίνει αυτό δεν μπορούμε να ανεχτούμε να ζει ένας λάος κάτω από την μπότα ενός άλλου. Επίσης δεν θα υπήρχε αριστερός ανεξάρτητα από την κριτική που κάνει στον Τσάβες που δεν θα υποστήριζε τη νίκη της Βενεζουέλας σε περίπτωση που θα δεχόταν επίθεση από τις ΗΠΑ. Ή που δεν θα υποστήριζε μια απεργία με το επιχείρημα ότι στην ηγεσία της βρίσκονται γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Την ώρα της μάχης δεν μπορεί κανείς να μένει ουδέτερος. Κάθε ουδετερότητα είναι έμμεση υποστήριξη στον κυρίαρχο. Όταν πέφτουν βόμβες στη Βαγδάτη, ή όταν μπουκάρουν τα τανκς στη Γάζα όποιος θεωρεί ότι το πρωτεύων θέμα είναι η καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο, απλά παίρνει θέση υπέρ των ιμπεριαλιστών. Την ώρα της μάχης επαναστατική πολιτική είναι να πάρεις θέση στο σωστό οδόφραγμα χωρίς όρους. Μετά τη μάχη μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας.

Μια αντιπαράθεση δεν διεξάγεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα επιθυμούσε ο καθένας. Πολλές φορές τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους, χωρίς να μας ρωτάνε αν είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε. Ή να περάσουν από ένα δρόμο που δεν είχαμε φανταστεί. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει όχι πριν από 6 μήνες, αλλά και πριν από μια βδομάδα (από την 6η Μάη) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 17% και στις 17 Ιούνη θα διεκδικούσε 30% και τη δυνατότητα να συγκροτήσει κυβέρνηση; Αυτό είναι ένα στοιχείο που από μόνο του ανατρέπει όλες τις προηγούμενες ισορροπίες και επιβάλει νέους σχεδιασμούς σε όλα τα επιτελεία. Κι όμως για την υπόλοιπη αριστερά, φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα που να επιβάλλει μια διαφορετική τακτική.

Το ερώτημα λοιπόν είναι συγκεκριμένο και κανείς δεν μπορεί να συνεχίζει να παριστάνει τον τουρίστα σαν να μην συμβαίνει τίποτα: Είναι η 17η Ιούνη μια μάχη που πρέπει κάποιοι να ηττηθούν ή απλώς δεν μας ενδιαφέρει όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα; Όταν λέμε να ηττηθούν δεν εννοούμε να δεχτούν πλήγμα ή να “κοντύνουν” που λεει και η Παπαρήγα. Ούτε απλά για να ξινίσει η μούρη τους όταν θα δουν την αριστερά ενισχυμένη που λέγαμε και εμείς, ούτε να απονομιμοποιηθεί η πολιτική τους που λένε οι επίγονοι του Αλτουσέρ που τους απασχολούν δεόντως οι ΙΜΚ (Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους). Εδώ δεν μιλάμε για όλα αυτά. Εδώ μιλάμε για την ήττα τους. Εδώ και τώρα, όχι απλά για όσους στήριξαν το μνημόνιο, αλλά κάτι πολύ περισσότερο, για όσους διαχειρίζονται εδώ και 38 χρόνια τις υποθέσεις της άρχουσας τάξης, και που γύρω τους συγκροτείται το αστικό μπλοκ εξουσίας. Αυτό έχει καμία σημασία για την αριστερά όλων των ειδών, ναι ή όχι; Ξεκάθαρα πράγματα. Άσχετα με τις παλινωδίες του Σύριζα και των στελεχών του, άσχετα αν θέλουν να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά, άσχετα αν νομίζουν ή κάνουν ότι νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι θα εφαρμόσουν έστω και το 1/10 του προγράμματός του εντός της ΕΕ ή εντός του καπιταλισμού. Αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα. Το θέμα δεν είναι τι έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ο καθένας, το θέμα είναι πάνω σε τι προσδοκίες ανέρχεται, τι ταξικές προσδοκίες αντανακλά η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, και τι σημαίνει η συντριβή του αστικού μπλοκ εξουσίας για την συνέχεια όχι απλά της αστικής αντεπανάστασης, αλλά για την επιβίωση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Σε άλλη διάσταση

Και ενώ το διακύβευμα είναι αυτό, η υπόλοιπη αριστερά νομίζει ότι ο Τσίπρας ως νέος Ανδρέας και το ΣΥΡΙΖΑ ως νέο ΠΑΣΟΚ έρχεται με τις επευφημίες “επιχειρηματικών κύκλων” να τους πάρει για 3η φορά τη μπουκιά από το στόμα (1η: 1974, 2η:1981) μετά την μεταπολίτευση. Αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν όχι σαν μάχη με το αστικό μπλοκ εξουσίας αλλά σαν μια εσωτερική αντιπαράθεση με το ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό. Με τον εγωισμό ενός 15χρόνου που δεν βλέπει τίποτα γύρω του εκτός από τους δυνάστες γονείς του που δεν τον αφήνουν να κάνει ότι του καπνίσει.

Η αριστερά αυτή επιδίδεται σε μια κριτική που δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αναπαράγει την κυρίαρχη αστική προπαγάνδα εναντίον του Συριζα γαρνιρισμένη με αριστερές σοφιστείες. Τι μας λεει λοιπόν αυτή η αριστερά; Ότι αυτά που διακηρύττει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν γίνουν εντός ΕΕ γιατί όπως επιβεβαιώνει και η σ. Αλέκα στις 2 Ιούνη

“η δανειακή συνθήκη που ψηφίστηκε στις 12 Φλεβάρη 2012 έχει συγκεκριμένο άρθρο που λέει ότι είναι πακέτο με το μνημόνιο και ότι η χρηματοδότηση που δίνεται στην Ελλάδα θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο. Και όχι μόνο η χρηματοδότηση, αλλά και η κατανομή των χρημάτων καθορίζεται και από τη δανειακή συνθήκη και από τις ανάγκες του μνημονίου. Επομένως, είναι απάτη να μιλάει κανείς μόνο για το μνημόνιο”.

Και τι αντιπροτείνει το ΚΚΕ σύμφωνα με την γ.γ. του;

“Αυτό που θα απάλλασσε την Ελλάδα από τις νέες βαριές δεσμεύσεις της ΕΕ, σε συνθήκες κρίσης, θα ήταν ένα πράγμα. Πρώτα η διαγραφή του χρέους… Κατά συνέπεια, διαγράφοντας το χρέος δεν έχεις ανάγκη ούτε μνημόνια ούτε δανειακή συνθήκη. Δεν προχωρά σ’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί για να προχωρήσει σ’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της άναρχης πτώχευσης. Και αυτό βεβαίως και αντιμετωπίζεται, με μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από την ΕΕ και με μια Ελλάδα που η λαϊκή κυριαρχία πραγματοποιείται με έναν και μόνο τρόπο: Ο λαός παίρνει στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας της χώρας, προγραμματίζει την παραγωγική του ανασυγκρότηση με στόχο τις ανθρώπινες ανάγκες, την απαλλαγή από τη θάλασσα των εισαγωγών, απ’ την εξάρτηση από ιμπεριαλιστικά ή οποιαδήποτε κέντρα και όλος ο προγραμματισμός υποτάσσεται στις σημερινές ανθρώπινες ανάγκες”. Ριζοσπάστης 2/6/2012)

Άρα ή παίρνουμε την οικονομία στα χέρια μας (αλήθεια σ. Αλέκα με επανάσταση ή χωρίς;;;) και επειδή δεν είναι ώριμες οι συνθήκες γι’ αυτό ας φαμε το μνημόνιο το Σαμαρά και το Βενιζέλο στη μάπα γιατί αν βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάμε σε “άναρχη χρεωκοπία” και θα πεθάνουμε της πείνας. Αυτά λεει η ηγεσία του ΚΚΕ καθησυχάζοντας τα λαμόγια του μνημονίου και όλη την αστική σαπίλα ότι το κόμμα, ως πληττόμενο ΠΑΜΕ και λαός, καθ’ όλη την επόμενη περίοδο απλώς θα διαμαρτύρεται για “τα χειρότερα που έρχονται”.

Την ίδια ακριβώς κριτική κάνει και η Ανταρσύα. Ότι είναι αδύνατο να εφαρμοστεί ένα αριστερό πρόγραμμα εντός ΕΕ.  Ότι τον μνημόνιο είναι συνδεδεμένο με τη δανειακή σύμβαση και σε αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει στάση η τρόικα. Και όχι μόνο σε αυτό αλλά και σε όλα τα άλλα μέτρα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ:

“Αν μία κυβέρνηση επιχειρήσει να εφαρμόσει τα μισά μέτρα από αυτά που είναι στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (δεν μιλάμε καν γι’ αυτά που είναι σε αυτό του ΚΚΕ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θα έχει να αντιμετωπίσει έναν αρμαγεδώνα προστίμων για κάθε λογής παραβιάσεις κανόνων ελλείμματος, ανταγωνισμού, κρατικών ενισχύσεων, εμποδίων στην ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς, ‘υπέρογκων’ μισθών κ.ο.κ. Επίσης θα μπορούσαν να διακοπούν οι ροές από τα ταμεία συνοχής και γεωργίας – που σε μη αμελητέο βαθμό πρόκειται για φόρους Ελλήνων πολιτών που επιστρέφουν μέσω ΕΕ – λόγω ελλειμμάτων σε περιφερειακό επίπεδο, όπως έγινε με την Ουγγαρία”. (ΠΡΙΝ Κυριακή, 27 Μαΐου 2012, Αριστερό Βήμα) .

Μπα σοβαρά; Θα είχε τόσο σοβαρές επιπτώσεις η εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΚΚΕ θα είχε ακόμα περισσότερες, ε; Οπότε τι να κάνουμε; Να κάτσουμε στα αυγά μας; Δηλαδή τα προγράμματα τι πρακτική αξία έχουν όταν οι επιπτώσεις τους τα κάνουν απαγορευτικά; Για να λέμε μαλακίες αναμεταξύ μας; Απίστευτη λογική. Οπότε τι απομένει ύστερα από αυτόν το αρμαγεδώνα κάθε λογικής κατασκευής; Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα:

“Η προτεραιότητα παραμένει στην κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων εκεί που είμαστε και την εκκίνηση αντίστροφης πορείας που μόνο η δράση στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο μπορεί να εγγυηθεί. Η διατήρηση αποτελεσματικών δίαυλων επικοινωνίας με τα κινήματα στις άλλες χώρες έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία.”  (ΠΡΙΝ Κυριακή, 27 Μαΐου 2012, Αριστερό Βήμα) .

Μα καλά δουλευόμαστε τώρα; Πως θα καταργηθούν τα μέτρα, αφού κατόπιν θα έχουμε τρομερές επιπτώσεις, “πρόστιμα, διακοπές ροών από τα ΕΣΠΑ” και άλλα πολλά δεινά, Ή μήπως να καταργηθούν αλλά τα δεινά να τα φορτωθεί η κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου; Αυτό είναι που θέλετε να πείτε; Ε αν είναι αυτό τότε να πάτε να πάρετε και το νόμπελ της εξυπνάδας, πραγματικά το δικαιούστε. Μόνο που εξηγείστε μας πριν, γιατί με 18 γενικές απεργίες, εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο με συγκρούσεις σε δύο χρόνια που δεν είχαν γίνει όλα μαζί τα τελευταία 60 χρόνια, δεν καταφέραμε “την κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων“;;; Τι άλλο περιμένετε από δω και πέρα; Έχετε καμιά ιδέα πέρα από τους “χώρους δουλειάς” που να αξίζει να το συζητάμε;

Σοφιστείες και ατολμία μαζί

Άρα το ΚΚΕ και η Ανταρσύα ισχυρίζονται, χωρίς να αντιλαμβάνονται τις συνέπειες των σκέψεών τους, ότι μνημόνιο και δανειακή σύμβαση είναι ένα πακέτο και δεν μπορείς να φύγεις από το ένα χωρίς να φύγεις και από το άλλο, γιατί έτσι το λεει ένα… άρθρο της σύμβασης. Και εκεί που θέλουν να τη βγουν από τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγουν σε δικηγόροι του μνημονίου, επαναλαμβάνοντας τα ίδια με τον Πρετεντέρη, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Είναι σαν να θέλουν οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης να κάνουν κατάληψη και να τους υπενθυμίζει κάποιος ότι αυτό παραβιάζει κάποιο άρθρο ενός αστικού νόμου. Μπράβο βρε γίγαντες, κάνατε φοβερή ανακάλυψη. Και τι βγαίνει λοιπόν από όλη αυτή τη σοφιστεία. Ότι αν δεν κάνεις επανάσταση δεν μπορείς να βγεις από το μνημόνιο, ούτε να πετύχεις ότιδήποτε άλλο γιατί υπάρχουν νόμοι που το απαγορεύουν και ο καπιταλισμός που γεννάει όλα τα δεινά.

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι ισχυρίζεται ότι μπορεί να καταργήσει το μνημόνιο χωρίς να είναι απαραίτητο να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση και ότι η τρόικα μπλοφάρει όταν λεει ότι αυτό σημαίνει τέλος στη χρηματοδότηση. Εμείς πιστεύουμε μαζί με το ΚΚΕ και την Ανταρσύα ότι η τρόικα δεν μπλοφάρει. Και τι βγαίνει απ’ αυτό; Ότι αν δεν καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δανειακή σύμβαση, δεν πρέπει να καταργηθεί το μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί νόμοι; Αντί να σπρώξουμε το ΣΥΡΙΖΑ και μια πιθανή “κυβέρνηση της αριστεράς” να ψηφίσει την κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών, θα λέμε ότι κοροϊδεύει τον κόσμο και ότι ή θα τα κάνεις και τα δύο ή τίποτα. Ή ακόμα περισσότερο ή βγαίνει από την ΕΕ ή τίποτα. Ή ακόμα πιο πέρα ή “παίρνεις τα κλειδιά της οικονομίας” ή τίποτα; Όταν οι εργαζόμενοι απείργησαν 18 φορές τα τελευταία 2 χρόνια απεργούσαν για να φύγει το μνημόνιο και κυρίως για τις επιπτώσεις των εφαρμοστικών νόμων. Τώρα που υπάρχει η πιθανότητα να γίνει πράξη αυτό, η αριστερά που κριτικάρει το ΣΥΡΙΖΑ μας λεει για τα άρθρα της ΕΕ που το απαγορεύουν. Το συμπέρασμα που βγαίνει ποιο είναι; Αυτό που λεει στα ίσα η Παπαρήγα. Αν δεν πέσει ο καπιταλισμός τότε η ακύρωση του μνημονίου σημαίνει “άναρχη χρεοκοπία”. Τι καταλαβαίνει λοιπόν ο κόσμος που πάλεψε για να φύγει το μνημόνιο και που δεν αντέχει άλλο τις επιπτώσεις του. Ότι η ακύρωση που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Οπότε καλύτερα να κερδίσει τις εκλογές ο Σαμαράς. Αυτή είναι η ουσία των σοφισμάτων του ΚΚΕ και της Ανταρσύα. Η κριτική που τους γίνεται για σεχταρισμό και αριστερισμό είναι τελείως λάθος. Οι δύο αυτοί σχηματισμοί αυτή την ώρα τοποθετούνται στα δεξιά του Συριζα. Η λογική τους είναι η ίδια με του Κουβέλη. Η γραμμή τους εξυπηρετεί κατευθείαν το σχέδιο της άρχουσας τάξης που θέλει πάση θυσία να υπερψηφιστούν στις εκλογές αυτές οι εγγυητές της συνέχισης του μνημονίου, του νόμου και της τάξης. Γι’ αυτό και διαρκώς οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επικαλούνται ως απόδειξη της ορθότητας της πολιτικής τους το ΚΚΕ, το απόκομμα του Κουβέλη και τους ανεκδιήγητους Οικολόγους πράσινους του καραγκιόζη Κον Μπετίτ και που και που τον “μέντορα” του Τσίπρα τον Αλέκο Αλαβάνο.

Οι αναφορές του ΚΚΕ και των συναφή δυνάμεων στο αδιαίρετο και ομοούσιο μνημονίου, δανειακής σύμβαση και ΕΕ, δεν έχει σκοπό να αποκαλύψει τον οπορτουνισμό του Συριζα, αλλά να απαξιώσει την μοναδική δυνατότητα αυτή τη στιγμή να πετύχει το κίνημα μια μεγάλη νίκη, με διεθνείς προεκτάσεις. Και ακόμα, την ατολμία αυτής της αριστεράς που πίσω από μια αριστερίζουσα ρητορική, αρνείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κατάργησης του μνημονίου, ακόμα και “χωρίς κατάργηση της δανειακής σύμβασης”.

Και μια απορία προς τους σοφιστές. Αφού είναι τόσο σίγουροι ότι η “η χρηματοδότηση θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο”, και αφού όπως μας λένε πρέπει να πάει μαζί με το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση, γιατί δεν αφήνουν τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τις αυταπάτες του για μεταρρύθμιση της ΕΕ, να καταργήσει το μνημόνιο και μετά την τρόικα να αποτελειώσει τη δουλειά διακόπτοντας τη δανειακή σύμβαση; Γιατί προβληματίζονται για μια τέτοια εξέλιξη; Τι τους στεναχωρεί, μήπως μπλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ας αποκαλυφθούν οι αυταπάτες του και ας γίνει η δουλεία. Αυτό δεν θέλουμε; Το θέλουμε ή δεν το θέλουμε; Ας απαντήσει ξεκάθαρα το ΚΚΕ και η Ανταρσύα και ας σταματήσουν να παίζουν με τη λογική και με την υπομονή των ανθρώπων. Μήπως διαφωνούν με τη σειρά που θα γίνουν τα πράγματα; Ή τελικά τρέμουν να σκεφτούν ότι μπορεί και όλα αυτά να γίνουν πράξη; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά τολμάει, έστω και με τις αυταπάτες του για την ΕΕ και τον καπιταλισμό να προχωρήσει, ενώ αυτοί, προτιμούν να κράζουν από τα κεραμίδια, αρνούμενοι να αναλάβουν έστω και την ύστατη στιγμή την ευθύνη των συνεπειών της πολιτικής τους. Για να πετάξουν ξανά το μπαλάκι στους “χώρους δουλειάς, τις γειτονιές,” και φυσικά στο “λαό να πάρει τις τύχες στα χέρια του”. Μέχρι τότε βέβαια ο λαός εξαντλημένος από την ανεργία, τα χαράτσια και τη λιτότητα θα ψάχνει όχι για την επόμενη γενική απεργία αλλά για εισιτήριο για την Αυστραλία, αφού θα έχει πειστεί ότι δεν γίνεται τίποτα με όλα αυτά. Ότι ακριβώς έγινε μετά την ήττα του εμφυλίου και παρά τις εκκλήσεις του ΚΚΕ για “όπλα παρά πόδα” και γενική “επαγρύπνηση”. Οι ευκαιρίες έρχονται και μετά φεύγουν. Όπως είπε και ένας επαναστάτης: Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά. Αλλα τι να πει κανείς. Είναι δυνατόν να καταλάβουν οι κούτβηδες από τέτοια λόγια;

Ποια είναι η κατάσταση

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν τέτοιο αν δεν είχε προηγηθεί η διετία του μνημονίου και της κατάρρευσης, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής αλλά σχεδόν ολόκληρης της μεταπολεμικής ισορροπίας. Αν δεν είχαν μειωθεί τα εισοδήματα κατά μέσο όρο 30 και 40%. Αν η ανεργία δεν είχε φτάσει στο 25%. Αν δεν είχε καταρρεύσει το 75% του κοινωνικού κράτος. Και όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί αν ο πλανήτης δεν είχε μπει σε μια μακρά περίοδο ύφεσης ανάλογη με αυτή του 1929 και που βγήκε ύστερα από 25 χρόνια και ένα παγκόσμιο πόλεμο. Η Ελλάδα για ιδιαίτερους λόγους βρίσκεται στο κέντρο αυτής της κρίσης και παρά τα μέτρα που παίρνει η ευρωζώνη, κάθε παραπάτημα μπορεί να τινάξει όλη την μπάγκα στον αέρα. Όπως και να χει εξαιτίας αυτής της κατάστασης και των κοινωνικών αντιδράσεων που έχει προκαλέσει (17 γενικές απεργίες, τεράστιες διαδηλώσεις, οδομαχίες που δεν έχουν γίνει ποτέ άλλοτε σε τέτοια έκταση και πυκνότητα, συνεχείς καταλήψεις σε χώρους δουλειάς, λαϊκές συνελέυσεις, πλατείες κ.ο.κ.) δεν θα μπορούσε να μείνει αλώβητο το αστικό μπλοκ εξουσίας που δείχνει να καταρρέει με ρυθμό που αδυνατεί να συλλάβει ακόμα και ο πιο ευφάνταστος οπαδός της επίθεσης στα χειμερινά ανάκτορα. Η αστική τάξη αδυνατεί να βρει ένα τρόπο να σταματήσει αυτή τη στροφή του κόσμου προς τα αριστερά, καίγοντας τη μια πίσω από την άλλη τις εναλλακτικές λύσεις αστικής διακυβέρνησης.

Είναι η πρώτη φορά μετά το 1944 που η άρχουσα τάξη κυνηγάει την αριστερά από πίσω. Αυτός είναι και ο λόγος της εκρηκτικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι κάποιος άλλος από την πληθώρα αριστεράς που διαθέτει ο τόπος; Γιατί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε το σφυγμό αυτού του ρεύματος. Και μάλιστα όταν επιτέλους αντελήφθη ότι πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή τη μάχη αναλαμβάνοντας ευθέως τις πολιτικές ευθύνες της. Όταν δηλαδή είπε ότι δεν είναι απλώς κόμμα διαμαρτυρίας αλλά κόμμα που θέλει να δώσει λύσεις. Την ώρα που το ΚΚΕ δήλωνε ότι δεν ενδιαφέρεται για τέτοιες δουλειές και η “υπεύθυνη αριστερά” του Κουβέλη έθετε στο εαυτό της καθήκοντα ανασύνθεσης του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος και άλλων “ισοδύναμων μέτρων” αξίας 11,5 δις ευρώ. Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πράγματι τα έδωσε όλα στους αγώνες, χωρίς όμως να δίνει μια πειστική απάντηση για το ρόλο ύπαρξής της πέρα από το να καλεί σε μια επόμενη γενική απεργία και το λαό να κάνει το καθήκον του. Αυτό που δεν τόλμησαν οι ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι να πάρουν την πολιτική ευθύνη για να καθαρίσει η σαπίλα και να ανοίξει ο δρόμος σε μια άλλη διακυβέρνηση. Μπορούν να αντιληφθούν τι άλμα είναι αυτό; Ότι ανοίγει έτσι η μια προοπτική όχι με όριο τον ορίζοντα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά την είσοδο σε μια επαναστατική κατάσταση; Ότι αυτή η κυβέρνηση θα έχει ένα μεταβατικό χαρακτήρα και από εκεί και πέρα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά; Αλλά που να τα σκεφτούν όλα αυτά, οι άνθρωποι θέλουν άρον άρον να επιστρέψουν την ταξική αναμέτρηση πίσω στους “χώρους δουλειάς” εκεί που ήταν πριν καταρρεύσει το σύμπαν. Ξανά, φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Αυτή είναι η εναλλακτική πρόταση αυτής της μίζερης αριστεράς που φοβάται να αντιμετωπίσει με τόλμη τα νέα καθήκοντα. Σαν κάτι τροτσκιστές (ευτυχώς λίγους) τον Δεκέμβρη του 44 που αντί να λάβουν μέρος στα δεκεμβριανά νομίζανε ότι είναι ενδοαστική σύγκρουση.

Και πάνω από όλα αυτή η αριστερά δεν έδωσε καμία πειστική απάντηση στις διαρκείς εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ενιαίο μέτωπο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για πρώτη φορά για κυβέρνηση της αριστεράς οι υπόλοιποι χαχάνιζαν καταλήγοντας στο τέλος -μαζί πάντα με τον Πρετεντέρη και το ελεεινό υποκείμενο τον Ψαριανό- ότι δεν βγαίνουν τα κουκιά. Οι εκλογές στις 6 Μάη έδειξαν ότι τα “κουκιά”, όπως τα έλεγαν, άρχισαν να βγαίνουν. Και αυτό το κατάλαβαν οι πάντες και μαζί τους τα πάσης φύσεως αστικά επιτελεία που κοντεύουν να σαλτάρουν στην ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι “συνιστώσες” του μπορεί και να βρεθούν στην κυβέρνηση. Ο μόνος που δεν έχει ακόμα πάρει χαμπάρι είναι το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που η σκέψη τους κινείται ακόμα στις διαφορές που έχουν με το ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για το απόκομμα του Κουβέλη φαίνεται να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και γι’ αυτό δηλώνει σε όλους τους τόνους και με πάθος γενίτσαρου, ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί ποτέ με “τυχοδιωκτικές δυνάμεις” που θέλουν τη χώρα εκτός ευρώ. Να δούμε στο τέλος σε ποιο λαγούμι θα κρυφτεί αυτό το ρετάλι που μοναδικό του σκοπό έχει να σώσει το σύστημα στην πιο βρωμερή του στιγμή. Ρουφιανόκομμα με όλη τη σημασία της λέξης. Να δούμε μέχρι πότε θα τους παρακαλάνε στα τηλεοπτικά παράθυρα οι διάφοροι Παπαδημούληδες.

Η αριστερά μέχρι τώρα παραπονιόταν ότι δεν την καταλαβαίνει ο κόσμος. Τώρα που κατά εκατοντάδες χιλιάδες ο κόσμος κατέβηκε στο δρόμο και τώρα την εμπιστεύεται και πολιτικά σε σημείο που να αγγίζει το 40% η αριστερά δείχνει να τα έχει χαμένα. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται κάπως τι συμβαίνει, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό γύρω του συσπειρώνεται και ο κόσμος που μπορεί να συμπαθεί το ΚΚΕ ή την Ανταρσύα αλλά προς το παρόν αντιλαμβάνεται ότι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξεμπλοκάρει ο δρόμος. Το μέτωπο που καλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ (του 7%) την υπόλοιπη αριστερά, τώρα γίνεται εκ των πραγμάτων μέσω του ΣΥΡΙΖΑ που συσπειρώνει το συντριπτικό πλέον μέρος αυτής της αριστερής στροφής. Και μαζί με τη μετακίνηση της επιρροής του ΚΚΕ, της ΔΗΜΑΡ και της Ανταρσύα προς το ΣΥΡΙΖΑ, μαζί κινείται και ένα μέρος που εκφράστηκε με άλλα ψηφοδέλτια και που τώρα αηδιασμένος τους βλέπει να διαγωνίζονται όχι ενάντια στο μνημόνιο, αλλά πως δεν θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση ακόμα κι αν αυτό απαιτεί τη αντικομμουνιστική συνεργασία όλων των υπολοίπων εναντίον του.

Τι θα σήμαινε μια επανεκλογή του αστικού μπλοκ εξουσίας…

Καταρχήν θα αφήσει στη θέση τους αυτούς που εδώ και δύο χρόνια ηγούνται της επιχείρησης εξόντωσης της εργατικής τάξης και κάθε κοινωνικής κατάκτησης των τελευταίων 60 χρόνων και μάλιστα με νωπή λαϊκή εντολή. Όσο οπορτουνισμό κι αν διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, ας φανταστούμε τι θα σημαίνει η επανεκλογή του Σαμαρά, του Άδωνη, του Βορίδη και του Βενιζέλου στην κυβέρνηση, και ότι αυτό σημαίνει για την αντικινητοποίηση το βαθέως κράτους -και του παρακράτους- εναντίον όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν στο δρόμο τα νέα μέτρα που έρχονται και που εντός ολίγου θα σκάσουν στα κεφάλια μας. Και μαζί τον Κουβέλη που θα παριστάνει τον αριστερό μαϊντανό τους. Αν αυτό δεν αποτελεί ήττα, όχι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά, του κινήματος που δύο χρόνια τώρα παλεύει για την ανατροπή τους, τότε ας μας πούνε οι αριστεροί ψάλτες του Συριζα πως αλλιώς λέγεται. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε ή στη θέση του να ήταν το ΚΚΕ, η CNT, κάποιο Λαϊκό Μέτωπο, ο Αλιέντε, ο Τσάβες, οτιδήποτε ακόμα και αν δεν ήταν ακριβώς της αρεσκείας μας, προκειμένου να μην επιτρέψουμε ξανά την επανασυγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας. Και μάλιστα στην βάση της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού κράτους εκτάκτους ανάγκης, με τους φασίστες της ΧΑ να πρωταγωνιστούν σε αυτό το σχέδιο. Ας φανταστούν όλοι οι λεπτολόγοι που αυτήν την ώρα έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους την αποκάλυψη του σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, τι θα σημαίνει για τον καθαρό ταξικό αντι-ΕΕ τους αγώνα η επανεκλογή των κομμάτων του μνημονίου στην κυβέρνηση. Το καταλαβαίνουν ή είναι παντελώς στην κοσμάρα τους; Μήπως νομίζουν ότι αυτό δεν σημαίνει τίποτα για τον κόσμο και αυτός θα συνεχίσει να αντιστέκεται, προετοιμάζοντας το νέο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ και την 18η γενική απεργία των πρωτοβάθμιων σωματείων που από το Μουσείο θα βαδίσουν για ακόμα μια φορά στη Βουλή; Τι νομίζουν ότι ο κόσμος διαθέτει ατελείωτη ενέργεια για να καταθέτει αέναα στον “αγώνα διαρκείας” της αριστεράς; Λοιπόν δεν υπάρχει πλέον τέτοια ενέργεια. Η κοινωνία δεν μπορεί να είναι στα κάγκελα περιμένοντας πότε θα ξυπνήσουν οι ιστρούκτουρες του κάθε περισσού που περιμένουν με τα χαλασμένα τους εργαλεία να μετρήσουν πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες. Οι συνθήκες είναι ώριμες και κοντεύουν να σαπίσουν. Αν η αριστερά δεν πάρει τώρα την πρωτοβουλία, ο κόσμος από την επόμενη μέρα κιόλας θα στραφεί στους φασίστες (οι ρατσιστικές προϋποθέσεις υπάρχουν ήδη), αφού πρώτα χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του στην αριστερά. Δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής.

Υπάρχουν ορισμένοι που πιστεύουν ότι καλύτερα να μείνει η αριστερά έξω από τη διακυβέρνηση για να μην τιναχτεί η βόμβα του χρέους στα χέρια της, κι ας τιναχτεί καλύτερα στα χέρια του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Καταρχήν το πότε θα τιναχτεί η βόμβα είναι κάτι που δεν μπορεί να το ελέγξει ούτε η Μέρκελ ούτε και ο Ομπάμα. Η αριστερά δεν πρόκειται να είναι περισσότερο έτοιμη ύστερα από 1 ή 2 χρόνια αναμονής και εφαρμογής ακόμα πιο σκληρών αντικοινωνικών μέτρων. Η απειλή να σκάσει στα χέρια της το χρέος θα υπάρχει και τότε. Επιπλέον η κούραση και η απογοήτευση θα έχουν κυριαρχήσει στον κόσμο που ελπίζει σήμερα σε μια αριστερή στροφή. Το ΚΚΕ ελπίζει ότι αν “έρθουν τα χειρότερα” τότε ο κόσμος θα στραφεί στο ΚΚΕ και θα αποκατασταθεί η αδικία που νοιώθει ότι υπέστη με το πενιχρό 8,5% της 6ης Μάη και με την μεγάλη διαρροή που θα έχει στης 17/6. Το ίδιο ίσως ελπίζει και η Ανταρσύα. Οι δυνάμεις αυτές θέλουν να κερδίσουν χρόνο και όχι να μπουν με ορμή στην πρόκληση της μάχης που γίνεται αυτή τη στιγμή. Οι εκλογές είναι μέρος αυτής της μάχης που έχει αρχίσει εδώ και 2 χρόνια και που εκτυλίσσεται στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων. Ο κόσμος που ήταν παρών στις μάχες αυτές στρέφεται προς το ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί ανακάλυψε το φως το αληθινό, αλλά για να αφαιρέσει από τον αντίπαλο κάθε κοινοβουλευτική νομιμοποίηση. Αυτό αν στις 6 Μάη μπορούσε να γίνει με διάφορες επιλογές (“κονταίνοντάς τους” που λεει και σ. Αλέκα), τώρα μπορεί να γίνει με νοκ άουτ συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει λευκή επιταγή. Δεν σημαίνει ότι ο κόσμος αυτός έχει αυταπάτες για τον Σύριζα. Η επιλογή είναι ad hoc και για το σκοπό που διεξάγεται αυτός ο αγώνας. Οι άνθρωποι διαλέγουν όχημα και όπλα για να δώσουν τη μάχη τους. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το καλύτερο όπλο. Είναι αυτό που τρέμει ο αντίπαλος. Κανένας Παπαχελάς και καμία Τρέμη δεν ανησυχεί από την άνοδο του ΚΚΕ και των λοιπών αριστερών ψηφοδελτίων. Αυτό που τους προκαλεί κρύο ιδρώτα είναι το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτο κόμμα. Αυτός είναι ο απρόβλεπτος παράγοντας του παιχνιδιού, αυτό που απειλεί να τινάξει όλα τα σχέδια της εγχώριας αστικής αντίδρασης στον αέρα. Για αυτό και μόνο αξίζει να ενισχυθεί σε αυτή τη μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα επαναλαμβάνουμε από τις αυταπάτες για την ΕΕ ή τις “βαθύτερες” επιδιώξεις που ενδεχομένως έχει η ηγεσία του.

…και τι θα φέρει μια κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ;

Πάντως όχι το σοσιαλισμό. Πολύ θα το θέλαμε, αλλά αυτό δεν το έχει πουθενά υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε θα προβεί σε κάθε είδους επαναστατικές ενέργειες. Όταν μιλάνε στα media και όχι σε εσωτερικές διαδικασίες, το σχέδιο που επικαλούνται τα περισσότερα στελέχη του, καθησυχάζοντας στις ανησυχίες του αστικού κόσμου ότι θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε Βενεζουέλα, είναι το σουηδικό μοντέλο. “Ένας λογικός καπιταλισμός με ισχυρό κοινωνικό κράτος”. Θα έλεγε κανείς ότι προτάσσει ένα κεϋνσιανό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, κόντρα στο κυρίαρχο για την ώρα μονεταρισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν μάταια να καθησυχάσουν τους πάντες ότι με την άνοδό τους στην κυβέρνηση δεν θα ανοίξει ρουθούνι και ότι όλα θα γίνουν με πολύ καθώς πρέπει τρόπους και σε βάθος χρόνου. Και πάνω απ’ όλα δεν θα διαταραχθούν οι σχέσεις με την ΕΕ και η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη. Στην πραγματικότητα αυτό δεν οφείλεται σε κάποια ιδιαίτερη προσήλωση που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΕ, αλλά στην αστική νομιμότητα. Εκεί βρίσκεται το όριό του. Και εκεί βρίσκεται και το όριο της υπόλοιπης αριστεράς συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ και της Ανταρσύα. Η λεκτικές διαφοροποιήσεις γύρω από την ΕΕ ή ο σοσιαλισμός σε δύο αιώνες από τώρα δεν παραβιάζουν κανένα όριο. Όμως το ζήτημα δεν είναι που βάζει τον πήχη ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ. Το ζήτημα αυτήν την ώρα είναι αν το σχέδιο διάσωσης του ελληνικού καπιταλισμού, μπορεί να διεκπεραιωθεί από έναν ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση είναι όχι. Μόνο ένα κράτος έκτακτης ανάγκης μπορεί να σώσει τον ελληνικό καπιταλισμό, πάνω στον πτώμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπεριλαμβάνεται σε κανένα σχέδιο αστικής διάσωσης. Έρχεται καβάλα στο κίνημα των τελευταίων δύο χρόνων. Γι’ αυτό ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της ηγεσίας του, είναι αντίπαλος του αστικού οδοφράγματος. Θέλει δεν θέλει. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται περίπου ως μπολσεβίκικο κόμμα που ετοιμάζεται να φέρει τα Σοβιέτ στην Ελλάδα. Αν μπορούσε να ενσωματωθεί στο σχέδιο της αστικής αντεπανάστασης θα υπήρχε άλλη αντιμετώπιση, σαν αυτή που έχει ας πούμε ο Κουβέλης του Ψαριανού.

Στην πραγματικότητα αυτό που τρομάζει το αστικό καθεστώς δεν είναι τόσο οι “κρυφές” επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η δυναμική που δημιουργείται από την εκλογική του νίκη. Οι προσδοκίες που γεννά στην κοινωνία μια τέτοια νίκη. Ενώ το ΚΚΕ ασχολείται με το αν η κατάργηση του μνημονίου μπορεί να γίνει εντός ΕΕ, τα αστικά επιτελεία προσπαθούν να φανταστούν τις πραγματικές συνέπειες από μια τέτοια κίνηση, αντιλαμβανόμενοι ότι μόνο αυτό αρκεί για να τινάξει όλο το σχέδιό τους στον αέρα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταργήσει το μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς τότε η τρόικα πολύ πιθανά να κόψει τη χρηματοδότηση, όχι γιατί κάποιο “άρθρο” τα συνδέει αναμεταξύ τους, αλλά γιατί δεν θα θέλει να φανεί ότι υποχωρεί μπροστά σε έναν Τσίπρα, δίνοντας το έναυσμα για αντεπίθεση του κινήματος σε όλη την Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις του, θα προκαλέσει μια τεραστίων διαστάσεων πολιτική κρίση στα αστικά επιτελεία της Ευρώπης, που δεν θα ξέρουν από πού να το μαζέψουν. Ταυτοχρόνως είτε η τρόικα συνεχίσει προς έκπληξη όλων την χρηματοδότηση προς την Ελλάδα, είτε την κόψει και η “αριστερή κυβέρνηση” κηρύξει στάση πληρωμών, οι “αγορές” θα αρχίσουν να ξεπουλάνε τα χρεόγραφα που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους, προεξοφλώντας την κατάρρευση της ευρωζώνης. Αν η Ισπανία ήταν να σκάσει σε λίγους μήνες, είτε να καταφύγει σε κάποιο ESM τώρα ούτε που θα προλάβει να στείλει το SOS. Έτσι η βόμβα του ευρωπαϊκού χρέους δεν θα σκάσει ακριβώς στα χέρια του Τσίπρα, αλλά στα χέρια της Μέρκελ και του Μπαρόζο.

Στο εσωτερικό μέτωπο τώρα, η ντόπια αστική τάξη θα επιχειρήσει να χρεώσει το σκάσιμο της φούσκας των χρεών στο ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά, προκαλώντας ταυτόχρονα οικονομικό σαμποτάζ, αποσύροντας καταθέσεις και ότι έχει απομείνει σε κεφάλαια. Ενδεχομένως κάποια τμήματα του βαθέως κράτους ή του παρακράτους να πιστέψουν ότι ήρθε η ώρα τους. Τότε θα μπούμε στην τελική ευθεία μιας σύγκρουσης που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί όχι ο Τσίπρας αλλά ούτε η Παπαρήγα σε κοινή συνεδρίαση του ΠΓ του ΚΚΕ μαζί με το κεντρικό συντονιστικό της Ανταρσύας, που μέχρι τότε θα ασχολείται με το αν ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει το λαό που δεν του λεει την αλήθεια για τα δεινά που έρχονται και ότι “για να φύγεις από το μνημόνιο πρέπει πρώτα να φύγεις από την ΕΕ”.

Αλλά ακόμα και αν δεν είναι αυτή η σειρά των γεγονότων, είναι σίγουρο ότι το κίνημα θα αντιληφθεί την ήττα των αστικών μνημονικών δυνάμεων σαν δική του νίκη, μια απόδειξη ότι οι αγώνες δύο χρόνων δεν πήγαν χαμένοι. Μόνο και μόνο η υπόσχεση για κατάργηση της μετενέργειας, των χαρατσιών και της επαναφοράς του βασικού μισθού και του επιδόματος ανεργίας στα επίπεδα του 2010 ανοίγουν το δρόμο για γενική αντεπίθεση του κινήματος. Στις επιχειρήσεις τα αφεντικά θα βρεθούν στριμωγμένα. Τα κοινωνικά ζητήματα θα ανοίγουν το ένα πίσω από το άλλο, ανεξάρτητα πλέον από τις αρχικές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τα ρατσιστικά σκουλήκια που οργανώνουν την αντεπανάσταση από τα κάτω, αρχής γενομένης από τον Αγ. Παντελεήμονα και τώρα σε όλη τη χώρα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την πραγματικότητα και χωρίς το κράτος να μπορεί να συμβάλει. Εκτός κι αν το υ.προ.πο του ΣΥΡΙΖΑ δώσει τέτοια εντολή ή στη ΓΑΔΑ υπάρχουν σχέδια αυτονόμησης της. Όπως και να χει αυτοί και άλλοι συναφή λογαριασμοί θα ανοίξουν εκ νέου…

Αντίθετα ένα διαφορετικό αποτέλεσμα θα φέρει ηττοπάθεια. Δύσκολα θα πάμε στην επόμενη γενική απεργία. Ο κόσμος πολύ πιθανά να αποδεχτεί την ήττα του, βλέποντας μάλιστα στις κάλπες μια πλειοψηφία γύρω από τα αστικά κόμματα και κομματίδια που έχουν υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρχει έλεος. Και επειδή μας ενδιαφέρει το πρώτο σενάριο, θεωρούμε ότι ο δρόμος αυτός περνάει από τη νίκη του Σύριζα και όχι από την αδιαφορία για το αποτέλεσμα.

Αυτό λοιπόν είναι που θα φέρει η κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι τώρα θέλουν κάτι πέρα απ’ αυτό, ας αρπάξουν τη σκυτάλη από κει που θα την πετάξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν τα σκανδιναβικά μοντέλα πάνε στράφι μαζί με την τιθάσευση του καπιταλισμού. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν τις διαπιστώσεις για τις προϋποθέσεις που χωρίς αυτές δεν μπορεί να γίνει τίποτα, περιμένοντας εννοείται την ωρίμανση των συνθηκών, την “έξοδο από την ευρωζώνη” καιτην ανάκτηση ελέγχου στα εργαλεία (διάβαζε δραχμή) οικονοµικής πολιτικής”. Η ιστορία όμως δεν μπορεί να περιμένει, ούτε να ασχολείται με τις εκκρεμότητες της διάσπασης του 68 και του 92, ούτε με τα μαγικά ραβδιά των οικονομολόγων. Κοιλοπονά και η ώρα πλησιάζει.

(τέλος αναδημοσίευσης)

______________________

Προσθήκες

1. (από σχόλιό μου στους ΣΧΣ)

O ίδιος αμείλικτα πρακτικός, προσγειωτικός πολιτικός ορθολογισμός εκφράζεται σε άλλο άρθρο του ιδίου (Μαραγκού).
http://enosy.blogspot.gr/2012/06/blog-post_08.html
(Ισως η λογική πλάνη χρειάζεται το… μαραγκό της -χεχε) :-)

Αντιγράφω το… One Trillion Dollar Question που θέτει: (in bold)

Ας πούμε για παράδειγμα τα μέλη και οι φίλοι της Ανταρσύας. Έστω, ότι ο Σύριζα είναι τέτοιος που λένε στην κριτική τους. Έστω, ότι το δικό τους σχέδιο είναι αποτελεσματικότερο και έστω ότι παλεύουν με κάθε ειλικρίνεια για την επιτυχία του. Τότε, ας τοποθετηθούμε και καθαρά. Ο αγώνας για το μεροκάματο, ενάντια στην ανεργία, για την παιδεία και την υγεία, για τα δημοκρατικά δικαιώματα, ενάντια στην φασιστική απειλή και το ρατσισμό, θα είναι πιο αποτελεσματικός αν στις 18 Ιούνη έχουμε κυβέρνηση Σύριζα, ή με το αστυνομικό κράτος του Σαμαρά;

Το ίδιο καυτό ερώτημα, το διατυπώνει στη συνέχεια ακόμη σαφέστερα, μετά από ένα… συνεπαγόμενο ερώτημα 2:

Και καλά το ΚΚΕ που διεκδικεί (και είναι βέβαιο ότι θα έχει) μια κοινοβουλευτική παρουσία. Η Ανταρσύα και τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια της «εξωκοινοβουλευτικής» που διεκδικούν (αλλά είναι βέβαιο ότι δεν θα έχουν) κοινοβουλευτική παρουσία, για ποιον ακριβώς λόγο κατεβαίνουν σε αυτή την εκλογική αντιπαράθεση; Σε τι βοηθάει κάτι τέτοιο; Όχι σε τι βοηθάει γενικά το λαό, την εργατική τάξη, ή την υπόθεση της επανάστασης. Σε τι βοηθάει το δικό τους «επαναστατικό σχέδιο». Δηλαδή, αν το ίδιο το δικό τους «επαναστατικό σχέδιο» εξυπηρετείται καλύτερα, όταν η Ανταρσία λάβει ένα ποσοστό ας πούμε 1,2% με μια κυβέρνηση Σαμαρά, ή όταν δεν κατέβει στις εκλογές στηρίζοντας τον Σύριζα, με μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

2. Ενα βίντεο για… προβληματισμένους και αναποφάσιστους αριστερούς:

7 comments

  1. καιρος ειναι να περασουμε απο τη θεωρια στη πραξη,
    εστω και με το συριζα…για αρχη

    • Ευχαριστώ, νάσαι καλά, κ.κ.

      (Βαρετοί) «Λόγοι ανωτέρας βίας» με κράτησαν σε απόσταση από το διαδίκτυο επί μακρόν, τώρα τελευταία (και συνεχίζονται, αλλά με διαλείμματα). Κάνω ό,τι μπορώ αλλά μπαίνω σπάνια (π.χ. σήμερα με νέο ποστ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s