Νέα μελοποίηση Ελύτη σε trance (video): ‘ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ KAI ME ΘANATON 11’

Εντελώς νέα μελοποίηση (σε trance) ενός «κρυπτικού» (αλλά εξαιρετικά επίκαιρου) ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη, του ποιήματος αριθ.11 στην ενότητα «ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ» (του «Μικρού Ναυτίλου»). Με… ενδιαφέροντα φωνητικά (δεν λέω πιο πολλά) και… εικονικό χορό (που αρχίζει στο σημείο 3:22 – με συνολική διάρκεια του κομματιού 7 λεπτά):

Η μουσική αυτή είναι καινούργια (όχι διασκευή ή remix). Κανένας άλλος, από ό,τι ξέρω, δεν μελοποίησε ποτέ αυτό το ποίημα (αν κάνω λάθος… ενημερώστε). Για το ίδιο ποίημα είχα γράψει και πιο παλιά, π.χ. http://bit.ly/PujfbZ *

Η μουσική αυτή (αν και… τολμηρή) πιστεύω ότι αποδίδει πιστά το νόημα του ποιήματος. Δεν πρόκειται για διασκευή ή remix, αλλά για πραγματικά νέα σύνθεση, με χορευτικό ρυθμό σε trance, έτσι ώστε αυτό το εξαιρετικά επίκαιρο, από πολιτική άποψη, ποίημα του Ελύτη (που μιλάει για δικαιοσύνη) να διαδοθεί και σαν χορός, μέχρι και σε club, παρόλο που αυτό το συγκεκριμμένο ποίημα παράμεινε άγνωστο στο ευρύ κοινό και φάνηκε ασυνήθιστα ακατανόητο σε πολλούς λόγιους «ελυτιστές», οι οποίοι το τίμησαν με… πλήρη αποσιώπηση, μέχρι τώρα! Αν σας αρέσει αυτή εδώ η «τολμηρή» χορευτική μελοποίηση, διαδώστε τη κι εσείς.

Για τις φιλοσοφικές, πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις (κλπ.) αυτού του ποιήματος (και του Ελύτη γενικότερα) θα επανέλθω, γιατί πρέπει να ξεκαθαριστούν πολλά, ιδιαίτερα από μια άποψη σαν τη δική μου, την σαφώς μη-εθνικιστική (ακόμη και μη-«πατριωτική») ερμηνευτική προσέγγιση του Ελύτη, ενός διαχρονικού, διεθνώς αναγνωρισμένου νομπελίστα ποιητή που… σήμερα υποτιμά πολύς κόσμος (ιδίως της… αριστεράς) στην ίδια του τη χώρα.

Περιληπτικά, θα πω τα εξής, προς το παρόν. Αυτό το ποίημα (αν και προφητικά επίκαιρο σήμερα)… γράφτηκε σε μια περίοδο (μέσα δεκαετίας 80) που η Ελλάδα ήταν πολύ διαφορετική, με κύριο πολιτιστικό πρόβλημά της τον… μικροαστισμό και την πνευματική ρηχότητα των περισσότερων ντόπιων διανουμένων. Σήμερα όλοι αυτοί κατάντησαν σχεδόν… ανύπαρκτοι, βέβαια, αλλά… μπήκαμε σε άλλη φάση, πολύ χειρότερη τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την εξω-διαδικτυακή κουλτούρα. Από την άλλη πλευρά, σήμερα περνάμε επίσης και μια θετική περίοδο… (αφανούς) Αναγέννησης του Λόγου μέσω του διαδικτύου και της μπλογκόσφαιρας, μέσα στην οποία πρέπει (νομίζω) να επανα-προσεγγιστούν δημιουργικά (και κριτικά) πάρα πολλά θέματα του (προ-διαδικτυακού) πολιτιστικού παρελθόντος Ενα από αυτά τα θέματα, είναι κι ο Οδυσσέας Ελύτης, για τον οποίο η πρώην σύντροφός του, ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου δήλωσε πρόσφατα (πολύ σωστά) τη ριζική αντίθεσή του (όσο ζούσε) σε… πολιτικές καπηλείες του έργου του, όπως αυτή που πρόσφατα επιχείρησε η… Νέα Δημοκρατία (μπλιαχ – σκατά στη μούρη των εγκληματικά ηλίθιων ΝουΔούλων -λέω γω).

Ανέκαθεν μελέτησα (και εκτίμησα) την ποίηση του Ελύτη σαν κάτι πολύ ξεχωριστό και… (παραδόξως για πολλούς) κυρίως μη-εθνικιστικό. Η ανικανότητα όμως, πάρα πολλών διανοουμένων σήμερα, να διακρίνουν μεταξύ ενός διαχρονικού (και πανανθρώπινου) ποιητικού έργου με τοπικές «εθνικές» αναφορές και ενός μη-διαχρονικού, μη-πανανθρώπινου… εθνικιστικού προπαγανδιστικού έργου βρωμερών πολιτικάντηδων (που υποδύονται πατριωτισμό «φορώντας» Ελύτη) δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν πια (ούτε και την… κ. Ηλιοπούλου -χεχε).

Δείτε επίσης:

Προηγούμενες αναρτήσεις, με θέμα τον Οδυσσέα Ελύτη, σε αυτό το blog, είναι εδώ:

https://omadeon.wordpress.com/category/elytis

[…]

6 comments

  1. Κάποτε ένας καλός μουσικός μου είπε οτι το μουσικό ή κάθε έργο, από τη στιγμή που το δημιουργείς, παύει να ανήκει σε εσένα, φεύγει από εσένα, ανήκει στην ανθρωπότητα. Υπ αυτή την έννοια, κάθε δημιούργημα προσφέρει στον καθένα αυτό που εκείνος μπορεί να δει, να ακούσει, να διαβάσει, και δεν έχει νόημα να βάζουμε μια ταμπέλα από κάτω. Ούτε ο ίδιος ο δημιουργός δεν μπορεί να ξέρει τις διαστάσεις που μπορεί να φέρει το έργο του. Φυσικά αυτή η παρατήρηση δεν αφορά πολιτική καπηλεία από κόμματα τύπου ΝΔ κλπ. Αλλά το να «μυρίζω» εγώ Αιγαίο στον Ελύτη, πατρίδα με λίγα λόγια, τι πειράζει, και ποιος μπορεί να το απαγορεύσει; Ή εσύ πανανθρώπινες αλήθειες;

    Ενδιαφέρουσα δουλειά!

    Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι!

    • Ευχαριστώ και πάλι για τα καλά σου λόγια και αντεύχομαι ένα κεφάτο και ευχάριστο καλοκαίρι, αγαπητή κ.κ.

      Οσον αφορά την (1η) επισήμανση που αναφέρεις, είναι φυσικά ολόσωστη. Σε βαθμό που μερικές φορές, αν ένας ποιητής (ο Ελύτης εν προκειμένω) δράσει απόλυτα ευσυνείδητα και «αντικειμενικά» σαν «λείος καθρέφτης» του κόσμου (που περιγράφει) τότε… ανάμεσα στις έννοιες και τα μηνύματα που _ξέρει_ ότι μεταδίδει, θα εισχωρήσουν και έννοιες ή μηνύματα που δεν είχε καν πρόθεση να ανασύρει στο φως, ούτε καν ήξερε, ενδεχομένως, αρχικά.

      Σκέφτομαι να γράψω περισσότερα για το συγκεκριμμένο ποίημα, από αυτή την συγκεκριμμένη οπτική γωνία. Διότι το «τύχη μισή, σκοτώνουν οι μισοί» δεν είναι ξεκομμένο από δύο προηγούμενες παραγράφους(ποιήματα) κάθε μία εκ των οποίων αναφέρεται σε 7 (7+7=14) άδικες ιστορικές… δολοφονίες Ελλήνων από Ελληνες (και παρόμοια έκτροπα… Ελλήνων). Δηλαδή, αυτή η ενότητα, η «Και με φως και με θάνατον» δεν είναι τόσο πολύ «ύμνος στην ελληνικότητα», όσο… αιχμηρή ιστορική (αυτο)κριτική της ! Επίσης, ένα μεγάλο μέρος της ίδιας ενότητας είναι μπαράζ παραθέσεων ποιητικών εδαφίων (και ρητών) από μη-έλληνες δημιουργούς (Γκαίτε, Μπωντλαίρ, και πλήθος άλλων) σε… διάφορες ξένες γλώσσες, τόσες πολλές ώστε αν δεν είχε ο Ελύτης κερδίσει τη συμπάθεια του ελληνικού κοινού, κάποιοι μπορεί να τον συκοφαντούσαν σαν… νεοταξίτη και ακραίο (ή μέχρι και «ξενομανή»)… κοσμοπολίτη (χαχαχα…)🙂

      Τώρα, στη 2η επισήμαση σου, μια πιθανή απάντηση είναι ότι… επίκεντρο μιας (λέμε τώρα) πλήρους ή πληρέστερης κατανόησης κάποιου ποιητικού έργου πρέπει να είναι το ξεπέρασμα των «προφανών προβολών του νου», τις οποίες κάνει ο καθένας μας, αρχικά, πολλές φορές χωρίς να τις ελέγχει…

      Δεν είναι λοιπόν θέμα «απαγόρευσης» του να κάνει κάποιος μια Χ προβολή, αλλά θέμα διαύγασης και (αυτ)επίγνωσης. Το φλέγον θέμα δεν είναι καν η προβολή αυτή, αλλά ποιά άλλα στοιχεία και έννοιες ίσως επισκιάζει…

  2. Ξανάκουσα το κομμάτι μετά από καιρό, σήμερα δηλαδή. Και λέω «άκουσα» γιατί δεν κοίταζα το video. Νομίζω οτι η μουσική του αυτή καθ΄αυτή έχει κάτι απόκοσμο, αντίστοιχο με το ποίημα. Συνεπώς θα προτιμούσα μάλλον να είναι πιο καθαρά τα λόγια στο άκουσμα, σε κάποια σημεία που είναι θολά, ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί από την εικόνα, που μάλλον σου αποσπά την προσοχή στα χορευτικά και τα εφέ και να μπορείς μόνο να ακούς και να καταλαβαίνεις τα λόγια.

    Τώρα που το ξανακούω καθώς γράφω, είναι κάπως Θεοδωρακικό; 🙂

    Σχετικά με το σχόλιό σου της 8/8 (έλειπα) η διαύγαση δεν είναι ζητούμενο για κάθε αναγνώστη – μέτοχο ενός καλλιτεχνικού έργου/δημιουργίας. Αλλά αν είναι, έχεις δίκιο πως προφανείς προβολές την δυσχεραίνουν, ίσως.

    • ΟΛΑ σωστά, αγαπητή κ.κ.

      Για να σου δείξω… πόσο μέσα έπεσες σε όσα διαπίστωσες, κι εγώ προτιμούσα στην αρχή το κομμάτι ΧΩΡΙΣ καθόλου εικόνα. Αρχικά ήθελα να το βγάλω χωρίς κανένα εφφέ, μόνο με στατική εικόνα (του ποιήματος). Μετά όμως… κάποιοι φίλοι (εκτός διαδικτύου) μου είπαν ότι δεν ακούγονται καλά τα λόγια, κι έτσι άρχισα να «παίζω» με το φωτισμό των στίχων, ώστε να μπορεί κανείς (τουλάχιστον) να διαβάσει τα λόγια.
      Λίγες μέρες πριν το τελικό ανέβασμα στο YouTube, έτυχε να «παίξω» λιγάκι με τεχνικές συγχρονισμού χορού (με video) και μου άρεσαν τα αποτελέσματα, οπότε… τα άφησα μόνιμα στο τελικό video.

      Εκ των υστέρων, πιστεύω κι εγώ ότι εν μέρει επισκιάζονται οι (πράγματι) απόκοσμοι στίχοι (και η απόκοσμη μουσική) από τη χορευτική απόδοση. Ιδανικά, νομίζω χρειάζονται δύο διαφορετικές ενορχηστρώσεις, μία απολύτως κλασσική (με κλασσικά όργανα) και μία χορευτική (100% για Clubbing). Αλλά είναι πολλή δουλειά (χεχε) όπως είναι πολλή δουλειά και να καθαρίσει 100% ο ήχος των φωνητικών. (ΚΑΙ τα δύο θα γίνουν κάποτε, ελπίζω)

      Αλλά και με τις άλλες δύο επισημάνσεις συμφωνώ. Δηλαδή….
      [1] Ναι, ΕΙΝΑΙ κάπως «θεοδωρακικό», συνειδητά κιόλας, αν κι είναι επίσης… «δελφινάτο» -χεχε- επηρεασμένο από προηγούμενη σύνθεσή μου με θέμα δελφίνια, (που ξέρεις) από όπου πήρα σχεδόν όλη τη δομή της αρμονίας (εν μέρει και της μελωδίας). (αυτο-αντιγραφή -χεχε)
      [2] Ναι, δεν είναι πάντα η διαύγαση το ζητούμενο. Νομίζω όμως ότι ειδικά στην ποίηση (γεμάτη νοήματα και ιδέες) απαιτείται περισσότερο.

      __________
      Y.Γ. Δύο διαφορετικές εκδοχές της πηγής που χρησιμοποιήθηκε, σαν κυρίαρχη δομή αρμονίας κυρίως:

      1) http://soundclick.com/share.cfm?id=4443664

      2) http://soundclick.com/share.cfm?id=4444200

      (όπου ΚΑΙ οι δύο χρήζουν… ξανα-φτιάξιμο, για «ηχητικό εκσυγχρονισμό», μετά από τόσα χρόνια -νομίζω)

      ________
      Υ.Γ.2 Οσον αφορά την «κλασσική» ενορχήστρωση, έχω κατεβάσει… πολλά gigabyte από μουσικά όργανα κλασσικής ορχήστρας. Και για την χορευτική εκδοχή επίσης πολλούς νέους ήχους για ρυθμό και συνθεσάϊζερ. Μέσα στο φθινόπωρο ελπίζω να παράγουν αποτελέσματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s