Το Πλήρες ανέκδοτο του Ζίζεκ για την Απεργία ΟΛΜΕ + ‘Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη’

Στό άρθρο «Το πάθος για τα Υπουργεία είναι δυνατότερο από την Απεργία« (αριστερό blog), ο Γιάννης Κυριακάκης θυμήθηκε ένα ανέκδοτο του Ζίζεκ. Εκτός όμως από το ίδιο το ανέκδοτο, ο Ζίζεκ συνηθίζει να λέει περισσότερα, όταν το αφηγείται. Πολύ περισσότερα, που μάλιστα… αφορούν και το θέμα της «απεργίας που δεν έγινε ποτέ« (εμμέσως, πλην σαφώς).

Ορίστε λοιπόν η πλήρης αφήγηση του ανεκδότου, από τον Ζίζεκ, σε ένα video με ελληνικούς υπότιτλους, που είχα φτιάξει το Φεβρουάριο του 2010. Αυτό το video κυκλοφόρησε παντού, με πάνω από 37 χιλάδες views. (Δεν αποκλείεται να το είχε δει και ο Γιάννης Κυριακάκης -χεχε):

Οπως γράφει ο Γιάννης Κυριακάκης,

ΥΓ: Διάβασα ότι σήμερα 17/5, πρώτη μέρα των Πανελλαδικών εξετάσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ – μετά το μεγάλο ξεπούλημα –κατέθεσε πρόταση νόμου στη Βουλή για άρση της επιστράτευσης των εκπαιδευτικών και μου ήρθε στο μυαλό ένα ανέκδοτο που συνηθίζει να λέει ο Ζίζεκ.

«Στην κατεχόμενη από τους Μογγόλους Ρωσία του 15ου αιώνα, ένας χωρικός και η γυναίκα του περπατάνε σε έναν βρώμικο χωματόδρομο γεμάτο σκόνη. Σταματάει τότε δίπλα τους ένας έφιππος Μογγόλος πολεμιστής και λέει στον χωρικό πως θα βιάσει τη γυναίκα του, προσθέτοντας ότι «επειδή ο δρόμος έχει πολλή σκόνη, θέλω να μου κρατάς εσύ τα αρχίδια, την ώρα που το κάνω για να μην σκονίζονται. Λίγο αργότερα ο βιασμός τελειώνει, και ο Μογγόλος φεύγει με το άλογό του. Ο χωρικός αρχίζει να γελάει και να πανηγυρίζει. Η έκπληκτη γυναίκα του τον ρωτά: πώς μπορείς να πανηγυρίζεις ενώ με βίασαν με τόσο κτηνώδη τρόπο; Και ο χωρικός απαντά: αφού τα κατάφερα: τα αρχίδια του γέμισαν σκόνη!».

  • E, ναι…

Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι (και ο… Σαμαράς στη Βουλή) για «κατάθεση νόμου» που δεν έχει ούτε μία στο τρισεκατομμύριο πιθανότητες να πετύχει!

  • Σταματήστε πια, να «καταθέτετε νόμους». Τέτοιo θέατρο περιττεύει! Κανένα απολύτως νόημα δεν έχει η (εκ του ασφαλούς) «κατάθεση νόμων» που αποκλείεται εκ των προτέρων η ψήφισή τους.
  • Κανένα νόημα δεν έχει, τώρα πια, ΟΥΤΕ η ίδια η παρουσία σας στη Βουλή, σύντροφοι βουλευτές! Αντί να περιμένετε… με λαχτάρα την ημέρα που θα γίνετε κυβέρνηση (ΑΝ γίνετε)… πολύ καλύτερο θα ήταν να είχατε βρει ευκαιρία ή αφορμή για να αποχωρήσετε από τη Βουλή, προ πολλού. Η απεργία των εκπαιδευτικών ήταν μια τέτοια ευκαιρία, αλλά (από ό,τι φαίνεται) υπερίσχυσε ο δισταγμός και ο φόβος για το πολιτικό κόστος της.

Yποτιμήθηκε σοβαρά (μεταξύ άλλων) και η ανακοίνωση-κόλαφος της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία δημοσιεύτηκε ελάχιστες ώρες πριν το ξεπούλημα της απεργίας από τους συνδικαλισταράδες της ΟΛΜΕ, στην κατάπτυστα αντι-δεοντολογική δεύτερη ψηφοφορία τους, περί «όρων και προϋποθέσεων». Εκείνη η ανακοίνωση πρόσφερε όμως (εκτός από απροσδόκητη διεθνή στήριξη στους απεργούς) και μία άριστη ευκαιρία (ή αφορμή) για σας, κ.κ. βουλευτές της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, για να αποχωρήσετε από τη Βουλή, καταγγέλλοντας την επιστράτευση (όπως και η «Διεθνής Αμνηστία») σαν Παραβίαση Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, χώρια που ήταν και παραβίαση του Συντάγματος [ό,τι κι αν «αποφάνθηκε» το ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟ «Συμβούλιο της Επκρατείας»].

Εσείς όμως… ζείτε στην κοσμάρα σας, αφοσιωμένοι στην ξεπερασμένη πολιτική του «ώριμου φρούτου» (που «ενισχύει μόνο την φρουτο-παραγωγή της κυβέρνησης» όπως εξήγησαν ΚΑΙ οι δικοί σας σύντροφοι του «Red Notebook») ή του ΗΛΙΘΙΟΥ… Παπαδημούλειου δόγματος  «θα σας τρελλάνουμε στη νομιμότητα».

Αυτή τη στιγμή, πολεμάτε μία κυβέρνηση αγρίως παρανομούσα σε βάρος Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και σε βάρος του Συντάγματος, την οποία όμως…  νομιμοποιείτε ΕΣΕΙΣ οι ίδιοι ολοένα και περισσότερο, μέσω της παρουσίας σας στη Βουλή, ΚΑΘΕ στιγμή. (Σκεφτείτε το…)

  • Ελπίζω λοιπόν, να είδατε το πεντάλεπτο video του Ζίζεκ, μέχρι το τέλος. Διότι…

  • Όχι μόνο το ανέκδοτο, αλλά και όσα ακολουθούν, σας αφορούν, κ.κ./σύντροφοι βουλευτές!


UPDATE 1: Αρχικά, ήθελα να κάνω κι ένα άλλο ποστ, πολύ πιο σημαντικό, αμέσως μετά ή πριν αυτό εδώ: -Μία αναδημοσίευση του άρθρου «Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη« που (κατ’ εμέ) εξιστορεί ΟΛΗ την αλήθεια και ΜΟΝΟ την αλήθεια για το ξεπούλημα της απεργίας των εκπαιδευτικών. Αποφάσισα όμως, εκ των υστέρων, να το αναδημοσιεύσω ΟΛΟ εδώ. Διότι θέλω να διαδοθεί ΜΑΖΙ με το σχετικό… ανέκδοτο. Ακολουθεί το άρθρο (τονισμοί δικοί μου):

Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη (του Λευτέρη Παπαθανάση)

by lefterisp in επικαιροτητα, εκπαιδευση

Το βράδυ της Τρίτης 14 μάη 2013 αγαπούσα όλο τον κόσμο. Το βράδυ της Τετάρτης 15 μάη 2013 ήμουν ήδη 80 χρονών. Αυτό δεν ενδιαφέρει κανένα φυσικά, όπως μπορεί να μην ενδιαφέρουν κανένα και οι παρακάτω σκέψεις. Για πολλούς λόγους όμως, θα ήταν ανέντιμο να μην τις καταγράψω. Θα προσπαθήσω να τηρήσω μια κάποια χρονολογική σειρά.

  1. Η κυβέρνηση κατέθεσε τα μέτρα αιφνιδιαστικά την Πέμπτη πριν τις εαρινές διακοπές ενώ μέχρι και μια μέρα πριν διαβεβαίωνε τους πάντες ότι δεν θα το κάνει. Όλα τα υπόλοιπα που γράφονται, ότι οι εκπαιδευτικοί το ξέραμε από πριν, αλλά περιμέναμε τις εξετάσεις για να αντιδράσουμε, είναι απλά κακόβουλα και σκόπιμα ψέματα.

  2. Από την Παρασκευή το πρωί κιόλας, ο κόσμος των εκπαιδευτικών μπήκε σε αναβρασμό. Στη δική μου ΕΛΜΕ, μετά από μαζική αυθόρμητη παράσταση διαμαρτυρίας στην Περιφερειακή Διεύθυνση, στείλαμε αίτημα στην ΟΛΜΕ να κηρύξει απεργία διάρκειας και μέσα στις εξετάσεις. Το ότι η ΟΛΜΕ εισηγήθηκε απεργία «σε αντίθεση με τις διαθέσεις των εκπαιδευτικών» είναι επίσης ένα μεγάλο ψέμα.

  3. Η κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της τις δύο βδομάδες διακοπών, όπου με κλειστά τα σχολεία μπορούσε να λέει ό,τι θέλει. Αυτό, σε συνδυασμό με τα μασημένα (λόγω κομματικών εξαρτήσεων) λόγια  των συνδικαλιστών του προεδρείου της ΟΛΜΕ στα ΜΜΕ, έδωσε πολύτιμο χρόνο για πραγματικό όργιο προπαγάνδας.

  4. Παρά το γεγονός αυτό, οι διακοπές δεν ήταν ολοκληρωτικά νεκρός χρόνος για το κίνημα. Στη δική μου ΕΛΜΕ η απεργιακή επιτροπή συγκροτήθηκε μέσα στις διακοπές, συνεδρίασε μαζικότατα δύο φορές, και οργάνωσε μοιράσματα υλικού στην πόλη.

  5. Η Αριστερά αποσύρεται από το παιχνίδι. Το ΚΚE με κεντρικό του στέλεχος εκφράζει τη λογική του νοικοκύρη, «αν γίνει απεργία στις εξετάσεις θίγονται τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας» και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ βάζει τον εκπρόσωπό του να μας πει να «προσέξουμε τις κινήσεις μας για να μην έχουμε την κοινωνία απέναντί μας». Μετά απ’αυτό, είναι δεδομένο ότι η απεργία αν προχωρήσει, θα το κάνει χωρίς πολιτική κάλυψη.

  6. Στο μεταξύ, η κυβέρνηση αποφασίζει την επιστράτευση. Ο Σαμαράς δίνει εξετάσεις στα αφεντικά και προσπαθεί να πείσει ότι κυβερνά με σιδερένιο χέρι. Με αυτή την κίνηση υψηλού ρίσκου, ελπίζει ότι θα σπείρει κλίμα ματαιότητας στον κλάδο, ελπίζει ότι οι συνελεύσεις της Τρίτης ή δεν θα γίνουν καν ή ότι και να γίνουν θα είναι άμαζες με αποφάσεις κατά της απεργίας.

  7. Τη Δευτέρα, πρώτη μέρα στο σχολείο, μαθαίνουμε ότι η ΑΔΕΔΥ μας πουλάει και δεν βγάζει απεργία για την Παρασκευή (πρώτη μέρα των εξετάσεων), αλλά για την Τρίτη! Παρά την αγανάκτηση των συναδέλφων για το πρώτο αυτό άδειασμα, η απεργία αυτή δεν έπρεπε να καεί (προσωπικά και προπαγάνδισα την απεργία, και απήργησα).

  8. Το απόγευμα της Δευτέρας γίνονται σε όλη την Ελλάδα μαζικότατα συλλαλητήρια συμπαράστασης και κατά της επιστράτευσης. Η κυβέρνηση χάνει το πλεονέκτημα και το επιχείρημα «η κοινωνία δεν θα υποστηρίξει τους εκπαιδευτικούς» αρχίζει να καταρρέει.

  9. Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ συναντιέται με το ΔΣ της ΟΛΜΕ («στα πλαίσια της συνάντησης της ΟΛΜΕ με όλα τα κόμματα» διευκρινίζει, για να μην τον κακολογήσουν ότι μας στηρίζει προνομιακά). Στο τέλος της συνάντησης δηλώνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να πάρει πίσω τα μέτρα, να γίνουν οι εξετάσεις και μετά να κάνει διάλογο. Κουβέντα για την απεργία. Επιβεβαιώνεται οριστικά ότι πάμε για μια μεγάλη πολιτική μάχη (τι πιο μεγάλο από το κουρέλιασμα της Δημοκρατίας?) χωρίς πολιτικό φορέα. Η χαρά του αναρχικού…

  10. Στα σχολεία επικρατεί πνεύμα αγώνα και αισιοδοξίας, τα πρώτα μηνύματα από τις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ μιλάνε για απίστευτη μαζικότητα και συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της απεργίας. Κάποιοι αρχίζουν να ανησυχούν.

  11. Η εικόνα επιβεβαιώνεται την Τρίτη με 20,000 εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν στις συνελεύσεις όπου επικυρώνεται η εισήγηση για απεργία. Οι περισσότεροι συνάδελφοι έχουν ήδη πάρει τα χαρτιά της επιστράτευσης στο χέρι και ψηφίζουν υπέρ της απεργίας. Η κυβέρνηση τρώει τα μούτρα της. Το τελευταίο της χαρτί καίγεται. Κάποιοι στοργικοί πατέρες θα γράψουν αργότερα ότι οι συνάδελφοι δεν ήξεραν τι ψήφιζαν. Ανοησίες. Οι συνάδελφοι ψήφισαν υπέρ της προκήρυξης της απεργίας, σε πείσμα της κυβέρνησης. Οι συνάδελφοι ζητούσαν από την ΟΛΜΕ να βγει την Τετάρτη το βράδυ και να ανακοινώσει απεργία και μέτρα στήριξής της. Και γι’αυτό κάποιοι τα κάνανε πάνω τους. Και δεν ήταν μόνο η κυβέρνηση…

  12. Πάρα πολλές συνελεύσεις μετατρέπονται σε αυθόρμητα, μαζικά συλλαλητήρια. Επικρατεί κλίμα νίκης.

  13. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν θα μπορούσε να είναι σε χειρότερη θέση. Δεν τόλμησε να σηκώσει καν το βάρος μιας ευθείας στήριξης της απεργίας και ξέρει ότι ο «μεσαίος χώρος» στον οποίο αποβλέπει πια εκλογικά θα του χρεώσει οποιαδήποτε φασαρία το πρωί της Παρασκευής. Στάση πολιτικής δειλίας, που θα αποβεί αυτοκαταστροφική. Η αποφασιστική τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο πλευρό της απεργίας και κατά της επιστράτευσης, το αίτημα για άμεση παραίτηση της κυβέρνησης και η πολιτική/πρακτική κάλυψη των απεργών απέναντι σε όποιες διώξεις, θα ήταν ένα σαφές μήνυμα προς την κοινωνία. Ακόμη κι ο «μεσαίος χώρος» λατρεύει τα σαφή μηνύματα. Ειδικά όταν έρχονται από κείνον που έχει τα κότσια να μιλάει σαν κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού και όχι σαν βρεγμένη γάτα.

  14. Η Άκρα Αριστερά μένει πια ο μόνος πολιτικός χώρος που καλύπτει πολιτικά την απεργία. Κι εδώ φαίνονται οι μεγάλες αδυναμίες της. Ενώ οι άνθρωποί της έδωσαν τα πάντα για την απεργία και το άπλωμά της στην κοινωνία, αυτό έγινε με λειψό τρόπο. Μια τέτοιας έκτασης πολιτική μάχη δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί με όρους κινήματος συμπαράστασης. Οι εκπαιδευτικοί έπρεπε να γίνουν η αιχμή σε ένα καθολικό κίνημα ανατροπής. Για να γίνει αυτό, τα ιδιαίτερα εκπαιδευτικά αιτήματα έπρεπε να συμπυκνωθούν στο «υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας» και να περάσουν σε δεύτερο πλάνο. Η όποια συμπόρευση έπρεπε να προχωρήσει με κεντρικό σύνθημα «Κάτω  Επιστράτευση! Κάτω η Κυβέρνηση!» και να πλαισιωθεί με τα συνθήματα για τον κατώτατο μισθό, ενάντια στις απολύσεις και την ανεργία, ενάντια στα χαράτσια κλπ. Αυτό δεν έγινε και ούτε επιχειρήθηκε από κείνους που το έβλεπαν, στο όνομα της μέγιστης ενότητας λίγες στιγμές πριν τη μάχη.

  15. Την Τετάρτη το πρωί ξεκινά η συνεδρίαση των εκπροσώπων των ΓΣ στην ΟΛΜΕ. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι εκπρόσωποι είναι εξουσιοδοτημένοι να ψηφίσουν μόνο υπέρ της απεργίας. [Μου έρχεται το πρώτο μήνυμα ότι κάτι ετοιμάζεται, αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω] Δεύτερο λάθος της Άκρας Αριστεράς το ότι δεν προχώρησε στα απαραίτητα ξεκαθαρίσματα στο μέχρι πού φτάνει η ενότητα του απεργιακού μπλοκ, στα πλαίσια της τακτικής «ας βγει η απεργία και η κίνηση της βάσης θα της δώσει το σωστό περιεχόμενο». Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι η ίδια η συνέλευση των εκπροσώπων έπρεπε εξαρχής να αντιμετωπιστεί σαν μάχη, με τη διασφάλιση ότι οι εκπρόσωποι θα είναι αγωνιστές/ριες του απεργιακού μπλοκ.

  16. Τρίτο λάθος της Άκρας Αριστεράς η πολιτική στο όνομα εμμονών. Η Παρασκευή είχε ήδη ανακηρυχθεί στη «μεγάλη μέρα του αγώνα» και κάθε παλαβομάρα έπαιρνε το χειροκρότημά της. Κάποιοι έφτασαν να φαντασιώνονται συγκρούσεις έξω από τα εξεταστικά «όπως το ‘98», ξεχνώντας ότι το ’98 ο αντικειμενικός στόχος του κινήματος ήταν η πρακτική ματαίωση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ. Για μεγάλο μέρος της Αριστεράς, η απεργία είχε ήδη μετατραπεί σε θέαμα με πολλούς θεατές της κερκίδας να ζητούν από τους αυτουργούς τα πιο απίθανα πράγματα. Αυτό μπλόκαρε σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις της Άκρας Αριστεράς: οποιαδήποτε πρόταση «δεξιότερη» της σύγκρουσης, θα έφτανε για να καταδικάσει το φορέα της. Ευτυχώς είμαι απαλλαγμένος από το άγχος του αν διάφοροι χομπίστες ή μικροηγέτες με χαρακτηρίσουν «δεξιό» (ή οτιδήποτε), κι έτσι μπορώ να λέω αυτό που σκέφτομαι.

  17. Κι εδώ ερχόμαστε στο μεγάλο ζήτημα: Υπήρχαν οι όροι ώστε το κίνημα να σπάσει την επιστράτευση? Δεν θέλει και πολλή σκέψη και ας μην το κουράζουμε. Τα ενδεχόμενα κινούνται από την περίπτωση να απεργούσαν 86,000 εκπαιδευτικοί μέχρι την περίπτωση να μην απεργούσε ούτε ένας. Σημειώνω για την ιστορία ότι η άποψη που λέει ότι οι εκπαιδευτικοί δεν θα απεργούσαν δείχνει πολύ μικρή σχέση με το χώρο και την πραγματικότητα: 10,000 συνάδελφοί μας αναπληρωτές απολύονται άμεσα (χωρίς ελπίδα επαναπρόσληψης το Σεπτέμβρη) και αρκετές χιλιάδες από τους μόνιμους θα δουν την πόρτα το επόμενο διάστημα. Όποιος όμως εκπροσωπεί και μιλά μόνο με τα «ρετιρέ», δεν μπορεί να το δει αυτό. Όποιος σήμερα λέει «σας προστάτεψα από την απόλυση λόγω απεργίας», απλά αποκρύπτει ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα πολλοί από μας θα έρθουν αντιμέτωποι με την απόλυση σαν «υπεράριθμοι», σαν «επίορκοι», σαν «ανεπαρκείς».

  18. Ακριβώς για να μην το κουράζουμε θα περιοριστώ να εξετάσω το χειρότερο σενάριο, το να μην απεργούσε ούτε ένας. Με προκηρυγμένη την απεργία, θα πηγαίναμε την Παρασκευή με απεργία της ΔΟΕ, στάσεις εργασίας και απεργίες από πολλά σωματεία, συλλαλητήρια. Οι επιτηρητές θα πήγαιναν στα σχολεία ως επιστρατευμένοι απεργοί (ίσως και με κάποιους ακτιβισμούς. Πολλές ιδέες είχαν πέσει στο τραπέζι), όπως έχει συμβεί με όλους τους κλάδους που επιστρατεύτηκαν. Θα ήταν αυτό (το χειρότερο σενάριο είναι αυτό, στο ξαναλέω) ήττα? Για κούνα λίγο το κεφάλι σου. Θα ήταν η πρώτη φορά που κυβέρνηση, για να πραγματοποιήσει τις Πανελλαδικές, τον πιο αξιόπιστο και «ιερό» θεσμό της νεοελληνικής κοινωνίας, θα έπρεπε να έχει 86,000 εκπαιδευτικούς επιστρατευμένους και ΜΑΤ έξω απ’τα σχολεία. Από την Παρασκευή το μεσημέρι και μετά, θα είχαμε μπροστά μας έναν τσαλακωμένο αντίπαλο. Τα πολιτικά γεγονότα που θα ακολουθούσαν κανείς δεν μπορεί να τα υποθέσει, όμως εκτιμώ ότι θα ήταν μόνο υπέρ μας.

  19. Η απεργία έπρεπε να προκηρυχθεί, και την Πέμπτη το βράδυ οι κατά τόπους συνελεύσεις έπρεπε να δώσουν στην ΟΛΜΕ το κλίμα (ένα skype θα αρκούσε, δεν είναι τίποτα). Την Πέμπτη το βράδυ έπρεπε να αποφασιστεί αν πάμε για υλοποίηση της απεργίας με καλή συμμετοχή ή αν πάμε για την τακτική «επιστρατευμένων απεργών» που περιέγραψα παραπάνω. Η συζήτηση που έγινε στην ΟΛΜΕ για το αν υπήρχαν οι όροι να προκηρυχθεί η απεργία ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

  20. Την Τετάρτη λοιπόν, σύμφωνα με το σκεπτικό που ανέπτυξα παραπάνω, ήταν σαφές ότι όποιο σενάριο και να έβγαινε την Παρασκευή με την απεργία ανοιχτή, η κυβέρνηση έχανε (είτε θα έπεφτε άμεσα λόγω σπασίματος της επιστράτευσης, είτε θα ήταν σοβαρά τσαλακωμένη). Σε κάθε περίπτωση οι εκπαιδευτικοί θα είχαμε καταφέρει από κάτι μέχρι τα πάντα.

  21. Μπορεί παραπάνω να έγραψα ότι κανείς δεν μπορεί να υποθέσει τις εξελίξεις μετά απ’αυτό, όμως σύμφωνα με το σκεπτικό μου θα ήταν κατακλυσμικές. Το ήθελαν όλοι αυτό? Απ’ότι φάνηκε, όχι. Για τις δυνάμεις της αστικής μοιρολατρίας μέσα στο εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η απρόβλεπτη αυτή απεργία ήταν ένας μεγάλος μπελάς από την αρχή, που μάλιστα μεγάλωνε όσο περνούσαν οι στιγμές. Αν την Τετάρτη το βράδυ βγαίναμε με απεργία, ο  πολιτικός χρόνος μέχρι την Παρασκευή το πρωί θα ήταν απίστευτης διάρκειας. Αυτό ο μοιρολάτρης, εκείνος που δεν έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις που απελευθερώνει η κίνηση των μαζών, μπορεί μόνο να το φοβάται. Επίσης, είναι βέβαιο ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ γνωρίζει πολύ καλά ότι ο τρόπος που θα πέσει η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά είναι που θα καθορίσει τις απαιτήσεις του κινήματος από μια επόμενη κυβέρνηση «ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ and friends» και γι’αυτό έχει διατάξει την κινηματική απόσυρση του κομματος (πράγμα που στη συνέχεια εκλογικεύεται στο «αφού βλέπεις ότι δεν κινείται τίποτα, τι να κάνουμε?»). Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ παρέμεινε εγκλωβισμένος στη λογική του «ώριμου φρούτου» και η (όποια) απεργία χάλαγε τη σούπα.

  22. Έτσι, η ηγεσία των ΣυνΕΚ σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βάσης της παράταξης, συνέπραξε στην πραξικοπηματική ανατροπή της απόφασης των ΓΣ των ΕΛΜΕ και ανέστειλε την απεργία. Το αν η κριτική μας απευθύνεται αποκλειστικά σ’αυτούς έχει να κάνει με δύο λόγους: α) ότι από τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ δεν θα μας έκανε και μεγάλη έκπληξη, και β) γιατί χωρίς τη σύμπραξη των ΣυνΕΚ, το πραξικόπημα δεν θα είχε καμία τύχη. Η απεργία δεν θα μπορούσε να ανασταλεί «αναίμακτα» από τις κυβερνητικές δυνάμεις μόνο. Επειδή υπάρχουν φωνές μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που λένε ότι κατά βάθος η απόφαση των ΣυνΕΚ να συμπράξουν στο πραξικόπημα ήταν σωστή, η θέση μου είναι ξεκάθαρη: Ακόμη κι αν αυτοί οι άνθρωποι (πρώην πια σύντροφοι, οριστικά για πολύ κόσμο) ήθελαν να διορθώσουν τις αποφάσεις των «άτακτων μικρών και άμαθων» ΕΛΜΕ σαν σοφοί πατέρες, δεν είχαν κανένα δικαίωμα να το κάνουν στη συγκεκριμένη συνέλευση. Αν ήθελαν, ας επικύρωναν την απεργία και μετά ας κατέβαζαν νέα εισήγηση προς τις ΓΣ, που έτσι κι αλλιώς θα γινόταν την Πέμπτη (είπαμε, υπάρχουν και τα τηλέφωνα!). Ο τρόπος που ανατράπηκε η απόφαση των ΓΣ είναι πραξικόπημα και προδοσία. Οποιονδήποτε άλλον χαρακτηρισμό, προσωπικά τον θεωρώ ως εκ του πονηρού και νομίζω καταλαβαινόμαστε.

  23. Ένα άλλο «λεπτό» σημείο. Αυτή η υψηλότατου πολιτικού ρίσκου κίνηση των εκπροσώπων των ΣυνΕΚ δεν έγινε κατά λάθος. Μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι στην πιο κρίσιμη στιγμή της πιο κρίσιμης μάχης της περιόδου, οι άνθρωποι αυτοί ενήργησαν χωρίς τη συγκατάθεση (ή την προτροπή) της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Όλα αυτά που γράφουν κάποιοι απολογητές περί «ανεξαρτησίας κόμματος-κινημάτων» δεν πείθουν κανέναν. Δυστυχώς, βλέπω ότι όσο περνούν οι μέρες, τόσο πληθαίνουν οι φωνές μέσα στο χώρο αυτό που, ξεπερνώντας την αρχική οργή, όλο και περισσότερο αποδέχονται τη λογική «κατά βάθος αυτό έπρεπε να γίνει».

  24. Η Άκρα Αριστερά προσπάθησε να στηρίξει την απεργία. Η άποψή μας ήταν ότι η απεργία έπρεπε να προκηρυχθεί. Το επόμενο λάθος της Άκρας Αριστεράς είναι ότι εδώ βάδισε χειροτεχνικά, χωρίς σχέδιο. Έτσι φτάσαμε και στην πρόταση της συντρόφισσας Αγγελικής, για την οποία έγινε πολύς λόγος και γράφτηκαν διάφορες ανοησίες. Η άποψή μου είναι ότι εν μέσω επιστράτευσης, το να υπάρξει δημόσια δήλωση 500 (ή όποιου ικανού αριθμού) συνδικαλιστών, που θα δεσμεύονται ότι θα επιχειρήσουν να σπάσουν την επιστράτευση, είναι ένα αποδεκτό μέτρο στήριξης της απεργίας. Μπορεί να ήταν η σούπερ πρόταση, μπορεί να ήταν χαζή πρόταση, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η Άκρα Αριστερά τοποθετήθηκε υπέρ της απεργίας ενώ οι εκπρόσωποι των ΣυνΕΚ κατά, και μάλιστα παραβιάζοντας οποιαδήποτε δημοκρατική λειτουργία. Επειδή κυκλοφορεί σαν ξόρκι ανακούφισης το «όλοι φταίνε», πρέπει να λέγεται και να ξαναλέγεται ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ «ανεπάρκειας» και «ξεπουλήματος». Κάποιοι ξεπούλησαν, κάποιοι δεν μπόρεσαν να το αποτρέψουν, αυτό δεν μας κάνει όλους φταίχτες!

  25. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα αυτής της (απαράδεκτης για αριστερούς) τακτικής φάνηκε την Πέμπτη στα σχολεία αλλά και στις συνελεύσεις που ακολούθησαν: οργή, ταπείνωση, αποστράτευση και ακόμη χειρότερα επιθέσεις ενάντια στο συνδικαλισμό γενικά, στα κόμματα και τις παρατάξεις γενικά, στην αξία του αγώνα γενικά. Η χαρά του χουντικού ευγενική χορηγία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ…

Δεν θέλω να γράψω τίποτε άλλο. Παρά τη δυσμενέστατη και εξευτελιστική θέση που μας έφεραν οι νυν και οι wannabe κυβερνητικοί, η ιστορία δεν έχει ακόμη τελειώσει. Ελπίζω η 26η παρατήρηση να μας κάνει να χαμογελάσουμε και να κλάψουμε όπως εκείνο το υπέροχο βράδυ της Τρίτης…

poreia

(Η φωτογραφία τραβήχτηκε βιαστικά από το δημοσιογράφο Γιώργο Παπαχριστοδούλου. Για κάποιο λόγο προτιμώ αυτήν την “κουνημένη” εκδοχή από τις υπόλοιπες)

-Λευτέρης Παπαθανάσης

Enhanced by Zemanta

14 comments

  1. Μία μόνο επιφύλαξη, για το σημείο 23, του άρθρου του Λευτέρη Παπαθανάση.

    Το σημειο 23.

    Ένα άλλο «λεπτό» σημείο. Αυτή η υψηλότατου πολιτικού ρίσκου κίνηση των εκπροσώπων των ΣυνΕΚ δεν έγινε κατά λάθος. Μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι στην πιο κρίσιμη στιγμή της πιο κρίσιμης μάχης της περιόδου, οι άνθρωποι αυτοί ενήργησαν χωρίς τη συγκατάθεση (ή την προτροπή) της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

    Αυτό δεν γνωρίζω ΑΝ ισχύει, ιδιαίτερα δεδομένου του γεγονότος ότι διίστανται και οι απόψεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ μέλος και ΔΕΝ γνώρισα ποτέ τους λεγόμενους «μηχανισμούς του».

    Υπενθυμίζω όμως, ότι ελάχιστη ώρα πριν τα μεσάνυχτα έγινε η πραξικοπηματική δεύτερη ψηφοφορία. Επίσης, από αξιόπιστες προσωπικές μαρτυρίες κάποιων φίλων που ΕΜΠIΣΤΕΥΟΜΑΙ, «δεν ήξερε καν την τελική απόφαση ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν κόμμα, σαν Αυγή, σαν left.gr». Επίσης δεν είναι σίγουρο ΑΝ και ΠΟΙΟΙ επικοινώνησαν με ποιους, εκείνη την κρίσιμη στιγμή. (και δεν μπορώ ΟΥΤΕ να ξέρω ΑΝ οι φιλαλήθεις αυτοί φίλοι μου μετέδωσαν 100% αληθή στοιχεία).

    ΔΕΝ θέλω αυτό το ποστ να θεωρηθεί επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά (αντίθετα) θέλω να εκληφθεί σαν φιλαλήθης, σκληρή, αλλά ΚΑΙ εποικοδομητική κριτική, που είναι ίσως ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ και στον ΣΥΡΙΖΑ για να διασώσει την αξιοπιστία του στο εγγύς μέλλον.

    ΜΗ μου ζητάτε ευθύνες, είτε υπέρ είτε κατά του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα…

    ΔΕΝ με αφορά, διότι ΚΑΙ αυτό το κόμμα δεν τιθεται υπεράνω των λαΪκών συμφερόντων. Επανειλλημένα τους υπερασπίστηκα από κραυγαλέα και οφθαλμοφανή λάσπη (που δυστυχώς επικράτησε μέσω των διεφθαρμένων ΜΜΕ) – π.χ. ΑΥΤΟ ΕΔΩ.
    Ηρθε και ο καιρός της κριτικής, όμως. Ας την αξιοποιήσουν κάποιοι όπως νομίζουν, ΕΚΤΟΣ από αστήρικτη λάσπη.

    Τέλος… ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ «αριστεριστής» και ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ποτέ μέλος ΚΑΝΕΝΟΣ κόμματος.

    Αυτά από μένα, σαν «disclaimer»!

  2. Για όσους/όσες… αντέχουν να διαβάσουν μια αυτο-κριτική απολογία ενός εκπαιδευτικού, ηγετικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και της ΟΛΜΕ (από ό,τι κατάλαβα), ας δούνε αυτό το σύντομο άρθρο:

    http://www.epohi.gr/portal/politiki/14162-2013-05-19-17-24-57

    Ο ίδιος έχει γράψει πολύ περισσότερα στην προσωπική του σελίδα, πολύ πιο έντονη αυτο-κριτική, που μου γνωστοποιήθηκε εμπιστευτικά (γιατί αυτά ειδικά τα γραπτά ΔΕΝ είναι ορατά έξω από στενό κύκλο φίλων του όπου ΔΕΝ ανήκω)…
    …και κατά τη γνώμη μου έπρεπε να τα πει ΚΑΙ δημόσια
    (όπου, φυσικά τηρώ σεβασμό εχεμύθειας σε όσα δεν επιθυμεί να κάνει δημόσια).

    • κιτα επειδη ετσι οπως τιθεται ειμαστε θεοριτικα στον ιδιο κατεφιμισμον μιχανισμο με τον αλμπανη δεν νομιζω να ειναι εκπεδευτικος τορα αν θες να σου λυσο καπια εροτηματα το ζιτημα ειναι οτι ο συριζα εκανε την παπια πεταξε το μπαλακη χορης στηριξη στι συνεκ ι οποια κολοσε να προχοριση στο τελος

      • Δημήτρη γειά σου.

        Είναι κι αυτό που λες ΜΙΑ εκδοχή που άκουσα.

        Το θέμα είναι όμως, ΠΟΙΟΙ ψήφισαν λευκό (ή «όχι») στη δεύτερη ψηφοφορία
        (περί όρων και προϋποθέσεων).
        ΑΥΤΟΙ πρέπει να ΦΥΓΟΥΝ, πρώτα-πρώτα.

        Οι καλές προθέσεις, άλλωστε (αν είχαν), είναι… ΚΑΙ δρόμος για την κόλαση! (χεχε)
        ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑΝ.

  3. Omadeon, και βεβαια, δεν θα το εκλαβουν ως κριτικημ, αλλα ως λασπη, που βοηθα τον φασισμο. Κλασσικη ατακα απο συριζαιους. Σε θυμαμαι να τα παιρνεις με το Καζακη, που τα εχωνε στο συριζα. Σημερα, το υφος της κριτικης σου στο συριζα μου θυμισε τον Καζακη.

    • Δεν έχει νόημα έτσι κι αλλοιώς, για μένα, αυτού του είδους η συζήτηση.

      Συζητάμε επί γεγονότων, ΟΧΙ επί προσώπων και επί υπολήψεων

      Επιπλέν, ΥΠΑΡΧΟΥΝ άνθρωποι στον ΣΥΡΙΖΑ που συμφωνούν λίγο-πολύ, με μια τέτοια κριτική.

      Ακόμη και ο Αλμπάνης, στο άρθρο που παράθεσα λινκ από την «Εποχή», ΑΝ διαβάσει κανείς ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ όσα γράφει, δεν απέχει πολύ από μια τέτοια οπτική γωνία, αν και έκανε σοβαρά λάθη. Προσωπικά του καταλογίζω δειλία, ή ότι στάθηκε ΠΟΛΥ λίγος και ιδιαίτερα λίγος στην ΠΑΡΑΔΟΧΗ λαθών.

      Τώρα βέβαια, άλλου είδους άρθρα, μονόπλευρα «υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ» είναι αποδεδειγμένα εκτός θέματος, ή λανθασμένα και φανατικά.

      Ακολουθώ μηδενική ανοχή στη λάσπη. Εδώ όμως μιλάμε για γεγονότα.

      -Κι ας ΜΗ διανοηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να «καλύψει» τους «δικούς του».
      ΟΧΙ ΜΟΝΟ είναι ανεπίτρεπτο να λένε «δεν θέλουμε ανθρωποθυσίες» (συνδικαλιστών), αλλά εδώ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ΠΕΣΟΥΝ ΚΕΦΑΛΙΑ συνδικαλισταράδων.
      Ιδανικά έπρεπε να παραιτηθούν ΣΥΣΣΩΜΑ τα μέλη (όχι μόνο οι ηγεσίες) των συνδικαλιστικών παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον κατέχουν αιρετό αξίωμα.

      • Και ο καζακης επι προσωπων και γεγονοτων κανει κριτικη, αλλα του χρεωνουν λασπη και συνωμοσιολογια. Ετσι λοιπον, μην εκπλαγεις, αν και τεκμηριωνεις αριστα αυτο που υποστηριζεις, αμα σου χρεωσουν λασπη. Να σαι προετοιμασμενος, γι αυτο σου εδωσα παραδειγμα το Καζακη.

        • Ναι, αλλά… ο Καζάκης ξεπέρασε τα όρια, ρίχνοντας λάσπη σε αθώους ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ.
          (ακόμη και σε… μένα, ΕΜΜΕΣΑ). Οπως τεκμηρίωσα 100% στο ποστ εδώ

          https://omadeon.wordpress.com/2013/01/22/brookings-videos-on-greece/

          (ειδικά εναντίον του Ρέζνικ, εντελώς απαράδεκτος).

          ΜΗΝ ελπίζεις ότι θα επαναλάβουν τέτοια λάθη ΟΛΟΙ οι Συριζαίοι.
          Αν και… ορισμένοι, φυσικά και μπορεί.

          ΗΔΗ εμφανίστηκαν δείγματα θετικής και κόσμιας ανταπόκρισής τους (ορισμένων)
          ακόμη και στο άρθρο του «αριστεριστή» Κ. Μαραγκού, που παραδέχτηκαν τις αλήθειες του,
          αν και δεν υιοθέτησαν ορισμένες ακραίες απορριπτικές γενικεύσεις του. Δες π.χ. εδώ
          (στη σημείωση στο τέλος, μετά το άρθρο)
          http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2013/05/blog-post_18.html

        • π.χ.
          Δες ΤΙ γράφει σαν απάντηση αυτό το αξιοπρεπές μπλογκ, που ανήκει σε ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ:
          http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2013/05/blog-post_18.html
          (λινκ που έδωσα πιο πριν)

          […(κοντά στο τέλος)…]

          Στα περισσότερα σημεία ανάλυσης της συγκυρίας, θεωρούμε ότι η άποψη του Μαραγκού είναι αρκετά κοντά στην πραγματικότητα.

          Θεωρούμε κατ’ αρχήν κεφαλαιώδους σημασίας την εκτίμησή του για τον χαρακτήρα του πολιτικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στη χώρα. Αυτό που εμείς ονομάζουμε «Φασιστική Κυβέρνηση» (που ίσως η ακριβέστερη θεωρητική περιγραφή του θα το κατέτασσε σε αυτό το καθεστώς που ο Τρότσκυ περιέγραφε σαν «Βοναπαρτισμό» ) και ο Μαραγκός απ τη μεριά του όπως και άλλοι, χαρακτηρίζουν σαν «Κράτος Έκτακτης Ανάγκης».

          Η εκτίμηση αυτή είναι καθοριστική για το χαρακτήρα που προσλαμβάνει υποχρεωτικά κάθε κοινωνική διεκδίκηση, ανεξάρτητα από τη θέληση των κινητοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων. Από τους απεργούς της χαλυβουργίας έως τους κατοίκους της Χαλκιδικής και από τους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ έως τους καθηγητές, κάθε κοινωνική διεκδίκηση μετατρέπεται αυτόματα με ευθύνη της κυβέρνησης σε κοινωνική σύγκρουση «μηδενικού αθροίσματος» χωρίς περιθώρια συμβιβασμών. Δηλαδή, η νίκη του ενός προϋποθέτει την ήττα του άλλου.

          Η περιγραφή του στη συνέχεια πάνω στα συγκεκριμένα γεγονότα με την ίδια την απεργιακή διαδικασία, την προληπτική επιστράτευση και τις συνδικαλιστικές επιλογές της ηγεσίας της ΟΛΜΕ εκτιμάμε επίσης ότι είναι αρκετά κοντά στην αλήθεια και περιγράφουν ταυτόχρονα και τα όρια μιας συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας εκπαιδευμένης σε καιρό ειρήνης απέναντι σε συνθήκες ανοιχτού πολέμου με ταυτόχρονη έφοδο της κοινωνικής βάσης στο προσκήνιο.

          Εδώ, έχουμε ωστόσο να του παρατηρήσουμε πως η εξομοίωση περίπου των πολιτικών ευθυνών των κομμάτων της αριστεράς που παρενέβησαν και τα ελαφρυντικά που βρίσκει να δώσει στην ηγεσία του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ για τον ιδιαίτερα επιθετικό και απεργοσπαστικό ρόλο που ανέλαβε να διεκπεραιώσει στην απεργία των καθηγητών όπως άλλωστε και σε κάθε άλλη μαζική κοινωνική και πολιτική μάχη τα τελευταία χρόνια δείχνει πως η οξυδέρκεια (και) του Μαραγκού λυγίζει μπροστά σε ιδεολογικές ψευδαισθήσεις για το χαρακτήρα και το ρόλο της ηγετικής ομάδας του περισσού.

          Εκεί που πραγματικά ωστόσο το, σοβαρό κατά τα άλλα, κείμενο αναιρεί τον εαυτό του είναι οι τελευταίες τρείς αράδες. Εκεί πια (και μάλιστα αφού έχουν προηγηθεί οι προϋποθέσεις των 10.000 αποφασισμένων καθηγητών ή 500 αποφασισμένων πρωτοπόρων) εξομοιώνονται όλες οι πολιτικές δυνάμεις δεξιές και αριστερές, θεωρούνται όλες συλλήβδην προδοτικές και τουλάχιστον όσο αφορά στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουμε πως για όλα μπορούν να κατηγορηθούν, από ανεπάρκεια έως αδράνεια και έλλειψη πολιτικών ανακλαστικών, γεγονός που έχει ανοίξει τεράστια συζήτηση στο εσωτερικό του για αλλαγή στρατηγικής αλλά όποιος τις φαντάζεται να εξαιρούνται από τον κύριο κορμό της μάχης που βρίσκεται σε εξέλιξη κάνει τεράστιο πολιτικό λάθος.

          Ο ΣΥΡΙΖΑς όχι μόνο δεν μπορεί να εξαιρεθεί από τη μάχη αυτή αλλά οφείλει να αποτελέσει και τον κεντρικό της κορμό. Ακριβώς εξ αιτίας του γεγονότος ότι βρισκόμαστε απέναντι σε μια φασιστική κυβέρνηση, απέναντι σε ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης, απέναντι σε έναν ανοιχτό κοινωνικό πόλεμο, ακριβώς επειδή η κάθε επιμέρους κοινωνική ή συνδικαλιστική μάχη μετατρέπεται αυτόματα σε κεντρική πολιτική αναμέτρηση με την τρικομματική συγκυβέρνηση Σαμαρά – Κουβέλη – Βενιζέλου, ακριβώς γι αυτό η μάχη αυτή θα εξαρτηθεί κυρίως από το εάν οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, συστρατευθούν με την αντιστεκόμενη κοινωνία την εμψυχώσουν και συμβάλουν στην οργάνωσή της και την αυτοπεποίθηση που δημιουργεί η αίσθηση δυνατότητας διεξόδου και ανατροπής της κυβέρνησης.

          Ο ΣΥΡΙΖΑ θα το κάνει. Αποδείχτηκε πως σε αυτή τη συγκυρία ήταν ανέτοιμος. Ωστόσο προς αυτή την κατεύθυνση θα κινηθεί, όλοι ελπίζουμε πως θα το κατορθώσει και θα εργαστούμε γι αυτό.

          • Με παρεξηγησες, δεν ελπιζω να κανουν λαθη ολοι οι συριζαιοι. Απλα, σου λεω, αν σου ρθει λασπη, μην εκπλαγεις καθολου. Οσο περι Καζακη και Μπρουκινγ, ποσως με ενδιαφερει που εκανε λαθος για τον Ρεσνικ, διοτι δεν ηταν μελλοντικος ηγετης. Για τον Ρωσσο τον πρωθυπουργο ηταν σωστος και αυτο εχει σημασια, γιατι ειναι στη κατηγορια ηγετες και οχι επιστημονικος συνεργατης ή ομιλητης του Ινστιτουτου, οπως ο Ρεσνικ. Και το Δ.Ν.Τ ποτε ποτε βγαζει κατι εκθεσεις, που ειναι τελειως αντιθετες με τη φιλοσοφια του, αλλα δεν φρεναρει το ,,θεαρεστο,, εργο του. Λασπη σε σενα δεν εριξε, το θυμαμαι πολυ καλα, μιλησε γενικα για συριζαιους, γιατι μαλλον ο βλακας, που θα του ειπε για το αρθρο σου, δεν θα του ειπε, οτι ο μπλογκερ Ομαντεον τα εγραψε, διοτι ο Καζακης εχει αποδειξει, οτι τα ονοματα τα λεει φατσα φορα.

          • Απλα, σου λεω, αν σου ρθει λασπη, μην εκπλαγεις καθολου.

            Α, αυτό ναι, ΗΔΗ έχει συμβεί, όχι σε μένα προσωπικά, όμως…
            Συνέβη με ένα περίεργο είδος… πογκρόμ κατά διαφωνούντων που κατηγορήθηκαν είτε για «αριστερισμό», είτε για «φιλο-ΚΚΕ» στάση, ΜΕΣΑ στο ΣΥΡΙΖΑ.

            Βέβαια είδα αμέτρητους φίλους στο φέησ-μπουκ που ανήκουν κι αυτοί στον ΣΥΡΙΖΑ, να ΜΗ συμμετέχουν σ’ αυτό το φαινόμενο καθόλου. Ισα-ίσα, ορισμένοι καυτηρίασαν με ιδιαίτερη δριμύτητα τους «κυνηγούς διαφωνούντων». Ο ίδιος ο Τσίπρας έκανε κάποια αυτοκριτική. Θέτοντας θέμα «πολιτικής απεργίας από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις», υπαινίχτηκε ακόμη και αποχώρηση από τη Βουλή !

          • Ξανα-σκέφτηκα όσα έγραψες.

            Δυστυχώς το πρόβλημα με τα λάθη του Καζάκη, στο άλλο ποστ (που μάλλον ξέρεις καλά)
            https://omadeon.wordpress.com/2013/01/22/brookings-videos-on-greece/
            ήταν λάθος αρχών και μεθοδολογίας. Δεν είναι λάθος που μπορεί να ξεπεραστεί.

            Από ΕΝΑ ψεύδος τα πάντα έπονται.
            Η ΛΟΓΙΚΗ του ήταν λάθος, όχι μόνο τα αλλεπάλληλα λάθη για τον Ρέζνικ.

            Χρειάζεται τιτάνεια προσοχή και προσήλωση στη λογική για να αποφευχθούν ορισμένα τέτοια λάθη.

            Εκανα κι εγώ πάντως αρκετά λάθη, κατά καιρούς. Το πιο πρόσφατο λάθος είναι μάλλον μια… υπερβολική επικείκεια, απεναντι σε ανθρώπους που ΦΑΙΝΕΤΑΙ σαν να κάνουν αυτοκριτική αλλά στην πραγματικότητα ποσώς τους ενδιαφέρει να διορθώσουν τα δική τους λάθη (ή κάποιων συντρόφων τους).

            Μετά από πιο προσεκτική ανάγνωση, διαπιστώνω ότι τα περισσότερα που έγραψε το μπλογκ που ανάφερα πιο πριν
            http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2013/05/blog-post_18.html
            …είναι μάλλον ευχολόγια άνευ ουσίας. Η υπεράσπιση του ΣΥΡΙΖΑ είναι σ’ αυτή τη φάση ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ, εκτός αν είναι υπεράσπιση από συκοφαντίες. Και δυστυχώς τα περισσότερα από όσα καταλογίζουν στο (συνδικαλισμό του) ΣΥΡΙΖΑ οι προδωμένοι καθηγητές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ συκοφαντίες.

  4. Επειδή κάπου διάβασα κάτι… γκρίνιες για τον Ζίζεκ, καθώς και ένα άρθρο που τον θάβει, αυτό εδώ
    http://roides.wordpress.com/2013/05/20/20may13b/

    [Σχόλιό μου κάτω από το άρθρο]

    κ. Ροίδη,
    μετά από αρκετές αναγνώσεις του Ζίζεκ, από το 2009 περίπου, κατέληξα κι εγώ στο συμπέρασμα ότι ‘δεν είναι και πολύ σόι’ (όπως είπε και μια φίλη στο φ/β).

    Παρόλ’ αυτά, τέτοιες ακραίες κριτικές – θαψίματα του Ζίζεκ δεν με πείθουν για τη σωστότητά τους, τουλάχιστον εν μέρει. Διότι χάνουν το νόημα πολλών μελετών του, παρερμηνεύουν εύκολα τους… εξυπνακισμούς του (που είναι πάντα ανάμεικτοι και με όμορφες διεισδυτικές αναλύσεις) και έχουν συνήθως σαν κύριο κίνητρο κάποια επιμέρους έχθρα απέναντι σε πολύ συγκεκριμμένες πτυχές της δουλειάς του Ζίζεκ.

    Εγώ στέκομαι στο ένα και μοναδικό βιβλίο του που τον ανέδειξε διεθνώς σαν σημαντικό και καινοτομικό φιλόσοφο, ενα βιβλίο όμως που ο ίδιος… σχεδόν ποτέ δεν ξεπέρασε. Το ΣΥΝΟΛΟ της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ προσφοράς του στον πολιτισμό ήταν κατ’ εμέ αυτό. Τα υπόλοιπα είναι απλές σημειώσεις:
    The Sublime Object of Ideology.

    Εδώ και καιρό έχω πάψει να ασχολούμαι με τον Ζίζεκ, γιατί με κούρασε, και γιατί υπάρχουν πιο σημαντικά καυτά θέματα στις μέρες που ζούμε. Επίσης έχω ισχυρές ενδείξεις ότι… είναι και χαμαιλέων, προσαρμόζοντας τις ιδέες του έτσι ώστε να αρέσει στο εκάστοτε ακροατήριό του. Παρόλ’ αυτά, ΔΕΝ τον θεωρώ «απολογητή του σταλινισμού». Αυτό είναι μάλλον παρερμηνεία του, όπως είναι και η δήθεν εκτίμησή του για την Ayn Rand. Εκτενής έρευνα που έκανα κάποτε ειδικά για το τελευταίο ζήτημα με έπεισε ότι πρόκειται για χοντρή παρερμηνεία του.

    Ο Ζίζεκ, ναι, ΕΙΝΑΙ ένας διασκεδαστής. Η λογική που χρησιμοποιεί όμως, σπάνια είναι κατανοητή. Εν μέρει λόγω του λακανισμού της, που δυσκόλεψε πολύ κι εμένα, ιδίως αρχικά, εν μέρει όμως και λόγω της συνειδητής του τάσης να ασχολείται με συνδέσεις εννοιών και «ασθενείς» συνεπαγωγές.

    Οι «ασθενείς συνεπαγωγές» (weak implications) του Ζίζεκ σπάνια γίνονται αντιληπτές σωστά από τους επικριτές του. Σχεδόν όλοι προσπαθούν να του φορέσουν έναν… ζουρλομανδύα «ισχυρών συνεπαγωγών’ σύμφωνα και με τους κανόνες της (κλασσικής) λογικής. Και σε μία χώρα… εθισμένη στο ψεύδος και την ωμή παραβίαση της λογικής, όπως η δική μας, αυτό έχει δυσάρεστες συνέπειες. Καλύτερο θα ήταν, γι’ αυτό το λόγο, όσοι τον βρίσκουν αποκρουστικό, να ΜΗ τον διαβάζουν καθόλου !

    Ο Ζίζεκ ως εκ τούτου, ΚΑΙ γίνεται εύκολα παρεξηγήσιμος ΚΑΙ κοροϊδεύει (εν μέρει) το ακροατήριό του, συνήθως έτσι ώστε να αναδείξει κάποιες λανθάνουσες αλήθειες, ή απωθημένες (με την ψυχαναλυτική έννοια). Πάντως το «πείραμά του» παραμένει ενδιαφέρον… για όποιον αντέχει να παρακολουθήσει τους αέναους ακροβατισμούς του, χωρίς να τον παρεξηγεί.

    Για τον Ζίζεκ έχω αφιερώσει πολλά κείμενα , διάβασα αρκετά και είδα και αρκετά (βίντεο διαλέξεών του) κι είμαι εκείνος που διέδωσε παντού στο ελληνικό διαδίκτυο το… γνωστό ανέκδοτο με τον καβαλάρη-βιαστή του οποίου τους όρχεις ξεσκόνισε ο χωρικός (σε ειδικό βίντεο).

    Για τον Ζίζεκ κατέληξα να φτιάξω μέχρι και βιβλιογραφική σελίδα, αλλά… όπως είπα ΔΕΝ τον θεωρώ «και πολύ σόι», ΔΕΝ ασχολούμαι πια μαζί του. Οσοι έχουν βάσιμους λόγους, ή ιδεολογικά απωθημένα, ας το κάνουν:

    https://omadeon.wordpress.com/selected-posts/book-quotes/slavoj-zizek/

    • http://polyfimos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7853.html?spref=fb

      Γκούλαγκ

      Είναι πέρα για πέρα απολαυστικό να παρακολουθεί κανείς τους δημόσιους διαλόγους μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά τις ανακοινώσεις της πρώτης.

      Η ομάδα αλήθειας που κρύβεται πίσω από την επικοινωνιακή πολιτική του Σίμου Κεδίκογλου ζήτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ να αποδοκιμάσει τον Σλοβένο φιλόσοφο Σλαβόι Ζίζεκ γιατί είπε πως «όποιος δεν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ να βγάλει εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τα γκούλαγκ».

      Ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε στην ανακοίνωση του Κεδίκολου κάτι που δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία να ασχοληθεί κανείς, μιας και η μόνη απάντηση σε τέτοιου είδους ανακοινώσεις είναι το «ήρθε η ώρα να κόψετε τα ναρκωτικά γιατί σας χαλάνε».

      Διαφωνώ κάθετα και με τις ανακοινώσεις των κομμάτων αλλά και με τον Σλαβόι Ζίζεκ. Προσωπική μου άποψη είναι πως τα γκούλαγκ έχουν ήδη κατοικηθεί από την χαμένη μας λογική.

      Αν ο κόσμος είχε διατηρήσει έστω και απειροελάχιστη από αυτήν, σήμερα θα ήταν στους δρόμους και δεν θα περίμενε να του ανακοινώσουν την απόλυση του την ώρα που παρακολουθεί τον Γιάννη Πρετεντέρη.

      Σε περίπτωση που του είχε απομείνει στοιχειώδης λογική, θα έστελνε τους φασίστες κι όσους τους διαφημίζουν εκεί που τους αρμόζει και δεν θα τους έγλυφε τα αρχίδια για δύο ευρώ την ώρα.

      Αν ο κόσμος είχε έστω και λίγη λογική δεν θα μιλούσε για φανταστικά γκούλαγκ την ώρα που υπάρχουν αληθινές Αμυγδαλέζες.

      Δυστυχώς τα γκούλαγκ φτιαχτήκαν πολύ πριν αστειευτεί μαζί τους ο Ζίζεκ.

      Αν και αυτό που εγώ κατάλαβα απ´την φράση του, είναι ότι εσείς που είστε τόσο μαλάκες και ρίχνετε την ψήφο σας σε Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Χρυσή Αυγή επικυρώνετε την αυτοεξορία σας.

      Είτε ως μετανάστες στο εξωτερικό, είτε στις ουρές για τα συσσίτια αγάπης του Μέγκα και του Σκάι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s