Η αναγκαιότητα απόρριψης του αδόκιμου, εμπρηστικού όρου ‘εθνομηδενισμός’ (και της διαμάχης περί έθνους)

Νάσος Βαγενάς
Νάσος Βαγενάς

Ο Νάσος Βαγενάς έγραψε πριν μερικά χρόνια ένα σημαντικό άρθρο, που πρόσφατα αναδημοσιεύτηκε στο blog «Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα», ίσως λόγω της επικαιρότητάς του, γύρω από το «θέμα Ρεπούση». Πρόκειται για το  άρθρο «Η “ιστορική συνέχεια του ελληνισμού”, ο Σβορώνος, οι εθνικιστές και οι αντιεθνικιστές«, μια προσπάθεια επίλυσης ορισμένων παρεξηγήσεων πίσω από μία φανατική ιδεολογική διένεξη, μεταξύ εθνικιστών και αντι-εθνικιστών.

Αν και ο Νάσος Βαγενάς είχε ονομάσει τη μία πλευρά (αυτής της διένεξης) «εθνικιστές», μάλλον εννοούσε κυρίως τους φανατικούς «πατριώτες» (είτε με εισαγωγικά, είτε και χωρίς) που (εδώ και πολλά χρόνια) πολεμούν τους «εθνομηδενιστές« (όπως αποκαλούν την άλλη πλευρά). Λάδι στη φωτιά αυτής της διένεξης υπήρξε η επινόηση του όρου εθνομηδενισμός (μάλλον από τον Γιώργο Καραμπελιά, όπως ισχυρίστηκε  ο ίδιος, κατά τον Νίκο Σαραντάκο):


karabelias1

..Η λέξη “εθνομηδενιστής” δεν υπάρχει στα λεξικά διότι την έπλασε σχετικά πρόσφατα (πριν από 10-12 χρόνια) ο Καραμπελιάς (τουλάχιστον έτσι μου είπε όταν τον ρώτησα) αν και το αντίστοιχο διεθνές-αγγλικό ethnonihilism είχε εμφανιστεί από το 1950 σε κείμενα σταλινικών θεωρητικών.

Πάντως έχεις δίκιο ότι μια αλεξικογράφητη λέξη είναι πιο εύκολο να τη χειριστεί κανείς όπως τον εξυπηρετεί

[…]

-Νίκος Σαραντάκος (2010)


Για τη λέξη «εθνομηδενισμός», είχε γίνει σε αυτό το blog μια θυελλώδης συζήτηση εκατοντάδων σχολίων, κάτω από την ανάρτηση: «Ποιός ΕΦΕΥΡΕ τη λέξη “ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ”; – μια λέξη εντελώς ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ στον υπόλοιπο πλανήτη» (Ιούνιος 2008). Στη συζήτηση αυτή συμμετείχε (με πολλά πολύτιμα στοιχεία) και ο Νίκος Σαραντάκος. Βγήκαν τότε στο φως πολλά σημαντικά στοιχεία, ενώ ορισμένα σχόλια ίσως θα άξιζε να γίνουν…  ποστ! (και στο θέμα τους θα επανέλθω…)

Ας σημειωθεί και ότι ο Νάσος Βαγενάς απέφυγε επιμελώς τον αδόκιμο όρο «εθνομηδενιστές« στο δκό του άρθρο. Αντί αυτού, περιέγραψε τη μία πλευρά της διένεξης σαν «ζηλωτές της υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας«, που αντιμάχονται φανατικά την άλλη πλευρά: Tους «μουτζαχεντίν της λαϊκής εθνικοθρησκευτικής πρόσληψης της ελληνικής ιστορίας»,  όπως τους αποκάλεσε.

Το πρόβλημα του όρου «εθνομηδενισμός« είναι μεγάλο και πολλαπλό:

  1. Πρώτα-πρώτα, ενσωματώνει μια σχεδόν… θεολογική, θρησκευτικού τύπου, μανιχαϊστική δαιμονοποίηση. Από τη μία πλευρά είναι οι «καλοί», δηλαδή οι «πιστοί» (στο έθνος) πατριώτες, κι από την άλλη οι «κακοί», δηλαδή οι «άπιστοι» (προς το έθνος) «εθνομηδενιστές».
  2. Δεύτερον, ένας «εθνομηδενιστής» υποτίθεται (ή υπονοείται ότι) δεν αναγνωρίζει την ίδια την ύπαρξη εθνών, ενώ, στην πραγματικότητα, κάποιος (που κατηγορειται σαν «εθνομηδενιστής») μπορεί κάλλιστα να τα θεωρεί εξίσου υπαρκτά όπως μια… θρησκεία, π.χ. το Ισλάμ (και ενδεχομένως εξίσου απεχθή  -ή συμπαθή(!!!)- για τον ίδιο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, καθόλου απαραίτητο σαν επιλογή). ΠΩΣ όμως (τότε) ο «εθνομηδενιστής» πολεμάει κάτι… ανύπαρκτο;
  3. Τρίτον, εξαπολύει και συμπυκνώνει μια επιθετική δαιμονοποίηση διαφωνούντων, εντελώς ανεξέλεγκτη, ή ακόμη και ψευδή (όπως συμβαίνει και με άλλες ακραίες πολιτικές ταμπέλες). Δηλαδή, καθένας που διαφωνεί με κάποιον «πατριώτη», μπορεί πολύ εύκολα και βολικά να κατηγορηθεί σαν «εθνομηδενιστής», όπως συνέβη κάποτε και στον  Πόντιο ιστορικό Βλάση Αγτζίδη, όταν τον αποκάλεσαν «εθνομηδενιστή» αναγνώστες του σάητ «Αντίβαρο», όπου ο ίδιος αρθρογραφούσε, τότε… κατά του εθνομηδενισμού!🙂
  4. Τέταρτον, συμπίπτει (όχι εντελώς, αλλά αρκετά ανησυχητικά) με την παλιά δαιμονοποίηση (αριστερών κ.ά.) σαν «μη-εθνικοφρόνων», κι έτσι αναζωπυρώνει εμφυλιο-πολεμικά πάθη, σε νέα μεταμφίεση
  5. Πέμπτον, είναι αδόκιμος και λανθασμένος όρος επιστημονικά, αν και… επιστημονικο-φανής, αφού συγχέεται λανθασμένα με ορισμένες θεωρητικές προσεγγίσεις για το «τι είναι έθνος», π.χ. το «imagined communities» του Benedict Anderson, μαζί με μία ολόκληρη επιστημονική «σχολή», που περιλαμβάνει τον Ernest Gellner, τον Eric Hobsbawm, κ.ά. Ομως, τίποτε σε αυτή τη σχολή δεν συνεπάγεται κάποιον «μηδενισμό» απέναντι στο έθνος, εκτός αν με «μηδενισμό» εννοούμε (λανθασμένα) την άρνηση «ουσιοκρατικών» αντιλήψεων, οι οποίες είναι ξεπερασμένες, όπως ξέρει και ο Νάσος Βαγενάς, όταν κριτικάρει το λάθος της «ουσιοκρατικής παρερμηνείας» του Σβορώνου και στις δύο πλευρές της εγχώριας φανατικής διαμάχης, μεταξύ «εθνικιστών» και «αντι-εθνικιστών».
  6. Ας σημειωθεί επίσης, ότι ο ίδιος ο εφευρέτης του «imagined communities«,  ο Andersonαντί να αντιμάχεται τον εθνικισμό, τον εκτιμά σαν κάτι (και) δυνάμει- θετικό (!), [αν και εννοεί αυτή τη λέξη εντελώς διαφορετικά από αυτό που εννοούμε στην ελληνική καθομιλουμένη], δηλαδή σαν απαραίτητο και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κοινωνικής προόδου (μετά την πτώση φεουδαρχιών και ιερατείων), κ.ο.κ. -γεγονός που δείχνει πόσο ηλίθιοι, φανατικοί και εκτός θέματος είναι όσοι ταυτίζουν τις θεωρίες του Αντερσον με τον (δήθεν) «εθνομηδενισμό», αλλά και (εξίσου) πόσο ημιμαθείς είναι κάποιοι άλλοι, που τον χρησιμοποιούν σαν «όπλο» κατά εθνικιστών. Η βασική θεωρητική κατασκευή του Αντερσον είναι πολύ λογική (ότι η ταύτιση με ομοεθνείς βασίζεται σε εικόνες που έχουμε γι’ αυτούς στο νου μας, αφού δεν είναι δυνατόν να τους ξέρουμε όλους προσωπικά) ενώ δεν αποκλείει καθόλου την  συμπληρωματική συν-εκτίμηση άλλων προσεγγίσεων στο » ΤΙ είναι έθνος», όπως η (δημοφιλής και σε Ελληνες «αντι-εθνομηδενιστές») θεώρηση του Anthony D. Smith, που πιστεύει ότι πολιτιστικά στοιχεία «εθνοτικών ομάδων« προ-υπήρξαν του (κάθε) έθνους και (αναπόφευκτα) διείσδυσαν σ’ αυτό.
  7. Γενικά, η απόπειρα κάποιων Ελλήνων «πατριωτών» να δαιμονοποιηθεί ολόκληρο πλήθος (διεθνών) κοινωνιολόγων ή ιστορικών σαν «εθνομηδενιστές», προσκρούει σε αντιφάσεις και μεγάλα εμπόδια, εκτός αν αποδίδουμε τον… σαλονάτο  «στρογγυλευτικό αναθεωρητισμό»(!) της Μαρίας Ρεπούση (ή λάθη άλλων Ελλήνων ιστορικών) σε κάποιον αποκλειστικά εγχώριο «εθνομηδενισμό» (Bon pour la Grèce). Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται, βέβαια!🙂 (μόνο που… ΟΚ, αν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, τότε είναι και εντελώς αδόκιμο, μη-επιστημονικό, άνευ γενικής αξίας)

Εν κατακλείδι:

  • Με τη χρήση του «εθνομηδενισμού«, από σύσσωμη την ακροδεξιά…  βρέθηκε η κύρια πολεμική ταμπέλα, κατά των νέων “εχθρών του έθνους”, την οποία επικαλούνται και εκσφενδονίζουν (σε αντιπάλους) διάφοροι ταλιμπάν “πιστοί στο έθνος”, όπως ο Παναγιώτης Ψωμιάδης σε πρόσφατες δηλώσεις του κατά της Μαρίας Ρεπούση.
  • ΚΑΙ οι δύο πλευρές (όπου δεν συμπεριλαμβάνω την επωφελούμενη σε βάρος τους ακροδεξιά), διέπραξαν λογικά (και άλλα) σφάλματα και τα επαναλαμβάνουν μέχρι σήμερα. Π.χ. από την πλευρά της “υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας” (όπως εύστοχα την ορίζει ο Νάσος Βαγενάς, αποφεύγοντας τον αδόκιμο όρο “εθνομηδενιστές”) η Μαρία Ρεπούση συνεχίζει τις δικές της λαθροχειρίες, αν δείτε π.χ. το εξής σχόλιό μου στο εξαιρετικό σχετικό ποστ του Νίκου Σαραντάκου «Το Ζάλογγο και οι Μύθοι».
  • Από την άλλη πλευρά, βρίσκονται οι αφελείς (και επικίνδυνες) εμμονές του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και οι σοβαρές ανακρίβειες (ή φανατισμοί) άλλων, όπως ο Σαράντος Καργάκος, ο Γιανναράς και ο Ζουράρις. Στην ίδια φανατική πλευρά των “αντι-εθνομηδενιστών”, θάβαζα δυστυχώς και τον αξιόλογο (κατά τα άλλα) Πόντιο Ιστορικό κ. Βλάση Αγτζίδη, για τα σοβαρά φάουλ της λάσπης που έριξε σε κάποιους “αρνητές της γενοκτονίας των Ποντίων” (τον Τάσο Κωστόπουλο του ‘Ιού’ κ.ά.) Στην πραγματικότητα, η φανατίλα, η λάσπη και ο σκοταδισμός σε αυτή τη διένεξη  συσκοτίζουν στο έπακρο τις δυνατότητες διαλεκτικής επίλυσης διαφωνιών, όπως τόνισα μέσα σε μία μεγάλη συζήτηση για τη λάσπη του Βλάση Αγτζίδη κατά του “Ιού”, εδώ: λινκ σε σχόλιό μου για μία από τις  λαθροχειρίες του Αγτζίδη.

Ομως η ιδεολογική δουλειά της επίλυσης συγκρούσεων και της διαλεκτικής σύνθεσης ΠΡΕΠΕΙ κάποτε να γίνει, έστω και αν η μία πλευρά έχει κάνει πολλαπλάσια λάθη και έχει πρακτικά “ανατινάξει όλες τις γέφυρες” συνεννόησης (ενώ και οι λαθροχειρίες κάποιων της άλλης πλευράς δεν είναι λίγες). Θα δώσω μερικά παραδείγματα όμως, ενδείξεων ότι αυτή η διένεξη έχει ήδη, ΠΡΑΚΤΙΚΑ ακυρωθεί (και απομένει η θεωρητική διαύγαση αυτής της θετικής εξέλιξης).

  • 1) ο “εθνομηδενιστής” “Ιός” σήμερα αρθρογραφεί μαχητικά κατά του μνημονίου και κατά της τρόικας, ενώ ο ακραίος “αντι-εθνομηδενιστής” κατήγορος νο.1 της Ρεπούση, “εξυπνότερος Ελλην” Νίκος Λυγερός έγινε μνημονιακός σύμβουλος του Σαμαρά (και πολλών κρατικών / στρατιωτικών σχολών). Εξίσου αντι-μνημονιακός με τους «Ιούς» έγινε κι ο Νάσος Θεοδωρίδης.
  • 2) Η Ρεπούση προσχώρησε στη ΔΗΜΑΡ, κάτι που λέει πολλά, διότι… δεν δικαιολογείται, πανεπιστημιακή καθηγήτρια Ιστορίας να γίνει συνεργάτις των πιο αντιδραστικών κύκλων της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ Ιστορίας, εκείνης που γράφεται ΤΩΡΑ.
  • 3) Οι πρόσφατες εμπρηστικές δηλώσεις του ακροδεξιού Παναγιώτη Ψωμιάδη αποκαλύπτουν την ηθική αυτουργία του… Καραμπελιά, ως (αυτο-προβαλλόμενου σαν) εφευρέτη της ταμπέλας “εθνομηδενισμός”. Παρόλ’ αυτά ο μεν Ψωμιάδης σήμερα έγινε στυλοβάτης της δωσιλογικής κυβέρνησης, ενώ ο Καραμπελιάς (παρά τα εκνευριστικά, τραγικά λάθη του) έγινε πολέμιός της ΚΑΙ αντι-ναζιστής (!!!)
  • 4) Ο ακραιφνής “αντι-εθνομηδενιστής” υπερ-πατριώτης Φαήλος Κρανιδιώτης έγινε κι αυτός στυλοβάτης του μνημονίου, άρα… (και με τους δικούς του όρους) ΠΡΟΔΟΤΗΣ.
  • 5) Μετά από όλα αυτά, οι “αντι-εθνομηδενιστές” ή “εθνοκατι(νι)στές” μπορούν να βάλουν τον “πατριωτισμό” τους… εκεί που ξέρουν (με… βαζελίνη). Οι δε ειλικρινείς πολέμιοι των μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού, ουδόλως μετράει πρακτικά, το αν δηλώνουν ή όχι “πατριώτες”, διότι ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ και η Κρίση είναι εκείνο (το καθοριστικό) που κρίνει ΣΗΜΕΡΑ τους πάντες.
  • 6) Ορισμένες ΜΠΟΥΡΔΕΣ κάποιων που δεν σέβονται την ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ, όπως τα περί εθνικισμού (αποκλειστικά) «γύρω από το έθνος-κράτος” (λες και δεν υπήρχαν εθνότητες, φυλές και φανατισμοί ΠΡΙΝ αναδυθούν τα έθνη-κράτη) είναι παντελώς άσχετες με την ΟΥΣΙΑ του  θέματος, όπου μια ανούσια δογματική διένεξη έχει παρασύρει τους πάντες να καταναλώνουν φαιά ουσία ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ πολεμώντας ο ένας τον άλλον και διχάζοντας το λαό (ή την αριστερά).
  • 7) Για τις… λαθροχειρίες του Βλάση Αγτζίδη (από τη μία πλευρά) διαβάστε αυτό το ποστ: Το Μεγάλο Ψέμα του Βλάση Αγτζίδη και των ΑριστεροΠόντιων, κατά Κωστόπουλου και Ιού [1]. Για τις λαθροχειρίες της Ρεπούση διαβάστε προς το παρόν αυτό ΕΔΩ το σχόλιο (link που δόθηκε και προηγουμένως), και… θα επανέλθω δριμύτερος.:mrgreen:

Μικρό δείγμα προσεχών αναρτήσεων / εργασιών:

Στην ηλεκτρονική Εφημερίδα των Συντακτών δημοσιεύτηκεε άρθρο του καθηγητή Ιστορίας Π. Πιζάνια με τίτλο «Το Ζάλογγο, το κρυφό σχολειό και η ακροδεξιά». Ανάμεσα σε αρκετά (και πολλά σωστά), λέει κάπου  αυτός ο… Ρεπουσιάζων καθηγητής ιστορίας:

“Στη χαράδρα που περιλαμβάνεται στο τοπίο του Ζαλόγγου ενδεχομένως να έριξαν οι Σουλιώτες τις γυναίκες τους…”

Αυτό το “ενδεχομένως”, είναι αποκαλυπτικό…

  • 1) Διότι από πουθενά δεν προκύπτει, από καμμία ιστορική πηγή (και υπάρχουν αρκετές, που τις βρήκε ΟΛΕΣ ο Νίκος Σαραντάκος)… ότι έριξαν τις γυναίκες τους» στο γκρεμό οι Σουλιώτες. Αντίθετα, οι ίδιες οι Σουλιώτισες έπεσαν με τη θέλησή τους στο γκρεμό. Το γνωστό τραγούδι (‘έχετε γειά βρυσούλες», κλπ.) ΔΕΝ το τραγούδησαν, βέβαια (αφού φτιάχτηκε έναν αιώνα μετά στα ελληνικά, όχι στη γλώσσα των Σουλιωτών, τα αρβανίτικα / αλβανικά) και κανείς δεν ξέρει ΣΙΓΟΥΡΑ αν πραγματικά χόρεψαν, αλλά αυτά είναι άκρως δευτερεύοντα θέματα.
  • 2) Το “ενδεχομένως”, προφανώς μπήκε εκεί σαν υπεράσπιση του ίδιου του καθηγητή από… ενδεχόμενη κριτική (!), διότι τόσο ο ίδιος, όσο και η Ρεπούση τείνουν να αρνούνται ότι υπήρξε όχι απλώς ο Χορός του Ζαλόγγου (σαν χορός) αλλά και η ίδια η αυτοκτονία των Σουλιωτισών.
  • Γιατί?

Θα σας πω 2 ιδέες:

  • [1] Ισως γιατί κάθε ιστορική πράξη αυτοθυσίας και ηρωισμού ενοχλεί τον “σαλονάτο” τρόπο «στρογγυλευτικής» προσέγγισης της Ιστορίας, που έχει υιοθετήσει η Ρεπούση (και προφανώς και ο υποστηρικτής της Π. Πιζάνιας)
  • [2] Ισως γιατί μια τέτοια ηρωική αυτοκτονία ενοχλεί, σαν μήνυμα, μέσα σε μία Ελλάδα κατα-δυναστευόμενη από τα μνημόνια ΚΑΙ με μεγάλη αύξηση των… αυτοκτονιών! (Χωρίς πλάκα, είναι πραγματικό ενδεχόμενο αυτό, ιδίως δεδομένου ότι η Ρεπούση σήμερα ανήκει στη δωσιλογική ΔΗΜΑΡ).
  • Καλύτερους “προβοκάτορες”, πάντως, από τέτοιους “ιστορικούς” δύσκολα θα βρει κανείς, αν θέλει να προκαλέσει έξαρση του εθνικιστικού απο-προσανατολισμού (από κάθε σοβαρό αγώνα κατά των μνημονίων).

Ενα άλλο ψέμα της Ρεπούση ξεσκεπάστηκε εδώ:

http://atheofobos2.blogspot.com/2013/06/blog-post_4.html?showComment=1370680324828#c422182088140859553

 

Διαβάστε επίσης

Η Ρεπούση στο πλαίσιο της στρογγυλοποιήσεως της Ιστορίας αρνείται ιστορικά γεγονότα. Το πρόβλημά της, λοιπόν, δεν είναι αν συνέβη ο χορός ως χορός. Το πρόβλημά της είναι ότι ο χορός συμβολίζει την σφαγή και η σφαγή πρέπει να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη διότι η ιστορία πρέπει να στρογγυλοποιηθεί προκειμένου να ζούμε πιο ειρηνικά με τους γείτονές μας…

UPDATE:

Ενα πρόσφατο  άρθρο του Κώστα Παλούκη δείχνει την  αναπόφευκτη υπέρβαση της παλιάς διαμάχης. Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο… πλην ενός σημαντικού σημείου (κοινής παρεξήγησης): Εκεί που λέει (στην αρχή) “και κατά βάση τη φιλοσοφία του ελληνικού «μεταμοντερνισμού», του ρεύματος δηλαδή της αποδόμησης.”…

ΔΕΝ υπάρχει στην Ελλάδα τέτοιο “ρεύμα αποδόμησης”, με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ορίτζιναλ έννοια του “deconstruction”, που διαφέρει σημαντικά από την ελληνική (ΠΟΛΥ αρνητικά φορτισμένη) “πατριωτική” λέξη “αποδόμηση”. Στα ελληνικά επικρατεί η παρανόηση ότι η αποδόμηση είναι κάτι κυριολεκτικά καταστροφικό (σαν… γκρέμισμα κτιρίων, περίπου) ενώ στην πραγματικότητα είναι σαν (διεθνής) έννοια κοντύτερα στην “ανασκευή” (επιχειρημάτων) ή την ΑΝΑΛΥΣΗ (σε μέρη, π.χ. με σκοπό τη σύνθεση, την κριτική, κ.ο.κ.) Γι’ αυτό και ο πρώτος σχολιαστής (Normos Ginis) λέει πολύ σωστά “Ο δε Χωμενίδης δεν έχει καμία σχέση με την αποδόμηση.” [Ο άνθρωπος γκρεμίζει κτίρια, λειτουργώντας σαν… άξεστη νεοφιλελεύθερη μπουλντόζα. ΔΕΝ αποδομεί τίποτα, διότι η αλληλεγγύη δεν αποδομείται. ΝΟΙΩΘΕΤΑΙ…]

Και το να “αποδομείς” (με την “ελληνική έννοια”) αισθήματα ενότητας, θετικής ταύτισης και αλληλεγγύης είναι πράγματι βαθύτατα αντιδραστικό, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ. Μόνο που δεν συνιστά καν “αποδόμηση”! (deconstruction, as such). Αμφιβάλλω μάλιστα… αν η Ρεπούση ή ο Λιάκος μπορούν καν να θεωρηθούν “μεταμοντέρνοι”(!) Διότι ΟΥΤΕ ο όρος “μεταμοντέρνο” [διεθνώς] σημαίνει το ίδιο με την επικρατούσα παρανόηση στα ελληνικά (ελέω «πατριωτικής αριστεράς»).

Οι καθεστωτικοί ή φιλο-καπιταλιστικοί «αποδομητές» υπήρξαν βέβαια καταστροφείς, υπηρέτες διαφόρων σκοπιμοτήτων, στρεβλώσεων, κ.ο.κ. αλλά το λάθος τους ΔΕΝ ήταν η «αποδόμηση», ούτε κι ο περιβόητος «εθνομηδενισμός» (=νεολογισμός που είπε ότι εφεύρε ο Γιώργος Καραμπελιάς). Στην πραγματικότητα, μεγάλο μέρος της ευθύνης για την ακραία  διένεξη μεταξύ «πατριωτών» και «αντι-πατριωτών» φέρει η ίδια η «πατριωτική αριστερά» (δηλαδή… ο Καραμπελιάς), που ΟΠΛΙΣΕ το λεξιλόγιο του νέου εθνικισμού και της ακροδεξιάς με τον ιδιαίτερα καταστροφικό, δαιμονοποιητικό όρο «εθνομηδενισμός», καθώς και με τον εξίσου πλανεμένο όρο «αποδόμηση», με άμεση συνέπεια την επικράτηση μιας αδιέξοδης αμυντικότητας, ρίχνοντας και λάδι στη φωτιά μιας (αρχικά ασήμαντης) διένεξης, που εντάθηκε αργότερα, όταν οι γραφειοκράτες «ιστορικοί του σαλονιού» (σε στυλ Ρεπούση) θέλησαν να «στρογγυλέψουν» την Ιστορία, με τρόπους βολικούς για τους μέντορές τους, (και φυσικά τάκαναν θάλασσα) αλλά αν δεν ήταν η φανατίλα ορισμένων «πατριωτών», δεν θα γέμιζε και η θάλασσα… σκατά!

  • Ο Χωμενίδης δείχνει το δρόμο. Ενας-ένας αυτο-αποκαλύπτονται όλοι! [Ας είναι… βαρύ το χώμα που θα του ρίξουν κι άλλοι -χεχε]

Οσο για τις μπούρδες του Χωμενίδη, ας του υποδείξει κάποιος να διαβάσει και τις μπούρδες του Alain De Benoist (=Νέα Δεξιά, διάβαζε ΑΚΡΟ-δεξιά) μπας και υποψιαστεί πόσο… φασιστοφέρνει! (Vive la difference = μακριά κι αγαπημένοι = ΔΙΑΦΟΡΙΚΟΣ ρατσισμός υπέρ Διαφορετικοτήτων)

______________________

[συνεχίζεται]

6 comments

  1. Ο Ορος εθνομηδενισμος ξεκινησε απο τον Μαρξιστη Θεωρητικο Νικο Ψυρουκη.Για την ακρίβεια χρησιμοποιούσε τον όρο »εθνικός νιχιλισμός».Για περισσότερα δες το βιβλίο του »Το εθνικό ζήτημα»
    Ο Καραμπελιάς πήρε τον όρο γιατί ήταν στα Ιουλιανά στην ομάδα του Ψυρούκη τον »συνδεσμο φιλων νέων χωρών» που έβγαζε το περιοδικό ΄΄Αντιμπεριαλιστής».
    Γνωστό μέλος της ομάδας Ψυρούκη ήταν και ο Σωτήρης Πέτρουλας

    • Ευχαριστώ Θόδωρε, δεν το ήξερα και η πληροφορία είναι πολύτιμη.

      Πάντως… αν πράγματι καυχήθηκε ο Καραμπελιάς στον Νίκο Σαραντάκο ότι ήταν _ο_ εφευρέτης του όρου, τόσο ο χειρότερο για τον… ίδιο!🙂

      • Ναι ρε όργιο άλλη δουλειά δεν είχε ο Καραμπελιάς από το να πάει να πει στο άλλο νούμερο τον Σαράντακο, «Γεια σου, εφηύρα τον όρο εθνομηδενισμός, θα με βοηθήσεις να την κατοχυρώσω, μην μου τη φάει κάνεις άλλος;» Πόσο πυροβολημένος είσαι ανθρωπέ μου.

        • ΦΥΣΙΚΑ και δεν έχει άλλη δουλειά ο ένας ή ο άλλος.

          Πυροβολημένος είσαι και φαίνεσαι (πλην αυτών των δύο).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s