Σώτη Τριανταφύλλου: σαλάτα σωτέ αγγινάρες με άρες-μάρες-κουκουνάρες (πρώκταγκον)

Σώτη
Η Σώτη

 Γράφει η… ανεκδιήγητη Σώτη Τριανταφύλλου:

«Ο ρατσισμός και τα στρατόπεδα είναι απαράδεκτα. Ωστόσο, μόνοι μας φτάσαμε σ’ ένα σημείο όπου δεν φαίνεται να υπάρχει ανθρωπιστική λύση«

[==> άρα, ΚΑΛΩΣ υπάρχουν τα  (δήθεν) «απαράδεκτα» στρατόπεδα και ΔΕΝ υπάρχει άλλη λύση].

Και όπως επεσήμανε μια e-φίλη, σε σχόλιο του facebook:

…η κεντρική φράση είναι το «είμαστε στην πολύ δυσάρεστη θέση να χτίζουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης«. Αφενός ομολογεί ότι πρόκειται περί στρατοπέδων συγκέντρωσης, αφετέρου όχι μόνο τα δικαιολογεί αλλά και συμπεριλαμβάνει εαυτήν στο α’ πληθυντικό των κτιστών. Είναι η επίσημη προσχώρησή της στον ναζισμό και στο φασισμό αυτό το κείμενο. Το πιστοποιητικό που επικυρώνει ότι αυτή είναι το ένα άκρο για το οποίο μιλά.

Τώρα… Αν και [σε πάρα πολύ γενικές γραμμές] συμφωνώ με ένα πρόσφατο άρθρο κάποιας κ. Χουλιάρα [κατά της Σώτης], διαφωνώ με την προσέγγισή του και απορρίπτω απολύτως την προμετωπίδα του, που λέει ότι «Αν κάποιος καταφέρει να διαβάσει το άρθρο της κυρίας Τριανταφύλλου αποφεύγοντας την ημικρανία και τη συνδρομή ψυχολόγου, είναι άξιος θερμών συγχαρητηρίων!». ΠΟΛΥ κακώς αυτό θεωρείται αυτονόητο! Γιατί? Μήπως γιατί η ημικρανία ή/και η προσφυγή σε… ψυχολόγο οφείλονται σε… ανεπάρκεια ικανότητας για ΛΟΓΙΚΗ ανάλυση και σε μια τάση να αντιδρά κανείς (σε πολιτικά άρθρα) μόνο συναισθηματικά»? Ε, όλα αυτά είναι λάθος! Σαν αποτέλεσμα, το άρθρο της κ. Χουλιάρα, αντί να ξεσκεπάσει τη Σώτη, εκτοξεύει ατεκμηρίωτους χαρακτηρισμούς, που (αν και γενικά σωστοί) δίνουν λαβή σε υποστηρικτές της Σώτης να αντεπιτεθούν (μέσα στα σχόλια του άρθρου). Και όπως είπε κάποιος (επικριτής της Σώτης) «…το άρθρο [της κ. Χουλιάρα] «δεν αντιλαμβάνεται ποιο είναι το επίδικο του άρθρου της Σώτης και προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι κουλτουριάρα. Εντελώς ηλίθιο

Λάθος κάνετε, κ. Χουλιάρα! Η Σώτη δεν μας πονοκεφαλιάζει. Ισα-ίσα, μας διασκεδάζει αυτο-αποκαλυπτόμενη. Είναι, εξάλλου… εξαίρετη μαγείρισα.🙂 Π.χ. λέει:

«Όταν δεν κατανοείς ότι, στην πολιτική, χρειάζεται διπλωματία, αξιοπιστία, σεβασμός των θεσμών (ότι, για παράδειγμα, το χρέος της Ελλάδας πρέπει να εξοφληθεί κι ότι δεν μπορεί κανείς να καθυβρίζει τους δανειστές του), όταν δεν αντιλαμβάνεσαι την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, ταυτίζεσαι και πάλι με αυτές τις ομάδες» [=τις… κακές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που κακώς διαμαρτυρήθηκαν για την εισβολή των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο, κατά την ίδια].

Προσέξτε: «…το χρέος της Ελλάδας πρέπει να εξοφληθεί και […] δεν μπορεί κανείς να καθυβρίζει τους δανειστές του«

  • ==> άρα [λογικά] η λιτότητα είναι σωστή, ενώ όποιος διαφωνεί, ή βρίζει τους τοκογλύφους (φτου κακά) είναι κακός αριστερός, κλπ. !
  • Επίσης [αποδεδειγμένα, σύμφωνα με πλήθος αναλυτών, διεθνώς, ακόμη και… υποστηρικτών της λιτότητας] το χρέος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να εξοφληθεί
  • Τέλος, είναι δικαίωμα να «βρίζουμε» τους τοκογλύφους, που [έτσι κι αλλοιώς] δάνεισαν με δόλο, όχι εμάς (δηλαδή το λαό) αλλά την ελίτ και το διαπλεκόμενο κράτος (της).

Κοντολογίς, ο σαμαρωμένος γάϊδαρος-λαός πετάει, ΑΝ… [προηγουμένως] πεταλωθεί.

Χάϊλ Σαμαρass και χάϊλ στην πεταλώτρια Σώτη !🙂

Ζήτω και οι Τράπεζες (μην τις… βρίζετε)!

(περί τραπεζών… δείτε όμως κι αυτό εδώ)

Σώτη Τριανταφύλλου
Σώτη Τριανταφύλλου

[Υστερόγραφο] ΙΔΟΥ γιατί η σύγχρονη λογοτεχνία [για μένα] πέθανε:

  • ΑΧΡΗΣΤΕΥΤΗΚΕ από τη Σώτη, τον Χωμενίδη, τον Τατσόπουλο, το Θανάση Χειμωνά, την Κική Δημουλά [κι ένα σωρό άλλους συγγραφείς…]

Προσωπικά, εδώ και χρόνια, με πολύ ελάχιστές εξαιρέσεις… αποφεύγω να διαβάσω λογοτεχνικά βιβλία (ιδίως σύγχρονα). Αν και διαβάζω αρκετά βιβλία (κυρίως φιλοσοφικά, ιστορικά ή επιστημονικά) η λογοτεχνία έπαψε να με συγκινεί. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό οφείλεται στην Πλημμυρίδα Πληροφορίας και Γνώσης μέσα από το διαδίκτυο. Αντιλήφθηκα, δηλαδή, ότι υπάρχουν βουνά Γνώσης και Πληροφορίας που δεν θα προλάβουμε ποτέ (σε μία μόνο ζωή) να αφομοιώσουμε. Επομένως, είμαστε εξαναγκασμένοι να κάνουμε πιο σωστή διαχείριση του χρόνου που σπαταλάμε στις αναγνώσεις μας. Τα περισσότερα λογοτεχνικά βιβλία, ακόμη και αν έχουν κάποιο σημαντικό(?) μήνυμα, επιδίδονται σε μακροσκελείς κατασκευές Εικονικών Κόσμων, που δεν με αφορούν, δεν με ενδιαφέρουν, και βαριέμαι να ασχοληθώ μαζί τους! Όπως ακριβώς βαριέμαι και τα τηλεοπτικά σήριαλ, ή (ακόμη και) τα περισσότερα κινηματογραφικά έργα! Ω, ναι, ομολογώ ότι δεν είμαι (πια) ούτε καν σινεφίλ. Εδώ και χρόνια, ΔΕΝ έχω πια ούτε δέκτη τηλεόρασης (τον χάρισα σε γείτονες το 2005), ενώ μια φίλη παραπονιέται ότι… με παίρνει ο ύπνος (!) όταν την επισκέπτομαι και τυχαίνει εκείνη να βλέπει σήριαλ (ή χολυγουντιανά έργα)!

Εδώ και καιρό, είχα όμως την ελπίδα ότι μέσα από τη νέα γενιά των Ελλήνων λογοτεχνών, θα βρεθούν κάποια βιβλία που θα αποτελέσουν εξαίρεση, ακόμη και για μένα, που αποφεύγω γενικά τη λογοτεχνία. Η Σώτη Τριανταφύλλου, με τα πολλά βιβλία της και τις απερίγραπτες νεο-συντηρητικές μπούρδες της, όπως κι ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Θανάσης Χειμωνάς, η Κική Δημουλά, κ.ά. …με έπεισαν ότι κακώς είχα αυτή την ελπίδα.

ΔΕΝ έχω πια καμμία διάθεση να ασχοληθώ με σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. ΑΝ ποτέ κάνω κάποια εξαίρεση, δεν θα είναι ελληνική και [πολύ πιθανώς] δεν θα είναι ούτε σύγχρονη. Η «λίστα αναμονής» με τα κλασσικά έργα λογοτεχνίας που δεν έχω διαβάσει -αν και ίσως θάπρεπε- είναι πολύ μεγάλη και μάλλον δεν [θα προλάβω να] διαβάσω ούτε καν ένα μικρό μέρος της! Ε, ΤΙ να κάνουμε? Τα ωραία λόγια (των λογοτεχνημάτων) δεν φτάνουν! Η ζωή είναι ΠΟΛΥ μικρή για να ασχολούμαστε με εικονικούς κόσμους ταλαντούχων μπουρδολόγων, που (συχνά-πυκνά) στερούνται όχι μόνο πολιτικής αξίας αλλά και κοινής λογικής!

  • Σημείωση: Αν και το θεωρώ χλωμό, το να είναι η Σώτη «σπουδαία λογοτέχνις» (και δεν διάβασα κανένα βιβλίο της), γενικά ο φασισμός, ο ρατσισμός, ή ο συντηρητισμός κάποιου συγγραφέα δεν αποκλείουν και το ενδεχόμενο να είναι “αξιόλογο” το έργο του. Ταλέντο και ποιότητα ψυχής ή σωστές πολιτικές στάσεις δεν συμβαδίζουν πάντα. Κλασσικά παραδείγματα, ο φασίστας «διαχρονικός ποιητής» Εζρα Πάουντ, ή ο «αναρχο-μοναρχικός» και «απολιτικός» [κατά τον ίδιο] αξεπέραστος ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί. ΜΗ μου πείτε όμως ότι (με αυτό τον τρόπο) συγκαταλέγω σε αυτούς τη… Σώτη. Αυτή η συνεπαγωγή ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ , λογικά (χεχε). Στην Ελλάδα επικρατεί μια λανθασμένη παραδοχή, ότι κάθε επώνυμος ταλαντούχος (πρέπει να) είναι ΚΑΙ καλός άνθρωπος με σωστές πολιτικο-κοινωνικές απόψεις και ότι δικαιούται ανοχής ΕΠΕΙΔΗ έχει αξιόλογο έργο, ή (αλλοιώς) ότι ΑΝ δεν έχει ακεραιότητα σε άλλα θέματα, τότε ΔΕΝ (μπορεί να) έχει ούτε αξιόλογο έργο. ΤΙΠΟΤΕ από όλα αυτά δεν ισχύει. Και είναι λάθος να θέλει κανείς να αποδείξει ότι ένας ηθικά απαράδεκτος ή αντιδραστικός λογοτέχνης «δεν είναι καλός λογοτέχνης» (όπως επιχειρεί να κάνει και το άθρο της κ. Χουλιάρα στη Σώτη). Αρκετοί Ιδιοφυείς ταλαντούχοι υπήρξαν και καθάρματα (ή φασιστάκια) στην “πραγματική ζωή”. Η μυθοποίηση των επώνυμων ταλαντούχων αρμόζει σε μια ανώριμη, μανιχαϊστική κοινωνία με προκαταλήψεις και αδυναμία στη λογική. Σε μια τέτοια ανώριμη, μη-δημοκρατική κοινωνία (όπως είναι οι περισσότερες, δεν μιλάω μόνο για την Ελλάδα), “μπουμπούκια” παλιο-χαρακτήρες «με ταλέντο» εξιδανικεύονται και αναδεικνύονται (στην Ελλάδα και μέσω διαπλοκής) σε δημοφιλή δημόσια πρόσωπα πολύ πιο εύκολα (όπως και γκρεμίζονται εξίσου εύκολα). Εν κατακλείδι, ΧΕΣΤΗΚΑ αν η Σώτη (ή η Κική) είναι «μεγάλη λογοτέχνις» (ή «βραβευμένη ποιήτρια»). ΔΕΝ με νοιάζει αυτό, ΔΕΝ σημαίνει τίποτε και ΔΕΝ προτίθεμαι έτσι κι αλλοιώς να τις διαβάσω, διότι ΔΕΝ έχω χρόνο. Υπάρχουν σημαντικότερα βιβλία που δεν διάβασα [ακόμη]. Πάσχουμε όλοι από INFORMATION OVERLOAD!

Διαβάστε επίσης (σχετικά με αυτούς τους «διανοουμένους»):

  • Αυλοκόλακες (UPDATE: για όσους νομίζουν ότι οι ταλαντούχοι διανούμενοι είναι πάντα πολιτικά και ηθικά σωστοί…]

«Μου προκαλεί φρίκη ο Βολταίρος με την Αικατερίνη του», έγραψε κάποτε ο Βρετανός συγγραφέας Οράτιος Γουόλπολ, βλέποντας ένα από τα μεγαλύτερα πνεύματα του 18ου αιώνα να μετατρέπεται σε γλοιώδη υμνητή μιας ξένης αυτοκράτειρας,,,.

Για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, διαβάστε επίσης:

«Τα κέντρα βασανιστηρίων πρέπει να κλείσουν», τόνισαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και πρόσθεσαν: «Ενα χρόνο καταθέτουμε ερωτήσεις για τη λειτουργία τους. Δίχως να παίρνουμε απαντήσεις για τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Δεν μας απαντούν αν απορροφήθηκαν και πού διατέθηκαν. Δεν εμφανίζουν παραστατικά. Πρόκειται για τεράστια ποσά, των οποίων η διάθεση παίρνει διαστάσεις σκανδάλου. Η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση αντιστοιχεί σε 70 έως 100 ευρώ την ημέρα για κάθε μετανάστη. Στα κέντρα κράτησης ξοδεύουν από μισό ευρώ την ημέρα. Με την κατανάλωση ρεύματος μπορεί να φθάνει στο ενάμισι...».

_______________

9 comments

  1. Υπάρχουν πολύ περισσοτερα «διαμαντάκια» στο άρθρο της Σώτης που… βαρέθηκα να αναλύσω προς το παρον, αλλά… είναι νόστιμα. Ισως το κάνω στα σχόλια, αργότερα.
    Χαίρε Σώτη, Ο Πάσχων αρχιμάγειρος [Μανδραβέλης] ωχριά, μπροστά σου τώρα… 🙂

    Τώρα… όσον αφορά το υστερόγραφό μου, στο ποστ,
    άρεσε σε ένα φίλο, τον Χάρη Χαϊζάνογλου (επώνυμο μπλόγκερ), αλλά… δεν άρεσε σε μία φίλη στο φ/β, που επεσήμανε τα εξής

    Εφη ####.:

    Αν και διαφωνώ με το υστερόγραφό σου για τη λογοτεχνία… Η λογοτεχνία είναι επίσης πηγή άλλου είδους γνώσης που συχνά μπορεί να είναι πολύ βαθιά, ίσως και βαθύτερη από αυτή που μπορεί να προσφέρει ένα δοκίμιο. Και η σύγχρονη λογοτεχνία, λιγότερο ίσως η ελληνική, περισσότερο κάποιες ξένες, έχει πολλά να προσφέρει σ’ αυτό.

    Της απάντησα τότε

    Ναι, δεν αντιλέγω σε γενικές γραμμές, αλλά… είναι θέμα προτεραιοτήτων. Και η λίστα βιβλίων για ανάγνωση που έχω περιλαμβάνει και λογοτεχνικά βιβλία, πολύ ελάχιστα όμως σε αριθμό. Εξάλλου, το είδος αυτό της γνώσης που λες, όταν αποκτηθεί, κάποτε φτάνει σε μία επάρκεια ή κορεσμό, που δεν βελτιώνεται με περισσότερες αναγνώσεις. Το ίδιο δεν ισχύει σε άλλους τομείς, που ποτέ δεν τελειώνουν…

    Γενικά, αντιπαθώ κάθε είδους γραφή που παρακάμπτει την κοινή λογική και βασίζεται σε διαχείριση εντυπώσεων και συναισθημάτων. Για τα συναισθήματα (που έχω αρκετά) μου φτάνει με το παραπάνω η μουσική. Για τις βιωματικές εντυπώσεις και αφηγήσεις σόρυ, αλλά… έζησα μια πολύ συναρπαστική ζωή [μέχρι στιγμής -χεχε] που μου φτάνει με το παραπάνω. ΔΕΝ νοιώθω την ανάγκη να διεισδύσω σε (συνήθως φανταστικές) αφηγήσεις της ζωής άλλων…

    Κι ένα τελευταίο. ΔΕΝ πιστεύω στο «αξίωμα» του δυτικού πολιτισμού ότι «Εν αρχή ην ο Λόγος». Η ΙΔΙΑ η γλώσσα αποτελεί είδος αλλοτρίωσης. Εν αρχή ην ο ΗΧΟΣ, όχι ο Λόγος. Ο Λόγος έφτασε πια στα όριά του. Στο μέλλον θα μεταλλαχτεί, και στο απώτερο μέλλον θα επικρατήσει [ίσως] ένα νέο είδος γλώσσας ανάμεικτης με… μαθηματικά σύμβολα και Κώδικα Τυπικής Λογικής, πιο κατάλληλο για την πολυπλοκότητα της Γνώσης και της Ζωής, όπως εξελίσσεται. Η λογοτεχνία εξαπατά, διότι έξω από τα όρια της γλώσσας υπάρχουν ένα σωρό πράματα που αναγκαστικά _αγνοεί_ και _αποσιωπεί_.

  2. ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΟΧΙ ΕΓΩ…
    http://kartesios.com/?p=135884

    August 25th, 2013 | Author: kartesios

    Έχω διαβάσει τρία βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου. Δύο μου άρεσαν, ένα όχι. Μικρή σημασία έχει αυτό. Πρόκειται περί γούστου. Τον τελευταίο καιρό έτυχε να διαβάσω και κείμενά της στο διαδίκτυο. Διαφωνούσα με όλα, αλλά επίσης μικρή σημασία έχει κι αυτό. Ένα, όμως, κείμενό της το εκτίμησα επειδή ήταν ειλικρινέστατο και περιείχε στοιχεία ομολογίας.

    Πρόκειται για το κείμενο με τίτλο «Οι αντιστασιακοί» που αναρτήθηκε στο protagon.
    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=26336
    Σε αυτό το κείμενο η κ. Τριανταφύλλου με βοήθησε να αντιληφθώ για ποιο λόγο «πολλοί δημιουργοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και διασκεδαστές» έχουν ταχθεί με την κυβερνητική πλευρά και γράφουν ή μιλούν ακόμη και με μίσος για όσους διαφωνούν με την κυβερνητική πολιτική.

    Γράφει η κ. Τριανταφύλλου: «Η εκτίμηση ότι η χώρα μας τελεί υπό δικτατορικό καθεστώς («χούντα», «Κατοχή») οδηγεί στην ένδυση πολλών δημιουργών, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων και διασκεδαστών με τα χρώματα του αντιστασιακού. Συγγραφείς, τραγουδιστές, μέλη της νομενκλατούρας και ινδάλματα της λαϊκής ψυχαγωγίας εμφανίζονται ως μεγαλόστομοι επαναστάτες, πατριώτες και ανατροπείς: μετά από κάμποσα χρόνια λήθαργου και επιθετικού νεοπλουτισμού, δεβαριεσισμού και γραφειοκρατικής αριστεροσύνης, διάφοροι “επώνυμοι” κολακεύουν το κοινό τους πασχίζοντας να γίνουν συμπαθητικοί – άρα, να διατηρήσουν τη δημοτικότητα και, κυρίως, την εμπορικότητά τους».

    Η κ. Τριανταφύλλου είναι μία εμπορική συγγραφέας. Δεν τη θυμάμαι τα «χρόνια του λήθαργου και του επιθετικού νεοπλουτισμού, του δεβαριεσισμού και της γραφειοκρατικής αριστεροσύνης» να αντιστέκεται, να παρεμβαίνει, να διαφωνεί. Μπορεί και να κάνω λάθος. Μικρή σημασία έχει κι αυτό. Το θέμα είναι να παρακολουθήσουμε τη σκέψη της συγγραφέως, η οποία παρεμβαίνει σήμερα για να κατηγορήσει όσους επέλεξαν την «ένδυση με τα χρώματα του αντιστασιακού».

    Εξηγεί, λοιπόν, η συγγραφέας τα κίνητρα των «αντιστασιακών», όπως εκείνη τα αντιλαμβάνεται: «Άνθρωποι άσχετοι προς την πολιτική, μικροαστοί, βολεμένοι, αγράμματοι, εσωστρεφείς και εγωκεντρικοί, κάνουν οψίμως επίδειξη κοινωνικής συνείδησης – και εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις γνωρίζουν επιτυχία και προσβλέπουν στην εξουσία, όσοι ενδιαφέρονται να αρέσουν, προσχωρούν στους επικείμενους νικητές. Δώστε στον λαό ό,τι θέλει, πείτε του ό,τι του αρέσει να ακούει. Εξάλλου, ποτέ δεν βλάπτει να τα έχουμε καλά με τους κυβερνώντες του εγγύς μέλλοντος, ειδικά όταν υπόσχονται νέα τάξη πραγμάτων: ίσως δοθούν καινούργιες ευκαιρίες σε καινούργιους συμβιβασίες».

    Η ομολογία που ανέφερα στην αρχή και η ειλικρίνεια του κειμένου, βρίσκονται ακριβώς στην τελευταία παράγραφο του αποσπάσματος που παραθέτω. Κατά την κ. Τριανταφύλλου, λοιπόν, όσοι σήμερα δεν τα έχουν καλά «με την κατάσταση» το κάνουν όχι για κάποιον ιδεολογικό λόγο, από κάποια αγανάκτηση, έχοντας αγνά κίνητρα, αρνούμενοι να αποδεχθούν την καταστροφή, αλλά μόνο για «να τα έχουν καλά με τους κυβερνώντες του εγγύς μέλλοντος» και να εκμεταλλευθούν τις «καινούργιες ευκαιρίες» που ίσως δοθούν.

    Δεν είχα βέβαια κάποια ιδιαίτερη απορία, αλλά η κ. Τριανταφύλλου έδωσε δημόσια μια καλή εξήγηση για τους «συμβιβασίες» του σήμερα. Για όσους δηλαδή συμβιβάζονται και υπερασπίζονται την πολιτική των μνημονίων και την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Μάλλον αυτοί βολεύονται με τις ευκαιρίες που τους προσφέρουν οι κυβερνώντες του σήμερα. Σκέφτομαι να αφαιρέσω τη λέξη «μάλλον». Είναι τόσο σίγουρη η συγγραφέας ότι οι σημερινοί «αντιστασιακοί» απλώς επιδιώκουν να βολευτούν στο μέλλον, που μου δίνει το δικαίωμα να είμαι κι εγώ βέβαιος ότι οι σημερινοί «συμβιβασίες» παίρνουν τα ανταλλάγματά τους στο παρόν.

    Φτηνιάρικη προσέγγιση, αλλά τι να κάνω; Αν ήταν δική μου, μικρή σημασία θα είχε. Όμως είναι της συγγραφέως! Οπότε, έχει τη σημασία της και την αξία της για το φαινόμενο της σημερινής συμβιβασμένης διανόησης (που λέει ο λόγος). Μάλιστα, όπως η συγγραφέας δεν αναφέρει παραδείγματα ή δεν παρουσιάζει αποδείξεις για τα κίνητρα των σημερινών «αντιστασιακών», έτσι κι εγώ δε νιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι ανάλογο για τους σημερινούς «συμβιβασίες». Στις υποθέσεις απαντάς με υποθέσεις, άσχετα αν οι υποθέσεις αυτές εκφράζονται μετά βεβαιότητας.

    Άλλωστε, δε χρειάζεται να εκμεταλλευθείς …. αυτοπροσώπως τις ευκαιρίες των κυβερνώντων. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις «καλές σου σχέσεις» με τους κυβερνώντες για να βολέψεις όχι εσένα, αλλά άλλους. Όλα αυτά στα πλαίσια των υποθέσεων πάντα και σύμφωνα με το αξίωμα της συγγραφέως ότι όταν υποστηρίζεις κάτι πάντα το κάνεις για τα ανταλλάγματα που έχεις λάβει ή περιμένεις να λάβεις.

      • Με δυο λόγια, ναι. Κάπως έτσι…

        Πιο «διανοουμενίστικα» βλέπουμε έντονους μηχανισμούς προβολής και άρνησης.

        (νομίζει ότι όλοι οι άλλοι είναι συμφεροντολόγοι συμβιβασμένοι, πλην της… ίδιας)

  3. Το φαινόμενο της ξηρασίας όσον αφορά τη λογοτεχνία δεν είναι μόνο Ελληνικό, είναι παγκόσμιο. Νιώθω ότι παγκοσμίως η λογοτεχνία χαρακτηρίζεται από ευτέλεια και χυδαιότητα. Το τελευταίο ελληνικό λογοτεχνικό βιβλίο που διάβασα ήταν η «Επώνυμη» του Χατζηστεφάνου που με έκανε να αναθεωρήσω και προσωπικά το θεωρώ αριστούργημα καταραμένου τύπου. Δεν έχω διαβάσει Γιάννη Μακριδάκη, ίσως γιατί δεν έχω τις προσλαμβάνουσες, αλλά κρίνοντας από το μπλόγκ του, πιστεύω ότι είναι και ταλαντούχος και ανήσυχος. Απο εκεί και πέρα δεν εκπλήσσομαι, με βάση τη δυναμική των γενεών. Οι boomers (Σώτη, Χωμενίδης, Τατσόπουλος, Χειμωνάς νεώτερος, Ξανθούλης) έχουν το κακό να ξεπουλιούνται στο Γιουσουρούμ για ένα κουστούμ’ και δεν είναι ότι το καλύτερο σαν κατεστημένο λόγω της υπεροψίας τους – ή ύβρη και με την αρχαία έννοια τους πάει πολύ. Και σύμφωνα με τη θεωρία των γενεών των Strauss-Howe περιμένω αξιόλογη λογοτεχνική παραγωγή να δούμε από το 2020 και μετά.
    Για τη Σώτη, έτυχε να συστηθώ με την κυρία, τυχαίνει να είναι φίλη συγγενικού μου ατόμου, ήθελα να της μιλήσω περισσότερο, δεν τα κατάφερα και δε νομίζω ότι έχασα και τίποτε.

    • Συμφωνώ με όλα αυτά.

      Είχα ξανακούσει για τη θεωρία του κύκλου των γενεών, αλλά… χάρις στο σχόλιό σου τη βρήκα:
      http://en.wikipedia.org/wiki/Strauss%E2%80%93Howe_generational_theory#Generational_archetypes_and_turnings

      Επανεφευρίσκοντας τον τροχό, είχα φτιάξει και μια δική μου, πολύ πιο απλή παρόμοια θεωρία. Εξηγεί μόνο 2 γενιές (άντε 3).

      Δηλαδή, τους εξής «κανόνες»

      [1] αν μία πρώτη γενιά ζήσει μια πολύ έντονη ιστορική περίοδο, που τα παιδιά της ΔΕΝ θα τη ζήσουν, τότε…
      η επόμενη γενιά τείνει να αμφισβητήσει την κυρίαρχη αφήγηση των γονιών της, σε βαθμό που ίσως να κάνει ή να πιστέψει τα αντίθετα.
      (π.χ. τα παιδιά των πρώην ναζί και στρατιωτών του Β’ παγκόσμιου στη Γερμανία ανάπτυξαν αντι-ναζιστικές ιδέες, σε μεγάλο βαθμό…)

      [2] Η μεθεπόμενη γενιά όμως, αμφισβητώντας τους δικούς της γονείς, τείνει να εξιδανικεύσει τους παππούδες της (=την πρώτη γενιά)
      (π.χ. τα εγγόνια των πρώην ναζί ή δικών μας ταγματαλητών εξιδανικεύουν παππούδες και παρουσιάζουν συχνότερα αναβίωση φασιστικών ιδεών)

      [3] Γενικά… κάθε γενιά… εξιδανικεύει (και συνήθως ακολουθεί) την πιο πρόσφατη… _πεθαμένη_ (ή κοντά-στο-θάνατο) γενιά προγόνων της.
      -λόγω ανάγκης να βρει πρότυπα, αλλά έχοντας ΚΑΙ έλλειψη _άμεσης_ επαφής με τα πρόσωπα που εξιδανικεύει (ώστε να μην απομυθοποιηθούν)

      Πρακτικό παράδειγμα που αφορά και τη γενιά της Σώτης:

      1) Οι παππούδες πολέμησαν στην κατοχή, μόχθησαν, στερήθηκαν, αλλά έκαναν… σχετικά άβουλα, μη-προβληματισμένα, μη-μαχητικά παιδιά.
      2) Τα παιδιά αυτά ανέχτηκαν τη χούντα, κάποιοι λίγοι από δαύτους επαναστάτησαν, αλλά σε γενικές γραμμές… χάλασαν (=»γενιά πολυτεχνείου»).
      3) Τα παιδιά αυτων των παιδιών (=η γενιά της Σώτης) αηδίασαν από τα χάλια των γονιών τους, εξιδανικεύοντας [συνήθως] τους παππούδες τους.

      4) Η τέταρτη γενιά, τώρα… που ελπίζεις ή περιμένεις (να βγάλει καλή λογοτεχνία, ξανά)…
      -Θάναι αηδιασμένη από τους γονείς της (=τη γενιά της Σώτης) λόγω ΑΜΕΣΗΣ επαφής με τα ελαττώματα της προηγούμενης γενιάς
      -θα ξανα-πιστέψει τους «ήρωες του πολυτεχνείου» (που έφτυναν οι γονείς της), εξιδανικεύοντάς τους (με ινδάλματα σαν τον Παναγούλη, κλπ.)
      -Και τους προπάππους της που πολέμησαν στην κατοχή, θα τους δει με συμπάθεια, αν και δεν θα τους πολυ-καταλαβαίνει.

      Επομένως, η ΤΕΤΑΡΤΗ αυτή γενιά, πράγματι, ενδέχεται να είναι αυθεντικά προοδευτική, δημιουργική και επαναστατική.🙂

      [όπερ έδει δείξαι… δυστυχώς ζούμε την παρακμή]

  4. Δεν μ’αρέσει να «γενικεύω».. Προσπαθώ διαρκώς να το αποφεύγω, όμως μ’αυτά τα ρεμάλια της «διανόησης», ξυπνά μέσα μου τα αρχέγονα σαράκια της δυσπιστίας και της συνομωσιολαγνείας:

    Η Σώτη Τριανταφύλλου καμώνεται την «αριστερή», αλλά η κωλάρα της δεν έχει ιδέα από βασικά συστατικά όπως αλληλεγγύη, ισοπολιτεία και κρατισμός. Οπουρτουνιστικά μονάχα έχει αναλάβει τον ρόλο, όπως π.χ. και ο κ. Τατσόπουλος παριστάνει τον ΣΥΡΙΖΑίο, αν και αμφότεροι αποτελούν ομοσταύλους δήθεν αταξικών (αν και «αριστεριζόντων») διανοουμένων (π.χ. Χρήστος Χωμενίδης, Θανάσης Χειμωνάς, Λένα Διβάνη κλπ), που άπαντες έχουν προσκυνήσει ψυχή τε και θράσυμι την αναγκαιότητα για διαρκή Λιτότητα και για πάσει θυσία συρρίκνωση της ελληνικής Ευημερίας, ως σοβαροί, υπεύθυνοι, ευρωλάγνοι γερμανόδουλοι συστημικοί..

    Ας έχουν γνώση οι υποτιθέμενοι σωτήρες της Ελλάδας, που χαιρετίζουν από το μετερίζι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: http://ametroepeia.pblogs.gr/2012/05/giati-syriza-apo-thn-exoysia.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s