Στη Θράκη ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες (και στην… εναγώνια προσπάθειά μου ‘υπέρ οσίων και ιερών του έθνους’) :-)

Ανάμεσα στους «ειδικούς» για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράσης, νομίζω ότι ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης εκφράζει την πιο συγκροτημένη και ραφιναρισμένη εκδοχή μιας «σχολής» που θεωρεί τον εκτουρκισμό των Ρομά της Θράκης (και γενικά όλων των μουσουλμάνων της Θράκης) σαν γεγονός λίγο-πολύ τετελεσμένο, ένα είδος κοινωνικού «There Ιs No Alternative» (ΤΙΝΑ), όπου όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην απόλυτη αποδοχή του. Ο εκτουρκισμός των Ρομά, κατά τον ίδιο (αν τον κατάλαβα σωστά) είναι -τώρα πια- σχεδόν οριστικός, μη-αντιστρέψιμος, παρά μόνο… μέσω κάποιων όψιμων επεμβάσεων του ελληνικού βαθέως (και μη-) κράτους, επεμβάσεων που είναι για διάφορους λόγους ύποπτες ή αθέμιτες, βλαβερές για τις κοινότητες που αφορούν, αλλά και καταδικασμένες σε αποτυχία από τη φύση τους.

Καταλαβαίνω ότι το θέμα περιπλέκεται αφάνταστα, όταν κάποιες περιθωριοποιημένες μη-τουρκογενείς κοινότητες της Θράκης [όπως ορισμένοι Ρομά] αρχίσουν να διεκδικούν δικά τους δικαιώματα, χωρίς να ταυτίζονται με την πλειοψηφία της μειονότητας. Η γνωστή και αποδεδειγμένη «αξιοποίηση» τέτοιων διεκδικήσεων από το ελληνικό κράτος για δικούς του σκοπούς, δεν σημαίνει καθόλου ότι κάποια μέλη αυτών των κοινοτήτων δεν υφίστανται άδικες διακρίσεις ή αθέμιτες πιέσεις από κάποια μέλη της τουρκογενούς πλειοψηφίας της μειονότητας. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει, όπως αποδείχτηκε! Το φαινόμενο αυτό είναι υπαρκτό και σαφώς ενοχλεί κάποιους, τραβώντας το χαλί της «ομογενοποίησης» κάτω από τα πόδια τους. Επίσης, δεν βοηθούν πάντα οι στατιστικές και οι σφυγμομετρήσεις «εθνικών φρονημάτων» [που επικαλείται και ο κ. Μπαλτσιώτης], διότι… κάθε ρατσισμός παραμένει πάντα καταδικαστέος, ακόμη και όταν στρέφεται εναντίον ελαχίστων, ή ακόμη και εναντίον ενός ανθρώπου, ανεξάρτητα από όσους (τρίτους) τον ενισχύουν, ή και τον επικαλούνται για δικούς τους σκοπούς (θεμιτούς ή αθέμιτους).

Το επίπεδο της ανάλυσης του Μπαλτσιώτη είναι αναμφίβολα υψηλό, ορθολογικά τεκμηριωμένο, αλλά και αποτέλεσμα μακροχρόνιας προσωπικής εμπειρίας (όπως εξιστορεί). Σαν συνέπεια, είναι σχεδόν αδύνατον να αντικρούσει κανείς τις θέσεις του, χωρίς να φανεί (ή να είναι) επηρεασμένος από «πατριωτικά» ιδεολογικά κίνητρα (αν όχι «εθνικιστικά»), έστω σε κάποιο βαθμό

  • Γιατί, άλλωστε, θάπρεπε κανείς να τον αντικρούσει;

Για οποιονδήποτε θεωρεί την αδιαφορία (ή περιφρόνηση) για «εθνικά θέματα» αρετή, ή (έστω) πολιτική του υποχρέωση, η συμφωνία με απόψεις σαν εκείνες του Λάμπρου Μπαλτσιώτη, ή με εκείνες του Δημήτρη Χριστόπουλου (υπέρ «συμπαγούς τουρκικού πράγματος» κλπ.) είναι συνήθως δεδομένη, ή μέχρι και αυτονόητη.

  • Είναι όμως, έτσι;
  • Είναι πραγματικά αντικειμενική, πάντα δίκαιη και πάντα αμερόληπτη (έστω κατά το ανθρωπίνως δυνατόν) αυτή η «σχολή» απόψεων;
  • Είναι δυνατόν να υπάρξει, ποτέ… κυβέρνηση (ακόμη και αριστερή) που να θεωρεί την αδιαφορία για «εθνικά θέματα»… αρετή;

-Δεν νομίζω…

Λάμπρος Μπαλτσιώτης
Λάμπρος Μπαλτσιώτης

Κατ’ αρχάς, για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείςούτε κι ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης εκφράζει την ακραία «αδιαφορία για εθνικά θέματα» που εκφράζουν κάποιοι άλλοι, ακραίοι «αντι-εθνικιστές». Μεγάλο μέρος της έρευνάς του για τη μειονότητα της Θράκης αποκαλύπτει τη δυσωδία και των δύο εθνικισμών, καθώς και την ουσιαστική επικράτηση του τουρκικού [κρατικού] εθνικισμού στο φαντασιακό επίπεδο του αυτο-προσδιορισμού της μουσουλμανικής μειονότητας. Σ’ αυτά τα θέματα θα επανέλθω αναλυτικότερα, διότι πολλές λογικές συνέπειες της προσέγγισής του καταρρίπτουν τον ακραίο «αντι-εθνικισμό» κάποιων άλλων. Σημαντικό συμπέρασμά του είναι και η διαπίστωση ότι ορισμένες λαθροχειρίες του Ελληνικού κράτους, ακόμη και σήμερα… ρίχνουν λάδι στη φωτιά του τουρκικού εθνικισμού. Επομένως, (λογικά) αυτή η οπτική γωνία δεν είναι κάτι που «δεν τον ενδιαφέρει»! Παρόλ’ αυτά, έχω σημαντικές ενστάσεις για τις θέσεις του, μετά από συγκριτική έρευνα (που δεν τελείωσε ακόμη).

Δυστυχώς, όμως…

Όσο σωστή κι αν είναι, μια ορθολογική κοινωνιολογική ανάλυση σαν εκείνη του Λάμπρου Μπαλτσιώτη, δεν κρίνεται μόνο από τη συνέπειά της με την κοινωνική πραγματικότητα (και με τον ίδιο της τον εαυτό). Δυστυχώς, δεν είναι όλα τα εθνικά θέματα «φαντασιώσεις και φοβίες εθνικιστών». Δυστυχώς, όπως κι ο ίδιος ο κ. Μπαλτσιώτης πρέπει να ξέρει, δεν είναι πάντα σωστό να βάζουμε όλα τα εθνικά θέματα σε εισαγωγικά. Υπάρχουν άλλωστε, διεθνώς, αρκετές ιστορικές περιπτώσεις «μειονοτικών θεμάτων» σε άλλες χώρες, που προκάλεσαν πολέμους, ή βίαιους διαμελισμούς κρατών και άλλες σοβαρές δυστυχίες σε λαούς. Τέτοια ακανθώδη θέματα δεν προσφέρονται καθόλου για… επιπόλαιες εθελοτυφλίες, σε κανέναν (είτε εθνικιστικές, είτε…το αντίθετο)! Δυστυχώς, από πρακτική άποψη, αρκετές ακραίες «αντι-εθνικιστικές» απόψεις μετατρέπονται σε… θεωρητικούρες, δηλαδή σε «ουτοπικές» θεωρητικολογίες εκτός θέματος, για μία αριστερά που... κάποια στιγμή υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει και «εθνικά θέματα», όταν γίνει κυβέρνηση.

Με όλα αυτά (τα «δυστυχώς»), δεν εννοώ ότι πρέπει (ντε και καλά) η αριστερά να αρχίσει να σκέφτεται «εθνικιστικά», ή να εθελοτυφλήσει σε κοινωνικές αλήθειες (όσο και δυσάρεστες ή άβολες «για το έθνος» κι αν είναι), κάνοντας δηλαδή «συμβιβασμούς στις αρχές της», λόγω «εθνικών θεμάτων», κ.ο.κ.

Μόνο που… Δυστυχώς, ακόμη και στην καλύτερη των περιπτώσεων (μίας αριστεράς στην κυβέρνηση που «δεν προδίδει αρχές», κ.ο.κ.):

  • Κατά τη γνώμη μου, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, και… όχι μόνο στις λεπτομέρειες, αλλά μέχρι και στις λεπτές αποχρώσεις του στοχασμού, όσων γράφουν τόσο προσεκτικά όσο ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης.
  • Στο θέμα αυτό υπόσχομαι να επανέλθω, πολύ πιθανώς μετά τις εκλογές. (Εμπόδιο δεν είναι μόνο οι εκλογές αλλά και η ανάγκη να το επεξεργαστώ περισσότερο)

Όμως πριν αρχίσουμε να συζητάμε καν το άρθρο του, θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη κάποια δεδομένα:

  • Κάθε αριστερός που διαφώνησε (έστω και ελάχιστα) με θέσεις σαν εκείνες του Μπαλτσιώτη, χαρακτηρίστηκε «αριστερός εθνικιστής», ή (έστω) «πατριώτης» (με την… κακή έννοια, πάντα).
  • Τέτοιες ετικέτες εξαπολύονται με την ίδια φανατισμένη ευκολία που εκτοξεύονται… αντίθετες ετικέτες (π.χ. «εθνομηδενιστές») από κάποιους άλλους, αυτο-προσδιοριζόμενους σαν «πατριώτες». (περί «εθνομηδενισμού», δείτε την ανάρτηση «Η αναγκαιότητα απόρριψης του εμπρηστικού όρου ‘εθνομηδενισμός’ και της διαμάχης περί έθνους)

Π.χ. κάποιος… αριστερός «αντι-εθνικιστής» τόλμησε να πει (και) για μένα, το εξής… κωμικό:

«Παρουσιάζουμε ενδεικτικά δυο περιπτώσεις σχετικές με αυτό το θέμα, που προκαλούν γέλιο από την εναγώνια προσπάθεια των εκφραστών τους να υπερασπιστούν τα “ιερά και όσια” του ελληνικού έθνους…»

Του απάντησα δεόντως. Ακόμη γελάω, με αυτή την πολιτική μου δαιμονοποίηση. Προσφέρθηκα, μάλιστα, να επιστρατευτώ και… λαϊκή τραγουδίστρια που… «υπερασπίζεται» τα «ιερά και όσια» του ελληνικού έθνους, την αγαπημένη μας… Αννα Γούλα (κατά κόσμον Χαρά Κολαϊτη): 🙂

Αυτό το θέμα όμως… δεν είναι αστείο. Μετά την κατα-συκοφάντηση της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, ακολούθησαν πολλές χειρότερες δαιμονοποιήσεις, με αποκορύφωμα τον συκοφαντικό χαρακτηρισμό του Press Project (και της έντιμης δημοσιογράφου Βασιλικής Σιούτη προσωπικά) σαν… πράκτορες του «βαθέως κράτους»(!): ΜΗ μπερδεύετε τα ΦΑΝΕΡΑ κολλάζ με τα… δόλια μοντάζ. ΣΤΟΠ στη λάσπη !


Ένα πρόσφατο άρθρο στην «Αυγή» κατέληξε στο εξής… θαρραλέο υστερόγραφο:

Υ.Γ.: Την ώρα της κρίσιμης πολιτικής μάχης πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Προσωπικά δεν με πλήγωσε τόσο το όποιο λάθος έγινε στην επιλογή της τσιγγάνας Σαμπιχά Σουλεϊμάν για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο η μετά από αυτό διαχείριση. Μόνο πράκτορα της Μοσάντ (!) δεν αποκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης και άλλοι τη Σαμπιχά. Δίκες, με φήμες και ατεκμηρίωτες κατηγορίες, χωρίς μάλιστα το δικαίωμα απολογίας, μας παραπέμπουν στις πιο σκοτεινές σελίδες του κομμουνιστικού κινήματος. Ποιο είναι το νέο υπόδειγμα στο πολιτικό ήθος

Σ’ αυτό το υστερόγραφο, ο Δημήτρης Χρήστου (που έγραψε το άρθρο) νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο.  Και παρόλο που… δεν μου άρεσαν ορισμένα παλαιότερα άρθρα του, εδώ προσφέρει πολύ υλικό για στοχασμό. Π.χ. αναρρωτιέται:

«Υπάρχει πολιτική κουλτούρα συνεργασιών, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν η κομματική βάση πετάει στα σύννεφα και συμπεριφέρεται λες και έχει την αυτοδυναμία στο τσεπάκι της;»

Χμ… Αυτό θυμίζει τη γνωστή ειρωνική ερώτηση «μήπως θάπρεπε να ψηφίσουμε έναν… άλλον λαό;»!  :-) 

Δηλαδή… μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, όταν το πρόβλημα είναι μέσα στην κομματική βάση, αλλά και οι χειρισμοί της ηγεσίας καθίστανται, επομένως, προβληματικοί. Προσέξτε τώρα, δώστε… βάση (χεχε), διότι εδώ καραδοκεί… θεμελιώδες αδιέξοδο:

  • [1] Αν η ηγεσία θελήσει να «διορθώσει» κάποιο λάθος μέσα στη βάση, τότε… αυτομάτως συμπεριφέρεται αντι-δημοκρατικά, προδίδοντας τις αρχές της!
  • [2] Αν, όμως, η ηγεσία «υποκύψει» (και δεν διορθώσει κάποιο λάθος) στη βάση, τότε αυτομάτως προδίδει τις αρχές  που παραβίασε η βάση (κάνοντας λάθος)… in the first place!

Ε, αν δεν είστε… εφησυχασμένοι κομματικοί (!), πρέπει νομίζω να σταθείτε στο θέμα και να προβληματιστείτε:

  • Αυτό το αδιέξοδο είναι θεμελιώδες και πρακτικά αξεπέραστο! Απασχόλησε στο παρελθόν αρκετούς στοχαστές, σαν θεμελιώδες πρόβλημα της ίδιας της δημοκρατίας, που ποτέ δεν λύνεται ικανοποιητικά, διότι ο λαός (ή, εν προκειμένω,» η κομματική βάση») έχει το δικαίωμα να κάνει και λάθη.
  • Αν, μάλιστα, ο λαός κάνει ακραία λάθη, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γλυτώσει και τις κακές συνέπειες. Π.χ. ο Γερμανικός λαός πλήρωσε κάποτε πολύ ακριβά την ψήφο του στον… Αδόλφο Χίτλερ, το 1933.
  • Αλλά για να μην… ξεχυλώσουμε το θέμα (κάνοντας επίκληση στον Χίτλερ) ας… ανακουφιστούμε, αναλογιζόμενοι και κάτι ευχάριστο (for a change): -Τον πολιτικό καταποντισμό του… ΠΑΣΟΚ! Τιμωρήθηκε να περάσει στην ανυπαρξία (σχεδόν) λόγω λαθών. Όχι μόνο λαθών της ηγεσίας αλλά και λαθών της κομματικής του βάσης, όταν ανέχτηκε την ξεπουλημένη ηγεσία της…

Ένα εύκολο συμπέρασμα από όλα αυτά, είναι λοιπόν ότι η προδοσία αρχών είναι λάθος σε κάθε περίπτωση, για κάθε αριστερό (ή πραγματικά δημοκρατικό) κόμμα, είτε στην ηγεσία του, είτε και στη βάση του.

  • Τα δύσκολα συμπεράσματα όμως, δεν νομίζω ότι έχουν βγει όλα στο φως, ούτε καν έχει αρχίσει μια σωστή συζήτηση γι’ αυτά.
  • Δυστυχώς, τα περισσότερα δεν είναι ευχάριστα.
  • Δυστυχώς (ακόμη χειρότερα)… δεν αφορούν μόνο αρχές (θα επανέλθω στο θέμα…)

Παρεμπιπτόντως, κάποιος γνωστός… φανατικός υποστηρικτής του ΚΚΕ αρπάχτηκε από μία φράση του Δημήτρη Χρήστου, ειρωνευόμενος το άρθρο του με τη φράση «Κρεοπωλείον ‘κινδυνεύει η πατρίς».

  • E, ας… πιεί ξύδι, και πριν μιλήσει για «κρεοπωλείο» ας αναλογιστεί τον τρόπο που ο… Στάλιν καταβρόχθισε Πολωνικό κρέας, κάποτε!:mrgreen:

(Αααχ, ευθυμήσαμεε…).

Ε, ίσως εκπλαγείτε, αν μάθετε τώρα, ότι… παρά τις μακροχρόνιες παλιές διαμάχες μου με αυτό τον άνθρωπο (και τον αηδιαστικό φανατισμό του), θεωρώ ένα πρόσφατο άρθρο του ιδιαίτερα ενδιαφέρον, φιλοσοφικά πολύτιμο και σε μεγάλο βαθμό σωστό. Αυτό το άρθρο είναι σπάνιο, ανάμεσα σε πλήθος… λιβέλλων και φληναφημάτων, εκφράζοντας  πραγματικές ικανότητες για καινοτομικό στοχασμό (αν είναι 100% δικός του): Περί αυτοπροσδιορισμού και ετεροπροσδιορισμού. Δεν αρκεί αυτό το άρθρο, για μια πλήρη προσέγγιση στο θέμα. Το βρίσκω λίγο μονομερές (και υποβαθμισμένο λόγω της εθελοτυφλίας του συγγραφέα του σε άλλα θέματα) αλλά βγάζει στο φως αλήθειες που ακούγονται πολύ σπάνια. Π.χ. το ότι ΚΑΘΕ «πολιτική ταυτοτήτων» είναι αδιέξοδη από τη φύση της! (…θα επανέλθω…)


Διαβάστε επίσης (σε αυτό το blog):

 UPDATE: Διαβάστε επίσης:

Ένα άρθρο του Δημήτρη Μπελαντή, που θεωρώ ιδιαίτερα πολύτιμο, ψύχραιμο ΚΑΙ ισορροπημένο. ΠΟΛΥ προσεκτικά εκφράζει κάποιες σοβαρές ενστάσεις για τον μονομερή τρόπο που προσέγγισαν άλλοι το ίδιο θέμα, ιδίως στο τέλος. Από κάτι τέτοια μικρά βήματα… διαλεκτικής σύνθεσης, ίσως προκύψει κάποτε το ξεπέρασμα σοβαρών ενδο-αριστερών αντιθέσεων. Τον σύντροφο Μπελαντή τον γνώρισα κάποτε κι από κοντά… εντελώς τυχαία σε καφενείο του κέντρου, και μου έκανε εντύπωση η χαλαρότητα που τον διακρίνει (και προκάλεσε… άμεση ειρήνευση σε μία έντονη πολιτική λογομαχία κάποιων άλλων! -χεχε). Το άρθρο του καταλήγει:

…Βεβαίως, υπάρχει και το παλαιό επιχείρημα ότι κάθε Αριστερά οφείλει, όντας μονοσήμαντα ντεφαιτιστική, να χτυπά τον δικό της εθνικισμό και μόνο. «Ο κύριος εχθρός είναι στην χώρα μας». 

Αυτό το επιχείρημα έχει αξία αν όντως ξεχνάς να βάλλεις κατά του δικού σου εθνικισμού και δικαιολογείς τις άδικες και άθλιες πρακτικές του δικού σου έθνους-όποιος το κάνει αυτό σε βάρος άλλων εθνών δεν αξίζει να είναι ο ίδιος ελεύθερος. Χάνει, όμως, κάθε αξία αν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι «εθνικισμοί των άλλων» αντλούν πάντοτε από μια ορθολογική και δίκαιη πηγή ή ακόμη περισσότερο όταν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο αντιιμπεριαλισμός ή γενικότερα η πάλη κατά των σχέσεων ασυμμετρίας και πολιτικής εξάρτησης εντός του διεθνούς καπιταλιστικού πλαισίου είναι-πάντοτε- ένας «εθνικισμός των μικρών» ή ένας «λόγος υπέρ του δικού μας ιμπεριαλισμού» που είναι πάνω κάτω κάτι σαν τον γερμανικό ή τον αμερικάνικο.
Οδηγώντας το επιχείρημα ότι ο «εχθρός του εθνικισμού μας» είναι πάντοτε ένας σύμμαχος μπορούμε να αποδεχθούμε και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα –και όχι απλώς την Τουρκία του Ερντογάν– ως αντικειμενικούς παίκτες του «αντιεθνικισμού» ή και του «αντιφασισμού» ακόμη. Μήπως έχουμε τρελλαθεί τελείως ή πρόκειται απλώς για την «διακριτική γοητεία του μεταμοντέρνου» πάνω μας ;

Enhanced by Zemanta

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s