Για μία συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χωρίς παρωπίδες [2]

UPDATE (9/8/2015):

tsipras_and_kammenos


Πριν τις εκλογές είχα καταθέσει ανάλυση του ενδεχομένου μιας τέτοιας συνεργασίας «χωρίς παρωπίδες» που τώρα έγινε -νομίζω- αρκετά επίκαιρη. Η ανάλυσή μου δεν ήταν (και δεν είναι) συμβιβαστική. Δεν προτείνω, δηλαδή, καμμία αλλαγή στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή (ακόμη λιγότερο) έκπτωση αρχών!

Θάθελα να ξεκαθαρίσω ότι… ούτε οπαδός του Καμμένου είμαι, ούτε καν τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια για τον ίδιο (ή για τους ΑΝΕΛ). Αυτή τη στιγμή, όμως, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές… Τσίπρας και Καμμένος ήδη συζητούν τη συνεργασία τους στην Κουμουνδούρου.  Αργότερα, θα προσθέσω updates σε αυτό το άρθρο με το αποτέλεσμα των συνομιλιών τους.

Τσίπρας-Καμμενος 26-1-2015
Τσίπρας-Καμμενος 26-1-2015

Αν είχατε διαβάσει όλο το προηγούμενο άρθρο μου, δεν θα βρείτε τίποτα καινούργιο, σε ό,τι ακολουθεί. Αν όχι, τo επαναλαμβάνω παραλείποντας όσα ακυρώθηκαν λόγω εκλογών και με πολύ μικρές αλλαγές στα υπόλοιπα:

Θα επαναλάβω ότι «αριστερό είναι το αληθές» (όχι μόνο «το εθνικό»). Μία συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ απαιτεί (όπως είχα εξηγήσει) πολύ προσεκτικό χειρισμό

Κατ’ αρχάς, υπάρχει ο σκόπελος μιας (πιθανώς) ριζικής διαφωνίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στο θέμα της φορολογίας: Οι ΑΝΕΛ (ως δεξιό κόμμα) θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν (ή να μειώσουν σημαντικά) τη φορολογία του μεγάλου πλούτου (και φυσικά του… ίδιου του Καμμένου). Ακόμη χειρότερα, αντίθετα με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόγραμμα των ΑΝΕΛ θέλει να «ανταγωνιστεί φορολογικά» γειτονικές χώρες όπως την Αλβανία και τη Βουλγαρία «για να προσελκύσει επενδυτές» με φόρους «ακόμη λιγότερους» (από το 8% της Αλβανίας) για όλους. Αυτό είναι αδύνατον να γίνει, όπως είπα. Ελπίζω όμως ότι θα βρεθεί κάποια λύση, διότι σε φορολογικές ελαφρύνσεις των μεσαίων και φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων δεν αναμένεται να έχει αντίρρηση ο Καμμένος. Επίσης, το ότι [μέχρι τώρα] το φορολογικό σύστημα ήταν πολύ άδικο, ουδείς το αμφισβητεί.

Έχω μελετήσει το φαινόμενο των ΑΝΕΛ και πιστεύω ότι έχω βρει κάποιες διεξόδους στα αδιέξοδά του. Οι ταμπέλες όμως και οι αριστερές προκαταλήψεις (όπως η λανθασμένη εξίσωσή τους με τους νεο-ναζί) δεν βοηθούν καθόλου, στο να βρεθούν λύσεις.

Εκείνο που θάπρεπε να κάνουμε εμείς, νομίζω, είναι πρώτα-πρώτα να ξεκαθαρίσουμε καλύτερα τις δικές μας «κόκκινες γραμμές», ακόμη και στα «εθνικά θέματα» όπου ο Καμμένος νομίζει ότι έχει ακλόνητες και σωστές θέσεις.

Στο μεταναστευτικό, για παράδειγμα, δική μας «κόκκινη γραμμή» είναι η ανθρωπιστική προσέγγιση και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, αλλά με την κατάργηση της συνθήκης Δουβλίνο 2 (που ευαγγελίζεται ο Καμμένος) μπορούμε (και πρέπει) να συμφωνήσουμε ανεπιφύλακτα (τηρώντας όσα έχει ήδη διακηρύξει ο ΣΥΡΙΖΑ). Τεράστιος αριθμός ξένων στη χώρα μας είναι απλώς πρόσφυγες που θέλουν να φύγουν, να πάνε αλλού, αλλά δεν τους αφήνει το κράτος (λόγω του Δουβλίνου 2). Λέγεται μάλιστα ότι όλοι αυτοί είναι και συντριπτική πλειοψηφία (και όσων κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης). Οπότε, δεν χρειάζεται και πολλή προσπάθεια για να βρούμε κάποιες λύσεις, συμβατές με τα… κολλήματα του Καμμένου.

Απομένουν τα «εθνικά δίκαια» στο θέμα της ΠΓΔΜ, της Θράκης και της Κύπρου. Δικές μας κόκκινες γραμμές, εκεί θα είναι (πάλι) ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, ο ανθρωπισμός και η επιδίωξη ειρήνης (αντί έντασης ή πολέμου). Ανάγκη για «νέο σχέδιο Ανάν» (που φοβάται ο Καμμένος) δεν υπάρχει, έτσι κι αλλιώς. Τα δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, επίσης, δεν είναι δυνατόν να ποδοπατηθούν, σε καμμία περίπτωση. Κατά τα άλλα, μπορούμε να βάλουμε αυτά τα θέματα σε «κατάσταση αναμονής», μέχρι να επιτευχθούν φιλο-λαϊκές λύσεις (κατά της λιτότητας και κατά των μνημονίων) σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Και μετά… βλέπουμε !

Το επιθυμητό και εφικτό, είναι μια «συμφωνία κυρίων» με τους ΑΝΕΛ, ότι τα «καυτά» θέματα όπου (ενδεχομένως) διαφωνούμε μαζί τους θα τεθούν ενώπιον του λαού σε κάποιες μελλοντικές εκλογές, όταν… ο συρφετός πουλημένων και λαμόγιων της Νέας ΔημοΠρασίας και του Μπατσόκ θα έχουν απομακρυνθεί (ή… σαπίσει στη φυλακή, μαζί με τους ναζί) αφήνοντας εμάς τους ειλικρινείς αριστερούς να κάνουμε έντιμο debate με έντιμους (αν και σπάνιους τώρα) δεξιούς. (Αναλαμβάνω προσωπική ευθύνη για τους χαρακτηρισμούς, χωρίς φυσικά να υπονοώ ότι ΟΛΟΙ οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι ένοχοι εγκλημάτων. Αλλά… ας μην ξεχνάμε και τον Άκη, έτσι;)

Σε ορισμένα θέματα, μάλιστα, οι ΑΝΕΛ έχουν -παραδόξως για δεξιό κόμμα- καταλήξει σε… ακόμη πιο ανατρεπτικές «αριστερές» θέσεις, π.χ. στην πάγια θέση τους για ποινική δίωξη (αντί αμνηστείας) των απατεώνων πολιτικάντηδων ΝΔ / ΠΑΣΟΚ, ή για λογιστικό έλεγχο του χρέους (άρα υπέρ της ΕΛΕ). Και εκεί φυσικά πρέπει να συμφωνήσουμε απόλυτα. Αν δεν συμφωνείτε, διαβάστε επειγόντως το πρόσφατο άρθρο του Eric Toussaint.

Τα υπόλοιπα (αρνητικά των ΑΝΕΛ) είναι… εθνικιστικά βίτσια(!) που διακατέχουν τον ψυχισμό αρκετών μελών των ΑΝΕΛ (με την εξαίρεση μελών των ΑΝΕΛ όπως π.χ. ο Νότης Μαριάς), αλλά που… ελάχιστα μετράνε, στην παρούσα συγκυρία Κρίσης.

Αν η δική μας αριστερή και ανθρωπιστική θεώρηση είναι ισχυρότερη, δηλαδή λογικά και ρεαλιστικά ανώτερη (εκτός από ηθικά ανώτερη, το οποίο είναι), αυτό θα φανεί στην πορεία (και το ελπίζω). Σε κάθε περίπτωση, προτιμότερη είναι μια προσπάθεια να τα βρούμε με τους ΑΝΕΛ, παρά με το Ποτάμι ή το ΠΑΣΟΚ, ή (ακόμη και) τη ΔΗΜΑΡ.

Εδώ, θάπρεπε να προσθέσω ότι συμπαθώ ιδιαιτέρως την «Αριστερή Πλατφόρμα», χωρίς να ταυτίζομαι σε όλα μαζί της. Ξέρω πόσο απεχθάνεται τους ΑΝΕΛ αλλά αυτό ελπίζω ότι δεν θα εμποδίσει την επίτευξη συνεννόησης μαζί τους.

Κάτι ακόμη: Τυχόν συνεργασία με τους ΑΝΕΛ έχει και το εξής καλό, ότι προσφέρει σε προκατειλλημένους «δεξιούς» ψηφοφόρους μια διέξοδο εκπροσώπησης, στη συγκυβέρνηση, θωρακίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ (και τη χώρα γενικά) από κακοτοπιές (π.χ. ένα Νέο Εμφύλιο). Πολλοί από αυτούς, μάλιστα… νομίζουν ότι είναι δεξιοί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πραγματικά πιστεύουν σε δεξιές πολιτικές. Ενδέχεται να έχουν υιοθετήσει «ιδεολογικούς ιούς» (π.χ. «κατά της Νέας Τάξης») ή παραπλανηθεί χοντρά. Επικρατεί μεγάλη σύγχιση, σε πολλούς «δεξιούς» ψηφοφόρους. (Αυτός είναι και ο λόγος που έβαλα εδώ τη λέξη «δεξιούς» σε εισαγωγικά…)

Ενας καλός αριστερός φίλος, έγραψε τα εξής:

Και χτες ο Καμμένος ανέφερε τους Ρότσιλντ ως… επικεφαλής της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Τον άκουγα και τράβαγα τα μαλλιά μου. Σε ό,τι αφορά τώρα λοιπά εθνικά θέματα, εγώ έχω να πω στα εκατέρωθεν γεράκια (ελληνικά και τούρκικα) ένα πράγμα. Κόφτε τις μαλακίες στο Αιγαίο. Έτσι κι αλλιώς, σε πενήντα χρόνια τα παράλια και των δυο χωρών ΔΕΝ θα υπάρχουν λόγω της κλιματικής αλλαγής. Οπότε, αντί να πετάτε τα λεφτά των λαών σε μαλακίες (π.χ. το πανάκριβο και άχρηστο F-35), κοιτάξτε να δείτε πώς θα αποτρέψετε την καταστροφή που έρχεται, πώς θα μετεγκαταστήσετε τους πληθυσμούς της Σμύρνης, της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά, των Χανίων, του Ηρακλείου κλπ παραμέσα και, το σημαντικότερο, πώς θα αποτρέψετε το να γίνει μη πόσιμο το νερό σε Ελλάδα και Τουρκία από τη διείσδυση θαλασσινού νερού στους υδάτινους ορίζοντες.

Ε, ναι. Τα «αντι-νεοταξικά» κολλήματα του Καμμένου με κάνουν μερικες φορές να γελάω. Πρόκειται για βίτσια της νόησης... και κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα, με την παραπάνω κριτική στον Καμμένο. Πάμε όμως τώρα σε κάτι άλλο, σημαντικό:


Οι αριστερές προκαταλήψεις

Από… επιφανή αριστερό, υπέστην την εξής κριτική:

Takis Intzes: Εχει και κατι χρυσαυγιτες που ειναι επισης αντιμνημονιακοι και εχουν ακριβως τις ιδιες θεσεις με το καμμενο στο μεταναστευτικο, μακεδονικο κλπ. Σιγα, ποσο πιό φασιστες ειναι απ΄τον καμμενο. αλλωστε μαζι δεν κανανε τις αντικομμουνιστικες εκδηλωσεις μισους στου μακρυγιαννη όπου τους γλιτωσανε οι ολμοι των εγγλεζων απο την ακροπολη; Τι ειναι αυτα που λετε κυριε; Τι λέτε;

Υπαρχουν μονο δυο οχθες κυριε… και οι ανελ ειναι απεναντι. Αν δεν τους βλεπετε απεναντι σας, τοτε δεν ειστε διπλα μου αλλα απεναντι. Με τα φασισταρια; ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΛΛΑΡΗΔΕς ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ; Δε μπορω να συνεχισω. Γεια σας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Σε ορισμένα θέματα, ιδίως στο παρελθόν, πολλά μέλη των ΑΝΕΛ ήταν (ή είναι) πράγματι απέναντί μας. Καμμία αντίρρηση σ’ αυτό. Ένα ερώτημα όμως, είναι… κατά πόσον αυτή η κατάσταση μένει αναλλοίωτη στο χρόνο, κόντρα στις εξελίξεις και κόντρα στην έκρηξη της Διαδικτυακής Πληροφόρησης, που διαλύει (κυρίως τις δικές τους) αυταπάτες.

Το αξίωμα «υπάρχουν μόνο δύο όχθες» είναι μόνο εν μέρει σωστό, αλλά και εν μέρει πολύ λάθος. Π.χ. σε ποιά όχθη βρίσκεται αυτή τη στιγμή η αδιέξοδη πολιτική του ΚΚΕ? -Εγώ λέω… στην απέναντι!

Σε ό,τι αφορά συγκρίσεις ΑΝΕΛ και Χρυσής Αυγής, έχω πολλές ενστάσεις. Αν δεν μπορούμε να δούμε τη διαφορά ανάμεσα στους ναζιστές και στους ΑΝΕΛ τότε το πρόβλημα είναι κυρίως δικό μας, ΕΘΙΣΜΟΣ σε συνήθειες σκέψης που δεν στέκουν λογικά και συγκρούονται με την πραγματικότητα.

  • Δηλαδή… αν, ακόμη κι εγώ, ΑΠΕΙΛΟΥΜΑΙ με ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΣΜΑ με τους «μακελλάρηδες αυτού του λαού» κ. Takis Intzes τότε… κάπου έχετε κάποιο ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ λάθος προσέγγισης. Για μένα ΔΕΝ υπάρχει «γειά σας». Υπάρχει μόνο η διαλεκτική και ο Ορθός Λόγος.

Σε ό,τι αφορά τα αρνητικά των ΑΝΕΛ χρειάζεται βαθύτερη, ή ακόμη και «ψυχαναλυτικά» προσανατολισμένη νέα κατανόηση.

Μιλάμε για ιδεολογικά βίτσια, ή και για «κατά φαντασίαν πατριώτες», που υπάρχουν παντού (ακόμη και εντός ΣΥΡΙΖΑ). Έχουμε άραγε το σθένος, τη Γνώση και την ιδεολογική ηγεμονία να τα αντιμετωπίσουμε? …ή θέλουμε να ΜΗΝ αλλάξουμε τον κόσμο (και τις απόψεις των άλλων), επαναπαυόμενοι σε όσα ήδη ξέρουμε?

Με βάση την πλούσια μας εμπειρία στο Διαδικτυακό Διάλογο (17+ χιλιάδες σχόλια μόνο στο δικό μου μπλογκ, εκατοντάδες χιλιάδες σχόλια στα μπλογκ αριστερών μου φίλων) βρίσκω ότι υπάρχει δυνατότητα για γόνιμο διάλογο με ορισμένους δεξιούς και «πατριώτες», ιδιαίτερα εφόσον (ειδικά οι ΑΝΕΛ) έχουν αρχίσει να πολεμούν ΚΑΙ το ναζισμό, όχι μόνο τα μνημόνια.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν είναι πρόθεσή μου να «δικαιολογήσω τον εθνικισμό». Τον θεωρώ «βίτσιο» άλλωστε, όπως και τον εθνο-λαϊκισμό. Το θέμα είναι βέβαια… πόσο βλαβερό πρακτικά είναι το «ιδεολογικό βίτσιο» κάποιου άλλου, με τον οποίο κάνουμε διαπραγμάτευση για κάποια μερική συμπόρευση μέσα στα πλαίσια ενδεχόμενης συγκυβέρνησης.

Π.χ. οι συνωμοσιολογικές μπαρούφες περί «Νέας Τάξης», δεν είναι πάντα… θανατηφόρες. Μπορούν να θεωρηθούν και δευτερεύον θέμα, κάτω από προϋποθέσεις (με βάση και τη δική μας ιδεολογική αυτοπεποίθηση και τη δική μας σταθερότητα αρχών).

Ασφαλώς, η ρητορική των ΑΝΕΛ απευθύνεται σε δεξιό κοινό. Αυτό ακριβώς το κοινό εκπροσωπούν (και επίσης… καθησυχάζουν, αν τελικά συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μία λίστα ή ατζέντα κοινής αποδοχής). Το ότι «εξαπατούν το κοινό τους» οι δεξιοί (όπως επεσήμανε ένας φίλος) είναι σαφές σε εμάς αλλά όχι στους ίδιους! Διότι… ΑΝ ήξεραν όσα ξέρουμε εμείς, πιθανότατα θα άλλαζαν απόψεις. Αλλωστε σχεδόν όλοι μας γεννηθήκαμε ή γαλουχηθήκαμε μέσα σε κάποιο είδος εθνικισμού. Πολύ αργότερα, οι περισσότεροι… προβληματιστήκαμε και τον ξεπεράσαμε.

Και κάτι τελευταίο:

  • Ηταν ο δεξιός πρόεδρος της Ισλανδίας που αρνήθηκε να ενδώσει στις πιέσεις των τραπεζών και κήρυξε δημοψήφισμα. Ε, προτιμώ έναν τέτοιο «δεξιό», από έναν… πουλημένο «σοσιαλιστή» σε στυλ ΓΑΠ.

Διαβάστε επίσης (αν δεν διαβάσατε ήδη):

11 comments

  1. Από το πρωί ακούω αποδοκιμασίες σχετικά με τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ… «αυτοί οι ακροδεξιοί ΑΝΕΛ», «αυτοί οι συντηρητικοί τί δουλειά έχουν με τον ΣΥΡΙΖΑ»… Δηλαδή αν είχε κάνει συνεργασία με το ολοκληρωτικό Σταλινικό ΚΚΕ θα ήταν υπεύθυνη και τίμια «αριστερή» επιλογή; Σημαίνει αυτό ότι συμφωνώ με τον Καμμένο; Φυσικά και όχι. Σχεδόν στα περισσότερα. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που δίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή ή όχι; Είναι μια φωνή που έχει απήχηση στην Ελληνική κοινωνία; Ναι καί στα δύο! Οπότε λοιπόν αυτό θα πρέπει να γίνει. Δημοκρατία θα πει να ανέχεσαι και αυτό που δε σου αρέσει και να μπορείς να διαφωνείς ταυτόχρονα. Έλεος με τη λαοφοβία ορισμένων «ειδικών» της αριστεράς. Και ποτέ δεν ξέρεις, μια συνδιαμόρφωση ιδεών και απόψεων θα μπορούσε να ανοίξει και νέους δρόμους (εξαιρούνται φυσικά οι ουρακοτάγκοι της ΧΑ).

    Επί της ουσίας, ΣΥΡΙΖΑίος δεν είμαι. Η μανία όμως ορισμένων να απορρίπτουν οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τον ιδεολογικό τους μικρόκοσμο ξεπερνά τα όρια του αυταρχισμού. Εδώ και ένα σχετικό άρθρο http://eagainst.com/articles/ideologies-and-conformism/ Ας περιμένουμε να δούμε πώς θα κινηθεί το πράγμα. Κανείς δε μας σταματά ταυτόχρονα να κάνουμε ότι κάνουμε. Υπομονή, βλέμμα κριτικό και όχι αφορισμούς.

    • Συμφωνώ μαζί σου Μιχάλη…

      Οσον αφορά την αξιολόγηση των ΑΝΕΛ και του Καμμένου, πολλά ακόμη μπορούν να ειπωθούν. Κατ’ αρχάς, είναι ένα κόμμα-κίνημα κατά των μνημονίων, πρωτίστως. ΟΧΙ ένα «κλασσικό» δεξιό κόμμα…
      Είναι μάλλον μοναδική περίπτωση, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο πουθενά αλλού. Αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια και οι πολιτικές λιτότητας (που σίγουρα έπληξαν και μεγάλο μέρος της αστικής τάξης) δεν θα υπήρχαν και οι ΑΝΕΛ.

      Ο Καμμένος, επίσης, σε γενικές γραμμές είναι ειλικρινής. Δεν νομίζω ότι ίδρυσε τους ΑΝΕΛ «επειδή είχε προσωπική κόντρα με τον Σαμαρά» (αν κι αυτή η κόντρα έπαιξε σίγουρα κάποιο ρόλο). Δεν θα τους είχε ιδρύσει, αν ο Σαμαράς τηρούσε τις αρχικές αντι-μνημονιακές διακηρύξεις του και δεν γινόταν ο γελοίος ακροδεξιός αρχι-κωλοτούμπας και ψευταράκος που ξέρουμε.

      Δυσκολεύομαι να μιλήσω για τους ΑΝΕΛ περισσότερο, μπας και παρεξηγηθώ σαν απολογητής τους… αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν τρόποι προσέγγισης και επικοινωνίας μαζί τους.

      Στη χώρα μας έχει συντελεσθεί μια σωρεία εγκλημάτων, παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων, κ.ο.κ. που οφείλονται στις μνημονιακές πολιτικές, Από τη στιγμή που κάποιος με ειλικρίνεια αντιτάσσεται σε όλα αυτά, και ταυτόχρονα σταματάει να (ή δεν) πολεμά την αριστερά, παύει να είναι και «ακροδεξιός»….

      Οι ιδεοληψίες ή εμμονές των ΑΝΕΛ δεν είναι ούτε ανίατες, ούτε φονικές, ούτε καν ακροδεξιές, σε τελική ανάλυση (με την εξαίρεση, ίσως, της μεταναστο-φοβίας και του «κολλήματος» γύρω από τη λέξη «Μακεδονία»). Ομως η απλή μεταναστο-φοβία δεν συνιστά ρατσισμό και… μεταναστο-φαγία, όταν στηρίζεται σε βάσιμες (και εν μέρει ανθρωπιστικές) ανησυχίες για αθρόα και μαζική μετανάστευση. Και το κόλλημα στη λέξη «Μακεδονία» (που ξέρουμε καλά πόσο ιδιότυπο είναι, διεθνώς) δεν συνιστά επεκτατικό εθνικισμό ή φασισμό. Πρόκειται για μια ήπια εθνοκεντρική ή εθνικιστική εμμονή, που εν μέρει οφείλεται και σε παρεξήγηση, έλλειψη ιστορικών γνώσεων και παραπληροφόρηση.

      Ζούμε μια κοσμογονία αυτές τις μέρες στον διεθνή ειδησεογραφικό χώρο, γυρω από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
      Εγώ θα προσθέσω μία ακόμη πινελιά στην εικόνα, ενός ΣΥΡΙΖΑ που συγκυβερνά με τους ΑΝΕΛ κατά των μνημονίων. Πρόκειται για μια συνεργασία… θεραπευτική για κάθε είδους συνωμοσιολογία που στρέφεται κατά του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι, πολύ απλά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν όντως το συνονθύλευμα προδοτών και «πρακτόρων της Νέας Τάξης Πραγμάτων», όπως τον δυσφημούν _πραγματικοί_ ακροδεξιοί, τότε δεν θα δεχόταν ποτέ, κανένας Καμμένος και κανένας των ΑΝΕΛ, να συγκυβερνήσει μαζί του…

      • Νομίζω ότι η τελευταία παράγραφος τα λέει όλα. Δυο πράγματα μόνο: διαφωνώ κάθετα με τη στάση τους στο Μακεδονικό. Αναφορικά με το μεταναστευτικό είμαι κατά των κλειστών συνόρων. Όπως είμαι και ΥΠΕΡ του να γίνεται δεκτός με πολιτικά δικαιώματα κάποιος μετανάστης που μένει χρόνια σε μια νέα κοινότητα (όχι κατ’ ανάγκη κράτος, μιας και αυτό που υποστηρίζω εγώ – άμεση δημοκρατία/δημοτοπία – υπερβαίνει το έθνος κράτος). Λογικά και σταράτα όμως: υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να περιθάλψει όλους όσους μετανάστες έρχονται κάθε μέρα; Μπορεί η Ελλάδα να λύσει το 90% του μεταναστευτικού της Ευρώπης; Μάλλον όχι! Υπάρχει κανείς – ο οποίος/α διαθέτει μια κοινή λογική – που να πιστεύει ότι η πολυπολιτισμικότητα δεν έχει δημιουργήσει θύλακες Ισλαμιστικών τάσεων μέσα σε Δυτικές μητροπόλεις; Σημαίνει αυτό ότι θα υποστηρίξω πολιτικές συντηρητικής κοπής (βλ Βίλντερς, Φαράτζ) του τύπου κράτος Λεβιάθαν, και όποιος δεν αφομοιώνεται στους καρχαρίες; Φυσικά και όχι! Λοιπόν, αν είναι να φορτώνουμε τους ΑΝΕΛ με στερεότυπα καλύτερα ας κοιτάξουμε τα δικά μας πρώτα, που πλέον πολλοί αριστεροί υιοθετούν φιλελεύθερο λόγο και αντί να μιλάνε για ΙΣΟΤΗΤΑ και ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ αναπαράγουν χιπστερίστικες ηλιθιότητες περί «πολυπολιτισμικότητας» και μπλα μπλα μπλα. Κάθε μεταμοντέρνα ανοησία που βγαίνει από τις ΗΠΑ εμείς πρέπει να την αναπαράγουμε; Ή μήπως μέσα στην αριστερά δεν υπάρχουν ρατσιστές; Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αντισημίτες (δεν εννοώ αυτούς που ασκούν κριτική στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ του Ισραήλ, αλλά σε κάποιους που θέτουν ως ζήτημα την ίδια του την ύπαρξη, ως άμεση πηγή κάθε κακού, και ξέρουμε καλά ποιοί είναι αυτοί). Μήπως τελικά όλα αυτά τα στερεότυπα – είτε της δεξιάς είτε της αριστεράς – πρέπει να τα ξεπεράσουμε με το να έρθει ο ένας πιο κοντά στον άλλον; Πώς αλλιώς; Με περιχαράκωση και άρνηση διαβούλευσης; Αυτό θα μπορούσα να το δεχτώ για τη ΧΑ. Όμως είναι λάθος κάθε συντηρητικό πολίτη να τον βαφτίζουμε «φασίστα» και να τον απαξιώνουμε μονομερώς, να τον βγάζουμε από τη δημόσια σφαίρα (a la carte διαβούλευση δηλαδή). Αυτό τον σπρώχνει κατευθείαν στη ΧΑ (ξέρεις δημιουργεί ταύτιση του τύπου «με λες φασίστα επειδή λέω πράγματα λογικά» άρα «αν αυτό είναι φασισμός τότε δεν είναι κάτι παράλογο ο φασισμός και συνεπώς είμαι φασίστας και με χάρη μου»). Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο που επικοινωνούμε τους αντιπάλους μας. Διαφορετικά οδηγούμαστε σε μεγαλύτερες συγκρούσεις άσκοπες. Και στο κάτω κάτω τα περισσότερα κινήματα που πέτυχαν στόχους δεν είχαν αμιγώς ξεκάθαρη ιδεολογική κατεύθυνση (ακόμα και ο Αλιέντε στη Χιλή προσέγγισε συντηρητικούς πολίτες). Επομένως δεν βλέπω πρόβλημα στον Καμμένο. Ας δουλέψουμε για όλα αυτά μέσα στην κοινωνία. Εκεί είναι η δουλειά μας τώρα.

        • Συμφωνώ και πάλι…

          Κι εγώ «διαφωνώ κάθετα» με τους ΑΝΕΛ στο Μακεδονικό.

          Παρόλ’ αυτά, το ίδιο το Μακεδονικό το θεωρώ δευτερεύον, άσχετο θέμα, τώρα πια…
          Κι αν θέλουμε να το επαν-αξιολογήσουμε, εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε, ως αριστεροί και διεθνιστές, για να σταματήσει ο εθνικισμός ένθεν και εκείθεν (Ελληνική και Σλαβική Μακεδονία) αλλά οι εθνικιστές της ΠΓΔΜ είναι ακόμη περισσότερο αδιάλλακτοι σήμερα από τους δικούς μας (με τους οποίους διαφωνούμε κάθετα). (με τα αγάλματα που έστησαν του Μεγαλέξανδρου στην πόλη των Σκοπίων, κλπ.)

          Οπότε… μπορούμε να αφήσουμε το θέμα αυτό (το ανύπαρκτο πλέον) στην άκρη διότι ό,τι κι αν κάνει η χώρα μας διεθνώς για το Μακεδονικό, τίποτε δεν θα αλλάξει. Αν, σε μία μελλοντική φάση φανεί στον ορίζοντα κάποια διαλλακτικότητα θα χαρούμε πολύ, αλλά μέχρι τότε μπορούμε κάλλιστα να βάλουμε το θέμα στην άκρη. Και αν/όταν θα μας εγκαλέσουν οι «εθνικιστές της άλλης πλευράς» μπορούμε να τους πούμε «συγνώμη, εμείς έχουμε έναν που σας μοιάζει λιγάκι (τον κ. Καμμένο), οπότε… μιλήστε μαζί του, αλλά εμείς (ως αριστερά) δεν ανακατευόμαστε»!!!
          (χαχαχα)

  2. Aν οι ΑΝΕΛ είναι »ψεκασμένοι»και ακροδεξιοί όπως διατείνονται πολλοί για να κατηγορήσουν την συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ,τότε μια ενδεχόμενη (απίθανη ευτυχώς)συνεργασία με το σταλινικό ολοκληρωτικό απολιθωμένο και άκρως συστημικό ΚΚΕ,τι θα ήταν?
    Δεν έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν πως η στάση του ΚΚΕ απο το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και μετά παραπέμπει σε μιά δεύτερη προδοτική Βάρκιζα.
    Η διαφορά με την πρώτη προδοσία,είναι πως τότε ο λαός είχε εμπιστευθεί τους αχυράνθρωπους του Στάλιν στην Ελλάδα,δίνοντας την δύναμη στο ΚΚΕ για να τον προδώσει,ενώ τώρα το ξεδοντιασμένο σταλινικό μόρφωμα δεν έχει ούτε δύναμη ούτε λόγο στις πολιτικές εξελίξεις.
    Ο λαός έπαθε και έμαθε απο το ΚΚΕ και το κατάντησε μια θλιβερή καρικατούρα στο περιθώριο της πολιτικής ζωής της χώρας.
    Τουλάχιστον ο Καμμένος δεν είπε ποτε »καλύτερα ο Μπέος παρά ο Συριζαίος».

    • Γνώμη μου είναι, απολύτως ψύχραιμα, ότι κακώς ορισμένα μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να τρέφουν συμπάθεια και ελπίδα συμπόρευσης με το ΚΚΕ.

      Δεν είναι τόσο πολύ θέμα «απολιθωμένου σταλινισμού» όσο… υπαρκτού νεο-σταλινισμού στη στάση του ΚΚΕ και (ιδίως) των φανατικών οπαδών του στο διαδίκτυο, που εκδηλώνεται με ακατάσχετη λάσπη σε δυσώδεις επιθέσεις, σε πολύ κόσμο, ακόμη και σε αριστερούς με συνέπεια και αξιοπρέπεια…

      Προσωπικά έχω υποστεί κι εγώ τα πάνδεινα, όπως και άλλοι διαδικτυακοί μου φίλοι, αλλά… μακάρι νάταν μόνο αυτό. Είναι και οι παράλογες, άκρως συστημικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ που ακυρώνουν κάθε ελπίδα να βοηθήσει σε κάτι.

      Οσα κι αν γραφτούν για το θέμα είναι λίγα…

  3. Θα ηθελα να κανω ένα σχόλιο στην ανάρτησή σας. Γράφω για 1η φορά στο blog και διάβασα με ενδιαφέρον την ανάρτησή σας σχετικά με τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.
    Πριν οτιδήποτε αλλο θα ήθελα να κάνω κάποιες βασικές παρατηρήσεις:

    1) Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και τα κόμματα της αριστεράς δεν είναι προσωποκεντρικά, αρχηγικά κόμματα. Έχουν όργανα (συνήθως μια Κεντρική Επιτροπή) η οποία αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα με βάση τις αποφάσεις των Συνεδρίων. Αν δεν υπάρχει συμφωνία ή αν το θέμα ειναι κρίσιμο τοτε υπάρχει έκτακτο Συνέδριο. Αυτά όσο κι αν ακούγονται «μηχανιστικά» είναι και θέμα ουσίας.
    Επομένως η συγκρότηση συμμαχικής Κυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ (λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι πρόκειται για ένα σχηματισμό που προσδιορίζεται «στα δεξιά») δεν είναι ένα απλό ζήτημα ρουτίνας. Συζητήθηκε και αποφασίστηκε σε κάποιο θεσμοθετημένο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ; Ρωτήθηκαν οι Οργανώσεις (ΟΜ); Στα ερωτήματα αυτά η απάντηση είναι ένα απλό (και προβληματικό τύποις αλλα κυρίως ουσία) ΟΧΙ. Είναι μια απόφαση που πάρθηκε από τον Πρόεδρο και καποια στελέχη περί τον Πρόεδρο.

    2) Οι συνεργασίες προϋποθέτουν (ειδικά για την Αριστερά) κάποιες βασικές και κρίσιμες πολιτικές συμφωνίες ή έστω συγκλίσεις και δεν μπορούν να είναι «συγκυριακές» π.χ. εκλογικοί συνασπισμοί – κοινά «κατεβάσματα» ή μετεκλογικές συγκολλήσεις (κυβερνητικές συνεργασίες). Αυτό είναι ανεξάρτητο από το αν ενα κομμα της αριστεράς συμμετέχει από θέση ισχύος (1ο κόμμα) ή από αλλη θέση. Αρκεί ή για την ακρίβεια συνιστά πολιτική συμφωνία ο γενικός αντιμνημονιακός λόγος ακόμη κι αν ειναι γνήσιος και ειλικρινής; Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι λόγω των κρισίμων κλπ κλπ στιγμών αυτό αποτελεί την ελάχιστη βάση. Τότε όμως μιλάμε για μια συνεργασία «ορισμένου χρόνου» και αυτό πρέπει εξ αρχής να γίνεται δημόσια σαφές βάζοντας παράλληλα με σαφήνεια το επόμενο στάδιο (για παράδειγμα και απλουστευμένα: δίνουμε τη μάχη της διαγραφής του χρέους κλπ κλπ και αμέσως μετά πάμε σε νέες εκλογές..)

    3) Πρέπει ή όχι να έχουμε μια σαφή άποψη για τα κομματα που συνεργαζόμαστε; Προφανώς και χρειάζεται. Πως διαμορφώνουμε και διατυπώνουμε την άποψη αυτή; Με όρους ηθικής (π.χ. τιμοι / κλέφτες, καλοί / κακοι, συμπαθητικοί / αντιπαθητικοί) ή με όρους πολιτικής άποψης; Η αιτιολόγηση της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ βασίζεται (στο δημόσιο τουλάχιστον λόγο) αφενός στο (γενικό και ανεπαρκές) αντιμνημονιακό προφιλ τους και αφετέρου ότι με όρους ηθικής μας φαίνονται «συνεπείς», «ειλικρινείς» κλπ. Αυτό προφανώς δεν επαρκεί για τις ανάγκες του σήμερα ακόμη και με την επίκληση της «συγκυρίας».

    4) Υπάρχουν στους ΑΝΕΛ πρόσωπα (ναι γιατί τελικά μετράνε κι αυτά) και πολιτικές απόψεις (κυρίως αυτές) που ενοχλούν (ευγενική διατύπωση) ενα κομμα της Αριστεράς; Προφανώς! Ισχύουν και τα δύο και το «πρόβλημα» δεν ειναι οι απόψεις στα εθνικά ή στην καταστολή, ή στην ομοφοβία ή στη φορολογία των εφοπλιστών ή… ή… (να διαβάσουμε ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ αυτό που οι ΑΝΕΛ παρουσιάζουν ως πρόγραμμά τους). Το πραγματικά πρόβλημα είναι αν θεωρείς ότι αυτές οι απόψεις τους μπορούν να συνυπάρξουν σε επίπεδο Κυβέρνησης και καθημερινότητας με τις δικές σου, αν η συνύπαρξη συνιστά ότι μέσα από αμοιβαίες υποχωρήσεις θα κρύψεις τα ζητήματα κάτω απ’ το χαλί, ελπίζοντας ότι θα παραταθεί η στιγμή που αυτά θα σκάσουν στη μούρη μας (και πιθανότερο να συμβει στην κρισιμη στιγμή).

    5) Υπάρχουν επιλογές που πρέπει να τις δούμε αν συνιστούν τελικά ένα είδος εγγυήσεων προς τα «εξω» και προς τα «μέσα»; Ναι υπάρχουν τέτοιες επιλογές και ουσιαστικά συνιστουν παροχή πολιτικών εγγυήσεων. Είτε αναφερόμαστε στο θέμα του ΠτΔ (Δημ. Αβραμόπουλος), είτε στα εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα (Κοτζιάς), είτε σε κινήσεις όπως οι συναντήσεις με την Ιεραρχία της Εκκλησίας (και το αίτημα περί ευχής κλπ), ειδικά μετά τη συμμετοχή σε λειτουργίες οπως του Αγιασμού των Υδάτων και το περιστέρι, το οποίο προφανώς δεν ταυτίζεται με το σύμβολο της Ειρήνης, αλλά αποτελεί τελετουργικό και σύμβολο (Άγιο Πνεύμα).

    6) Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα του επί της ουσίας πολιτικού προσωπικού (τυπικά ενταγμένου σε μια μορφή εσωτερικής Ιεραρχίας στη Δημόσια Διοικηση) που το προηγούμενο διάστημα από τη θέση τους (σημειωση: διορισμένοι απο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών και ουσιαστικά στράφηκαν κατά του λαού. Αποτελεί ή όχι προτεραιότητα η απομάκρυνση αυτών των προσώπων; Δεν ακούγεται καμιά κουβέντα για το θέμα αντίθετα δίνονται διάφορες διαβεβαιώσεις στο πλαίσιο της «συνεχειας του κράτους» και της «εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στα πρόσωπα της Δημόσιας Διοικησης». Για να μην παρεξηγηθεί η παρατήρηση αυτή προφανώς δεν αναφέρομαι στον τελευταίο τμηματάρχη (χωρίς να αποκλείεται κι αυτός) αλλά σε κορυφαίες θέσεις (π.χ. Δικαστές ΣτΕ που εβγαζαν «συνταγματικό» το Μνημόνιο, Αξιωματικοί της Αστυνομίας που ματοκύλησαν τις λαϊκές κινητοποιήσεις, Γενικοί Διευθυντές και στελέχη που πούλησαν ή συναίνεσαν στο (ξε)πούλημα λαϊκής περιουσίας, Διοικητές Τραπεζών και ο κατάλογος δεν έχει τέλος). Κι αυτό δεν ειναι ρεβανσισμός, είναι το ελάχιστον για να αποκατασταθεί ένα κλίμα ασφάλειας, να σπάσει ο φόβος και να αισθανθεί ο λαός ότι μπορεί να ζητά και να επιβάλει την ελάχιστη τιμωρία των δυναστών του.

    Με βάση όλα αυτά μπορούμε πραγματικά να θεωρήσουμε τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ ως «αναγκαίο κακό» (αν όχι και μεγάλη «τύχη»); Οι ΑΝΕΛ αποτελούν ένα ιδιόμορφο κόμμα που προέκυψε μέσα από τη γενική κρίση και τα φαινόμενα διάλυσης και απονομιμοποίησης των παραδοσιακών αστικών κομμάτων. Αναλογα κόμματα (περισσοτερο ή λιγότερο ανθεκτικά) προέκυψαν πολλά, κυρίως από τη ΝΔ (αλλά και από το ΠΑΣΟΚ). Ο αρχηγός των ΑΝΕΛ (ένα αρχηγικό, προσωποκεντρικό κόμμα) αποτελεί μέρος του πολιτικού προσωπικού που για χρόνια εκφράστηκε και έδρασε μέσα από τη ΝΔ και μάλιστα από τα πιο δεξιά τμήματά της. Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε και στοιχεία προσωπικής βεντέτας ως προς τη δημιουργία του κόμματος τόσο ως προς τον αρχηγό της ΝΔ (Σαμαρά), όσο και με βάση τις «κοινωνικές σχέσεις» (κουμπαριά) με το περιβάλλον του επιτίμου (Μητσοτάκης). Αν σκαλίσουμε λιγο πέρα από τη γενική καταγγελία των μνημονίων στο δημόσιο λόγο θα βρούμε ένα πλήθος από πρόσωπα που ιστορικά αποτέλεσαν το πιο καθυστερημένο πολιτικά κομμάτι της ΝΔ, που για ιστορικούς λόγους είχε επιλέξει να βρίσκεται και να «κρύβεται» μέσα στην Καραμανλική ΝΔ. Μπορεί η απάντηση σ αυτό να είναι ποιος νοιάζεται μωρέ σήμερα γι’ αυτά; Μπορεί να ειναι απάντηση, αλλά απ’ την πλευρά εκείνων που εχουν ως στόχο μεσα από τέτοια σχήματα να δημιουργήσουν είτε αναχώματα στην αριστερά, είτε κυβερνητική ομηρία, είτε αφού «εξαγνιστούν» να αποτελέσουν τη «μαγιά» ευρύτερων ανασυνθέσεων στο χώρο της δεξιάς. Αυτοί είναι οι ΑΝΕΛ. Προφανώς οι ΑΝΕΛ δεν ειναι κάτι απολύτως ομοιόμορφο αφού σ’ αυτούς βρήκαν και βρίσκουν καταφύγιο και προσωπικές στρατηγικές (για παράδειγμα βλέπε Ευρωεκλογές και τη στάση του Μαριά). Μπορεί η Αριστερά να κλείνει τα μάτια και να αποκαθάρει αυτές τις αντιλήψεις και τις πρακτικές, χωρις να πληρώσει τελικά και η ίδια το τίμημα; Ιστορικά (και λογικά) έχει αποδειχθεί πως δεν μ πορεί να συμβει κάτι τέτοιο.

    Αυτά και καλη συνεχεια σε ολους

    • Είναι δύσκολα αυτά τα ερωτήματα και οι απαντήσεις τους…

      Εξ όσων γνωρίζω πάντως, προηγήθηκε η ξεκάθαρη συγκατάθεση της Αριστερής Πλατφόρμας και των άλλων τάσεων στην Κεντρική Επιτροπή για τη συμπόρευση με τους ΑΝΕΛ, χωρίς κανείς να έχει αυταπάτες για τα αρνητικά των ΑΝΕΛ, πολλά εκ των οποίων επισημαίνετε…

      Η προηγούμενη εκδοχή αυτου του άρθρου είχε αναρτηθεί (και κοινοποιηθεί σε facebook/twitter) μια βδομάδα πριν τις εκλογές και ευελπιστώ ότι διαβάστηκε από κάποιους αρμόδιους.

      Ειλικρινά δεν βλέπω ΠΟΙΑ άλλη επιλογή υπήρχε, μετά τις εκλογές, δεδομένων των 149 εδρών. Και μάλιστα… πάλι καλά που βρέθηκαν και οι ΑΝΕΛ, ανάμεσα σε πληθώρα φανταχτερών (απο-)κομμάτων του μνημονιακού τόξου, με τα οποία τυχόν συμπόρευση θάταν απολύτως ολέθρια (όπως ξέρει καλά σύσσωμη η ηγεσία και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ).

      Καλό είναι να μην ξεχνάμε το αρνητικό ιστορικό των ΑΝΕΛ, μέρος του οποίου παραθέσατε, αλλά… με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον, διότι οι εξελίξεις (καθώς και οι ιδέες) επιταχύνονται, ολοένα και περισσότερο.

      Γνώμη μου είναι ότι υπάρχει και μια απλή ασφαλιστική δικλείδα για το μέλλον, αν οι ΑΝΕΛ δικαιώσουν φόβους σαν τους δικούς σας: Η νέα (ακόμη και πρόωρη) προσφυγή στις κάλπες. Αυτό όμως (αν γίνει) έχει προϋπόθεση πολλά άλλα πράματα, ουσιαστικές αλλαγές στην κοινωνία και στους νόμους και στην οικονομία που θα ενισχύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αντί να τον αποδυναμώνουν. Κοντολογίς, μόνο η συνέπεια με τις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ και τις διακηρύξεις του αποτελεί ασφαλές είδος εγγύησης…

    • Υ.Γ. Τα υπόλοιπα που λέτε δεν τα σχολιάζω διότι είναι ακόμη πολύ νωρίς, αλλά αποτελούν άκρως απαραίτητη εποικοδομητική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε σωστά είτε λάθος στις λεπτομέρειές τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s