Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ υποτιμούν τη συλλογική νοημοσύνη του διαδικτύου (Πέντε μικρές Κριτικές Σημειώσεις)

Tsipras2-vouli

[1]

Νεο-Λουδίτες

Τώρα τελευταία γκρινιάζει στο «Ράδιο Κόκκινο» ο Κώστας Αρβανίτης για την «ασυδοσία των σόσιαλ μήντια». (Με «σόσιαλ μήντια», προφανώς εννοεί το facebook και το twitter…)

Οι νέες «φόρμες εγγραφής» που στάλθηκαν λίγο πριν τις εκλογές (δηλαδή στο παρά πέντε) σε όλες τις Οργανώσεις Μελών του ΣΥΡΙΖΑ, περιείχαν ειδικούς χώρους για να γράψει κανείς το e-mail του και τους λογαριασμούς του σε facebook και twitter (αν υπάρχουν) χωρίς όμως κανένα χώρο για να γράψει κανείς το blog του, ή τη σελίδα του στο youtube, ή οποιαδήποτε άλλη δική του ιστοσελίδα. Γιατί αυτό; Ε, πολύ πιθανώς οι διοργανωτές θεώρησαν παντελώς ασήμαντη τη μπλογκόσφαιρα (!!), το youtube, καθώς και το σύνολο του διαδικτύου (!) έξω από τα πιασάρικα facebook και twitter! Αν δεν θεωρούν ασήμαντα τα blogs και άλλα site, η μοναδική άλλη εξήγηση της παράλειψης είναι ότι νιώθουν άβολα στο διαδίκτυο, έξω από τα γνώριμα (σ’ αυτούς) facebook και twitter! Αυτή η νοοτροπία θυμίζει… λουόμενους που δεν ξέρουν κολύμπι και πλατσουρίζουν μονάχα στα ρηχά, εκεί που… πατώνουν!🙂 Καθόλου τυχαία, το twitter και (ιδίως) το facebook πραγματικά μοιάζουν με «κολύμπι στα ρηχά», αφού… αν δεν ξέρεις «κολύμπι» στον πραγματικά ελεύθερο διάλογο, μπορείς να φορέσεις… «σωσίβιο», μπλοκάροντας όποιον δεν γουστάρεις, ή σβήνοντας όσα έγραψες (και μετάνιωσες γιατί σε εκθέτουν). [Να συμπληρώσω εδώ ότι (ναι μεν) υπάρχει «moderation» σε blogs και forums, αλλά εκεί ο διάλογος είναι δημόσιος και δεν μπορείς να εμποδίσεις κανέναν να τον δει ή να τον καταγράψει, ακόμη κι αν τον εμποδίσεις να σχολιάσει]

Προ ημερών, ένα… κατάπτυστο άρθρο στην «Αυγή»(!) θεμελίωσε και «θεωρητικά» την… περίεργη αυτή έχθρα προς τη διαδικτυακή κοινότητα, μια πολύ γνώριμη έχθρα που (σ’ εμάς τους βετεράνους του διαδικτύου) βρωμάει κρυφο-λουδιτισμό, ή (έστω) ανασφάλεια απέναντι στην κριτική και στην πραγματική Ελευθερία του Λόγου που προσφέρει το διαδίκτυο. Σ’ αυτό το άρθρο, όμως, δεν θα αναφερθώ τώρα, διότι… έχασα το σύνδεσμο κάπου στο facebook, και πρέπει να ψάξω να τον ξαναβρώ!🙂


[2]

«Τουλάχιστον προσπαθήσαμε…»

Ο (συμπαθής και σε μένα) Στέλιος Ελληνιάδης έγραψε ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό άρθρο (εν μέρει αγόρευση σε συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ) που περιγράφει την προβληματική δομή του ΣΥΡΙΖΑ με τόση αφοπλιστική ειλικρίνεια, ώστε αρχικά με συνάρπασε και με ενθουσίασε. Λίγο αργότερα, όμως, έπεσα σε μία παράγραφό του που με προσγείωσε απότομα:

https://archive.today/pUoQ4#selection-939.0-939.990
Στέλιος Ελληνιάδης:

«….Κι έτσι φαίνεται ότι θα προχωρήσουμε. Με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κόμματος, που δίνει μάχες στο προσκήνιο, εκθέτει και εκτίθεται, διαπραγματεύεται και συγκρούεται, επιτίθεται και υποχωρεί, διακινδυνεύει και επιχειρεί. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιεί για αιχμή του δόρατος απέναντι στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ένα κοσμοπολίτη, μοντέρνο, διαβασμένο, ενημερωμένο, ευφυή, πολύγλωσσο, μαχητικό και της δουλειάς, όχι του κομματικού σωλήνα, πολίτη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτομάτως εξαφανίζονται όλα τα κενά και οι αδυναμίες μας. Αλλά, ακόμα κι αν αποτύχει η κυβέρνηση, ακόμα κι αν καεί ο Βαρουφάκης από την υπερέκθεση, θα αναγνωρίζεται τουλάχιστον ότι παίξαμε δυνατά και θαρραλέα, ότι αναδείξαμε διεθνώς το πρόβλημα της Ελλάδας, ότι παίξαμε ριψοκίνδυνα για το συμφέρον του τόπου, ότι ξεφύγαμε, έστω πρόσκαιρα, από το σεχταρισμό και το αποκούμπι της «αριστερής ορθότητας», στην οποία οι μηχανισμοί νιώθουν πιο άνετα και οικεία.»

Καλά ρε Στέλιο, ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΕΙΣ?

  • ΤΙ να πρωτο-πεί κανείς;
  • Να… θαυμάσει την ειλικρίνεια, ή να οικτίρει την αφέλεια και τη βλακεία;

Η περίεργη ιδέα ότι «ακόμη κι αν αποτύχει» η κυβέρνηση, ή «ακόμα κι αν καεί ο Βαρουφάκης»… «θα αναγνωρίζεται τουλάχιστον ότι παίξαμε δυνατά και θαρραλέα» (κλπ. ) είναι ένα βλακώδες ψευτο-παρηγορητικό αυτο-λιβάνισμα που δεν στέκει, παρά μόνο για γέλια.

Ρε σύντροφε… χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, αν «ξεφύγετε πρόσκαιρα»! Αν ξεφύγετε (μόνο) «πρόσκαιρα», αυτό (θα) σημαίνει στην πράξη ότι ποτέ δεν ξεφύγατε! Κι αν… καταστρέψετε τη χώρα, στο τέλος, μη «ξεφεύγοντας»… απο τα μνημόνια (που δήθεν «καταργήσατε»), κανείς δεν θα σας απονείμει εύσημα, επειδή (τάχα) «προσπαθήσατε». Δεν είναι η κυβερνητική πολιτική… σχολικό διαγώνισμα, όπου «ακόμη και η προσπάθεια μετράει«, κερδίζοντας… βαθμούς πάνω από τη βάση!

Αυτή η παράγραφος αποδεικνύει και το γεγονός (που υποψιαζόμουν) ότι όλη η οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα περιορίζεται μόνο σε όσα κάνει ο Βαρουφάκης. Κοντολογίς, πολιτική ΣΥΡΙΖΑ ίσον Βαρουφάκης. Δεν υπάρχει καμμία συλλογικότητα σ’ αυτό, ούτε και η παραμικρή ιδέα για εναλλακτικές δράσεις, αν η πολιτική του Βαρουφάκη αποτύχει.  Ο ίδιος ο Βαρουφάκης είναι ένα μέσο (και μάλιστα αναλώσιμο, αφού μπορεί και «να καεί») της πολιτικής του… ίδιου του Βαρουφάκη! Σε περίπτωση αποτυχίας (του), αυτή θα τη χρεωθούμε όλοι (ποιοί; -τώρα πια… όχι μόνο οι Συριζαίοι) και στο τέλος θα μείνουν μόνο οι… καλές αναμνήσεις, καθώς και «η αναγνώριση» (από ποιον;) ότι «παίξαμε δυνατά και θαρραλέα», αλλά στο τέλος… χάσαμε, σύντροφοι (έντιμα, προφανώς. Ή μήπως… όχι;)

Ενα άλλο σημείο, που μου έκανε εντύπωση στην εν λόγω παράγραφο, ειναι εκείνο το «…μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κόμματος».ΠΩΣ, διάολε,«επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό» αυτή η κυβέρνηση, δεν το κατάλαβα. Αφού… δεν επικοινωνεί, ούτε καν με το κόμμα! Προφανώς, η κυβέρνηση επικοινωνεί μόνο με τη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ, δηλαδή των καναλιών (άντε, ας πούμε και του ιντερνέτ).

Άρα, δεν έχει νόημα και η γνωστή προσπάθεια πολλών Οργανώσεων Μελών να εκφράσουν προβληματισμούς και «τοποθετήσεις» από «τη βάση», που (δήθεν) «θα επηρεάσουν» την ηγεσία και/ή την κυβέρνηση…


[3]

Ο κυρ-Αλέκος

Ποτέ μου δεν συμπάθησα «πατρικές φιγούρες» στην πολιτική (και στη ζωή γενικότερα). Μία πασίγνωστη «πατρική φιγούρα» στον ΣΥΡΙΖΑ είναι κι ο Αλέκος Φλαμπουράρης (Υπουργός Επικρατείας , γνωστός και σαν «μυστικο-σύμβουλος του Τσίπρα»,  στενός οικογενειακός φίλος, συνεργάτης του πατέρα του, κλπ.)

https://archive.today/I5naL#selection-993.0-993.231

[Ο Φλαμπουράρης] Υπογραμμίζει πως η Εξεταστική για το μνημόνιο θα γίνει για να μάθει ο κόσμος πώς μπήκε σε αυτό η Ελλάδα και σημειώνει: «Δεν θεωρώ ότι υπάρχει θέμα ποινικών ευθυνών. Εμένα τουλάχιστον ούτε περνούν από το μυαλό μου ποινικές ευθύνες».

Και το αριστερό site «ekdohi.gr» σχολιάζει:

Ποινικές ευθύνες δεν υπάρχουν ή το μεγάλο πλυντήριο σε λειτουργία… (14 Μαρτίου 2015)

Και τότε προς τι η εξεταστική; Μα, «για να μάθει ο κόσμος πώς μπήκε σε αυτό η Ελλάδα».

Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, δηλαδή…

Κι εμείς που νομίζαμε πως θα λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι… Κι εμείς που ελπίζαμε πως θα αποδοθούν και ποινικές ευθύνες…

Ποινικές ευθύνες δεν υπάρχουν, λέει ο υπουργός Επικρατείας. Ξεπλένοντας με τον πιο άγαρμπο και απροσχημάτιστο τρόπο όλους αυτούς που μας οδήγησαν στην κοινωνική καταστροφή


[4]

Korovesis-1-web-702x336

Πάρτε τώρα  έναν αγέρωχο, ασυμβίβαστο (όπως πάντα) Περικλή Κοροβέση και… λασπώστε τον τώρα, κυρ-Αλέκοι και Σία. Καταλήγει:

«…Περιμέναμε λοιπόν από την κυβέρνηση της Αριστεράς-Ακροδεξιάς κάποια δήλωση για το χρέος. Δεν ακούσαμε τίποτα. Και μας αποστόμωσε ο Βαρουφάκης με το μέιλ στις 24 Φεβρουαρίου. «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Με άλλα λόγια, κρατάμε όλες τις δεσμεύσεις Σαμαρά-Βενιζέλου και εισάγουμε ένα οργουελιανό λεξιλόγιο. Η τρόικα γίνεται «ομάδα των Βρυξελλών». Οι τοκογλύφοι που είναι υπεύθυνοι για την ανθρωπιστική καταστροφή της Ελλάδας ονομάζονται πια εταίροι. Αλλά αν η κυβέρνηση είναι εταίρος των αρπακτικών, τότε σημαίνει πως είναι εταίρος και στην καταστροφή της χώρας. Το έχουν σκεφτεί αυτό οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ;» 

Το χρέος ποτέ δεν πεθαίνει«, 14-3-2015)


[5]

Η περίπτωση της Έλενας Παναρίτη

Οταν μιλάει η Παναρίτη στα κανάλια. νομίζω πως βλέπω… οντισιόν υποψήφιας ηθοποιού σε σήριαλ λίγο πριν απορριφτεί, ως ατάλαντη!🙂 Απο πολιτική σκοπιά, πάρα πολλά μπορούμε να πούμε, για δαύτην (και θα επανέλθω δριμύτερα). Προς το παρόν… πάρτε ένα ολόσωστο παλιό άρθρο της Αυγής, που ξέθαψε η δημοσιογράφος Βασιλική Σιούτη:

https://archive.today/LNCJK

Ο «ύποπτος» ρόλος της κ. Παναρίτη…  (ΑΥΓΗ 03.05.2012)

Η Έλενα Παναρίτη ήταν βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, γνωστή από όσα «πρόσφερε» στην «ανοικοδόμηση» της οικονομίας του Περού επί Φουτζιμόρι (ο οποίος σήμερα κατηγορείται για διαφθορά και ζει στην Ιαπωνία…). Γνωστή για τις μάλλον νεοφιλελεύθερες οικονομικές αντιλήψεις της, η Ελ. Παναρίτη άλλαξε «μέντορα» και από τον Γ. Παπανδρέου πήγε στον Αντ. Σαμαρά!

«Ο κ. Σαμαράς μου κάνει και εμένα εντύπωση, αλλά μου κάνει πολύ θετική εντύπωση», λέει (στο «Ράδιο 9») και υποστηρίζει ότι «ο κ. Σαμαράς έχει κάνει μια πολύ σοβαρή αντιμετώπιση στη γραφειοκρατία και την έχει ξεκάθαρα δηλώσει ως κεντρικό σημείο των αλλαγών: Μία μικρή κυβέρνηση 15 -λέει- υπουργών και μία διαχείριση χαμηλών τριβών με χαμηλή γραφειοκρατία».

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως η Ν.Δ. «μοιράζει» αυτή την συνέντευξη, θεωρώντας ότι την ενισχύει προεκλογικά, λες και πήρε «φλουρί κωνσταντινάτο». Προσωπικά, και με όλο τον σεβασμό στην κυρία και το όντως πλούσιο βιογραφικό της, θα σκεφτόμουν μήπως την έχει βάλει το ΠΑΣΟΚ. Αλλά η σημερινή ηγεσία της Ν.Δ. μπορεί και να την ανεβάσει στο μπαλκόνι του Ζαππείου!


Συνιστώνται επίσης (σε αυτό το blog):


6 comments

    • Καλημέρα…

      Σόρυ, δεν κατάλαβα το «άρα».
      Δεν συνεπάγεται, ότι όποιος δεν έχει facebook «δεν υπέγραψε».

      Η φόρμα δεν στάλθηκε μέσω facebook αλλά σαν έγγραφο (χαρτί) στα γραφεία Οργανώσεων Μελών.

      Φυσικά η φόρμα δεν έφτασε στα χέρια μελών που δεν πήγαν καν στα γραφεία των Ο.Μ. τον περασμένο Γενάρη, πριν τις εκλογές.

      Ηταν (έμαθα) μια πρώτη απόπειρα ψηφιακής καταγραφής μελών, αλλά… έγινε μέσα από χαρτούρα (που συνεπάγεται κόπο, να περαστούν μετά τα στοιχεια σε βάση δεδομένων).

      Προφανώς δεν τους πέρασε καν από το μυαλό να βάλουν τα στοιχεία κατευθειαν σε υπολογιστές, μέσω των γραφείων του κόμματος. Αλλά… ξέχασα !!! Το κομμα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝ μεριμνήσει να υπάρχει (τουλάχιστον) ένας υπολογιστής σε κάθε γραφείο Ο.Μ. (και συνήθως οι Ο,Μ, έχουν μόνο μερικές δεκάδες μέλη, άντε εκατοντάδες σπάνια).

      Αστα να πάνε. Λουδιτισμός και αυταπάτες, με πεντάλεπτα ή δεκάλεπτα («μερίδες» λιγοστού διαθέσιμου χρόνου για τον καθένα) στις ολομέλειες, έτσι ώστε κάθε μέλος να «τοποθετείται» για να… ξαλαφρώνει (κι όσα λέει να τα… παίρνει ο άνεμος).
      =>
      ΔΕΝ Εκπλήσσομαι που δεν πατάει ΚΑΝΕΝΑΣ νέος κάτω των… 50 ετών σε αρκετές Ο.Μ.

      Θέλω να γράψω βιβλίο για το θέμα. Κατ΄ εμέ, ΟΛΑ τα οργανωτικά προβλήματα (και «προβλήματα δημοκρατίας») του ΣΥΡΙΖΑ λύνονται εύκολα με ΨΗΦΙΑΚΕΣ λύσεις, που ΟΥΤΕ ΚΑΝ συζητιώνται μέσα στο κόμμα. Αντί να προχωρήσουν όμως, πάνε προς τα πίσω. Κάποια στιγμή, έμαθα ότι… κατάργησαν (έκλεισαν) ΚΑΙ τα λιγοστά δημόσια ιντερνετικά φόρουμ του ΣΥΡΙΖΑ, διότι «τα μέλη τσακώνονταν»…

      Κάθε μέλος μπορει φυσικά να έχει ό,τι μπλογκ και ό,τι ιστοσελίδες θέλει. Το κόμμα όμως ενίοτε κάνει ότι δεν τα βλέπει, ή τα βλέπει με φόβο και ανταγωνιστικότητα (π.χ. θυμάμαι πως έκοψαν χωρις λόγο ΘΕΤΙΚΟ σχόλιό μου στο μπλογκ του Παπαδημούλη).

      Ψηφιακή δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει κυρίως στην «Ισκρα». Ως γνωστόν το left.gr και η Αυγή δεν επιτρεπουν σχόλια κάτω από τα άρθρα..

  1. Παραθέτω εδώ, σαν σχόλιο, ΟΛΟ το άρθρο του Στέλιου Ελληνιάδη, μέχρι το σημείο που αρχίζουν τοποθετήσεις (και η δική του Τοποθέτηση) στην Κ.Ε.

    Τονίζω τα πιο σημαντικά σημεία (κατ’ εμέ) και με στράικ-θρου φοντ την παράγραφο που θεώρησα απαραδεκτη. Με σχεδόν ΟΛΑ τα άλλα συμφωνώ, φυσικά.

    ΣΥΡΙΖΑ 2015: Με την κοινωνία ή με τους μηχανισμούς;
    Στέλιος Ελληνιάδης

    Καθόμουν στο προεδρείο και παρακολουθούσα τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Η όλη ατμόσφαιρα είχε μια μελαγχολία. Το ότι είχαμε κερδίσει τις εκλογές και είχαμε σχηματίσει κυβέρνηση πριν από λίγες μόλις μέρες, δεν έδινε έναν άλλο τόνο στην Κεντρική Επιτροπή. Ίδια ρουτίνα, ίδιες συμπεριφορές, ίδιες μεθοδεύσεις. Σαν μην έχει αλλάξει τίποτα. Ούτε μεγαλύτερη συσπείρωση είχε επιτευχθεί, ούτε μεγαλύτερη συντροφικότητα είχε εκδηλωθεί. Από το μεσημέρι και μετά, η αίθουσα ήταν μισοάδεια. Κι έτσι πήγε μέχρι το τέλος της. Δεκάδες τοποθετήσεις, παράλληλες, που δεν επηρεάζουν κανέναν. Ανούσιες και σημαντικές πέφτουν μέσα στο ίδιο πηγάδι. Όπως πάντα. Όλα προαποφασισμένα. Εάν συγκρίνει κανείς τις αποφάσεις όλων των προηγούμενων Κεντρικών Επιτροπών, θα διαπιστώσει ότι ανεξάρτητα από το τι θα ειπωθεί, τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών είναι παρόμοια.

    Η Κεντρική Επιτροπή ελέγχεται από τις τάσεις (φράξιες τις αποκαλούν πολλοί) σε ποσοστό που λίγο απέχει από το 100%! Γι’ αυτό, οι όποιες αντιπαραθέσεις, σκοπό έχουν να αναπαράγουν και να εδραιώνουν αυτό το αδιαπέραστο καθεστώς, από το οποίο καθορίζεται και η εσωτερική διανομή των πόστων. Διανομή που σπάνια επηρεάζεται από την αξία και την προσφορά του καθενός, αφού το κυρίαρχο κριτήριο για κάθε επιλογή είναι η αφοσίωση και η εξάρτηση από την «τάση». Με αυτό το κριτήριο εκλέγονται και μ’ αυτό το κριτήριο ψηφίζουν. Και μ’ αυτό το κριτήριο διεκδικούν τα πόστα. Κι αυτό το καθεστώς είναι συμπαγές και αδιαπέραστο. Και, βεβαίως, καμία σχέση δεν έχει με το «κόμμα των μελών».

    Η Κεντρική Επιτροπή εκλέγεται μεν από το Συνέδριο, αλλά με τα κατάλληλα εκλογικά φίλτρα (λίστες, αριθμός σταυρών, ποσοστώσεις κ.λπ.), οι «μηχανισμοί» διατηρούν τον απόλυτο έλεγχο των αποτελεσμάτων. Έτσι, η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της Κ.Ε. ανήκει σε «τάσεις», ενώ η πλειονότητα των μελών του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν ανήκει σε κάποια τάση, αλλά δεν γνωρίζει καν τι εκπροσωπούν και από ποιους εκπροσωπούνται, με εξαίρεση την «τάση Λαφαζάνη» που ξεχωρίζει για τη θέση της σχετικά με το ευρώ. Εννοείται ότι τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ έχουν άγνοια και δεν ανήκουν σε τάσεις. Αυτή είναι μια τεράστια διάσταση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ της Κεντρικής Επιτροπής και τον ΣΥΡΙΖΑ της κοινωνίας.

    Την εποχή του 3%, η κοινωνία δεν ασχολιόταν με τον ΣΥΡΙΖΑ και μέλη των εξαιρετικά ισχνών οργανώσεών του ήταν σχεδόν αποκλειστικά οι ενταγμένοι σε κάποια τάση ή συνιστώσα, οπότε υπήρχε μια αντιστοιχία. Σήμερα, όμως, με τα χιλιάδες νέα μέλη και το εύρος της απήχησης του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει πλήρης και κραυγαλέα αναντιστοιχία. Η Κεντρική Επιτροπή, επί της ουσίας, δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό της και, στην καλύτερη περίπτωση, ένα μέρος των λιγοστών παλιών μελών του Συνασπισμού-ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η αναντιστοιχία καλύπτεται, όμως, από την ψευδεπίγραφη δημοκρατία που εφαρμόζεται στην Κεντρική Επιτροπή. Γιατί, πόσο δημοκρατική είναι η συμφωνία μέσα σε ένα γραφείο για τη μοιρασιά των θέσεων στην Πολιτική Γραμματεία, 4+4+2+1 ή 4+6+1, η οποία εμφανίζεται τελικά ως αποτέλεσμα μιας ελεύθερης και ανόθευτης εκλογικής διαδικασίας;

    Με την υποβολή της υποψηφιότητάς μου, κατέβαλα άλλη μια απονενοημένη προσπάθεια να ευαισθητοποιήσω κάποιους συντρόφους διεγείροντας τα δημοκρατικά και αριστερά τους ανακλαστικά. Εις μάτην. Έφαγα ξανά τα μούτρα μου. Ο τοίχος είναι συμπαγής και αδιάτρητος. Με συνοπτικές διαδικασίες, το αίτημά μου για ενιαίο κοινό ψηφοδέλτιο απορρίφθηκε και μου πρότειναν να ενταχθώ κι εγώ σε ένα από τα ψηφοδέλτια. Αντιπρότεινα, λέγοντας ότι αυτό θα μετρίαζε τη λογική με τα «κλειστά κουτιά», να υπάρξει τουλάχιστον η δυνατότητα «διαπήδησης» όπως την ονομάζουν, δηλαδή να μπορεί κανείς να βάλει σταυρό σε περισσότερες λίστες-ψηφοδέλτια. Κι αυτό απορρίφθηκε συνοπτικά από την εφορευτική επιτροπή. Οπότε δεν είχα παρά να αποσύρω την υποψηφιότητά μου, αφού ο μόνος τρόπος για να συμμετέχω θα ήταν να μπω σε μια λίστα ή να φτιάξω δική μου λίστα, αναιρώντας τη θέση μου για ενιαίο κοινό ψηφοδέλτιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι με τα ποσοστά των ομαδοποιήσεων δεδομένα μέχρι κεραίας, δεν άφηναν περιθώριο επιλογής ούτε μεταξύ των δικών τους. Στο ένα ψηφοδέλτιο που εξέλεγε έξι μέλη της Π.Γ. υπήρχαν μόνο έξι υποψήφιοι και στο άλλο που εξέλεγε τέσσερα υπήρχαν μόνο πέντε! Πιο στημένο αποτέλεσμα δεν γίνεται!

    Για άλλη μια φορά, οι μηχανισμοί χρησιμοποίησαν την Κεντρική Επιτροπή σαν τη σφαίρα αποκλειστικής τους κυριαρχίας, σαν το προνομιακό τους πεδίο, ξεκομμένο από τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκομμένο κι απ’ την κοινωνία.

    Μια αντιδημοκρατική παράδοση στην Αριστερά συνεχίζεται ανεπηρέαστη από τις μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό. Χωρίς να τους εμποδίζει κανείς, κι αυτοί που διαμαρτύρονται ή γκρινιάζουν, δεν προσπάθησαν να αλλάξουν κάτι στη δομή και τη λειτουργία της Κεντρικής Επιτροπής. Να την εκδημοκρατίσουν, να την εκσυγχρονίσουν, να αξιοποιήσουν τα μέλη της, να διαχυθούν μέσα στην κοινωνία, να δημιουργήσουν ρεύματα ιδεών, να στραφούν στην καινοτομία, να συντάξουν μελέτες, να χαράξουν γραμμές, να ξεκινήσουν κινήματα και δράσεις, να οργανώσουν το κόμμα και την κοινωνία, να προσελκύσουν τους νέους και τους καλύτερους, να χτίζουν μεθοδικά τα συστατικά στοιχεία της εναλλακτικής κοινωνίας. Αντιθέτως, έκαναν το παν για να μην αλλάξει τίποτα κι έμειναν όσο πιο μακριά γίνεται από την κοινωνία. Η θετική συμβολή των τάσεων και των συνιστωσών στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ, εξελίχθηκε, μέσα από τη στασιμότητα και την ιδιοτέλεια, σε τροχοπέδη. Η Κεντρική Επιτροπή, σήμερα, είναι ένα αναχρονιστικό κατάλοιπο της παλιάς Αριστεράς.

    Έτσι, σταδιακά, αντί το κόμμα να ανοίγεται όλο και πιο πολύ στους πολίτες, προσπαθεί όλο και πιο παθολογικά να κλείσει την κοινωνία μέσα στα κουτάκια των μηχανισμών του, που έχουν σκουριάσει και με δυσκολία αναπαράγουν ακόμα και τον εαυτό τους. Δεν ενοχλεί τους μηχανισμούς που η κοινωνία κρατάει αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν εντάσσεται και δεν παλεύει μαζί του. Αντιθέτως, τους βολεύει αυτό το χάσμα, γιατί έτσι δεν διευρύνεται το κόμμα, δεν αλλάζουν οι εσωτερικοί συσχετισμοί και παραμένει αναλλοίωτη η καθεστηκυία τάξη των μηχανισμών, ανέγγιχτη από την εξωτερική κοσμογονία.

    Προφανώς, η μικρή ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον πρόεδρο, έχει επίγνωση της κατάστασης. Η Κεντρική Επιτροπή, εγκλωβισμένη, αργή, δύστοκη και αντιπαραγωγική, μόνο δυσλειτουργία μπορεί να επιφέρει στο κυβερνητικό έργο. Για να υπάρξει «κόμμα των μελών» θα πρέπει να υπάρξει άλλη αντίληψη για το κόμμα και, βεβαίως, άλλη Κεντρική Επιτροπή, ελεύθερη από δουλείες και φράξιες, αντιπροσωπευτική του πραγματικού ΣΥΡΙΖΑ της κοινωνίας και όχι των ξεπερασμένων ομαδοποιήσεων του παρελθόντος. Αλλά αυτό προϋποθέτει ρήξεις και αναστατώσεις, που σ’ αυτή την κρίσιμη φάση, θα εξέτρεπαν την προσοχή της ηγετικής ομάδας από τη δύσκολη διακυβέρνηση. Οπότε, η Κεντρική Επιτροπή αφήνεται να βράζει στο χιλιοζεσταμένο ζουμί της, με την παλιά συνταγή, σε χαμηλή θερμοκρασία, σαν τόπος ελεγχόμενης εκτόνωσης των τάσεων. Και η πραγματική πολιτική ασκείται από την κυβέρνηση και μόνο από την κυβέρνηση, που συγκροτήθηκε από την ομάδα του προέδρου. Μια κυβέρνηση που εξέπληξε τους πάντες, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, με την αμεσότητα, την κινητικότητα και το δυναμισμό της. Μια κυβέρνηση που αγκαλιάστηκε αυθόρμητα από την πλειοψηφία της κοινωνίας και πέτυχε να ενώσει τους πολίτες σε βαθμό πρωτόγνωρο και, μάλιστα, γύρω από την Αριστερά.

    Κι έτσι φαίνεται ότι θα προχωρήσουμε. Με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που επικοινωνεί απ’ ευθείας με το λαό, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κόμματος, που δίνει μάχες στο προσκήνιο, εκθέτει και εκτίθεται, διαπραγματεύεται και συγκρούεται, επιτίθεται και υποχωρεί, διακινδυνεύει και επιχειρεί. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιεί για αιχμή του δόρατος απέναντι στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ένα κοσμοπολίτη, μοντέρνο, διαβασμένο, ενημερωμένο, ευφυή, πολύγλωσσο, μαχητικό και της δουλειάς, όχι του κομματικού σωλήνα, πολίτη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτομάτως εξαφανίζονται όλα τα κενά και οι αδυναμίες μας. Αλλά, ακόμα κι αν αποτύχει η κυβέρνηση, ακόμα κι αν καεί ο Βαρουφάκης από την υπερέκθεση, θα αναγνωρίζεται τουλάχιστον ότι παίξαμε δυνατά και θαρραλέα, ότι αναδείξαμε διεθνώς το πρόβλημα της Ελλάδας, ότι παίξαμε ριψοκίνδυνα για το συμφέρον του τόπου, ότι ξεφύγαμε, έστω πρόσκαιρα, από το σεχταρισμό και το αποκούμπι της «αριστερής ορθότητας», στην οποία οι μηχανισμοί νιώθουν πιο άνετα και οικεία.

    Κατά τα φαινόμενα, η ηγετική ομάδα θα συνεχίσει να προχωράει αυτονομημένη από την Κεντρική Επιτροπή και η Κεντρική Επιτροπή θα συνεχίσει αυτάρεσκα να πλανάται χωρίς πυξίδα. Το καινούργιο όταν δεν μπορεί να αντικαταστήσει το παλιό, το αφήνει να μαραζώνει. Μέχρι την επόμενη φάση, που η λύση θα βγει πάλι μέσα από την ίδια τη ζωή.

    Το γεγονός είναι εκπληκτικό, παγκόσμιας εμβέλειας. Για πρώτη φορά, η κοινωνία είναι μαζί μας. Γι’ αυτό δεν πρέπει ούτε να της γυρίσουμε την πλάτη, ούτε να την απογοητεύσουμε. Όλα κρέμονται από πολύ λεπτές κλωστές.

    Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2015/03/2015.html

  2. Αυτό εδώ το άρθρο έφτασε να γίνει 13ο δημοφιλέστερο ποστ της wordpress
    https://archive.today/LY7SD#selection-368.0-369.62

    την ίδια μέρα (16-3-2015) το μπλογκ (γενικά) έγινε αριθμός 40 πανελλαδικά στη wordpress
    https://archive.today/OGFh4#selection-651.0-655.0
    Και… την επόμενη μέρα (δηλαδή σήμερα, 17-3-2015) το μπλογκ ανέβηκε στο νο.30
    https://archive.today/UQbJW#selection-519.0-519.7

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: