Γιατί ήταν φάουλ το άρθρο Λαφαζάνη στο liberal.gr (και άλλες… παγίδες)

Εκπληκτος ανακάλυψα χθες ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δημοσίευσε άρθρο του στο νεοφιλελέ site του Μουρούτη «liberal.gr» (κι έγινε αφορμή για κριτικές). Επειδή μπορεί να μη το ξέρετε (ή μπορεί το άρθρο κάποτε να σβηστεί), το έσωσα σε «ασφαλές αιώνιο αντίγραφο», εδώ: https://archive.is/2vQmQ (ενώ μ’ αυτό τον τρόπο δεν δίνουμε και επισκέψεις στο νεο-φιλελέ σάιτ)

Θεωρώ αυτή τη δημοσίευση (στο συγκεκριμμένο site) μεγάλο επικοινωνιακό φάουλ. Τέτοια… κατάπτυστα βοθρο-site όπως το «liberal.gr» χρειάζονται εμπάργκο, όχι «εισοδισμό»(!) με τον… «γάργαρο Ορθό Λόγο του Λαφαζάνη»!

1622883_526870427426440_384625628_nΑργότερα, έγραψε μια σκληρή κριτική για το θέμα ο Σπύρος Δερβενιώτης, ο οποίος, ως… φιλαλήθης γελοιογράφος, δεν «χαρίζει κάστανα»:

https://www.facebook.com/spiros.derveniotis/posts/880782845368528

Spiros Derveniotis: Οι θαυμαστές του Λαφαζάνη είμαι σίγουρος ότι φουσκώνουν από περηφάνεια που η αρχηγάρα του «μή-αρχηγικού» φιλοδώρησε με άρθρο το νεοσύστατο liberal.gr του Μουρούτη. Είμαι σίγουρος ότι αυτό έγινε με ορθολογικά κριτήρια εισοδισμού, γιατί αν κάτι μπορεί να πείσει τους «Ναιυρωπαίους» που το Γενάρη κλαίγαν γοερά «μας κυβερνάν οι Λαφαζάνηδες» να μεταπηδήσουν στο στρατόπεδο της αντι-T.I.N.A. είναι ο γάργαρος λόγος του Λάφα.

  • ΠΟΥ είναι το λάθος, εν προκειμένω; -Είναι το κλασσικό λάθος ότι (δήθεν) «ο ορθός λόγος πείθει», ανεξάρτητα από το μέσο που τον διαδίδει και το (συγκεκριμμένο) κοινό που τον λαμβάνει.

Αλήθεια… ποιοί νομίζετε ότι διαβάζουν το νεοφιλελέ σάιτ «liberal.gr» του Μουρούτη; -Υπάρχει, άραγε, κάποιο σημαντικό ποσοστό τους που (νομίζετε ότι) είναι δυνατόν, ποτέ, να… προσχωρήσουν στις απόψεις της ΛΑΕ;  -Ε, ΟΧΙ βέβαια! Αν το νομίζετε, κάνετε μεγάλο λάθος, εκτός αν σκέφτεστε τυχαίους επισκέπτες, που βρέθηκαν εκεί κατά λάθος. Μόνο που… αυτοί οι τυχαίοι,  σερφάροντας ή ψάχνοντας, θα έβρισκαν πολύ πιο εύκολα το ίδιο άρθρο στην «Ισκρα», ή σε άλλα σάιτ. Οπότε… ποιος είναι ο λόγος της δημοσίευσης εκείνου του άρθρου ειδικά στο liberal.gr;

Τα διαφορετικά sites στο διαδίκτυο, όπως ξέρετε καλά (αλλά ίσως δεν το πολυ-σκεφτήκατε… σ. Λαφαζάνη, κ.ά.) διαφέρουν ριζικά από τα διαφορετικά έντυπα και ΜΜΕ εκτός διαδικτύου.  Π.χ. ιδού μία πολύ βασική διαφορά:

  • Το διαδίκτυο, είναι στην πραγματικότητα… (παρά την άπειρη πολλαπλότητά του) ένας Ενιαίος Εκφραστικός Υπερ-Χώρος (Υπερκειμένων) που τείνει να συν-ενώνει όλες τις πηγές (και όλα τα σάιτ), από μόνος του. Δηλαδή (π.χ.) με 1-2 κλικ στο ποντίκι (ή μια νέα αναζήτηση) φεύγει κανείς από ένα σάιτ και πηγαίνει σε αμέτρητα άλλα

Αρα, (γενικά μιλώντας) το να επιδιώξει κάποιος τη δημοσίευση ενός πολιτικού άρθρου του σε κάποιο συγκεκριμμένο σάιτ δεν έχει νόημα, αν αυτό το σάιτ είναι από τη φύση του (μαζί με το ιδιαίτερο κοινό του) τελείως εχθρικό προς τις απόψεις του αρθρογράφου.

Υπάρχουν βέβαια, περιπτώσεις όπου συντρέχουν ειδικοί λόγοι (π.χ. ένα κείμενο διαμαρτυρίας για κάποια συκοφάντηση ή διόρθωση ψευδών φημών σε πολύ ειδικές περιπτώσεις, κλπ.) αλλά αυτά τα κείμενα δεν είναι «άρθρα» με τη συνήθη έννοια. Είναι ανακοινώσεις, συνήθως λιγόλογες και με επίσημο ύφος, ΟΧΙ άρθρα φυσιολογικής ανάπτυξης πολιτικών θέσεων και αναλύσεων.

  • Αυτά συμβαίνουν, βέβαια, μέσα στο διαδίκτυο. Αντίθετα, σε μία έντυπη εφημερίδα (που πέφτει και σε… πιο πολλά χέρια, χωρίς καθόλου τη δυνατότητα που παρέχει το διαδίκτυο για άμεση μετάβαση σε άλλους χώρους, κλπ.) είναι συνηθισμένο φαινόμενο, το να φιλοξενούνται και άρθρα αντιπάλων (της πολιτικής γραμμής που έχει γενικά το έντυπο). -Γιατί; Διότι (πρώτα-πρώτα) αυτό αυξάνει την αναγνωσιμότητα (π.χ. αντιπαθώ τον Τράγκα αλλά πολλές φορές ένιωσα τον πειρασμό να αγοράσω το Crash, επειδή φιλοξενούσε άρθρο προσώπου που εκτιμώ. Συχαίνομαι το Έθνος αλλά λόγω του Δελαστίκ εκεί, κάποτε το είχα αγοράσει μερικές φορές, κ.ο.κ.)
  • Αντίθετα, στο διαδίκτυο (γενικά μιλώντας)… δεν αγοράζουμε! Στις λίγες περιπτώσεις πληρωμένων σάιτ (όπως προσπαθούν να γίνουν «Τα Νέα») όσοι αναγνώστες πληρώνουν δεν έχουν τη διάθεση (ή το κίνητρο) να διαβάσουν εκεί απόψεις αντίθετες με εκείνες που ήδη υιοθετούν (οι… ίδιοι, που ακουμπάνε λεφτά εκεί. -Πόσω μάλλον, όταν… οι αντίθετες απόψεις διαδίδονται δωρεάν, από άλλα σάιτ)

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι, που το εν λόγω άρθρο δεν έπρεπε να είχε βγει στο liberal.gr, εκτός αν μπήκε εκεί με πρωτοβουλία του ίδιου του σάιτ, δηλαδή π.χ. με πονηρό σκοπό να… επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα ή τις αντίθετες εντυπώσεις, από ό,τι ήθελε ο αρθρογράφος:

  1. Πρώτα-πρώτα, η κακή εντύπωση που δημιουργείται (είτε βάσιμα, είτε αβάσιμα) ότι… ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επιδιώκει να γίνει (όπως ο Τσίπρας) ηγέτης αρχηγικού κόμματος με βάση την «ενός ανδρός αρχή». Σε μια περίοδο, μάλιστα,  που η ΛΑΕ δεν έχει καν εκλέξει αντιπροσώπους και οι απόψεις της άτυπης (μέχρι τώρα) ηγεσίας της δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι απηχούν τις απόψεις των μελών, ακόμη χειρότερα…
  2. Μετά, είναι η εύκολη λεία για Συριζαίους, που προσφέρει η δημοσίευση του άρθρου: Η Τσιπρική προπαγάνδα (που ως γνωστόν δεν κολώνει πουθενά, λέγοντας ασύστολα ψεύδη) ίσως να παρουσιάσει (και) αυτό το άρθρο σαν «απόδειξη» ότι η Λαϊκή Ενότητα (δήθεν) «συμμάχησε με τη δεξιά κατά του ΣΥΡΙΖΑ» (κ.ο.κ. – τα ευκόλως εννοούμενα τα παραλείπω). Το λιγότερο που θα πουν οι Συριζαίοι (σε βάρος της ΛΑ.Ε.) είναι ότι «ξελιγώθηκε να εκφραστεί και δεν βρίσκει μήντια, οπότε εκφράζεται όπου βρει πόρτα (και τη φιλοξενούν δεξιά σάιτ)» -κάτι δυστυχώς… αληθές μέσα στην αντίληψη αρκετών ΛΑΕτζήδων (κρίνοντας από σχόλια στο φέησμπουκ), αλλά που στην πραγματικότητα…. δεν είναι καθόλου αληθές στον πραγματικό κόσμο… του διαδικτύου: -Διότι, η (δήθεν) πρόσθετη αναγνωσιμότητα που παρέχει (π.χ.) το liberal.gr δεν προσφέρει σχεδόν τίποτα στη διάδοση (ή στην πειστικότητα) του άρθρου. Αντίθετα, προκαλεί πολλαπλάσια προβλήματα
  3. Τρίτον, είναι και η δυνατότητα νεοφιλελεύθερων αναγνωστών του εν λόγω σάιτ να… ξεσκίσουν το άρθρο με μονομερή «κριτική» (δηλαδή θάψιμο, λάσπη και διαστρέβλωση) είτε στα σχόλια κάτω από το άρθρο (αν υπάρξουν), είτε σε δικά τους μπλογκ (εφόσον φρόντισε ο ίδιος ο αρθρογράφος να τους προσφέρει… εύκολη λεία το άρθρο του)! Θα μου πείτε, τώρα -ίσως- «τα ίδια θα έλεγαν κι αλλού, έτσι κι αλλιώς». -Ω ναι, μόνο που… αν «έλεγαν τα ίδια» σε ένα διαδικτυακό περιβάλλον φιλικότερο προς τις απόψεις του άρθρου (π.χ. σε σχόλια μέσα στην «ΙΣΚΡΑ»), αυτό θα είχε -πιθανότατα- ακριβώς αντίθετο (=αίσιο) αποτέλεσμα!
  • Θέλετε… και άααλλα;
  • Ε, σκεφτείτε λιγάκι ! (Ω Ναι, υπάρχουν κι άλλα…)

Πάντως… για να μην παρεξηγηθώ,  η προσωπική μου άποψη για τον Λαφαζάνη είναι περίπου παρόμοια με αυτήν εδώ:


Υστερόγραφο, ή… Μέρος Β΄:

{F71D6D97-3AB0-456C-AABB-B859F657D68A}Img100le_bon_1_c8f6e_thumbΕνας φίλος σχολίασε χθες ότι… αν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είχε μελετήσει το βιβλίο του Γκουστάβ Λε Μπον «Η Ψυχολογία των Μαζών», δεν θα διέπραττε το εν λόγω φάουλ.

Χμ… Αυτό το βιβλίο είχε πέσει στα χέρια μου, πριν πολλά χρόνια. Το είχα ξεφυλλίσει τότε, αλλά (πολύ κακώς) δεν το διάβασα όλο. Το ξαναβρήκα όμως τώρα στο διαδίκτυο (δωρεάν η αγγλική έκδοσή του «The Crowd: A Study of the Popular Mind» εδώ, ή στα ελληνικά -στη λούφα- εδώ).

330px-Picture_of_Le_Bon
Gustave Le Bon

Ψάχνοντας, έκπληκτος διαπίστωσα χθες ότι (ενώ η αριστερά κοιμάται για τέτοια θέματα) κάποιοι άλλοι άρχισαν να μελετάνε το θέμα, για δικούς τους σκοτεινούς σκοπούς: –Οι νεοναζί! Ορίστε π.χ. ένα άρθρο για το βιβλίο του Λε Μπον, μέσα στο επίσημο site της Χρυσής Αυγής (και σε «ασφαλές αντίγραφο», για να μη τους δίνουμε επισκέψεις):

Δυστυχώς, η αριστερά στη χώρα μας (όση δεν έχει μεταλλαχτεί σε κάτι απεχθές) αγνοεί την ψυχολογία των μαζών και έχει μια τελείως ερασιτεχνική (έως ηλίθια) επικοινωνιακή πολιτική.

Άρα… λυπάμαι, αλλά ο Σπύρος  Δερβενιώτης έχει δίκιο. Δεν ξέρω τι άλλο έχει υπ’ όψη του ο Σπύρος, ή σε ποιά κατεύθυνση βλέπει «φως» (αν βλέπει) αλλά τέτοια λάθη πρέπει να επισημαίνονται, όσο το δυνατόν πιο νωρίς, ώστε να σταματήσουν εγκαίρως. Το ότι η ΛΑ.Ε. δεν μπήκε στη βουλή μπορεί να είναι και επωφελές, από την άποψη της ευκολότερης κριτικής βελτίωσής της. Μια τέτοια βελτίωση, όμως, δεν θα κατορθωθεί, αν η ΛΑ.Ε. επαναλάβει τα ίδια λάθη με τον ΣΥΡΙΖΑ (πριν τις κωλοτούμπες του), δηλαδή… τα ίδια λάθη που οδήγησαν στις κωλοτούμπες του.

Υπάρχει (όπως έδειξαν και οι πρόσφατες εκλογές) ο κίνδυνος να μην πείσει το λαό η ΛΑ.Ε. ότι είναι ειλικρινής στις διακηρύξεις της, δηλαδή ότι δεν είναι «μία από τα ίδια», ότι δεν είναι ανάχωμα (για κρυφή στήριξη ή ξέπλυμα) του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει όμως, επίσης, ο πολύ χειρότερος κίνδυνος να επαναληφθούν τα ίδια λάθη, οδηγώντας -τελικά- σε συστημική διάβρωση και πολιτική άλωση της ΛΑ.Ε. (από κάποιο μελλοντικό νεο-μνημονιακό κατεστημένο, πιθανότατα μετά από εξωγενές Grexit, «αναθέτοντας» στη ΛΑ.Ε. μετά την πτώση του Τσίπρα- κάποιον εφιαλτικό αντιδραστικό ρόλο «διαχειριστή τελικής καταστροφής»).

Η πιο επείγουσα ανάγκη της ΛΑ.Ε. τώρα, είναι λοιπόν (ακριβώς) η απο-συριζοποίηση και απο-τσιπροποίηση. Πρέπει να αναζητηθούν κριτικά όλοι οι λόγοι που ένα τόσο μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ έγινε τόσο εύκολη λεία ενός τόσο αδίστακτου πολιτικού απατεώνα. Αλλά… για το τεράστιο αυτό θέμα, θα χρειαστεί νέο άρθρο!


(συνεχίζεται)

_thumnb_Tsipras2015.07.28_00.32.40
(εικονογράφηση μιας άλλης ανάρτησης)

 

2 comments

    • Ευχαριστώ, αλλά… ΗΔΗ έδωσα τον ίδιο σύνδεσμο (κρυμμένο στη φράση «ή στα ελληνικά -στη λούφα- εδώ).«).🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s