Από την Αριστερά της Ομερτά στην Αριστερά του 21ου Αιώνα [1]

Τα πρόσφατα γεγονότα στο συνέδριο της Ιταλικής Αριστεράς (με την ωμή εξαπάτηση του ελληνικού κοινού) φέρνουν στο προσκήνιο μια εντελώς νέα ριζοσπαστική αντίληψη, που μέχρι τώρα βρισκόταν στο περιθώριο της παγκόσμιας συλλογικής συνείδησης και έλειπε από τα πολιτικά προγράμματα κάθε είδους αριστεράς. Πρόκειται για την ιδέα ότι το πιο σημαντικό ζητούμενο για τις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι η επινόηση κάποιου «αριστερού πολιτικού προγράμματος», που πιστεύει (ή αυταπατάται) ότι εξηγεί τα πάντα και λύνει όλα τα προβλήματα. Αντίθετα, το πιο σημαντικό ζητούμενο, που έχει υποτιμηθεί σοβαρά (ή λείπει) μέχρι τώρα, από όλες τις ριζοσπαστικές πολιτικές αφηγήσεις, είναι το αίτημα της διαφάνειας και του σεβασμού της α-λήθειας στον Δημόσιο Λόγο. Αυτό μπορεί να ακούγεται ιδεαλιστικό, αλλά η επικράτηση του Απόλυτου Πολιτικού Ψεύδους (ελέω Τσίπρα) στη δημόσια ζωή της χώρας μας θάπρεπε να μας κάνει να αναθεωρήσουμε κάποιες προτεραιότητες…

wall6
(το σύνθημα “Big Brother is watching, so are we” είναι των Wikileaks)

Όταν ο Δημόσιος Λόγος έχει μολυνθεί από ψεύδη τόσο μεγάλου μεγέθους όπως εκείνα του ΣΥΡΙΖΑ,  τότε οποιαδήποτε απόπειρα διατύπωσης ενός «ειλικρινέστερου» ή «ριζοσπαστικότερου» (κλπ.)  «αριστερού πολιτικού λόγου» είναι αναπόφευκτο  ότι θα προσκρούσει σε ένα τείχος δυσπιστίας και σαρκαστικής αμφισβήτησης από τη συντριπτική πλειοψηφία της χειμαζόμενης κοινωνίας.  Στη Λογική -ως γνωστόν- «από ένα ψεύδος τα πάντα έπονται», ενώ στην κοινωνία ισχύει το «μια φορά ψεύτης, για πάντα ψεύτης». Δυστυχώς, μέσα στην αντίληψη της  κοινωνικής πλειοψηφίας σήμερα,  ο «ψεύτης» δεν είναι (απαραίτητα) μόνο ο Τσίπρας (ή ο ΣΥΡΙΖΑ) αλλά οποιοσδήποτε εκφραστής «αριστερού» πολιτικού λόγου, που μοιάζει (έστω και ελάχιστα) με τον ψευδο-αριστερό συριζέικο πολιτικό Λόγο του Απόλυτου Ψεύδους, που μόλυνε το σύνολο της πολιτικής πραγματικότητας.

Από την άποψη της Καθαρής Λογικής, είναι ανέφικτο να αποδειχτεί αληθής λογική πρόταση από ένα σύνολο προτάσεων που περιλαμβάνει παράλογες ή ψευδείς προτάσεις. Αυτό, το ξέρει καλά ενστικτωδώς και ο κοινός νους, όταν (ολοένα και περισσότερο) δυσπιστεί ή αρνείται να πιστέψει σε οποιοδήποτε είδος αριστερού πολιτικού λόγου. Φυσικά, αυτή η δυσπιστία αφορά και το σύνολο του δημοσίου Πολιτικού Λόγου (όχι μόνο τον αριστερό), με αποτέλεσμα το θρίαμβο της απολιτίκ ιδιώτευσης και το πολιτικά επικίνδυνο συμπέρασμα «όλοι ίδιοι είναι»…

Κοντολογίς, σε μία κοινωνία όπου όλοι λένε ψέμματα (ή όπου το πολιτικό ψεύδος έγινε κανόνας)… ποιος θα σε πιστέψει, όταν ισχυρίζεσαι ότι εσύ λες την αλήθεια; -Για ποιό λόγο θάπρεπε να πιστέψει εσένα; Ο καθένας μπορεί σήμερα (μετά τον Τσίπρα) να κατασκευάζει τα πιο «επαναστατικά» και «ριζοσπαστικά» πολιτικά προγράμματα, όπου όμως -στην πραγματικότητα- ο ίδιος δεν πιστεύει ούτε μία λέξη (και «πίσω από κάθε λέξη κρύβεται ο Αλέξης»). Η ψευδής προσομοίωση του αριστερού πολιτικού Λόγου είναι σήμερα ο κανόνας.

Επιπλέον, δυστυχώς δεν είναι μόνο ο Τσίπρας, εκείνος που πρόδωσε αρχές. Μετά από έναν τόσο μεγάλο αριθμό πολιτικών μεταλλάξεων σε πρόσωπα (όπου «τα στερνά τιμούν τα πρώτα») κανένα «αγωνιστικό παρελθόν» δεν εγγυάται ότι ο κάτοχός του δεν μεταλλάχτηκε κάποια στιγμή σε (άλλον έναν) ψεύτη και προσομοιωτή αριστεροσύνης. Σήμερα, όποιος επιτίθεται σε επικριτές του προβάλλοντας «αριστερές περγαμηνές» συνήθως λέει ψέμματα, ή κρύβει ατοπήματα. Ακόμη κι αν είναι σε κάποια θέματα ειλικρινής, με τέτοιους ξεπερασμένους κομπασμούς καθίσταται αυτομάτως γενικά αναξιόπιστος και ποτέ δεν γίνεται πια πιστευτός.

Αυτό το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, αλλά και μη-επιλύσιμο από κάθε άποψη (λογική, πολιτική, κοινωνική)… εκτός αν επιχειρηθεί, κάποια στιγμή, μια πολιτική και λογική υπέρβαση, που θα φέρει στο προσκήνιο και θα αντιμετωπίσει το ίδιο το πρόβλημα του πολιτικού ψεύδους, αναζητώντας λύσεις σε «μετα-επίπεδο», όχι μέσα στο ίδιο το επίπεδο του συνηθισμένου (συνήθως «ξύλινου») πολιτικού λόγου, αλλά σε ένα μετα-επίπεδο (πολιτικής και κριτικής αντίληψης) το οποίο, παρακάμπτοντας το περιεχόμενο του συμβατικού πολιτικού Λόγου επικεντρώνεται στην αποδόμηση της δομής του: Καταδεικνύοντας, πρωτίστως, με όσο το δυνατόν απλούστερο τρόπο, τις «ρωγμές» μέσα στη  φαινομενική αληθοφάνεια των συμβατικών πολιτικών αφηγήσεων.

Εκείνο που χρειάζεται όμως, για να επιτευχθεί ακριβώς αυτό το ξεπέρασμα, δεν είναι κάποιο νέο είδος πολιτικού ευχολογίου, ούτε κάποια… μεταμοντέρνα διανοητική κατασκευή, κατάλληλη για φόρουμ φιλοσόφων και συζητήσεις συμποσίων. Το βασικότερο ζητούμενο, είναι ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, παρόλο που συνήθως το ξεχνάμε ή δεν το βλέπουμε: -Είναι η άνευ όρων και ορίων  υπεράσπιση του βασικότερου συστατικού της δημόσιας ζωής, δηλαδή ενός ενιαίου και αδιαίρετου  Δημοσίου Λόγου, προσβάσιμου με διαφάνεια εξίσου από όλους.

Τι εννοούμε μ’ αυτό; -Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν δεν έχουν όλοι τα ίδια ακριβώς δικαιώματα πρόσβασης στον ίδιο  ενιαίο χώρο Δημοσίου Λόγου (και δημόσιας πολιτικής  ζύμωσης). -Να το πούμε πιο απλά; Π.χ. δεν υπάρχει «δημοκρατία», ούτε η παραμικρή πολιτική (και λογική) συνέπεια, όταν κάποιος λέει ορισμένα πράματα σε ένα «τμήμα» του Δημοσίου Λόγου και… εντελώς διαφορετικά πράματα σε ένα άλλο «τμήμα» του Δημοσίου Λόγου. Δεν υπάρχουν «τμήματα» μέσα στον Ενιαίο Δημόσιο Λόγο, διότι… αν υπήρχαν, τότε δεν θα ήταν ούτε Ενιαίος, ούτε Δημόσιος!

Στη σημερινή εποχή του Διαδικτύου, δεν υπάρχει πια, ούτε καν ως δυνατότητα, η ανοχή στο πολιτικό ψεύδος.

Γι’ αυτό το λόγο, πρώτα-πρώτα… όλες τις ψευδείς και επιτηδευμένες αφηγήσεις, όλες τις «αλα κάρτ» ανειλικρινείς θέσεις που «μαγειρεύονται» δολίως (κάθε φορά διαφορετικές) ανάλογα με το εκάστοτε ακροατήριο, πρέπει να τις ξεσκεπάσουμε, να τις απορρίψουμε και να τις θάψουμε οριστικά (μαζί με τους ενόχους). Κι αν δεν το κάνουμε εμείς, κάποιος άλλος θα το κάνει, αντί ημών. Προσοχή εδώ: Αυτό το «πρέπει», δεν είναι (άλλο ένα) ευχολόγιο. Είναι η ίδια η πραγματικότητα, στη σημερινή εποχή του διαδικτύου, και όποιος πάει κόντρα σ’ αυτή, οδεύει με επιτάχυνση προς τον πολιτικό του θάνατο…

Η σημασία του Ενιαίου Δημοσίου Λόγου

Στην ιστορία της Ανθρωπότητας, τα «κοινά» (commons) του Δημοσίου Λόγου έπαιξαν πρωταρχικό ρόλο στη θεμελίωση των κοινωνιών.  Αρχικά, μπορεί να ήταν η μάζωξη γύρω από μία φωτιά των μελών της  πρωτόγονης φυλής. Αργότερα, ήταν π.χ. το συμβούλιο των εκλεκτών του βασιλιά, ίσως μαζί με κάποιον γραφιά που κρατούσε πρακτικά, ενώ το ότι ο απλός λαός δεν συμμετείχε ήταν  πολύ σημαντικό συστατικό εκείνης της φεουδαρχικής κοινωνικής δομής. Κάποια άλλη -βραχύβια- ιστορική περίοδο, στην Αγορά της Αρχαίας Αθήνας, όλοι οι παρόντες είχαν ακριβώς την ίδια πρόσβαση (αρκεί να ήταν παρόντες). Πάρα πολύ αργότερα, τα (αστικά) κοινοβούλια με τα ψηφίσματα και τις δημόσιες ανακοινώσεις τους, ήταν ένας χώρος όπου όλοι οι πολίτες είχαν το ίδιο δικαίωμα πρόσβασης, παρόλο που πολύ λιγότεροι είχαν δικαίωμα λόγου (ή αποφάσεων).

Προσέξτε κάτι: Μετά από ένα σημείο, το δικαίωμα πρόσβασης ήταν εξ αρχής (και εξ ορισμού) ίδιο για όλους, παρόλο που δικαίωμα λόγου (και αποφάσεων) είχαν -σχεδόν πάντα- πολύ λίγοι. Από τότε, μέχρι και σήμερα, αυτή η ασυμμετρία μεταξύ δικαιώματος πρόσβασης και δικαιώματος έκφρασης λόγου είναι θεμελιώδες δομικό χαρακτηριστικό όλων των (μη-φεουδαρχικών) κοινωνιών, παρόλο που διαφέρει (από κοινωνία σε κοινωνία) ο τρόπος επιλογής της μειοψηφίας που κατέχει και το δικαίωμα λόγου (π.χ. με εκλογές, με επιλογή της ηγεσίας, κ.ο.κ.) Σε κάθε περίπτωση όμως, η ισότητα όλων των ανθρώπων στο δικαίωμα πρόσβασης του Δημοσίου Λόγου, ουδέποτε -μέχρι τώρα- αμφισβητήθηκε, σε όλες ανεξαιρέτως τις μετα-φεουδαρχικές κοινωνίες (ακόμη και σε δικτατορικά καθεστώτα).

Μέχρι τώρα, σε οποιαδήποτε σύγχρονη κοινωνία, ο καθένας μπορεί να δει (έστω δυνάμει, αν το επιθυμεί) ο,τιδήποτε (επιτρέπεται να) εκφράζεται μέσα στον (κοινό για όλους) Δημόσιο Χώρο, χωρίς εξαίρεση. Αν υπάρξει εξαίρεση, τότε αυτομάτως καταργείται ο ίδιος ο Δημόσιος Λόγος και μετατρέπεται σε ιδιωτικό (ή για λίγους)… εκτός αν μιλάμε για περιορισμούς που επιβάλλονται σε φυλακισμένους ή σε πολιτικούς κρατουμένους. Ακόμη κι αυτοί, βέβαια… σε πολλές κοινωνίες δεν στερούνται πρόσβασης στη δημόσια τηλεόραση ή στον Τύπο, παρόλο που η ίδια η φυλάκιση έχει την έννοια -ακριβώς- της στέρησης  πρόσβασης σε δημόσια κοινά (ή/και δημόσια δικαιώματα) κοινά εξίσου για όλους τους άλλους (τους μη-φυλακισμένους).

Βέβαια, ο Δημόσιος Λόγος ανέκαθεν περιοριζόταν από απαγορεύσεις και λογοκρισίες περιεχομένων (τα οποία παραβιάζουν νόμους, ή δεν αρέσουν στο κατεστημένο, κλπ.) Παρόλ’ αυτά, από τη στιγμή που επιτρέπεται σε κάτι να εκφραστεί δημόσια, η ελεύθερη πρόσβαση όλων των μελών της κοινωνίας σ’ αυτή την έκφραση (και γενικά σε όλο τον Δημόσιο Λόγο) ήταν αυτονόητα ίση για όλους, ακόμη και στις πιο στυγνές δικτατορίες (οι οποίες λογοκρίνουν, ή απαγορεύουν, πολλά είδη περιεχομένων μέσα στον δικό τους ενιαίο Δημόσιο Λόγο).

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι σε ορισμένες φεουδαρχικές (συνήθως θεοκρατικές) κοινωνίες του παρελθόντος, αυτό το «δικαίωμα ίσης πρόσβασης» όλων σε έναν (ενιαίο για όλους) Δημόσιο Λόγο, δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. Π.χ. ο Συλλογικός Λόγος ιερατείων, αρχιερέων ή αυλικών κάποιων ηγεμόνων, ήταν μυστικός (και απαγορευμένος) για την πλειονότητα των κοινών θνητών, όπως οι συνεδριάσεις μυστικών εταιρειών σε μη-μυημένους. Μ’ αυτή την έννοια, αυτός ο Συλλογικός Λόγος δεν ήταν καν δημόσιος. Δηλαδή, δεν υπήρχε Ενιαίος Δημόσιος Λόγος σε τέτοιες κοινωνίες. Υπήρχε -ενδεχομένως- ένα είδος «ψευδο-δημόσιου» Συλλογικού Λόγου κάποιων εκλεκτών, ταυτόχρονα με την απόκρυψη ή συσκότισή του, δηλαδή την απαγόρευση πρόσβασης σ’  αυτόν για όλο τον (ενδεχομένως αμόρφωτο, ή απλώς αμύητο) υπόλοιπο πληθυσμό.

Εν κατακλείδι, αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν «μοντέρνα» ή «νεωτερική» ιστορική περίοδο , (όπως και η λεγόμενη «μετα-νεωτερική», κλπ.) συνδέεται με την ύπαρξη ενός Ενιαίου Δημόσιου Λόγου, στον οποίο όλα τα μέλη της κοινωνίας έχουν ίση πρόσβαση, ανεξάρτητα από το αν ζουν (π.χ.) σε δικτατορικό ή σε αστικο-δημοκρατικό καθεστώς, ανεξάρτητα και από το αν (ή το κατά πόσον) ο καθένας στερείται (ή απολαμβάνει) κάποιο δικαίωμα συμμετοχής και έκφρασης, μέσα σ’ αυτό τον Ενιαίο Δημόσιο Λόγο.

Και τώρα… φτάνουμε σε ένα σημείο-καμπή. Με «κακά νέα», αλλά και με «καλά νέα».

  1. Τα «κακά νέα»: Δυστυχώς, στη δική μας εποχή, το (αυτονόητο μέχρι τώρα) δικαίωμα ίσης πρόσβασης όλων σε έναν Ενιαίο Δημόσιο Λόγο (ένα δικαίωμα που έλειπε μόνο σε ορισμένες παλιές φεουδαρχικές κοινωνίες) τείνει να αμφισβητηθεί και πάλι, από μία τεράστια πολιτική και πολιτισμική οπισθοδρόμηση, προς την κατεύθυνση μιας «Νέας Φεουδαρχίας». [Το διαδίκτυο -εν μέρει- συμβάλλει σ’ αυτή την αρνητική εξέλιξη, π.χ. μέσω του facebook].
  2. Τα «καλά νέα»:  Ευτυχώς, στη δική μας εποχή, η (αυτονόητη μέχρι τώρα) τεράστια δύναμη μιας προνομιούχας μειοψηφίας να επεμβαίνει στον Δημόσιο Λόγο, καταστρέφοντας, κρύβοντας ή σβήνοντας τμήματά του, ή ακόμη και καταργώντας τον εξ ολοκλήρου από έναν «μυστικισμό για εκλεκτούς»… είναι μια δύναμη που (ολοένα και περισσότερο) φθίνει και ακυρώνεται. [Το διαδίκτυο συμβάλλει και σ’ αυτή την θετική εξέλιξη, πάρα πολύ περισσότερο…].

 (συνεχίζεται)

 

Advertisements

7 comments

  1. Αγαπητε Ομαδεον, με δεδομενο οτι η ιδεολογια ειναι πνευματικη οκνηρια, ειλικρινα απορω πως εσυ ενα τοσο ανοιχτο μυαλο, ενα τοσο ελευθερο ατομο, ενα επιστημονικο πνευμα, μια ευαισθητη καλιτεχνικη φυση, με αιχμηρο λογο και ιδιετερη αισθηση του χιουμορ, ταυτιζεσαι και περιχαρακωνεσαι σε μια ιδεολογια που μαλιστα εχει χρεοκοπησει και επισημα πλεον.
    Νομιζω οτι εχεις ολες τις δυνατοτητες να παραξεις τις δικες σου ιδεες και να τις προτεινεις στους αλλους, ειδικα τωρα που ολοι εχουν αναγκη απο νεες ιδεες.
    Αλλα, για εναν παραξενο λογο, δεν το κανεις κι ετσι αδικεις απελπιστικα τον εαυτο σου.
    Φαινεται οτι ισως αυτη ειναι η μοιρα πολλων χαρισματικων ατομων, τι να πω;

    • @Θ.Ι.
      Ειλικρινά δεν ξέρω σε ποια ιδεολογία αναφέρεσαι.
      Αν εννοείς πολύ γενικά τη λέξη «αριστερά», αυτή δεν σημαίνει το ίδιο πράμα σε όλους, ούτε και για μένα φυσικά.
      Η λέξη (και ετικέτα) «Αριστερά» λερώθηκε ανεπανόρθωτα από τον Τσίπρα και άλλους παρόμοιους.
      Μερικοί την αποφεύγουν τώρα πια (και δεν τους αδικώ γι αυτό, είναι μια σεβαστή επιλογή).

      Από εκεί και πέρα, δεν «ανήκω» σε κάποια ιδεολογία, όπως δεν μπορεί ο ανθρώπινος νους να ανήκει σε κάποιο… σόφτουερ.
      Το σόφτουερ είναι για να το χρησιμοποιούμε, όχι για να μας χρησιμοποιεί. Ενίοτε χρήζει και ριζικό upgrade.

      Κατά τα άλλα σε ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια.

      Σε επόμενο άρθρο θα ασχοληθώ με την άποψη (θεμελιώδη και εντελώς δική μου) ότι «χωρίς απόκρυψη ή αλλοίωση πληροφορίας δεν μπορεί να υπάρξει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». Είναι κάτι που σκέφτομαι εδώ και χρόνια, καιρός είναι να εκφραστεί.

  2. Ναι, σε αυτη αναφέρομαι, γιατι χρονια τωρα που σε παρακολουθω σε διαφορα μπλογκς βλεπω οτι σου εχει πιασει για τα καλα την ουρα η ποντικοπαγιδα της αριστερας και ταυτοχρονως βλεποντας τις δυνατοτητες σου αναρωτιεμαι αν εσυ, ενας πραγματικα φιλελευθερο πνευμα, ειναι δυνατον ταυτιζεσαι και να αναλωνεσαι με την ιστορικα αποτυχημενη αριστερη θεολογια και τον καθε μισοπάλαβο Μαξ Κέισερ αντι να κανεις το δικο σου παιχνιδι.
    Αυτα και τελος.


    EDITED: Υποθέτω ότι εννοούσες «το δικό σου παιγνίδι» στο τέλος, αντί για «το δικό Του…» που είχες γράψει, αλλιώς δεν βγαίνει νόημα. Ετσι το διόρθωσα. -Omadeon

    • Τα περί ταύτισης με «αριστερή θεολογία» δεν με αφορούν και σίγουρα με αδικούν. Μέχρι και δικαστήριο θα πάω εξ αιτίας ενός «θεολογικώς αριστερού» φανατικού διανοούμενου που θίχτηκε από δικά μου ανύπαρκτα ατοπήματα. [κέρδισα το πρώτο δικαστήριο χωρίς δικηγόρο, αλλά έπεται δεύτερο…]

      Οποιος με ξέρει χρόνια τώρα (συμπληρώθηκαν πριν λίγες μέρες τα 10 χρόνια του μπλογκ) ξέρει ότι πολέμησα τη «θεολογική» αντίληψη περί αριστεράς όσο λίγοι. Μερικές φορές έκανα λάθη βέβαια, αλλά τα αναγνώρισα και συνέχισα ακόμη πιο ελεύθερος από δόγματα και θεολογικούς δογματισμούς.

      Με ποιο «φιλελεύθερο πνεύμα» να φτιάξουμε όμως έναν κόσμο, όπου σχεδόν τα πάντα ανήκουν σε κάτω από 1% του πληθυσμού? -όπου ο λαός μας εξαθλιώνεται μέρα με τη μέρα?

      Μπορεί κανείς να καταλογίσει ένα σωρό κακά στην υπαρκτή αριστερά, την «αριστερά της ομερτά» (που καταγγέλλει και τούτο το ποστ), μπορεί να στηλιτεύσει οποιονδήποτε θεολογικό-και-μη- σταλινισμό όσο θέλει, αλλά τα προβλήματα του κόσμου δεν μπορεί να τα αγνοήσει. Πρέπει να πάρει θέση, και αν πάρει μια θέση δογματικά «φιλελεύθερη» θα πάρει τ’ αρχίδια του ΚΑΙ μια ακόμη σκατόψυχη, παντελώς ΑΧΡΗΣΤΗ θεολογία.

      Η αριστερά μπορεί να συζητηθεί ως ξεπερασμένη έννοια, κυρίως από κομματική άποψη σίγουρα. Ως ουτοπία, να υποστεί και αμείλικτη κριτική. Μια φίλη μου κατέληξε ότι είναι βρώμικη λέξη και δεν πρέπει να ξανα-χρησιμοποιηθεί. Ωραία?
      -Εντάξει, τότε χρειαζόμαστε μια καινούργια λέξη, που να αποδώσει επακριβώς π.χ. την έννοια μιας μεθοδολογίας για τη μείωση των αδικιών και των ανισοτήτων. Να εκφράσει πιο καλά π.χ. τη (δική μου) διαπίστωση ότι η απόκρυψη ή αλλοίωση πληροφορίας οδηγεί αναπόφευκτα σε αδικία ή εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ θεολογικού τύπου θέματα και ερωτήματα. Οποιος δεν τα θεωρεί άξια λόγου δεν είναι φιλελεύθερος αλλά -πολύ απλά- ΗΛΙΘΙΟΣ, και εξίσου (θεολογικά-ή-μη) ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ.

      Ο φιλελευθερισμός έφαγε τα ψωμιά του, όπως κι ο σταλινισμός. Γενικά οι -ισμοί έφαγαν τα ψωμιά τους και πεινάσαμε, σαν συνέπεια, για αλήθειες.
      Ομως με το να βγάλουμε μια λέξη από τα λεξικά, δεν θα χορτάσει ψωμί κι αλήθεια ο κόσμος, ούτε καν εμείς δεν θα γλυτώσουμε, ο καθένας μας προσωπικά.

      Για όλους αυτούς τους λόγους, και παραμένοντας ανένταχτος ακόμη περισσότερο (από τότε που έφτιαξα τούτο το μπλογκ) παραμένω μαθητής κι ερευνητής γεγονότων ή ιδεών, αλλά όχι πιστός ιδεολογιών και θεολογιών. (και η αριστερά, ως έννοια, χρήζει ριζικού επανορισμού as far as I am concerned).

      Υ.Γ. Θεοπάλαβος, ξε-θεοπάλαβος, ο Μαξ Κάιζερ έπεσε μέσα, τότε. Και σε σχεδόν όλα δικαιώθηκε, ως δημοσιογράφος και αναλυτής (όχι σαν φιλόσοφος ή κάτι άλλο). Για την ακρίβεια, είναι ένας από τους ελάχιστους ζώντες γνήσιους φιλελεύθερους (όχι ΝΕΟ-φιλελεύθερους). Και με τέτοιους φιλελεύθερους (όσο και τρελούτσικους ή παθιάρηδες) ΞΕΡΩ να συνεννοηθώ. Με τον Τζήμερο όμως ή τη ΝΔ ή τη ΦιΔελεύθερη Συμμαχία ΔΕΝ έχω κοινά διότι παραβιάζουν ακόμη και την κοινή λογική.

  3. Τα πρόσφατα σχόλια μου προκάλεσαν… μερικές αστείες σκέψεις.

    Γενικά… ρε παιδί μου, ΤΙ περίεργο πράμα σε τούτον τον γκόσμο… ΤΙ κακό είν’ αυτό…

    -ΓΙΑΤΙ όλοι οι ταλαντούχοι ή αξιόλογοι ή (έστω) οι έχοντες-κάτι-ενδιαφέρον-να-πουν, νάναι «αριστεροί»?

    -Γιατί να ψάχνουν πάντα τρόπο να βοηθήσουν την ανθρωπότητα αντί να κάνουν «δικό τους παιγνίδι»?

    Ελα ντε, γιατί…

    Διότι… κλάνει ένα γατί. 🙂

    -ένα πεινασμένο γατί. :mrgreen:

  4. Ο καθένας μπορεί να κάνει «δικό του παιγνιδι».

    Αν το παιγνίδι όμως είναι μόνο δικό του, έχει…. ΗΔΗ χάσει στο (γενικότερο) παιγνίδι.

    Μπορεί, βέβαια, με λίγη σπάνια τύχη (ή γνωριμίες κι απάτες) να πλουτίσει κιόλας, δε λέω…

    Μπορεί να γλυτώσει κι από δόγματα ή θεολογίες, δε λέω (αυτό είναι πραγματικά θετικό)…

    Ομως η ίδια η έννοια, στον κόσμο της διανόησης, του πράττειν «το δικό μας παιγνιδι»...
    …είναι έννοια βλακώδης, παιδαριώδης, παντελώς ανύπαρκτη έξω από τη φαντασία.

    ΔΕΝ είναι «δικό μας» το «παιγνίδι».

    ΔΕΝ είναι τίποτα δικό μας,
    ακόμη και το σώμα ή η ζωή μας δανεικά από τη φύση είναι
    Με ημερομηνία λήξης.

    Είμαστε ήδη ΜΕΣΑ στο ευρύτερο παιγνίδι.
    ΔΕΝ υπάρχει
    κανένα
    "δικό μας"
    παιγνίδι
    .


    Αυτά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s